jmp0812_集量論疏.理路光明.g2.0f
局米旁大師教言集MP147集量論疏.理路光明 8-12-1a 集量論疏.理路光明 名義 ༄༅། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 8-12-1b ན་མོ་གུ་རུ་མཉྫུ་ཤྲི་ཡེ། ཕུལ་བྱུང་མཁྱེན་རབ་རལ་གྲི་འབར་བའི་གཟིས། །འགྲོ་ཀུན་ཐེ་ཚོམ་དྲྭ་བ་གཅོད་མཛད་པ། །རྒྱལ་ཀུན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཅན་འཇམ་པའི་དབྱངས། །སྙིང་དབུས་དད་པའི་པདྨོར་རྟག་རོལ་མཛོད། །འདིར་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་མཆོག་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་མཛད་པའི་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་གཞུང་ཉིད་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། ཐོག་མར་མཚན་སྨོས་པ་ནི།རྒྱ༷་ག༷ར་སྐ༷ད་དུ༷། པྲ༷་མཱ༷་ཎ༷་ས༷་མུ༷་ཙྪ༷་ཡ༷་ནཱ༷་མ༷་པྲ༷་ཀ༷་ར༷་ཎ། བོ༷ད་སྐ༷ད་དུ༷། ཚད༷་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བ༷ཏུས་པ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷་བའི༷་ར༷བ་ཏུ༷་བྱེ༷ད་པ༷་ཞེས་པར་འགྱུར་ 8-12-2a ལ་སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར་ན། པྲ་མཱ་ཎ་ཚད་མ། ས་མུ་ཙྪ་ཡ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ། ནཱ་མ་ཞེས་བྱ་བའི། པྲ་ཀ་ར་ཎ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་འཁོར་བཅས་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་རང་གི་གཞུང་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཞེས་སོ། ། 譯敬 འགྱུར་ཕྱག་ནི་སང༷ས་རྒྱས༷་ལ༷་ཕྱག༷་འཚལ༷་ལོ༷། །ཞེས་ལོ་ཙཱ་བས་བཀོད་པའོ། ། 正文 གཞུང་དོན་དངོས་ནི། 現量品 མི་བསླུ་བའི་ཚད༷་མ༷ར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གྱུར༷་པ༷་གང་ཞིག་འགྲོ༷་བ་ཐམས་ཅད་ལ༷་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྒྲལ་བར་བཞེད་པའི་ཕ༷ན་པ༷ར་བཞེད༷་པས། ཐབས་སྟོན༷་པ༷་གང་སྤངས་རྟོགས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་གནས་སུ་བ༷དེ་བར་ 8-12-2b གཤེག༷ས་ཤིང་འགྲོ་ཀུན་གཏན་དུ་སྐྱོབ༷་པར་མཛད་པ་དེ་ལ༷་ཕྱག༷་འཚལ༷་ནས༷། རང་སྡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཚད༷་མ༷་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མ་ནོར་བར་གཏན་ལ་འདེབས་པའམ་བསྒྲུབ་ཕྱིར༷་ར༷ང་གི༷་ག༷ཞུང་སྔར་བཀོད་པ་རིགས་སྒོ་རིགས་བརྟག་དམིགས་བརྟག་སོགས་ཐོར་བུ་པ་ཀུན༷་ལ༷ས། དོན་གྱི་ཆ་བཏུས༷་ཏེ༷་སྣ༷་ཚོག༷ས་འཐོར་ཐབས་སུ་ཡོད་པ་རྣམ༷ས་འདིར༷་གཞུང་རབ་བྱེད་གཅི༷ག་ཏུ་བྱའོ༷། །དེ་ལ་མངོ༷ན་སུམ༷་ཚད་མ་དང༷་ནི༷་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་ཞེས་བྱ་བའི། ཚད༷་མ༷་གཉིས་ཁོ་ནའོ༷་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་འདྲེས་མ་འདྲེས་ཀྱིས་སྤྱི་རང་གི་མཚ༷ན་ཉི༷ད་གཉི༷ས་ནི་ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་གཞལ༷་བྱ༷་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཚད་མས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་གཞལ་བ་ན། ཡུལ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་དེ་དངོས་སུ་གཞལ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ན་དེའི་སྤྱི་མཚན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་གཞལ་དགོས་པས་གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་ཡོད་ལ་གཉིས་ལས་གཞན་མེད་དེ་ཡུལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པས་སོ། །ཁ་དོག་གི་སྤྱི་དེ༷་ལ༷་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་ར༷བ་སྦྱོར༷་ཕྱིར༷་རྗེས་དཔག་གི་ཚད༷་མ༷། གཞ༷ན་ནི༷་ཡོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༷། །སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན་རང་
【現代漢語翻譯】 集量論疏·理路光明 名稱 ༄༅། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 集量論疏·理路光明 禮敬 ༄༅། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 那摩 古汝 曼殊師利耶（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思） 殊勝智慧利劍光，斬斷眾生疑惑網。 諸佛智慧身 妙音（曼殊師利）尊，常於我心蓮中舞。 於此，我將闡釋莊嚴贍洲之頂飾，導師陳那（梵文：Dignāga）所著之《集量論》。首先，說明其名稱： 于印度語中：巴拉瑪那薩姆恰亞那瑪巴拉卡拉那（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）。 于藏語中：量總集論名為分別（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）。 梵藏合璧：巴拉瑪那為量，薩姆恰亞為總集，那瑪名為，巴拉卡拉那為分別，意為：以正確之識及其所依為主題，彙集自量論之總集，名為分別。 譯敬 桑結拉恰擦洛（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）。譯者如是云。 正文 論之正文： 現量品 不欺之量，由成辦之力而生，為利益一切有情，欲解脫其痛苦，示以善巧方便，抵達斷證圓滿之境，善逝（梵文：Sugata），恒常救護一切眾生，我于彼（佛陀）前敬禮。 為于自宗佛教之宗義中，無謬地確立或成就正量之理，故將先前所著之，如理門、理智、觀境、觀相等零散之論著，彙集其要義，將各種零散之論點，彙集於此一部論著之中。其中，現量（梵文：Pratyakṣa）與比量（梵文：Anumāṇa）二者，是為二種量。其原因在於，境、時、相雜與不雜，總相與自相二者，是此二量之直接所量。如是，量之所緣，若為自相，則于境顯現時，直接衡量之；若於境隱蔽時，則需依其總相而衡量之。故所量唯有二者，不多不少，因境唯有顯隱二者。以色之總相，與無常之總相相合，故有比量。此外，則無有他量。毛髮等無實義，故非為自相。
【English Translation】 Collection of Teachings by Ju Mipham, MP147, Commentary on the Compendium on Valid Cognition: The Light of Reasoning Nomenclature ༄༅། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། Commentary on the Compendium on Valid Cognition: The Light of Reasoning Reverence ༄༅། །ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་མཆན་འགྲེལ་རིགས་ལམ་རབ་གསལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། Namo Guru Manjushriye (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) The excellent wisdom sword blazing with light, cuts through the net of doubts of all beings. Manjushri (妙音), the embodiment of wisdom of all the Buddhas, always dances in the lotus of faith in my heart. Here, I will explain the 'Compendium on Valid Cognition' composed by the supreme ornament of the beautiful Jambudvipa (贍洲), the teacher Dignāga (陳那). First, the title is mentioned: In the language of India: Pramāṇasamuccayanāmaprakaraṇa (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思). In the language of Tibet: 'A Compendium on Valid Cognition' called 'Discrimination' (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思). Sanskrit and Tibetan combined: Pramāṇa is valid cognition, Samuccaya is compendium, Nāma is called, Prakaraṇa is discrimination, meaning: a discrimination called 'A Compendium on Valid Cognition' which takes valid cognition with its retinue as its subject matter. Translation Reverence Sangye la chak tsal lo (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思). Thus said the translator. Main Text The actual meaning of the text: Chapter on Direct Perception 'Having paid homage to that one who, through the power of establishing non-deceptive valid cognition, wishes to liberate all beings from suffering, and who, with the intention of benefiting them, shows the means, has gone to the state of perfect abandonment and realization, and constantly protects all beings, I will gather together the essential points from all the previously composed treatises, such as the 'Logic Gate', 'Logical Analysis', 'Object Examination', and 'Characteristic Examination', in order to establish or prove the correct principles of valid cognition according to the Buddhist system of our own school without error, and I will make all the various scattered points into one treatise here. Among these, there are only two valid cognitions: direct perception (Pratyakṣa) and inference (Anumāṇa). The reason for this is that the two characteristics of generalities and particulars, whether mixed or unmixed in terms of object, time, and aspect, are the actual objects to be measured by these two valid cognitions. In this way, when a valid cognition engages with and measures a particular characteristic, if the object is manifest, it is measured directly; if it is hidden, it must be measured based on its general characteristic. Therefore, there are only two objects to be measured, no more and no less, because the objects are definitely limited to being either manifest or hidden. Because the generality of color is combined with the generality of impermanence, there is the valid cognition of inference. Other than that, there are no other valid cognitions. Since things like hair nets have no real meaning, they are not particulars.'
མཚན་མིན་ལ། ཞེན་པ་མེད་པས་སྤྱིའང་མིན་ནོ། །འོ་ན་གསལ་བར་སྣང་བས་ཡུལ་ཕུང་གསུམ་པར་ 8-12-3a ཐལ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་དུ་སྐྲར་གྲུབ་པ་ནི་མེད་པས་མེད་པ་གསལ་སྣང་ཡིན་ལ། གསལ་སྣང་གི་ཤེས་པ་རང་མཚན་ནོ། །དེའི་སྤྱི་ཤར་བ་ནི་སྤྱི་མཚན་ནོ། །ཡང་བྱས་སོགས་རྟགས་ལས་སམ་ངེས་པས་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ནི་རང་སྤྱི་འདྲེས་པ་ཡིན་པས་དེ་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་གཞན་དགོས་སམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ་གཞལ་བྱ་གཅིག་ཚད་མ་དུ་མས་ཡ༷ང་ཡ༷ང་ཤེས༷་པ་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པ༷འ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷། དེ་ལྟ་ན་ཚད་མ་ཐུག༷་པ༷་མེ༷ད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར༷་ཏེ་དཔེར་ན་དྲ༷ན་པ་དང་འདོད་སྡང་སོ༷གས་ཚ༷ད་མ་ཕུང་གསུམ་མིན་པ་བཞི༷ན་ནོ། །དོན་ལ་དོན་རང་རང་གི་མི༷ང་སྦྱོར་ནས་འཛིན་པ་ད༷ང་དོན་ལ་རི༷གས་དང་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་ལ་སོ༷གས་པ་སྦྱོང༷་བ༷་བ་ལང་བ་ལང་གི་རིགས་དང་འདྲེས་པའམ་བ་ལང་དཀར་པོ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡི༷། རྟོག༷་པ༷་དང༷་བྲལ༷་བ་ནི་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འབྲལ་བྱ་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་དང་། རྩིང་ཞིབ་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ལྟ་བུ་དེ་མིན་གྱི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པར་འཛིན་པའམ། སྒྲ་དང་འདྲེར་རུང་བའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དོན་རང་རང་གི་མིང་དང་འདྲ་བ་དང་དོན་ལ་དོན་སྦྱར་ཏེ་རིགས་སོགས་འཛིན་པའི་འདྲེས་པ་དེ་མིན་ 8-12-3b པར་དོན་སིལ་བུ་མ་འདྲེས་པ་ཆ་སོ་སོ་ནས་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་ཐ་སྙད་དུ་བྱར་རུང་བ་མིན་པའི་དབང་ཤེས་ཙམ་ནི་རྟོག་བྲལ་ལོ། །ཡུལ་དབང་གཉིས་ལས་དབང་པོ་ནི་ཤེས་པ་ལྔའི་ཐུན༷་མོང༷་མི༷ན་པ༷འི་རྒྱུ་ཡི༷་ཕྱི༷ར། སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་དེ༷་ཡི༷་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཐ༷་སྙ༷ད་དབ༷ང་པོས༷་བྱས༷་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ་རྔ་སྒྲ་དང་ས་མྱུག་བཞིན་ནོ། །དབང་ཤེས་དེར༷་རང་གི་གཟུང་དོ༷ན་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ༷་མ༷ས་བ༷སྐྱེད་དགོས་པ༷འི་ཕྱིར༷། ཤེས་པ་རང་ཡུལ་ལམ་ར༷ང་གི་དོ༷ན་ཚོགས་པའམ་བསགས་པ་སྤྱི༷་ཡི༷་སྤྱོ༷ད་ཡུ༷ལ་ཅ༷ན་ཏེ་མ་ལྟོས་པ་རེ་རེས་མིན་ལ་ལྟོས་པའི་རགས་སྣང་གཅིག་ཀྱང་མིན་ནོ། །བྱས་མི་རྟག་སོགས་ལྡོག་པ་དུ༷་མ༷འི་ངོ༷་བོ༷ར་གྱུར་པའི༷་ཆོས༷་ཅ༷ན་སྒྲ་ལྟ་བུ་ནི༷། དབ༷ང་པོ༷་ལ༷ས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་རྟོག༷ས་པ་སྲི༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རང་མིན་ཀུན་ལས་ལོག་པའི་ཆའམ་ཆ་མེད་གཅིག་ལ་དུ་མ་མེད་པར་སྣང་བས་སོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་སོ་སོ་ར༷ང་ར༷ང་གིས་རི༷ག་པར་བྱ་བ༷་གང་ཞིག་སྒྲ་རྟོག་གི་ཐ༷་སྙད༷་ཀྱིས༷། བསྟན༷་པར་བྱ་ནུས་པ་མི༷ན་པ་ཡི་ངོ༷་བོ༷་དེ་ནི་དབ༷ང་པོ༷འི་ཡུལ༷་དུ་གྱུར་པའི་དོན་རང་མཚན་ནོ། །ཡི༷ད་ཀྱང༷་རྟོག་མེད་དེ་ཕྱི་དོ༷ན་རང་མཚན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༷་། མཚན་གཞ
【現代漢語翻譯】 並非是相，也不是因為沒有執著而成為共相。如果說是因顯現而成為境，那麼是否會成為第三蘊呢？並非如此，因為外境中不存在像毛髮一樣的事物，所以顯現的是不存在的事物，而顯現的覺知是自相。它的共相顯現則是共相。此外，通過『所作』等理由或確定性來認為顏色是無常的，這是自相和共相的混合，那麼是否需要其他的衡量標準呢？並非如此，因為一個所量可以通過多個量來反覆認識，但也不是第三蘊的量。如果那樣，量就會無窮無盡，就像記憶和貪嗔等不是第三蘊的量一樣。實際上，將事物與各自的名稱聯繫起來進行認識，或者將事物與種類、作用、功德等聯繫起來，比如將牛與牛的種類聯繫起來，或者像白牛一樣。與分別念分離的是現量。其中，離分別念且無錯亂是現量 प्रमाण（pramāṇa，量）的特徵。那麼，需要分離的分別念是什麼呢？是本體自性的三界之心和心所，以及粗細的分別思辨等，而不是將聲音和意義混合起來認識，或者認識與聲音相關的意義的覺知。那麼，如何才能不將事物與各自的名稱混淆，或者不將事物與種類等聯繫起來，而是將事物分開，像各個部分呈現出不同的形態一樣，僅僅是顯現，可以進行名言安立，但僅僅是根識，才是離分別念。在境和根中，根是五識的非共同因。因此，五根的五識是作為五根的認知工具而存在的，被稱為根識，就像鼓聲和新芽一樣。根識需要由其自身的所取境，即具有特殊性的微塵所產生。覺知是其自境，或者其自身的集合，或者總體的行境，不是不依賴的個體，也不是依賴的粗大顯現。像『所作』、『無常』等具有多種反體的法，比如聲音。不是多個根的自性，像那樣去理解是不可能的，因為在與自身不同的事物中，只顯現出一個部分或無分，而不是多個部分。因此，各個根識所能認識的事物，不能用聲音分別唸的名言來表示的本體，就是成為根境的自相。意識也是無分別的，因為它緣于外境的自相，並且是特徵的基礎。 It is neither a characteristic nor a generality because it is without attachment. If it appears clearly as an object, does it follow that it is the third skandha (aggregate)? No, because there is no hair-like entity in the external world, so what appears is non-existence, and the cognition of what appears is its own characteristic (svalakṣaṇa). The arising of its generality is the general characteristic (sāmānyalakṣaṇa). Furthermore, inferring impermanence of color from signs like 'created' or from certainty is a mixture of self and general characteristics. Does this require another valid means of measurement? No, because one object of measurement can be repeatedly known by multiple valid means, but it is not the third skandha of valid means. If so, there would be an infinite number of valid means, just as memory and desire/hatred are not the third skandha of valid means. In reality, grasping an object by associating it with its own name, or associating an object with its class, function, quality, etc., such as associating a cow with the class of cows, or like a white cow, etc. That which is free from conceptual thought (kalpana) is direct perception (pratyakṣa). Being free from conceptual thought and non-erroneous is the definition of valid direct perception. What is the conceptual thought to be separated from it? It is the mind and mental factors of the three realms of inherent nature, and coarse and subtle conceptual analysis. It is not the cognition that mixes sound and meaning, or the cognition that grasps the meaning that can be mixed with sound. How is it that not mixing an object with its own name, or not mixing an object with its class, etc., but separating the object, like each part presenting a different aspect, is merely an appearance, which can be nominally designated, but only the sense consciousness is free from conceptual thought. Among the object and the sense faculty, the sense faculty is the non-common cause of the five consciousnesses. Therefore, the five consciousnesses of the five senses are made by the term 'sense faculty' as the means of cognition of the five senses, and are named sense consciousness, like the sound of a drum and a sprout. The sense consciousness needs to be generated by its own apprehended object, a particular kind of atom. Consciousness is its own object, or its own collection, or the general object of accumulation, not an independent individual, nor a dependent gross appearance. Like 'created', 'impermanent', etc., which are the nature of many negations, such as sound. It is not the nature of multiple sense faculties, it is impossible to understand it that way, because in things different from itself, only one part or indivisible part appears, not multiple parts. Therefore, whatever each sense consciousness can cognize, the essence that cannot be expressed by the term of sound conceptual thought, is the self-characteristic of the object that has become the sense object. Mind is also non-conceptual, because it focuses on the self-characteristic of external objects, and it is the basis of characteristics.
【English Translation】 Not being a characteristic, nor being a generality because of lacking attachment. If it appears clearly as an object, does it follow that it is the third skandha (aggregate)? No, because there is no hair-like entity in the external world, so what appears is non-existence, and the cognition of what appears is its own characteristic (svalakṣaṇa). The arising of its generality is the general characteristic (sāmānyalakṣaṇa). Furthermore, inferring impermanence of color from signs like 'created' or from certainty is a mixture of self and general characteristics. Does this require another valid means of measurement? No, because one object of measurement can be repeatedly known by multiple valid means, but it is not the third skandha of valid means. If so, there would be an infinite number of valid means, just as memory and desire/hatred are not the third skandha of valid means. In reality, grasping an object by associating it with its own name, or associating an object with its class, function, quality, etc., such as associating a cow with the class of cows, or like a white cow, etc. That which is free from conceptual thought (kalpana) is direct perception (pratyakṣa). Being free from conceptual thought and non-erroneous is the definition of valid direct perception. What is the conceptual thought to be separated from it? It is the mind and mental factors of the three realms of inherent nature, and coarse and subtle conceptual analysis. It is not the cognition that mixes sound and meaning, or the cognition that grasps the meaning that can be mixed with sound. How is it that not mixing an object with its own name, or not mixing an object with its class, etc., but separating the object, like each part presenting a different aspect, is merely an appearance, which can be nominally designated, but only the sense consciousness is free from conceptual thought. Among the object and the sense faculty, the sense faculty is the non-common cause of the five consciousnesses. Therefore, the five consciousnesses of the five senses are made by the term 'sense faculty' as the means of cognition of the five senses, and are named sense consciousness, like the sound of a drum and a sprout. The sense consciousness needs to be generated by its own apprehended object, a particular kind of atom. Consciousness is its own object, or its own collection, or the general object of accumulation, not an independent individual, nor a dependent gross appearance. Like 'created', 'impermanent', etc., which are the nature of many negations, such as sound. It is not the nature of multiple sense faculties, it is impossible to understand it that way, because in things different from itself, only one part or indivisible part appears, not multiple parts. Therefore, whatever each sense consciousness can cognize, the essence that cannot be expressed by the term of sound conceptual thought, is the self-characteristic of the object that has become the sense object. Mind is also non-conceptual, because it focuses on the self-characteristic of external objects, and it is the basis of characteristics.
ི་ཆ༷གས་པ་དང་སྡང་བ་བདེ་བ་ལ༷་སོ༷གས་པ་ལྟ་བུ། ར༷ང་རིག༷་དབང་པོ་ལ་མ་བརྟེན་པའང་ཤེས་པ་ 8-12-4a རང་མཚན་འཛིན་པའི་རྟོག༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ༷་འབྱོར༷་དུ་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་བླ༷་མ༷་བདག་མེད་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་བློས༷་སངས་རྒྱས་དེས་བསྟན་པར་གྱུར་པའི་བདེན་བཞིའི་དོན་སྒྲ་སྤྱི་དང་དོན་སྤྱིའི་རྟོག་པ་དང་མ༷་འདྲེས༷་པ༷་ཡི༷་དོ༷ན་ཙ༷མ་མཐོ༷ང་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །རྣམས་ཞེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཟུགས་འདས་པའི་ཟད་ཟིལ་གནོན་གཉིས་ཀའི་ཚད་མེད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་གང་ཇི་སྙེད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་རབ་ཅེས་བྱའོ། །མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་པ་གཞལ་བས་དེའི་གོང་ན་གཞན་མེད་པའོ། །དེས་མཚོན་ཏེ་མི་བསླུ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཆགས་སོགས་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་རྟོག་པའང་དེར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རྟོག༷་པ༷འ༷ང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ར༷ང་རི༷ག་མངོན་སུམ་ཉི༷ད་དུ༷་འདོ༷ད་དོ། །རྟོག་བྱའི་དོ༷ན་ལ༷་ལྟོས་ནས་རྟོག་མེད་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་དོན་དེར༷་སྒྲ་དང་འདྲེས་པར་རྟོག༷་པའི་ཕྱིར། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཛིན་ལྟ་བུའི་ 8-12-4b འཁྲུལ༷་ཤེས་དང་། བུམ་པའི་རྡུལ་བརྒྱད་ཚོགས་པ་ལ་བརྡ་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སོགས་བརྡ་རྟེན་ཅན་ཀུན༷་རྫོབ༷་འཛིན་པའི་ཤེས༷་པ༷་ད༷ང་། འདིས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་འཛིན་སྟོན་པ་རྗེས༷་སུ་དཔག༷་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས༷་སུ༷་དཔ༷ག་པ་ལ༷ས་བྱུང༷་བའི་རྟོག་པ་ནི་རྟེན་ཅན་བློ་སྟེ་རྗེས་དཔག་དངོས་སོ། །འདས་དོན་དྲ༷ན་པ་དང༷་། མ་འོངས་པ་མངོ༷ན་པར་འ༷དོད་པ་ཅེ༷ས་བྱ༷་བ་འཁྲུལ་ཤེས་དྲུག་པོ་ནི་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བ༷འོ༷། །དེ་སྨྲོས་པ་ཡང་དང་པོ་གཉིས་དབང་པོ་དང་ཉེར་འཇུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བའི་ཆེད་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་མཐུན་དཔེར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཞི་སྨྲོས་སོ། །བཞི་པོ་རྟགས་ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་ཀྱི་དབང་དུའོ། །ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྟེན་དབང་པོ་བསླད་པའི་མངོ༷ན་སུམ༷་ལྟར༷་སྣང༷་ནི་དཔེར་ན་ར༷བ་རི༷བ་བཅ༷ས་པའི་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚད་མ་དེས་འདི་ལྟར་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ༷་བ་ད༷ང་བཅ༷ས་པ༷ར་གཞལ་བྱ་རྟོ༷གས་པ༷འི་ཕྱིར༷། བྱ་བ་དེའི་ཆ་ནས་འབྲ༷ས་བུ༷་ཉི༷ད་ཡི༷ན་ལ་རྟོགས་བྱེད་དམ་འཇ༷ལ་བྱེ༷ད་དེ་ལ། བྱེད་པའི་ཆ་ནས་དོན་འདྲ་བ་ལ་ཚད༷་མ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ཐ་སྙད་འདོག༷ས་པ༷་སྟེ༷། སྐབས་སུ་ཚད
【現代漢語翻譯】 如貪執和嗔恨，以及安樂等等。不依賴於自證的識， 是沒有執著自相的分別念。對於那些擁有三摩地瑜伽士來說，進入無我狀態的心識，不會混雜佛陀所開示的四聖諦的意義，即聲音概念和意義概念，僅僅是見到意義本身，這就是瑜伽現量。因此，瑜伽就是專注一境的禪修。『等』字指的是世間禪定的色界和無色界，以及滅盡定和無量等等。 正如《般若經》中所說：『所有瑜伽士中，般若波羅蜜多的瑜伽最為殊勝，最為 श्रेष्ठ（梵文，śreṣṭha，最勝），無與倫比。』正如所說，衡量事物最終的實相，沒有比這更高的了。這代表著所有不欺騙的事物。 如果貪執等是自證現量，那麼分別念也會變成那樣嗎？答案是肯定的，因為分別念也承認其自性是自證現量。然而，它不是無分別念，因為它依賴於所分別的意義，因為它將意義與聲音混合在一起進行分別。例如，就像將海市蜃樓誤認為水一樣。 以及將瓶子的八種微塵聚合，通過約定俗成而認為是瓶子的分別念等等，這些都是執著於世俗諦的識。通過它來推斷的，是執著于作為推理依據的標誌，以及從推理中產生的分別念，這是有依據的意識，即真實的推理。對於過去的回憶和對未來的渴望，這六種錯覺都像是現量分別念。 之所以提到這些，是因為前兩種依賴於根識和隨行根識，爲了消除有宗派認為這是根識的錯覺。后四種是作為前者的相似例子，是隱藏意義的意識。這四種是根據是否依賴於推理的標誌來區分的。內外錯誤的因緣，導致根識受到污染的現量，例如視力模糊等等。正量通過這種方式理解事物，因為它能夠衡量和理解所量的事物。從行為的角度來看，它是結果本身，而作為理解者或衡量者，從作用的角度來看，與意義相同的事物被稱為正量，這是根據情況而定的。
【English Translation】 Such as attachment and hatred, as well as happiness and so on. A consciousness that does not rely on self-awareness, is without the conceptual thought that grasps at self-characteristics. For those yogis who possess samadhi, the mind that enters into the state of selflessness does not mix with the meaning of the Four Noble Truths taught by the Buddha, that is, the sound concept and the meaning concept, but only sees the meaning itself, which is yogic direct perception. Therefore, yoga is single-pointed meditation. 'Etc.' refers to the form realm and formless realm of worldly meditation, as well as cessation and immeasurable, etc. As it is said in the 《Perfection of Wisdom Sutra》: 'Among all yogis, the yoga of the Perfection of Wisdom is the most excellent, the most śreṣṭha (Sanskrit, śreṣṭha, most excellent), and incomparable.' As it is said, measuring the ultimate reality of things, there is nothing higher than this. This represents all things that do not deceive. If attachment, etc., are self-aware direct perception, then will conceptual thought also become that? The answer is yes, because conceptual thought also admits that its nature is self-aware direct perception. However, it is not non-conceptual thought because it relies on the meaning to be conceptualized, because it conceptualizes the meaning mixed with sound. For example, like mistaking a mirage for water. And the conceptual thought of considering the aggregation of eight particles of a vase as a vase through convention, etc., these are all consciousnesses that cling to conventional truth. That which infers through it is clinging to the sign that serves as the basis for inference, and the conceptual thought that arises from inference, this is consciousness with a basis, that is, real inference. The memory of the past and the desire for the future, these six illusions are like direct perception conceptual thoughts. The reason for mentioning these is that the first two rely on the root consciousness and the accompanying root consciousness, in order to eliminate the illusion of those who have schools of thought that this is root consciousness. The latter four are mentioned as similar examples of the former, which are consciousnesses with hidden meanings. These four are distinguished according to whether they rely on the sign of inference or not. The internal and external causes of error lead to the direct perception of the root consciousness being defiled, such as blurred vision, etc. Valid cognition understands things in this way because it can measure and understand the things to be measured. From the perspective of action, it is the result itself, and as the understander or measurer, from the perspective of function, the thing that is the same as the meaning is called valid cognition, which depends on the situation.
་འབྲས་སུ་རུང་སྟེ་རང་གི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་པོ་ 8-12-5a ཙམ་ལས་ལོགས་སུ་བྱ༷་བ༷་གཞན་དུ་མེ༷ད་པ༷འ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༷། །ཡང་ན་བྱ་བ་མེད་པ་དབང་པོ་དང་ཕྲད་པ་སོགས་ཚད་མ་མིན་ཏེ་བྱ་བ་ལ་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་ཐ་དད་པ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་ཅེས་སོ། །དེའང་སྒྲས་བསྟན་ནམ་སྙམ། ཡ༷ང་ན༷་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་མྱོང་བ་རང༷་རི༷ག་ནི་འབྲ༷ས་བུ༷་སྟེ༷་དོན་ཁས་ལེན་ན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་དགོས་པའི་འཐད་པ་ནི་བློ་རྣམ་མེད་དུ་མི་རུང་ལ་རྣམ་བཅས་ཡིན་དགོས་པའི་གནད་དོ། །གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་མྱོང་བ་རང་རིག་དེ༷་ཡི༷་ངོ༷་བོ༷་ལ༷ས་དོ༷ན་ངེ༷ས་ཀྱི་གཞན་དུ་ངེས་མི་སྲིད་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུན་རང་རིག་གིས་དོན་ངེས་པའང་འདི་ལྟར་འདོད་མི་འདོད་མྱོང་བ་དེས་དོན་རིག་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ཀས་མ་མྱོང་ན་ནི་དོན་མྱོང་བར་གཏན་མི་སྲིད་ལ་དོན་རྗེན་པ་མྱོང་ན་དོན་སྣ་ཚོགས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཡུལ༷་སྔོ་སོགས་ཀྱི༷་སྣང༷་བ༷འམ་རྣམ་པ་གཟུང་རྣམ་ཉི༷ད་དེ༷་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་འདིའི༷། ཡུལ་ཅན་ཚད༷་མ༷་ཡིན་ཏེ་སྔོ་འཛིན་དེ༷་ཡི༷ས་དེ་འཇ༷ལ་བ༷ར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཚད་འབྲས་ཡུལ་ཐ་དད་མིན་ཏེ་དོན་གཟུང་བར་སྣང་ཡང་རང་མྱོང་བ་ལས་མ་འདས་པས་སོ། །སྨྲས༷་པ༷། གང༷་ཚེ༷་སྣང༷་བ༷་གཟུང་རྣམ་དེ༷་གཞ༷ལ་བྱ༷་དང་། ཚད༷་མ༷་དང༷་ནི༷་དེ༷འི་ 8-12-5b འབྲས༷་བུ༷། ༢ འཛི༷ན་དང༷་༣ སྣང་བ་དེ་རྣ༷མ་པ་རི༷ག་པ་ཡིན་པ་དེ༷་ཡི༷་ཕྱིར༷། དེ༷་གསུ༷མ་ནི་དོན་དུ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པས་ཐ༷་ད༷ད་དུ༷་མ༷་བྱ༷ས་གཞན་དུ་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདོད་ཅེས་སོ། །ཤེས་པ་གཅིག་གི་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་བཞག་གི་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་ཏེ་དེ་གསུམ་དོན་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བློ་བདག་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅེས་སོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུ༷ལ་སྔོ་སོགས་ཤེ༷ས་པ༷་གཟུང་རྣམ་ད༷ང་གཟུང་རྣམ་དེ༷་ཤེས༷་པ༷འི། འཛིན་རྣམ་གྱི་དབྱེ༷་བ༷་ཡོད་པས༷་བློ༷་ཡི༷་ཚུལ༷་གཉི༷ས་ཡོད་པ་ཉི༷ད་དུ་སྒྲུབ་ལ། དང་པོ་བློ་ཡི་ཚུལ་གཉིས་མྱོང་བས་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུལ་ཡོད་པ་ཡུལ་འདོད་མི་འདོད་དུ་མྱོང་བ་དང་། འཁྲུལ་བས་མར་མེ་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་འདས་སོགས་དྲན་པ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་ལ་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྒྲུབ་པའོ། །མྱོང་བ་དེ་ལས་ཕྱིས་དེ་འདྲའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོའི་ཆ་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་བོ་ཞེས་སོ། །དུས༷་སྔར་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི༷ས་བློ་རྣམ་བཅས་སུ་དྲ༷ན་པ༷་ལ༷ས་ཀྱ༷ང་གྲུབ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དྲན་ན་སྔོ་འཛིན་སེར་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་བློ་དྲན་པ་ན་ཡུལ་དེ་དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་པས་སོ། །དེ་ཡང་སྔར་སྔོ་སོགས་མྱོང་བྱེད་ 8-12-6a
【現代漢語翻譯】 是果，僅用於理解自己的衡量標準，除此之外別無其他作用。或者說，沒有作用，與感官接觸等不是量，因為作用被阻斷了。因此，量和果的差別永遠不可能存在。這也是用聲音來表達的嗎？或者，如果仔細分析，體驗自證是果，即使承認這一點，自證也必須是果的理由是，心識不能沒有相狀，而必須是有相狀的要點。以所取相和能取相來體驗的自證，不可能在本質上確定為與意義不同的其他事物。自證的延續以這種方式確定意義，無論是否願意，體驗都會被認為是理解意義。如果兩者都沒有體驗，那麼永遠不可能體驗到意義，如果體驗到赤裸裸的意義，那麼意義就會變得多種多樣。即使那樣，境，如藍色等的顯現或相狀，就是所取相本身，它是外部藍色等的。有境是量，因為藍色執著者用它來衡量藍色。即使那樣，量和果的境沒有差別，即使意義顯現為被抓住，也沒有超出自己的體驗。有人說：當顯現的所取相是衡量標準，量是它的果，能取和顯現是心識的相狀時，這三者在本質上是不可分割的，因為它們是知識的統一體，所以不要區分它們，而是認為它們是不可分割的。知識的能取、所取和覺知三者被認為是量、果和衡量標準，但量、果和衡量標準不應被區分，因為這三者在意義上是不可分割的，即心識的自性是不可分割的。爲了證明這一點：境，如藍色等，是心識的所取相，所取相是心識的能取相，通過區分，可以證明心識有兩種方式。首先，通過體驗來證明心識的兩種方式：體驗到境存在與否，以及由於錯覺而看到燈等的圓形，就像回憶過去等不存在的境一樣，從而證明心識有兩種方式。從那之後的體驗中，回憶起每個境和有境的部分，也可以證明這兩種方式。從過去體驗到的時間中，後來回憶起心識的相狀，也可以證明這一點。如何回憶呢？當回憶起藍色執著、黃色執著等心識時，會回憶起境具有該相狀。這也是因為以前體驗過藍色等。
【English Translation】 It is the result, only used to understand one's own measure, and there is no other function besides that. Or rather, there is no function, and contact with the senses, etc., is not a valid cognition because the function is obstructed. Therefore, the difference between valid cognition and result can never exist. Is this also expressed by sound? Or, if analyzed carefully, experiential self-awareness is the result, and even if this is admitted, the reason why self-awareness must be the result is that consciousness cannot be without aspects, but must be the key point of having aspects. The self-awareness experienced by the apprehended aspect and the apprehending aspect cannot be determined in essence as something other than the meaning. The continuation of self-awareness determines the meaning in this way, and whether or not one is willing, the experience will be regarded as understanding the meaning. If neither of them has experience, then it is never possible to experience the meaning, and if the naked meaning is experienced, then the meaning will become diverse. Even so, the appearance or aspect of an object, such as blue, is the apprehended aspect itself, which is the external blue, etc. The object-possessor is valid cognition because the blue-graspers use it to measure the blue. Even so, there is no difference in the object of valid cognition and result, and even if the meaning appears to be grasped, it does not go beyond one's own experience. Someone said: When the appearing apprehended aspect is the standard of measurement, and the valid cognition is its result, and the grasper and appearance are the aspects of consciousness, these three are indivisible in essence because they are the unity of knowledge, so do not distinguish them, but consider them indivisible. The grasper, the grasped, and the awareness of knowledge are considered to be valid cognition, result, and standard of measurement, but valid cognition, result, and standard of measurement should not be distinguished, because these three are indivisible in meaning, that is, the nature of consciousness is indivisible. To prove this: objects, such as blue, etc., are the apprehended aspects of consciousness, and the apprehended aspects are the apprehending aspects of consciousness, and by distinguishing them, it can be proved that consciousness has two ways. First, to prove the two ways of consciousness through experience: experiencing whether an object exists or not, and seeing the circle of a lamp, etc., due to illusion, just like recalling past non-existent objects, thus proving that consciousness has two ways. From the experience after that, recalling the parts of each object and object-possessor can also prove these two ways. From the time experienced in the past, later recalling the aspects of consciousness can also prove this. How to recall? When recalling blue-grasping, yellow-grasping, and other consciousnesses, one recalls that the object has that aspect. This is also because blue, etc., has been experienced before.
ཀྱི་བློ་ལ་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་མེད་ན་དེ་དྲན་མི་ཤེས་ཏེ་དུང་མཐོང་བ་དྲན་པ་དེ་ལ་ནག་པོ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པ་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་མི་ནུས་ཏེ་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་ཁྱད་མེད་པས་སོ། །འཛིན་རྣམ་ཡང་ཡོད་དེ་ཤེས་པ་དང་པོ་གཉིས་པ་སོགས་ཀྱི་དམིགས་ཚེ་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་དྲན་པའམ་དམིགས་པས་སོ། །དེས་ན་དྲན་པས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་སྟེ། མ་མྱོང་ན་རྩ་བ་མེད་པས་དྲན་པ་མི་རིགས་སོ། །ཡུལ་སྣང་དང་ཤེས་སྣང་སོ་སོར་དྲན་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་ཡུལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་པ་དྲན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་མི་འགྱུར་བར་དྲན་རྒྱུ་ཡོད་པས་སོ། །བློའི་སྟེང་ན་སྔོན་པོར་སྣང་བ་དང་སྔོ་འཛིན་གཉིས་མེད་ན་སྔོན་པོ་དྲན་པ་དང་སྔོ་འཛིན་དྲན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་ནའང་དེ་མིན་ཏེ་གཟུང་རྣམ་རེ་རེས་ལྷག་པའི་ཁྱད་ཡོད་པས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཉིས་མེད་ན་ཤེས་པ་དང་པོ་ཡུལ་དང་ཁྱད་མེད་དུ་སྣང་ལ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཡུལ་དང་བཅས་པར་མི་དྲན་ཏེ། དེ་ཡང་འཛིན་པ་ཙམ་ལས་གཟུང་རྣམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་དང་པོ་དང་སྔོ་སྣང་ལ་ཁྱད་མེད་ལ། གཟུང་རྣམ་ལས་འཛིན་རྣམ་ཐ་དད་དུ་མེད་ན་ཕྱི་མ་རྣམས་ཡུལ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་སུ་ཚུལ༷་གཉི༷ས་གྲུབ་ 8-12-6b པ་དང༷་ནི༷་ར༷ང་རིག༷་ཀྱང་གྲུབ༷་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་དང་ནི་རང་རིག་གྲུབ་པ་གཅིག་པས་སམ་ཁྱད་མེད་དེ། གཅིག་གྲུབ་ལ་གཅིག་མ་གྲུབ་མི་ཤེས་པས་སོ། །ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བའི་ཚིག་གོ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ལར་བློ་ཀ་བུམ་ལྟར་ཚུལ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་མིན་པར་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་གིས་གཅིག་མྱོང་བ་མེད་ན་གཅིག་གཅིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་དྲན་པ་འདི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཀ་བ་དྲན་ཚེ་བུམ་པ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་བློ་རང་གིས་རང་མ༷་མྱོང༷་བར༷་རྣམ་བཅས་སུ་དྲན་པ་འདི༷་མེ༷ད་པའི་ཕྱིར༷་རོ༷། །སྐྱོན་མེད་དེ་བློ་རང་ལས་ཤེས༷་པ༷་གཞ༷ན་གྱིས༷་ཉམ༷ས་སུ་མྱོང༷་ཞེ་ན༷། ཐུག༷་མེ༷ད་དུ་འགྱུར་བློ་མྱོང་བྱེད་དེ༷་ལ༷འ༷ང་དྲ༷ན་པ༷་མཐོང་བས་སྟེ༷། དེ་ཡང་སྔ་མ་དེ༷་བཞི༷ན་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་ཤེས་པས་ནང་བློ་ཁོ་ན་གཅོད་ཀྱི་ཕྱིའི་ཡུལ༷་གཞ༷ན་ལ༷་འཕོ༷་བ༷། མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུར༷་ན༷་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོ་བ་དེ༷་ཡང༷་མཐོ༷ང་བའི་ཕྱིར༷་རོ༷་སྟེ་མི་འཐད་དོ། །རྩོད༷་པ་སྒྲུབ༷་པ་ཞེས་པ་དེ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི༷་རང་ལུགས་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལ་ངེས༷་པ༷ར་སྙིང༷་པོ༷་མེ༷ད་པར༷་དགོ༷ངས་ནས་རང་ལུགས་མ་མཛད་པས་སོ། །གཞ༷ན་དུ༷་དེ་ལ་ཁུངས་མཛད་ན་ཆ༷་ཤ༷ས་སུ༷་གསུ༷ང་ 8-12-7a བར་འགྱུར༷་ཞེས་རྩོད་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་དེ་རྟོག་གེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ལུགས་བསྲེས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་རང་
【現代漢語翻譯】 如果心識中沒有藍色等顯現，那麼就無法回憶起它，就像看到海螺時不會回憶起黑色一樣。如果這樣，就無法區分不同的心識，因為它們在心識本身上沒有差別。但執取相是存在的，因為在回憶或認知第一個和第二個心識等的目標時，會憶念或認知到一個以單一相為基礎的額外差別。因此，回憶也以兩種方式成立。如果沒有經歷過，就沒有根基，因此不應有回憶。境顯現和識顯現分別被回憶，如果它們是同一個，那麼回憶境和回憶識就沒有差別，因為可以回憶。如果在心識上沒有藍色顯現和藍色執取，那麼回憶藍色和回憶藍色執取就沒有差別，但事實並非如此，因為每個所取相都有額外的差別。如是說。如果二者不異，那麼第一個心識會顯現為與境無別，而後面的心識不會回憶為與境相關。也就是說，如果只有執取而沒有不同的所取相，那麼第一個心識和藍色顯現就沒有差別。如果所取相和執取相沒有差別，那麼後面的心識就會與境分離。這樣，兩種方式真實成立，並且自證也成立。兩種方式和自證的成立是相同的，或者沒有差別，因為成立一個，另一個也必然成立。這是總結的詞語。其原因在於，即使心識像柱子和瓶子一樣以兩種不同的方式存在，但這兩個心識並非不同的實體，而是本質相同。如果它們沒有以這種方式互相體驗，那麼就不會有回憶起彼此的相狀，就像回憶起柱子時不會回憶起瓶子一樣。原因是心識沒有自己體驗自己，因此不會以具相的方式回憶。沒有過失，如果心識被其他心識體驗。這將導致無窮無盡，因為體驗心識的心識也需要被回憶。就像之前一樣，如果被其他心識體驗，那麼心識只能切斷內在的心識，而無法轉移到外在的境上。如果無法轉移到外在，那麼也無法看到外在的轉移，因此這是不合理的。爭論和建立的說法並非導師世親（Vasubandhu）的自宗，因為導師認為它沒有意義，因此沒有將其作為自宗。如果在其他地方以此為依據，那麼誰會說這是部分內容呢？因此，爭論和建立的體系只是混合了各種推理的體系，並非自宗。
【English Translation】 If there is no appearance of blue, etc., in the mind, then it cannot be remembered, just as when seeing a conch shell, black is not remembered. If that is the case, then individual consciousnesses cannot be distinguished, because they are not different in terms of consciousness itself. But the grasping aspect exists, because when remembering or cognizing the objects of the first and second consciousnesses, etc., one remembers or cognizes a distinction that is extra based on a single aspect. Therefore, memory is also established in two ways. If it has not been experienced, there is no basis, so there should be no memory. Object appearance and consciousness appearance are remembered separately; if they are the same, then there is no difference between remembering the object and remembering the consciousness, because it can be remembered. If there is no blue appearance and no blue grasping on the mind, then there would be no difference between remembering blue and remembering blue grasping, but that is not the case, because each apprehended aspect has an extra distinction. Thus it is said. If the two are not different, then the first consciousness would appear to be no different from the object, and the later consciousnesses would not be remembered as being associated with the object. That is, if there is only grasping and no different apprehended aspects, then there is no difference between the first consciousness and the blue appearance. If there is no difference between the apprehended aspect and the grasping aspect, then the later ones would be separated from the object. Thus, the two ways are actually established, and self-awareness is also established. The establishment of the two ways and self-awareness are the same, or there is no difference, because if one is established, the other must also be established. This is a concluding word. The reason for this is that even if the mind exists in two different ways, like a pillar and a pot, these two minds are not different entities, but are of the same essence. If they do not experience each other in this way, then there would be no remembering of each other's aspects, just as when remembering a pillar, a pot is not remembered. The reason is that the mind does not experience itself, so it does not remember in an aspect-possessing way. There is no fault if the mind is experienced by another consciousness. This would lead to infinite regress, because the consciousness that experiences the consciousness also needs to be remembered. Just as before, if it is experienced by another consciousness, then the consciousness can only cut off the inner consciousness and cannot transfer to the external object. If it cannot transfer to the external, then the external transfer cannot be seen either, so this is unreasonable. The statement of debate and establishment is not the self-system of Master Vasubandhu, because the Master thought that it was necessarily meaningless, so he did not make it his own system. If others rely on it, who would say that it is a part? Therefore, the system of debate and establishment is just a mixture of various speculative systems, not the self-system.
ལུགས་མིན་གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཆ་ཤས་ཏེ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་དབང་དུ་གསུང་རིགས་པ་ལ་དེ་མེད་པས་སོ། །དེས༷་ན༷་ཁོ༷་བོ༷ས་དེར་བཤད་པ་ལ་འཐད་མི་འཐད་བརྟག༷་པ༷ར་བྱ༷འོ། །དེ་ལ་རྩོད་སྒྲུབ་ལས་གང་གི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དོ༷ན་དེ༷་ཁོ་ན་ལ༷ས་དངོས་སུ་སྐྱེས༷་པའི་རྣམ་པར༷་ཤེས༷་པ་ནི། མངོ༷ན་སུ༷མ་ཡི༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་འདི༷ར། དོ༷ན་དེ༷་ཞེ༷ས་པ༷ས་རྐྱེན་ཀུན༷་བརྗོ༷ད་པ་ཡིན་ན༷། མངོན་སུམ་གང༷་དེ༷་དམིགས་རྐྱེན་དེ༷་འབ༷འ་ཞི༷ག་གམ་ཁོ་ན་ལ༷ས་སྐྱེ་བ་ནི་མི༷ན་ཏེ་རྐྱེན་བཞིས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་ལའང་སྐྱེ་བའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་ཀུན་ལས་ཅི་རིགས་པར་སྐྱེ་བས་སོ་ཞེས་རྩོད་སྒྲུབ་མཁན་པོས་མི་འདོད་ཀྱང་སྤྱིར་མཐའ་གཅོད་པའོ། །ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་རྒྱུ་དམིགས་རྐྱེན་ཡུལ་ལ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དེ་ལའང་ཀུན་སྒྲ་འཇུག་སྟེ་དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དོན་ཞེས་པ་དམི༷གས་རྐྱེན་ཡུལ་ཁོ་ན་བརྗོད་པ༷འོ༷་ཞེ༷་ན༷་དྲ༷ན་མངོན་འདོད་སོ༷གས་ཀྱི༷་གཟུགས་དྲན་པ་རོ་མངར་པོ་ཟ་འདོད་པ་ལ་མེ་ལྡན་དུ་ 8-12-7b དཔོག་པ་སོགས་ཀྱང་ངོ་། །ཤེ༷ས་པ༷འ༷ང་དེར་ཐལ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལ་རང་ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་ལ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལ་ལྟོས༷་པ་མ༷་ཡི༷ན་པས་སོ། །ཡ༷ང་རྩོད་སྒྲུབ་ལ་སྨྲས༷་པ༷། དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་པ་ལ། དོན་དེ་དང་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ཞིག་ལ་ཟེར་རམ་མ་མཐུན་ཀྱང་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་སྲིད་དེ། དབང་པོ་ལ་ཇི༷་ལྟར༷་སྣང༷་བ༷་རགས་པ་དེ༷་ནི་དོན་དུ་ཡོ༷ད་པ་མིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པ་དེ༷་ཡི༷་ཕྱིར༷་ན༷་དོ༷ན་ད༷མ་དུ༷། སེ༷མས་རྣམ་མེད་ཀྱི༷་དམི༷གས་པ༷་གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ༷་རྣ༷མས་སོ༷། །སྐད་ཅིག་མ་དང་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་དོན་དངོས་དེ༷་ལ༷་ཐ༷་སྙད༷་དུ༷་མ༷་བྱ༷ས་ཏེ་མི་ནུས་པས་སོ། །རྡུལ་ཕྲན་སོ་སོ་བ་ལ་དམིགས་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་གསུངས། འོན་ཏེ་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཡིན་ན་དབང་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་དབང་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་ཐལ་ལོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཤེས་སྒྲ་ཤེས་ཞེས་ཡུལ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་ཀྱི་དོ༷ན་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱིས་ངོ༷་བོ༷ས་དབེ༷ན་པ༷་རྡུལ་སིལ་བུ་པ་ཡ༷ང་། ཐ་སྙད་ཀྱིས་བརྗོ༷ད་བྱ༷་མ༷་ཡི༷ན་པས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་བྱའི་དོན་རེག་པས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུ༷ལ་དུ་གྱུར་པ་འདི་ཡང་། རྡུལ་སིལ་བུ་པ་མིན་པའི་ 8-12-8a ཚོགས་པའམ་སྤྱི༷་ཡི༷་ཚུལ༷་གྱི༷ས་བསྟན༷་པ༷ར་བྱ༷་བ་ཡིན་པ༷། དེས༷་ན༷་དོན་དེ་སྐྱེས་ཞེས་པ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཐ༷་སྙད༷་དུ༷་མི༷་བྱ༷་བ་ཁོ་ནའོ། །རི
【現代漢語翻譯】 如果是不合邏輯的，那麼就應該只說它的一部分。因為在它的一個方面沒有（不合邏輯），所以這樣說是不對的。因此，應該考察那伽菩提（Nāgabodhi，印度佛教大師）在那裡所說的內容是否合理。對於這個問題，爲了通過辯論或論證來施加術語，直接從那個對像產生的意識，被稱為『現量』。在這裡，如果『那個對像』指的是所有的條件，那麼那個現量僅僅從那個對像作為俱生緣產生是不可能的，因為意識是從四個條件產生的。即使那樣，也無法僅僅通過對像來理解現量，因為所有的心和心所都各自從所有條件中產生。辯論者雖然不接受，但總的來說這是最終的結論。如果說施加術語的對象指的是俱生緣，那麼就沒有錯誤，因為（經文中）說『所有法都是所緣』。如果說『對像』僅僅指俱生緣，那麼憶念、慾望等也是對象。例如，回憶起形象，想要吃甜的味道，或者推測有火等等。意識也同樣會犯同樣的錯誤，因為它不依賴於將自身的對象作為所緣。此外，辯論者還說：『從那個對像產生的意識是現量。』這是指與那個對像相符而產生的意識，還是指即使不相符，僅僅作為原因而產生的意識？如果是前者，那是不可能的。因為顯現於根識中的粗大之物並不是真實存在的對象，而是世俗諦。因此，在勝義諦中，無分別心的所緣是色等五境。因為它們是剎那和微塵的集合，所以不能被視為真實的對象。即使緣于各個微塵，也不能通過它們來施加術語。如果說是作為原因，那麼根識的微塵也應該成為正確或錯誤的根識之因。如果是後者，那麼所有的意識，如色識、聲識等，都以對像來命名。但是，對像（色等）與微塵的自性不同，不能通過術語來表達。因此，通過對像來指示的，是與觸相關的對象，也就是術語的對象。這也不是微塵的集合，而是以集合或一般的形式來指示的。因此，『從那個對像產生』不能作為根現量的術語。就這樣。 如果是不合邏輯的，那麼就應該只說它的一部分。因為在它的一個方面沒有（不合邏輯），所以這樣說是不對的。因此，應該考察那伽菩提（Nāgabodhi，印度佛教大師）在那裡所說的內容是否合理。對於這個問題，爲了通過辯論或論證來施加術語，直接從那個對像產生的意識，被稱為『現量』。在這裡，如果『那個對像』指的是所有的條件，那麼那個現量僅僅從那個對像作為俱生緣產生是不可能的，因為意識是從四個條件產生的。即使那樣，也無法僅僅通過對像來理解現量，因為所有的心和心所都各自從所有條件中產生。辯論者雖然不接受，但總的來說這是最終的結論。如果說施加術語的對象指的是俱生緣，那麼就沒有錯誤，因為（經文中）說『所有法都是所緣』。如果說『對像』僅僅指俱生緣，那麼憶念、慾望等也是對象。例如，回憶起形象，想要吃甜的味道，或者推測有火等等。意識也同樣會犯同樣的錯誤，因為它不依賴於將自身的對象作為所緣。此外，辯論者還說：『從那個對像產生的意識是現量。』這是指與那個對像相符而產生的意識，還是指即使不相符，僅僅作為原因而產生的意識？如果是前者，那是不可能的。因為顯現於根識中的粗大之物並不是真實存在的對象，而是世俗諦。因此，在勝義諦中，無分別心的所緣是色等五境。因為它們是剎那和微塵的集合，所以不能被視為真實的對象。即使緣于各個微塵，也不能通過它們來施加術語。如果說是作為原因，那麼根識的微塵也應該成為正確或錯誤的根識之因。如果是後者，那麼所有的意識，如色識、聲識等，都以對像來命名。但是，對像（色等）與微塵的自性不同，不能通過術語來表達。因此，通過對像來指示的，是與觸相關的對象，也就是術語的對象。這也不是微塵的集合，而是以集合或一般的形式來指示的。因此，『從那個對像產生』不能作為根現量的術語。就這樣。
【English Translation】 If it were illogical, then it should only be said of a part of it. Because it does not have (illogicality) in one of its aspects, it is not right to say so. Therefore, it should be examined whether what Nāgabodhi (Indian Buddhist master) said there is reasonable or not. For this question, in order to apply terminology through debate or argumentation, the consciousness that arises directly from that object is called 'perception'. Here, if 'that object' refers to all conditions, then it is impossible for that perception to arise solely from that object as the co-arising condition, because consciousness arises from four conditions. Even so, it is impossible to understand perception solely through the object, because all minds and mental factors arise from all conditions respectively. Although the debater does not accept it, this is the final conclusion in general. If it is said that the object to which the term is applied refers to the co-arising condition, then there is no error, because (the scriptures) say 'all dharmas are objects'. If 'object' refers only to the co-arising condition, then memories, desires, etc. are also objects. For example, recalling an image, wanting to eat a sweet taste, or inferring that there is fire, etc. Consciousness would also commit the same error, because it does not depend on taking its own object as the object of focus. Furthermore, the debater said: 'The consciousness that arises from that object is perception.' Does this refer to the consciousness that arises in accordance with that object, or does it refer to the consciousness that arises merely as a cause, even if it does not conform? If it is the former, that is impossible. Because the gross thing that appears in the sense consciousness is not the real object, but the conventional truth. Therefore, in the ultimate truth, the object of the non-conceptual mind is the five objects such as form. Because they are collections of moments and dust particles, they cannot be regarded as real objects. Even if one focuses on each dust particle, one cannot apply terminology through them. If it is said to be as a cause, then the dust particles of the sense consciousness should also become the cause of correct or incorrect sense consciousness. If it is the latter, then all consciousnesses, such as form consciousness, sound consciousness, etc., are named after the object. However, the object (such as form) is different from the nature of dust particles and cannot be expressed through terminology. Therefore, what is indicated through the object is the object related to touch, which is the object of terminology. This is not a collection of dust particles either, but is indicated in the form of a collection or in general. Therefore, 'arising from that object' cannot be the term for root perception. That's it. If it were illogical, then it should only be said of a part of it. Because it does not have (illogicality) in one of its aspects, it is not right to say so. Therefore, it should be examined whether what Nāgabodhi (Indian Buddhist master) said there is reasonable or not. For this question, in order to apply terminology through debate or argumentation, the consciousness that arises directly from that object is called 'perception'. Here, if 'that object' refers to all conditions, then it is impossible for that perception to arise solely from that object as the co-arising condition, because consciousness arises from four conditions. Even so, it is impossible to understand perception solely through the object, because all minds and mental factors arise from all conditions respectively. Although the debater does not accept it, this is the final conclusion in general. If it is said that the object to which the term is applied refers to the co-arising condition, then there is no error, because (the scriptures) say 'all dharmas are objects'. If 'object' refers only to the co-arising condition, then memories, desires, etc. are also objects. For example, recalling an image, wanting to eat a sweet taste, or inferring that there is fire, etc. Consciousness would also commit the same error, because it does not depend on taking its own object as the object of focus. Furthermore, the debater said: 'The consciousness that arises from that object is perception.' Does this refer to the consciousness that arises in accordance with that object, or does it refer to the consciousness that arises merely as a cause, even if it does not conform? If it is the former, that is impossible. Because the gross thing that appears in the sense consciousness is not the real object, but the conventional truth. Therefore, in the ultimate truth, the object of the non-conceptual mind is the five objects such as form. Because they are collections of moments and dust particles, they cannot be regarded as real objects. Even if one focuses on each dust particle, one cannot apply terminology through them. If it is said to be as a cause, then the dust particles of the sense consciousness should also become the cause of correct or incorrect sense consciousness. If it is the latter, then all consciousnesses, such as form consciousness, sound consciousness, etc., are named after the object. However, the object (such as form) is different from the nature of dust particles and cannot be expressed through terminology. Therefore, what is indicated through the object is the object related to touch, which is the object of terminology. This is not a collection of dust particles either, but is indicated in the form of a collection or in general. Therefore, 'arising from that object' cannot be the term for root perception. That's it.
༷གས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་མིག་སོགས་དབ༷ང་པོ༷་ད༷ང་གཟུགས་སོགས་དོ༷ན་སྦྱོར་ཞིང་ཕྲ༷ད་པ༷་ལ༷ས་སྐྱེས༷་པ༷འི་ཤེ༷ས་པ༷་རྟགས་དང་ངོ་བོས་བསྟན་མི་ནུས་པས་ཐ༷་སྙད༷་དུ༷་བྱ༷་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་པ༷་འཁྲུལ༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷་འདིའོ་ཞེས་ཞེ༷ན་པ༷འི་བད༷ག་ཉི༷ད་ཅ༷ན་ནི༷་མངོ༷ན་སུམ༷་མོ༷་ཞེས༷་ཟེར༷་རོ༷། །རྐང་མིག་པའི་རྗེས་འབྲང་རིགས་པ་ཅན་པ་རྣམས་དབང་ཡུལ་སྦྱོར་འབྲེལ་སོགས་དྲུག་འདོད་དེ་དངོས་འབྲེལ་གཉིས་དང་བརྒྱུད་འབྲེལ་བཞིའོ། །རྣ་དབང་དང་སྒྲ་འདུ་འབྲེལ་ཏེ། ནམ་མཁའ་རྟག་ཁྱབ་རྣ་བའི་བུ་གར་འབྲེལ་བས་དེའི་ཡོན་ཏན་དང་འདུའོ། །བདག་ནི་ཡིད་དང་སྦྱར་བའི་རྫས་སུ་འདོད། དབང་དོན་ཕྲད་པས་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་སོགས་གཅོད། འཁྲུལ་པ་མེད་པས་སྨིག་རྒྱུ་ཆུར་འཛིན་སོགས་དབང་ཤེས་མིག་དབང་འཁྲུལ་བ་གཅོད་པར་འདོད་དོ། །མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་དེ༷་ཡ༷ང་རི༷གས་པའམ་འཐད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷། དབ༷ང་དོ༷ན་ཕྲད་པ་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བའི་བློ༷་ལ༷་ནི༷། ཐ༷་སྙད༷་དུ་བྱ་བ་དང་ལ་སོགས་འཁྲུལ་པ་དང་ཞེན་པ་གསུམ་སྲི༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་པས་མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་དོ། ། 8-12-8b དབང་ཤེས་ནི་རང་མཚན་དེ་རྟོག་པ་མེད་པས་དེ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་མི་རུང་ལ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡིད་ལ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོའི་མིན་ཞེན་པ་ནི་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་པ་སྟེ་དེ་གསུམ་དབང་པོ་ལ་མི་སྲིད་དོ། །ཕྲད་པའང་མི་འཐད་དེ་མིག་རྣས་དབང་དོན་བ༷ར་ད༷ང་བཅ༷ས་པ༷་འཛི༷ན་པ༷་ད༷ང་། ཤེ༷ས་པ༷་དབང་པོ་ལས་ལྷ༷ག་པ༷འམ་ཆེ་བའ༷ང་ཤེས་པའམ་ཐོབ༷་པར་མི༷་འགྱུར༷་བས་སོ། །མིག་རྣ་གཉིས་ད༷བང་པོ༷་རང་གི་རྟེན༷་ལ༷ས་ཕྱིར༷་མི༷་འཕོ༷་བས་ཕྲད་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འཕོ་ན་ནི་དབང་དོན་ཕྲད་རྒྱུའི་དབང་པོ་དེ་མིན་པས། ཡུལ༷་ལ༷་འཛི༷ན་པ༷ར་ནུས༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རྟེན་དང་བྲལ་བས་སོ། །རྟེན་དང་བྲལ་བས་འཛིན་ན་དབང་པོ་བཀབ་པ་དང་ལོང་བས་ཀྱང་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ། །བདེ༷་སྡུག་སོ༷གས་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞ༷ལ་བྱ༷་མི༷ན་པ༷འ༷མ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ་དབང་དོན་མ་ཕྲད་ཅིང་། དེ་འཇལ་གྱི་དབང་པོ་གཞན་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་འཇལ་བརྟགས་ལ་ནི་མི་ལྟོས་པར་ཤེས་ལ། དེ་ལྟ་ན། དེའི་ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གང་སྟེ་མིག་སོགས་ནི་མིན་ནོ། །འམ་སྒྲས་དེ་གཞལ་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མའམ་མངོན་སུམ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དགོས་སོ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་དེ་འཇལ་བྱེད་དབ༷ང་པོ༷་གཞ༷ན་ཞིག་ཡོ༷ད་ 8-12-9a དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་འདོད་ན་ཡི༷ད་དབ༷ང་པོ༷། གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དེ་ཡང་བཀ༷ག་པ༷་མེ༷ད་ཕྱིར༷་དོ༷ན་གྱིས༷་ཡོད་པར་ཐོབ༷་ཅེ༷་ན༷། དབ༷ང་པོ༷་གཞ༷ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི༷་སྒྲ༷་སྨྲོས་པ་དོ༷ན་མེ༷ད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཚད་འབྲས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་ངེས་པ་དེ་ནི་ཚད་མའི་དུས་ན་ཡོད་པའི
【現代漢語翻譯】 གས་ཅན་པ་（Chakchenpa，正量部）認為，眼等感官與色等對像結合產生的感覺，無法用特徵和本質來表示，因此認為『這不是名言，沒有錯誤』，具有這種信念的就是現量。 足目派（Kangmikpai，順世外道）的追隨者認為，感官與對像之間有六種聯繫，即兩種直接聯繫和四種間接聯繫。例如，耳朵與聲音的聯繫是，虛空常在且遍佈，與耳朵的孔相連，因此與聲音的性質相連。他們認為『我』與意識結合的物質。感官與對像結合可以消除二月同現等錯覺。因為沒有錯覺，所以可以消除將海市蜃樓誤認為水等感官的錯誤。 現量的定義也不合理。因為從感官與對像結合產生的意識中，不可能產生『名言』、『錯誤』和『信念』這三種情況，所以這個定義無法排除后三種情況。 感官意識是無概念的，因此不能稱為『名言』。海市蜃樓的錯覺存在於意識中，而不是感官中。信念是對一般情況的確定，這三種情況都不可能存在於感官中。結合也不合理，因為眼睛和耳朵在感官和對像之間有間隔。意識不能超過或大於感官所能感知或獲得的範圍。眼睛和耳朵不會離開自己的基礎，因此沒有結合。如果離開，那麼感官就不是與對像結合的感官，因此無法感知對象，因為它與基礎分離。如果與基礎分離還能感知，那麼被遮蓋或失明的人也能感知了。 快樂和痛苦等不能通過現量來衡量，或者說不能被衡量，因為感官和對像沒有結合，也沒有其他感官可以衡量它們。這是正確的。因為衡量它們不需要依賴推論就能知道。如果是這樣，那麼它的對象是什麼？擁有對象的是什麼？眼睛等不是。或者說，如果用它來衡量，那麼必須有另一個擁有對象的量，或者另一個現量。 或者說，如果需要另一個感官來衡量它，那麼數論派等所說的『意識感官』也沒有被駁斥，因此實際上是存在的。如果這樣，那麼說各種感官就沒有意義了。此外，將量和結果區分開來也是不合理的，因為結果的確定在量存在時就已經存在了。
【English Translation】 The Chakchenpa (Sautrantika), believe that the consciousness arising from the combination of senses such as the eye and objects such as form, cannot be indicated by characteristics and essence, therefore they believe 'this is not a designation, there is no error', and the one who has this belief is direct perception. The followers of the Kangmikpai (Lokāyata) believe that there are six connections between the senses and objects, namely two direct connections and four indirect connections. For example, the connection between the ear and sound is that space is constant and pervasive, and it is connected to the ear's hole, therefore it is connected to the quality of sound. They believe that 'I' is a substance combined with mind. The combination of senses and objects can eliminate illusions such as the appearance of two moons. Because there is no error, it can eliminate the error of mistaking a mirage for water, etc. The definition of direct perception is also not reasonable. Because from the consciousness arising from the combination of senses and objects, it is not possible to produce the three situations of 'designation', 'error', and 'belief', so this definition cannot exclude the latter three situations. Sense consciousness is non-conceptual, therefore it cannot be called 'designation'. The illusion of a mirage exists in the mind, not in the senses. Belief is the determination of a general situation, and these three situations are not possible in the senses. Combination is also not reasonable, because there is a gap between the eyes and ears and the senses and objects. Consciousness cannot exceed or be greater than what the senses can perceive or obtain. The eyes and ears do not leave their own basis, therefore there is no combination. If they leave, then the senses are not the senses that combine with the object, therefore they cannot perceive the object because they are separated from the basis. If they can perceive even when separated from the basis, then those who are covered or blind would also be able to perceive. Pleasure and pain, etc., cannot be measured by direct perception, or it is absurd that they cannot be measured, because the senses and objects are not combined, and there are no other senses to measure them. This is correct. Because knowing them does not depend on inference. If so, then what is its object? What possesses the object? It is not the eyes, etc. Or, if it is measured by it, then there must be another valid cognition that possesses the object, or another direct perception. Or, if another sense is needed to measure it, then the 'mind-sense' spoken of by the Samkhya and others has not been refuted, therefore it actually exists. If so, then saying various senses is meaningless. Furthermore, it is unreasonable to distinguish between the valid cognition and the result, because the determination of the result already exists when the valid cognition exists.
་ཕྱིར་ངེ༷ས་པ༷འི་བདག་ཉིད་ཅན་མངོན་སུམ་དོ༷ན་ལ༷་ཁོ་རང་ལས་ཚད་མའི་འབྲ༷ས་བུ༷་མེ༷ད། མངོན་སུམ་གྱིས་ཡུལ་ཤེ༷ས་པ༷་དེ་ཡི༷་ཡ༷ང་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པའི་ཚ༷ད་མ་ཁོ་རང་ཉི༷ད་ལ༷ས། དོ༷ན་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་ཤེས་པ་འབྲས༷་བུ༷ར་སྨྲ༷་བ༷ར་འགྱུར༷་ན་ནི། སྤྱི་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་དང་རྟག་པ་སོགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་སྟེ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཙམ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅན་བཟུང་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་པས་སོ་སྙམ་ན། ཁྱ༷ད་པ༷ར་ལ༷་དེར་ཤེས་པ་མི༷ན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཡུལ་ཐ༷་ད༷ད་པའི་ཕྱིར༷། ཁྱད་པར་བྱེད་ཤེས་དེ༷་ལ༷་ཁྱད་པར་དེ་རྟོགས་པ་ཡོ༷ད་པ་མིན་ནོ་གལ་ཏེ་བྱེད་ཤེས་དེ་ལ་ཚད་གཞལ་གཉི༷ས་ཀར་འགྱུར་ཤེ༷་ན༷། མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཁྱ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་བ༷འི་ཤེས་པ་ལ༷འ༷ང་གཉིས་ཀར་ 8-12-9b འགྱུར༷་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཁོང་དུ་ཆུད་ཀྱང་སྔར་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མ་རྟོགས་སོགས་ལོག་པ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་རྣམས་གཟས་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་དེའི་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ལོག་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཡོད་ཀྱང་དེ་ལོག་པ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་གཞལ་བྱར་གྱུར་པ་ནི་དཔྱད་དུ་མི་བཟོད་དོ། །མེད་པ་ནི་སུའི་འབྲས་བུར་མི་རུང་ངོ་། །མ༷་རྟོག༷ས་ལོག་རྟོགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་སྔར་ཡོད་ལོག་པ་ཤེས་པ་ཀུན༷་ལ༷་མི༷ན་ཏེ་དེ་མེད་ཀྱང་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བས་སོ། །སྔར་ཡོད་པ་གསར་དུ་ལོག་ཀྱང་ལོ༷ག་པ༷་ནི་མེ༷ད་པ་ཙམ་ཡིན་ཕྱིར༷་འབྲ༷ས་བུ༷་མི༷ན་ནོ། །བྱེ༷་བྲ༷ག་པ༷་རྣ༷མས་ནི༷་བད༷ག་ད༷ང་དབ༷ང་པོ༷་ད༷ང་ཡི༷ད་ད༷ང་གསུམ་པོ་དོ༷ན་དུ༷་ཕྲ༷ད་པ༷་ལ༷ས་ག༷ང་གྲུབ༷་པ༷་དེ༷་གཞ༷ན་ཡི༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་སོ༷། །ཡོད་པ་སོགས་སྤྱི༷་ད༷ང་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ལ༷་ལྟོས༷་པ༷་ད༷ང་བུམ་སོགས་རྫས༷་ད༷ང་སྔོ་སོགས་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ད༷ང་འགྲོ་སོགས་ལ༷ས་ལ༷་ལྟོས༷་ནས་འདིའོ་ཞེས་བཟུང་བ༷་ནི་མངོ༷ན་སུ༷མ་མོ་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད་པ༷ར་མི༷་བྱ༷་སྟེ། དབང་ཤེས་རྣམས་ར༷ང་ཡུ༷ལ་ལ༷་ལྟ༷་བ༷འི་དོ༷ན་ཅ༷ན་ཙམ་ཡིན་ཕྱིར༷་རྟོག་པ་མིན་པས། ཁྱ༷ད་པ༷ར་ལྔ་པོ་དེ་རྣ༷མས་ད༷ང་ཁྱད་པར་ཅན་སྦྱར༷་བར་མི༷་བྱ༷་བ་ཡིན་ནོ། །དུ་མས་གཟུང་བྱ་ནི་གཅི༷ག་མི༷ན་ཏེ་ཡིན་ན་གཟུག༷ས་དང་སྒྲ་ལ་སོ༷གས་ཀྱང༷་གཅི༷ག་པར་འགྱུར༷་རོ། །དབང་པོ་དུ་མས་གཟུང་བྱ་གཅིག་མིན་པར་མཐོ༷ང་ 8-12-10a བའི་ཚེ་ན༷་དབ༷ང་པོ༷་དུ་མ་ལ༷ས་གཅིག་པུ་དེ༷་མཐོང་བ་མི༷ན། མཐོང་ན་དབ༷ང་པོ་གཞ༷ན་དོ༷ན་མེ༷ད་པར་འགྱུ༷ར་བའི་ཕྱིར༷་རོ༷་སྟེ་གཅིག་ཡུལ་གཅིག་གིས་མཐོང་བས་སོ། །དབང་པོས་ནི་རང༷་ཡུལ༷་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཐ༷་ད༷ད་ཀྱང༷་འཛི༷ན་ནུས་ཏེ་མིག་ཤེས་གཅིག་གིས་སྔོ་སེར་སོགས་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་སོ་སོ་ལའང་དབ༷ང་པོ༷་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་རང་ཡུལ་འཛི༷ན་པ༷ར་འགྱུར་ཏེ་རྫས་སོགས་
【現代漢語翻譯】 因此，具有確定自性的現量，就其自身而言，沒有比它更具量果的。現量了知對境，如果說它也了知色等差別，那麼了知其他差別之境就是果。如果這樣說，那麼將共相等作為差別的了知是量，將常等作為差別的了知是果。僅僅執取差別就是執取能作差別者，執取具有差別者就是應作差別的基礎。如果這樣認為，那麼，對於差別，識並非存在，因為二者對境各異。能作差別的識，並不了知該差別。如果能作識成為量和果二者，那麼，應作差別的識也將成為二者。 如果說，即使了知所知，也能成立先前相續中存在的未證等過失，那麼，現量僅僅通過執取而產生，在此之前有什麼未證需要遣除呢？即使有，也僅僅是沒有遣除而已，因此成為所量是無法忍受考察的。如果不存在，那麼對誰來說都不是果。並非所有的識都能遣除先前存在的未證、猶豫等，因為即使沒有這些，也能見到量產生。即使先前存在的事物被新遣除，但遣除也僅僅是不存在而已，因此不是果。外道勝論派認為，我、根、意三者與境相合所產生的，就是『其他』。 對於存在等總相和差別，以及瓶等事物、青色等功德、行走等業，通過觀察而執取『這是什麼』，不應稱之為現量，因為根識僅僅是觀察自境而已，並非分別。因此，不應將這五種差別與具有差別者結合。多種所取並非單一，如果單一，那麼色和聲等也將成為單一。當見到多種根所取並非單一時，並非由多種根見到單一事物。如果見到，那麼其他根將變得無意義，因為一個對境被一個根所見。如果根是自境，那麼即使事物各異也能執取，就像一個眼識能執取青色和黃色等一樣。對於各個色等，所有的根都能執取自境，就像事物等一樣。
【English Translation】 Therefore, the direct perception with a nature of certainty, in itself, has no greater result of valid cognition than itself. If direct perception knows the object, and it is said that it also knows the distinctions of form, etc., then knowing other distinct objects is the result. If it is said so, then the knowledge that distinguishes universals, etc., is valid cognition, and the knowledge that distinguishes permanence, etc., is the result. Merely grasping the distinction is grasping the one who makes the distinction, and grasping the one with distinction is the basis for what should be distinguished. If one thinks so, then, for the distinction, consciousness does not exist there, because the two have different objects. The consciousness that makes the distinction does not realize that distinction. If the consciousness that makes the distinction becomes both valid cognition and result, then the consciousness that should make the distinction will also become both. If it is said that even if the knowable is comprehended, the previous faults such as non-realization can be eliminated, then, direct perception arises merely by grasping, what non-realization is there to eliminate before that? Even if there is, it is merely that it has not been eliminated, so becoming the object of measurement cannot withstand examination. If it does not exist, then it is not a result for anyone. Not all consciousnesses can eliminate the previously existing non-realization, doubt, etc., because even without these, the arising of valid cognition is seen. Even if something previously existing is newly eliminated, the elimination is merely non-existence, therefore it is not a result. The Vaisheshika school believes that what arises from the combination of self, sense organ, and mind with the object is 'other'. Observing existence, etc., in relation to the general and the particular, and observing things like pots, qualities like green, and actions like walking, and then grasping 'this is what', should not be called direct perception, because sense consciousnesses are merely observing their own objects and are not conceptual. Therefore, these five distinctions should not be combined with the one possessing the distinctions. Multiple objects of grasping are not single, because if they were, then form and sound, etc., would also become single. When it is seen that multiple sense organs' objects of grasping are not single, then the single object is not seen by multiple sense organs. If it is seen, then other sense organs would become meaningless, because one object is seen by one sense organ. If the sense organ is its own object, then even if things are different, it can grasp them, just as one eye consciousness can grasp green and yellow, etc. For each form, etc., all the sense organs can grasp their own objects, just like things, etc.
བཞིན་ནོ། །རྫ༷ས་དང་གྲངས་དང་ལས་ལ་སོག༷ས་ལ༷་འཛིན་པ་མི༷ན་ཏེ་བུམ་པ་རྩུབ་མོའོ་སྙམ་དུ་མིག་གིས་སམ་མཐོང་ཟིན་བུམ་པ་མུན་ཁང་དུ་རེག་ཚེ་བུམ་པ་དཀར་པོ་སོགས་ཁྱད་གཞི་ཁྱད་ཆོས་སྦྱར་ཏེ་འཛིན་སྙམ་ན་དབང་པོ་གཞ༷ན་གྱི༷་ཡུ༷ལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ལ། དྲི་དང་རེག་བྱ་སོགས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་དུ་མེ༷ད་ཕྱིར༷་དབང་པོ་གཞ༷ན་གྱི༷་སྤྱོ༷ད་ཡུ༷ལ་མི༷ན། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་ཀྱི་དོན་དེ་དག་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ། རྫས་ཡོན་སོགས་ཡུ༷ལ་དེ༷་དབང་ཡུལ་དུ་མཚུང༷ས་པ༷ར་འདོ༷ད་ཅེ༷་ན༷། རྫས་རྟེན་གཞན་ལ་རྟེན་པར་མི༷་འདོ༷ད་པ༷་ལ༷འ༷ང་རྟེན་པར་ཐ༷ལ་བ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ་སྔོ་སོགས་རྫས་ལྡན་དུ་རྟོག་པས་སོ། །དབང་པོ་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་མ༷་ངེ༷ས་ཤེ་ན་དབང་ཡུལ་དེ༷་ནི༷་གཞ༷ན་དུ༷་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་པས་ཇི་སྟེ་ 8-12-10b མི་ངེས། དབང་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཡང་གཅིག་མིན་ན་ཅིས་མི་ངེས་ཞེས་སོ། །ཡང་དབང་པོ་ཐ་དད་ཅེས་པ་དེས་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་དད་ལས་སོགས་དབང་པོ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་པའི་ཐ༷་ད༷ད་དུ་མར་བསྒྲུབ༷་བྱར༷་བརྗོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན། དབ༷ང་པོ༷་ཐ༷་ད༷ད་མེ༷ད་ཀྱང༷་བློ༷། ཐ༷་ད༷ད་པའི་ཕྱིར༷་ནི༷་ཚིག་དོན་དྲུག་སོགས་ཐ༷་ད༷ད་དུ་འདོད་ན༷། གཞ༷ན་དུ་མདོག་དབྱིབས་གཡོ་སོགས་དང་རྫས་དག་པ་ཐ༷་ད༷ད་མེ༷ད་པར་རྒྱུ་མཚན་གང༷་ལ༷ས་ཡིན་ཏེ་མི་འཐད་དེ་དེ་དག་ལ་བློ་ཐ་དད་མཐོང་བས་སོ། །སེ༷ར་སྐྱ༷་པ༷་རྣ༷མས་ཀྱིས་ནི༷་རྣ༷་བ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷འི་དབང་པོ་ལྔ་ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡུལ་ལ་འཇུག༷་པ༷་ནི་མངོ༷ན་སུམ༷་དུ༷་འདོ༷ད་དོ༷། །ཡུལ་སྒྲ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་འཕེལ་འབྲིའི་རིགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་དེ་བཞིན་དབང་པོ་ཐུ༷ག་པ༷་མེ༷ད་པ༷་ཡི་གྲངས་ངེས་ཉམས་པའ༷མ་ཡང་ན་ཡུལ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལྡན་དུ་བཞག་པས་དབ༷ང་པོ་ལྔ་ཡང་གཅི༷ག་ཏུ་འགྱུར༷་རོ། །ཡོན་ཏན་བཀོད་པའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་བ་འཛིན་པས་གཅིག་ཏུ་མི་ཐལ་ཞེ་ན། དབྱིབས་ནི་དབང་པོ་མིག་ལུས་གཉི༷ས་ཀྱིས་གཟུང༷་གི་རྣ་སོགས་གསུམ༷་གྱི༷་ཡུལ༷་མ༷་ཡི༷ན་པས་གནོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང་དབྱིབས་དུ་མ་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ། །མེད་ན་གསེར་གྱི་རྣ་རྒྱན་དང་སྐྱོགས་ཀྱི་དབྱིབས་ཀྱང་ཡུལ་གཅིག་ 8-12-11a ཡིན་པས་ན་ཞེས་སོ། །འདིའི་སྐབས་དབྱིབས་ཞེས་རིགས་སམ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བཀོད་པ་ཙམ་ལ་གོ་དགོས། དེ་ཡང་དབང་པོས་བཀོད་པ་ཙམ་མམ་དེའི་ཁྱད་པར་འཛིན་གཉིས་ཀ་ཁྱད་པར་བྱས་ནས་འཛིན་ན། ཡུལ༷་ཀུན་གཅིག་ཡིན་པས་ཐ༷་ད༷ད་མེད་པ༷ར་འགྱུར༷། རྣམ་འགྱུར་ཐ༷་ད༷ད་པ་འཛིན་ན་དོ༷ན་གྱི༷་རང༷་བཞི༷ན་གཙོ་བོ་ནི་འཛི༷ན་པར་མི་འགྱུར༷་ལ། རང་བཞིན་འཛིན་ན་དོ༷ན་གྱི་བྱེ༷་བྲ༷ག་འཛི༷ན་པར་མི་འགྱུར༷། གཉིས་ཀ་འཛིན༷་ན༷འ༷ང་ཡི༷ད་བཞི༷ན་རྣ༷མ་པར་ར
【現代漢語翻譯】 是這樣的。不是執著於物質、數量和行為等等，而是認為『這是一個粗糙的瓶子』，或者眼睛已經看到，在黑暗的房間里觸控到瓶子時，認為將白色瓶子等特性和屬性結合起來執著，就像其他感官的對象，比如聲音一樣。氣味和觸覺等不是可衡量的對象，因此不是其他感官的活動範圍。如果認為這些區分主體和客體的意義是感官的對象，物質和屬性等對像在感官對像上是相同的，那麼物質就不依賴於其他依賴，也會變成依賴，因為會認為青色等是具有物質的。如果通過不同的感官來證明不同是不確定的，那麼感官對象可以被說成是其他的，所以沒有問題。因為對象是不同的，所以如何不確定？如果一個感官的對象不是一個，為什麼不確定呢？還有，所謂的感官不同，不是說要證明所有感官的不同，也不是說所有感官都是不同的。即使沒有感官的不同，但因為智慧是不同的，所以如果認為詞和意義等六個是不同的，那麼在其他方面，顏色、形狀、運動等和純凈的物質沒有不同是什麼原因呢？這是不合理的，因為在那些方面看到了不同的智慧。塞迦巴（Serkyapa）等人認為，耳朵等五種感官被意識加持後進入對象是顯而易見的。聲音等三種屬性的增減是無法估量的，同樣，感官沒有接觸，或者數量確定性喪失，或者因為將對像設定為具有三種屬性，五種感官也會變成一個。如果認為因為執著于屬性排列的不同形狀，所以不會變成一個，那麼形狀是眼睛和身體兩種感官所感知的，不是耳朵等三種感官的對象，所以是有害的。此外，像聲音這樣的對象也會有很多形狀。如果沒有，那麼金耳環和勺子的形狀也是一個對象。 因此，這裡所說的形狀，必須理解為種類或三種屬性的排列。也就是說，感官只是執著于排列，或者執著於它的不同，如果兩者都區分開來執著，那麼所有對象都是一樣的，沒有不同。如果執著于不同的形態，那麼事物的自性就不會被執著，如果執著于自性，那麼事物的差別就不會被執著。如果兩者都執著，那麼也會像意識一樣。
【English Translation】 It is like this. It is not clinging to substance, number, and actions, etc., but thinking 'This is a rough pot,' or having seen it with the eyes, when touching the pot in a dark room, thinking of clinging by combining characteristics and attributes such as a white pot, just like the objects of other senses, such as sound. Smell and touch, etc., are not measurable objects, therefore they are not within the scope of other senses. If it is thought that the meanings of distinguishing subject and object are the objects of the senses, and that objects such as substance and attributes are the same in the objects of the senses, then substance does not depend on other dependencies, and it will also become dependent, because it will be thought that cyan, etc., are substances. If proving difference through different senses is uncertain, then the sensory object can be said to be other, so there is no problem. Because the objects are different, how is it uncertain? If the object of one sense is not one, why is it not uncertain? Also, the so-called difference of senses does not mean proving the difference of all senses, nor does it mean that all senses are different. Even if there is no difference of senses, but because wisdom is different, if it is thought that six such as words and meanings are different, then in other aspects, what is the reason why color, shape, movement, etc., and pure substance are not different? This is unreasonable, because different wisdom is seen in those aspects. Serkyapa and others believe that the five senses such as the ears, blessed by consciousness, entering the object is obvious. The increase and decrease of the three attributes such as sound are immeasurable, and similarly, the senses have no contact, or the certainty of number is lost, or because the object is set to have three attributes, the five senses will also become one. If it is thought that because of clinging to the different shapes of the arrangement of attributes, it will not become one, then the shape is perceived by the two senses of the eyes and body, and is not the object of the three senses such as the ears, so it is harmful. In addition, objects like sound will also have many shapes. If not, then the shape of the gold earring and the spoon is also one object. Therefore, the shape mentioned here must be understood as the arrangement of kind or three attributes. That is to say, the senses only cling to the arrangement, or cling to its difference, if both are distinguished and clung to, then all objects are the same, and there is no difference. If clinging to different forms, then the self-nature of things will not be clung to, if clinging to self-nature, then the difference of things will not be clung to. If both are clung to, then it will be like consciousness.
ྟོག༷་པར་འགྱུར། སོ་སོར་འཛིན་ན་དོན་ལྔ་འཛིན་པའི་སྐབ༷ས་དེ༷འི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་སྙིང༷་སྟོབ༷ས་སོ༷གས་འཛིན་པ་མ༷་ཡི༷ན། དོན་དང་བདེ་སོགས་གཞ༷ན་མིན༷་ཞེ༷་ན༷་སྒྲ་སོགས་བདེ་སོགས་དེ་ཡི་འབྲས༷་བུའང་མི༷ན་ཏེ་རང་རང་འབྲས་བུ་མི་རིགས་པ༷འ༷མ། གཞ༷ན་ཉི༷ད་མི༷ན་ན༷་སོ་སོར་བློས་ག༷ཟུང་བྱ༷་མི༷ན་པས་དབང་ཡུལ་མིན་ནོ། །བསྡོམས་ནས་འཛིན་ན་ཡུལ༷་སྣ་ཚོག༷ས་པའང་རྣམ༷་པ༷ར་མཚུང༷ས་པར་དབང་པོ་གཅིག་གིས་འཛིན་པ༷ར་འགྱུར༷་རོ། །དུ༷་མ༷ར་འཛི༷ན་ཕྱིར༷་གྲ༷ངས་ཅ༷ན་གྱི།༷ བྱེ༷་བྲ༷ག་ཕྱི་མ་ཁ༷་ཅི༷ག་སྔ་མ་ལྟར་མི༷་འདོ༷ད་དེ་གཙོ་བོ་གཅིག་མི་འདོད་དོ༷། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་རེ༷་རེ༷འི་ངོ༷་བོ༷ར་ཡང་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ད༷ག་ལ། ག༷ཙོ་བོ༷་དེར་རྡུ༷ལ་ཕྲ༷ན་སོ༷་ 8-12-11b སོ༷ར་ཡོ༷ད་པས་གྲངས་མེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་ལོ་བདེ་སོགས་ར༷བ་ཏུ་སྦྱོར༷་བ༷འི་བྱེ༷་བྲ༷ག་གམ་ཁྱད་པར་ལ༷ས། རྣམ་འགྱུར་རམ་འབྲ༷ས་བུ༷་སྒྲ་ལ་སོགས་པ༷འི་ངོ༷་བོ༷ར་མཚོ༷ན་ཅིང་འགྲུབ་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ་ཡིན་དགོས་ནའང་། བདེ་སོགས་ཀྱི་རྡུལ༷་ཕྲན༷་གསུ༷མ་པོ་ནི་ར༷ང་བཞི༷ན་དུ༷། གཅི༷ག་ཉི༷ད་དུ༷་ཡ༷ང་རྒྱུ་མཚན་གང༷་གིས་འགྲོ༷། ཅིས་ན་རི༷གས་བདེ་སོགས་མི༷་མ༷ཐུན་ལ༷ས་གྱུར༷་བ༷་ཡི༷། དངོས་པོ་དོན་གཅིག་ཏུ་ར༷བ་ཏུ༷་སྦྱོར༷་བ༷་འ༷དོད་པའང་མ༷་ཡི༷ན་པས་སོ། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་གི་ཚུལ༷་གཉི༷ས་སུ་ཤེས༷་པ༷ར་མི༷་འདོ༷ད་ན༷། དེས་ན་འབྲ༷ས་བུ༷་སྒྲ་སོགས་གཅི༷ག་གི༷་ངོ༷་བོ༷ར་འགྱུར༷། རྒྱུ་མཚན་སྒྲ་སོགས་དོན༷་གྱི༷་རང༷་བཞི༷ན་ནི་སོ་སོའི་དུ༷་མ༷་སྟེ༷། འོན་ཀྱང་དབ༷ང་པོ༷འི་ཡུལ༷་ནི༷་དེ་ལས་གང་དམིགས་སྐྱེ་བའམ་རྣམ་འགྱུར་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཅ༷ན་ཡིན་ནོ། །དེ༷་ཕྱི༷ར་རྣམ་འགྱུར་རེ༷་རེ༷འི་དངོ༷ས་པོ༷་ལ༷། ཡོན་ཏན་གསུམ་སོགས་འདོད་པ་འདིའི་གྲང༷ས་ཅ༷ན་སྔ་མའི་ལུག༷ས་ལ༷ས་ཁྱ༷ད་པ༷ར་འཕ༷གས་མོད་ད་རུང་གཞི་སྐྱོན་བཅས་སོ། །ཡུལ༷་གཅི༷ག་ཏུ་ངེས་པ་མ༷་ཡི༷ན་པ་དུ་མ་ལ་འཇུ༷ག་པ༷་ཡིན་དེ༷། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཚ༷ང་མ༷འི་བརྗོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༷་ཞེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀའི་ཁོངས་སུ་མི་འདུ་བས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གཅིག་པ་མིན་ན། རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་མིན་པས་སོ། །སྐྱོན་དེ་མེད་དེ། རྣ་ 8-12-12a སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཡིད་འཇུག་ནི་དོན་དང་དབང་པོའི་འཇུག་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་པའོ་ཞེ་ན་ཞེས་གྲངས་ཅན་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁས་ལེན་པས་སོ། །ཡིད་འཇུག་དེ་དྲ༷ན་པ་མི༷ན་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་སྔར་ཉམ༷ས་སུ་མ༷་མྱོང༷་ཕྱིར། དུས་ཅི༷ག་ཆ༷ར་དྲན་ཡུལ་དབང་འཇུག་དང་དྲན་པ་ཡིད་བློ་གཉི༷ས་ཀ༷་འབྱུང༷་བ༷ར་འགྱུར༷་བས་ཀྱང་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ཡིད་དེ༷་ནི༷་ཚད༷་མ་མི༷ན་ནོ་དེས་ན་ཡིད་ལ་དྲ༷ན་པ་ཉམ༷ས་ཏེ
【現代漢語翻譯】 如果分別執取，在執取五境的時刻，不會執取其自性、心力等。如果說境與樂等不是其他，那麼聲音等樂等也不是它的結果，因為各自的結果不相同。如果不是其他，那麼分別以心識執取，就不是根的對境。總之，如果總合執取，那麼各種不同的境，也會同樣被一個根執取。因為執取多個，所以數論者認為，後來的勝論者不像前者那樣不承認，即不承認有一個主物。自性和變化，每一個的體性中，一切都存在。因為主物中，微塵等分別存在，所以會陷入無窮無盡的過失。樂等極度結合的差別，或者說特殊性，在變化或者結果聲音等的體性中，象徵併成就。樂等的三個微塵，在自性上，為什麼會成為一體？為什麼種類樂等不一致？事物不想要極度結合成一個意義。如果不想要了解自性和變化的兩種方式，那麼結果聲音等會變成一個體性。原因是聲音等的意義的自性是各自不同的。然而，根的對境是從那之中產生什麼，或者說是特殊的變化。因此，對於每一個變化的事物，想要有三種功德等，這比之前的數論者的觀點更為殊勝，但仍然有根本的過失。如果不是確定為一個境，而是涉及多個，那麼按照你的觀點，就不是梵語的表達了，因為不包括在現量和比量之中。如果根和境不是同一個，那麼依賴於標誌的推論也不是。沒有那個過失，因為對於耳等的事物來說是現量，而意的作用是回憶事物和根的作用兩者，數論者承認這是現量作用的差別。意的作用不是回憶，因為它的原因是以前沒有體驗過。同時，回憶的對象根的作用和回憶意念兩者都會產生，所以也不合理。因此，意不是量，因此意念中沒有回憶。 If grasped separately, at the moment of grasping the five objects, one will not grasp its nature, mental strength, etc. If it is said that objects and happiness, etc., are not different, then sounds, happiness, etc., are also not its results, because the respective results are not the same. If they are not different, then grasping them separately with the mind will not be the domain of the senses. In short, if grasped together, then various different objects will also be grasped by one sense organ in the same way. Because of grasping many, the Samkhya (數論派，a school of Indian philosophy) thinkers think that the later Vaisheshika (勝論派，another school of Indian philosophy) thinkers do not deny it like the former, that is, they do not admit that there is one Pradhana (主物，the primary substance)。 In the nature and transformation, in the nature of each, everything exists. Because atoms, etc., exist separately in the Pradhana, it will fall into the fault of being infinite. The difference of happiness, etc., or the particularity of extreme combination, symbolizes and accomplishes in the nature of transformation or the result of sounds, etc. The three atoms of happiness, etc., in nature, why do they become one? Why are the kinds of happiness, etc., inconsistent? Things do not want to be extremely combined into one meaning. If you do not want to understand the two ways of nature and transformation, then the resulting sounds, etc., will become one nature. The reason is that the nature of the meaning of sounds, etc., is different. However, the object of the senses is what arises from it, or a special transformation. Therefore, for each transformation of things, wanting to have three qualities, etc., this is more special than the previous Samkhya's view, but still has fundamental flaws. If it is not determined as one object, but involves many, then according to your view, it is not a Sanskrit expression, because it is not included in perception and inference. If the sense organ and the object are not the same, then the inference based on the sign is also not. There is no such fault, because it is direct perception for things like the ear, and the function of the mind is to recall both the function of things and the function of the sense organ, which the Samkhya admits is the difference of direct perception. The function of the mind is not recollection, because its cause has not been experienced before. At the same time, the object of recollection, the function of the sense organ, and the recollection of the mind will both arise, so it is also unreasonable. Therefore, the mind is not valid cognition, therefore there is no recollection in the mind.
【English Translation】 If grasped separately, at the moment of grasping the five objects, one will not grasp its nature, mental strength, etc. If it is said that objects and happiness, etc., are not different, then sounds, happiness, etc., are also not its results, because the respective results are not the same. If they are not different, then grasping them separately with the mind will not be the domain of the senses. In short, if grasped together, then various different objects will also be grasped by one sense organ in the same way. Because of grasping many, the Samkhya thinkers think that the later Vaisheshika thinkers do not deny it like the former, that is, they do not admit that there is one Pradhana. In the nature and transformation, in the nature of each, everything exists. Because atoms, etc., exist separately in the Pradhana, it will fall into the fault of being infinite. The difference of happiness, etc., or the particularity of extreme combination, symbolizes and accomplishes in the nature of transformation or the result of sounds, etc. The three atoms of happiness, etc., in nature, why do they become one? Why are the kinds of happiness, etc., inconsistent? Things do not want to be extremely combined into one meaning. If you do not want to understand the two ways of nature and transformation, then the resulting sounds, etc., will become one nature. The reason is that the nature of the meaning of sounds, etc., is different. However, the object of the senses is what arises from it, or a special transformation. Therefore, for each transformation of things, wanting to have three qualities, etc., this is more special than the previous Samkhya's view, but still has fundamental flaws. If it is not determined as one object, but involves many, then according to your view, it is not a Sanskrit expression, because it is not included in perception and inference. If the sense organ and the object are not the same, then the inference based on the sign is also not. There is no such fault, because it is direct perception for things like the ear, and the function of the mind is to recall both the function of things and the function of the sense organ, which the Samkhya admits is the difference of direct perception. The function of the mind is not recollection, because its cause has not been experienced before. At the same time, the object of recollection, the function of the sense organ, and the recollection of the mind will both arise, so it is also unreasonable. Therefore, the mind is not valid cognition, therefore there is no recollection in the mind.
་མེད་པ༷འ༷མ། གལ་ཏེ་དྲ༷ན་པ༷་ཡི༷ན་ན༷འ༷ང་ཡིད་དབང་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་མིན་པས་གཞ༷ན་མཐོ༷ང་བར་འགྱུར༷་ལ་དེ་ལྟ་ན་གཞན་མཐོང་གཞན་དྲན་འགལ་ལོ། །ཡིད་ནི་དྲ༷ན་པ༷ར་ལྷག༷་པ༷ར་ཏེ་དབང་པོའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བརྗོ༷ད་པའི་ཕྱིར༷་ཞེ་ན༷། འོ་ན་དབང་པོའི་བཟུང་རྗེས་ཡིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། ཡིད་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ནི་དབང་པོས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་རང་གི་གཞུང་ལས་དེ་གཉིས་ཡ་མ་བྲལ་བར་བཤད་པ་བསལ་ཏེ་ཞེས་སོ། །ལྷག་པ་ཞེས་ཡིད་ལ་དྲན་པ་ཡོད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་མེད་པས་ན་ལྷག་པར་བརྗོད་ཟེར་ན་རང་གིས་རྣམ༷་བས༷ལ་དབ༷ང་གཞ༷ན་དོ༷ན་མེ༷ད་འགྱུར༷་ཏེ་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་ཀུན་རྟོགས་པས་སོ། །དཔྱོ༷ད་པ༷་པ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་དོན་ཡོ༷ད་པ༷་ད༷ང་ཡ༷ང་ད༷ག་པ༷ར་ཕྲ༷ད་ན༷ས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས༷་བུ༷འི་དབ༷ང་པོ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་བློ༷་དེ༷་མངོ༷ན་སུ༷མ་མོ༷་ 8-12-12b ཞེ༷ས་ཟེ༷ར་རོ༷། །དེ༷་ལ༷། ཡོ༷ད་པ་ཞེས་པའི་བས༷ལ་བྱ༷་མེ༷ད་པ༷་སྟེ༷་ཡང་དག་པར་ཕྲད་ན་ཡོད་པས་ཁྱབ་པས་སོ་མེད་པ་ལ་ཕྲད་པ་མེད་དོ། །ཡང་དག་པར་ཕྲ༷ད་ཅེས༷་པ༷་ལ༷ས་དེ༷་རི༷ག་བྱ༷་ཡིན་པས་སོ། །གང་དང་ཕྲད་པར་དོགས་པའི་ལ༷ན་དུ༷་ཡོད་པ་དང་ཕྲ༷ད་པ༷་ཞེས་བསྟེ༷ན་ཏོ༷་ཞེ༷་ན༷། འདི་ནི་དབ༷ང་པོ༷འི་ཁྱ༷ད་པ༷ར་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ༷་བརྗོ༷ད་པ་ཡིན་གྱི༷། སྤྱིར་ཡོ༷ད་པ༷་ཙ༷མ་ད༷ང་ཕྲ༷ད་པ༷་རུང༷་བ་མ༷་ཡི༷ན་མི༷ན་དེ༷། རྒྱུ་མཚན་གང༷་གི༷ས་བརྗོ༷ད་དེ་གྲུབ་ཟིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིར་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་རུང་ནི་བརྗོད་མི་དགོས་ལ་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ན་ཕྲད་པས་ཆོག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི༷་སྟེ༷་ཡོད་ཅེས་པའི་སྒྲ༷་དབང་པོ་དམ༷་པ༷ར་འདོ༷ད་པ་དང་། ཡང་དབ༷ང་པོ༷་ལེགས་པའམ་མཛེ༷ས་པ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ནོ་ཞེས་ཡོད་པ་དང་ཕྲད་ཅེས་པས་གང་མེད་པ་འཛིན་པའི་དབང་པོ་རབ་རིབ་སོགས་དམན་པའམ་མི་ལེགས་པ་བཅད་པའི་དོན་དུ་སྨྲས་སོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་དམ༷་པ༷ར་གྲུ༷བ་ད༷ང་ལེགས་པའམ་མཛེ༷ས་པ༷་དེ༷། མིག་ལ་སྐུད་རྒྱུའི་མི༷ག་སྨ༷ན་དང་རྐང་པར་བྱུགས་པ་ལ༷་སོག༷ས་གཞ༷ན་ལ༷ས་ཀྱང༷་ཡོད་པས་དེ་བྱུང་ཡང་དེར་ཐལ་ལོ། །འོ་ན་ཡོད་སྒྲས་དབང་པོ་ལེགས་པ་ཙམ་སྟོན་ན་དོན་ཁོ་ནས་དབང་པོ་དམ་པར་གྲུབ་པ་མིན་པས། དམ་པར་གྲུབ་བྱེད་མིག་སྨན་སོགས་དང་མིག་ཕྲད་པ་ཡང་ཚད་ 8-12-13a འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱབ་ཆེས་སོ། །མིག་སྨན་བསྐུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མིག་གི་བློ་འདིའོ་ཞེས་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །དཔེར་ན་འགྲོ་ཚད་ལ་འགྲོ་ལྡན་མ་གྲགས་པར་བ་ལང་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པ་ལྟར། མིག་སོགས་དམ་པར་གྲུབ་ཟིན་ལ་མི་བཟུང་བར་ཡུལ་ལམ་དོན་ཁོ་ན་ལ་སྐབས་འདིར་བཟུང་ངོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དོན་ཁོ་ནས་མཛེས་སོགས་སུ་གྲུབ་པར་གྲ༷གས་ལ༷ས་དེ༷་ལྟར་བརྟག༷་གྲ༷ང་ན༷། དམ་སོགས་སུ་བྱེད་པའི་སྒྲ༷་དེ༷་དབ༷ང་པོའི་ཡུ༷ལ་ཁོ་ན་ལ
【現代漢語翻譯】 如果不是這樣，如果意識是能回憶的，那麼意識和感官兩者並非在同一對像上，因此會看到其他事物，如果是那樣，看到其他事物和回憶其他事物就矛盾了。如果意識比回憶更重要，因為據說感官之後會回憶，那麼，感官抓住之後，意識會抓住，意識抓住之後，感官會像原來一樣認知，這樣就排除了你自己的論著中說的兩者不可分離。如果說意識有回憶而感官沒有，所以說是更重要，那麼你自己的『遣除他義』就會變得沒有意義，因為意識能理解所有的外境。那些論師說：『感官的智慧，是與存在和真實相遇后產生的有情眾生的感官的智慧，是現量。』 對此，『存在』這個詞沒有需要排除的，因為與真實相遇必然是存在的，不存在的無法相遇。『與真實相遇』是因為那是可知的。爲了避免與什麼相遇的疑惑，所以說『與存在相遇』。這指的是感官的特殊性質，並非僅僅是與存在相遇，原因是什麼？因為已經成立了。因此，不需要說與一般的存在相遇，如果作為感官的特殊性質，那麼相遇就足夠了。如果『存在』這個詞指的是低劣的感官，或者指的是好的或美麗的感官，那麼說與存在相遇，是爲了斷除那些不能抓住不存在的事物的感官，比如模糊等低劣或不好的感官，那麼，感官低劣的成立，以及好或美麗，眼睛涂眼藥，腳塗油等其他也有，即使那樣也會有同樣的過失。如果『存在』這個詞僅僅表示感官好，那麼僅僅從意義上無法成立感官是殊勝的。因此，成立殊勝的眼藥等和眼睛相遇也是量。 因此，這是太過寬泛了。會變成『從涂眼藥產生的眼睛的智慧』等等。例如，『有行』這個詞，沒有普遍認為是『有行者』，而是僅僅指牛。同樣，已經成立殊勝的眼睛等，不抓住，而是在這裡僅僅抓住境或意義。如果僅僅從意義上成立美麗等，那麼那樣觀察，那麼，成為殊勝等的詞，僅僅是感官的境。
【English Translation】 If it is not so, if consciousness is what can remember, then consciousness and the senses are not on the same object, so they will see other things, and if that is the case, seeing other things and remembering other things are contradictory. If consciousness is more important than memory, because it is said that one remembers after the senses, then, after the senses grasp, consciousness will grasp, and after consciousness grasps, the senses will perceive as they were, thus excluding what is said in your own treatise that the two are inseparable. If it is said that consciousness has memory but the senses do not, so it is said to be more important, then your own 'rejection of other meanings' will become meaningless, because consciousness can understand all external objects. Those logicians say: 'The wisdom of the senses, which is born after encountering existence and truth, is the wisdom of the senses of sentient beings, is direct perception.' Regarding this, there is nothing to be excluded by the word 'existence', because encountering truth necessarily exists, and what does not exist cannot encounter. 'Encountering truth' is because it is knowable. To avoid the doubt of encountering what, it is said 'encountering existence'. This refers to the special nature of the senses, not merely encountering existence, what is the reason? Because it has already been established. Therefore, there is no need to say encountering general existence, if it is made a special nature of the senses, then encountering is sufficient. If the word 'existence' refers to inferior senses, or refers to good or beautiful senses, then saying encountering existence is to cut off those senses that cannot grasp what does not exist, such as blurred and other inferior or bad senses, then, the establishment of inferior senses, and good or beautiful, applying eye medicine to the eyes, applying oil to the feet, etc., others also have, even if that is the case, there will be the same fault. If the word 'existence' only indicates that the senses are good, then the senses cannot be established as superior merely from the meaning. Therefore, the encounter of eye medicine, etc., that establishes superiority and the eyes is also a valid cognition. Therefore, this is too broad. It will become 'the wisdom of the eyes born from applying eye medicine', etc. For example, the word 'having gone', is not generally considered 'one who has gone', but only refers to a cow. Similarly, the eyes, etc., that have already been established as superior, are not grasped, but here only the object or meaning is grasped. If beauty, etc., are established merely from the meaning, then observing in that way, then, the word that becomes superior, etc., is merely the object of the senses.
༷་གྲགས་པ་ནི༷་མི༷ན། དུས་ཀུན༷་ཏུ༷་དབང་པོ་དོ༷ན་དང༷་ཕྲ༷ད་གྲ༷ང་ན༷། གཟུག༷ས་དང་སྒྲ༷་བ༷ར་དུ༷་ཆོ༷ད་པ༷་ད༷ང་། དོན་ལས་ལྷག་པ་ཆེ༷ན་པོ༷འ༷ང་འཛི༷ན་པ༷ར་མཐོ༷ང་བས༷་ན༷། བ༷ར་དུ༷་མ༷་ཆོ༷ད་པར་འདོད་པ༷་ལ༷་གནོ༷ད་དོ། །འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཚད་འབྲས་བློའི་སྐྱེ་བ་ལས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་དུ་འདོད་དབང་གིས་གང་ལས་བློ་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་དབང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མར་འདོད། དེ་ལ་འོ་ན། ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ཕྲད་པའི་སྐྱེས་བུའི་དབང་པོ་རྣམས་མངོན་སུམ་མོ་ཞེས་སྨྲས་པས་ཆོག་མོད། བློ་ཡི་སྐྱེ་བ་ཅི་བྱ་ཞེས་སོ། །བློ༷་ཡི༷་རྒྱུ༷་ཡི༷་ཚོ༷གས་པ༷་རུ༷། ཁོ་རང་གི་མདོར་བརྗོ༷ད་པ༷་བདག་སོགས་དེ་བོ༷ར་ན༷ས་དོན་གང༷་ལ༷ས་བློ་སྐྱེ་བར་ 8-12-13b གྲུབ་དེ༷ས། མངོན་སུམ་ཚད༷་མ༷་ཉིད་དུ་འཇོག་ཅི༷་སྟེ༷་དོ༷ན་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡི༷ན་པ༷འ༷མ། ཡིན་ན་མདོར་བློ༷་ཡི༷་དང་སྐྱེ༷་བ༷་ཞེ༷ས་ཅི༷་ལ་བསྣན༷་ཏེ་མི་དགོས་སོ། །ཁྱོད་ལྟར་ན་དོ༷ན་ད༷ང་དབ༷ང་པོ༷་དང་ཡི༷ད་དང་བདག་སྐྱེས༷་བུ༷་དང་བཞི་པོ། སྦྱོར༷་ད༷ང་འདུ༷་བྱེ༷ད་པ་ཡི་ཤུགས་ལ༷ས་གཞ༷ན། མངོ༷ན་སུ༷མ་གྱི༷་ནི༷་བློ༷་བསྐྱེ༷ད་པ༷འི། ཚོག༷ས་པ༷འམ་གང་ལས་སྐྱེ་ན་ཞེས་བརྗོ༷ད་པ༷་དེ༷་ཇི་ལྟར་རུང་སོམས་ཤིག་དབང་དོན་ཕྲད་པ་ལས་འདི་དག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་དེ་མངོན་སུམ་མོ་སྙམ་ན། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བ་ལང་ཉིད་དང་རྫས་བ་ལང་སོགས་སྦྱོར་བ་དབང་པོ་ལ་མེད་དེ་དེ་དོན་ལ་ལྟ་བ་ཙམ་ཁྱེད་འདོད་ལ། སྤྱིར་རང་རང་རིག་བྱ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་མིན་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་པས་སོ། །གླང༷་ཉི༷ད་དེ་བ་ལང་གི་རིགས་སོགས་རིགས་ལྡན་དང་སྦྱོར༷་བ་ལ༷ས་ནི༷་དོ༷ན་དེ། བ༷་ལ༷ང་ཉི༷ད་དམ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ངེས་པ་སོ༷གས་སུ་འཇ༷ལ་བར་བྱེ༷ད་པ་འདོད་ནའང་། དབ༷ང་པོ༷འི་བློ༷་ལ༷་དོ༷ན་རྣ༷མས་སྤྱི་སོགས་དང༷་། སྦྱོར༷་བ༷འི་ནུས༷་པ༷་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན། དོ༷ན་མི༷ན་པ་ཤེས༷་པ༷་དབང་ཡིད་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པ་དང་རྟོག་པའ༷ང་རྣ༷མ་ཀུ༷ན་ཏུ༷། མངོ༷ན་སུམ༷་ཚད༷་མའི་བློ༷་རུ༷་གན༷ས་པ༷ར་རམ་གྲུབ་པར་འགྱུར༷་རོ། །དེས་ན་ཅི༷་སྟེ༷་བློ༷་ཡི༷་སྐྱེ༷་བ༷་ཞེས་བློ་ལས་གཞན་པ་ཕྱི་དོན་ལས་མངོན་སུམ་དུ་འདོ༷ད་དེ་མི་རིགས་སོ། །ཚད་མ་ལ་དོ༷ན་ 8-12-14a གཞ༷ན་ཞིག་དེའི་འབྲ༷ས་བུར༷་སྨྲ༷་བ༷་ཡི༷ས་ནི། ཚད་མའི་ཡུལ་ལས་དོ༷ན་གཞ༷ན་ནམ་ཡང་ཐོ༷བ་པ༷ར་འགྱུར༷་བ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དོ༷ན་གྱི༷་བློ༷་ཤ༷ར་བའམ་སྐྱེས་པ་ཉིད་འབྲ༷ས་བུ་མི༷ན་ན། དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་པའི་འབྲ༷ས་བུ་ཅིའང་བཞག་ཏུ་མེ༷ད་པ༷ས་སོ། །བློ༷་ཡི༷་སྐྱེ༷་བ༷་བློ༷་ལས་གཞ༷ན་ཡི༷ན་ན༷་མི་འཐད་དེ། དེའི་འཕྲོད༷་འདུ༷་ནི་ར༷ང་གི༷་རྒྱུ་འཕྲོད་འདུ་ཅན་ལ༷ས་ཏེ༷། ཚད༷་མ༷་ནི་འཕྲོ༷ད་པ༷་འདུ༷་བ༷་ལ༷ས་
【現代漢語翻譯】 名聲並非人所能及。如果總是能遇到感官的對象，並且能夠容納形式和聲音，並且認為它比意義更重要，那麼認為它不能容納就會有害。有些解釋者說：『除了量果之識的產生之外，沒有看到其他東西，由於想要將量和果視為其他意義，因此從什麼產生識就成立，那就是現量。』他們認為感官對像相遇是量。對此，如果說：『與存在和正確相遇的士夫的感官是現量』，這樣說就可以了，那識的產生又該怎麼辦呢？』 識的因緣聚合，拋棄了他們自己簡要的陳述，例如自我等，從什麼意義產生識，由此成立，現量就安立為量本身嗎？或者意義本身就是因嗎？如果是這樣，為什麼還要加上『識的』和『產生』呢？不需要啊。按照你的觀點，意義、感官、意和士夫這四者，除了結合和聚合的力量之外，現量產生識的聚合或者從何產生，這樣說是怎麼可以的呢？想想看，如果認為從感官對像相遇中產生這些唯一的定解是現量，那麼特殊的法，例如牛的自性和物質牛等結合，感官是沒有的，因為你認為它只是看著意義。一般來說，因為已經說過各自的知識不是用術語來表示的。 牛的自性，即牛的種類等，種類具有者和結合，意義是，牛的自性或者唯一的原因等來衡量，如果這樣認為，那麼感官的識中，意義等一般和結合的能力是否存在呢？如果知道非意義，那麼感官意無分別的迷惑和分別，在任何情況下，都會存在或成立為現量量的識。因此，為什麼說識的產生，想要從識之外的外境中成為現量，這是不合理的。對於量來說，如果說其他的意義是它的結果，那麼從量的境中，其他的意義也不會獲得，因為意義的識產生本身不是結果，因為除此之外沒有其他結果可以成立。識的產生如果不是識，那是不合理的，因為它的相遇是來自它自己的因的相遇，量是相遇。
【English Translation】 Fame is not something that can be reached by humans. If one can always encounter the objects of the senses, and is able to accommodate forms and sounds, and considers it more important than meaning, then thinking that it cannot accommodate would be harmful. Some interpreters say: 'Apart from the arising of the consciousness of valid cognition's result, nothing else is seen, and because of wanting to regard valid cognition and its result as other meanings, therefore from what consciousness arises is established, that is direct perception.' They consider the encounter of sense objects as valid cognition. To this, if one says: 'The senses of a person who encounters existence and correctness are direct perception,' saying this would be sufficient, then what about the arising of consciousness? The aggregation of the causes of consciousness, abandoning their own brief statements, such as self, etc., from what meaning consciousness arises, thereby established, is direct perception established as valid cognition itself? Or is meaning itself the cause? If so, why add 'of consciousness' and 'arising'? It is not needed. According to your view, these four: meaning, senses, mind, and person, apart from the power of combination and aggregation, how can it be said that the aggregation of direct perception producing consciousness or from where it arises? Think about it, if it is thought that the definite understanding that arises from the encounter of sense objects is direct perception, then the special qualities, such as the nature of a cow and the substance cow, etc., the senses do not have, because you think it is just looking at the meaning. In general, because it has been said that their respective knowledge is not expressed by terms. The nature of a cow, that is, the kind of cow, etc., the kind possessor and combination, the meaning is, the nature of a cow or the only cause, etc. to measure, if you think so, then in the consciousness of the senses, do the general and the ability of combination of meanings, etc. exist? If one knows non-meaning, then the senses, mind, non-conceptual confusion and conceptualization, in any case, will exist or be established as the consciousness of direct perception valid cognition. Therefore, why say the arising of consciousness, wanting to become direct perception from external objects other than consciousness, this is unreasonable. For valid cognition, if saying other meanings are its result, then from the object of valid cognition, other meanings will not be obtained, because the arising of the consciousness of meaning itself is not the result, because apart from that there is no other result that can be established. If the arising of consciousness is not consciousness, that is unreasonable, because its encounter is from the encounter of its own cause, valid cognition is encounter.
འབྱུང་ན་ཡང་འཕྲོད་འདུ་རྒྱུ་རྟག་པ་མི་སྐྱེ་བ་དང་བློ་འཕྲོད་འདུ་ཡིན་པའང་དེ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱིས་གནོད་དེ། ཅི༷་སྟེ༷་བློ་དང་སྐྱེ་བ་གཞ༷ན་མི༷ན་བློ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བས་སྐྱེ་བ་སྨྲོས་པ་འདི༷་ལ་དོ༷ན་མེ༷ད་དོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་སྐྱེས༷་བུ༷་རྣ༷མ་པ༷ར་འགྱུ༷ར་ན༷ས་བློ༷། སྐྱེད༷་ན༷་སྐྱེས་བུ་ཉིད་མི༷་རྟག༷་པ༷་རུ༷་འགྱུ༷ར། ཅི༷་སྟེ༷་བད༷ག་དེ༷་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་མི༷་འགྱུར༷་ན༷། སྔར་ཚད་མིན་དུས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་བློ་དེ༷་ལ༷་ཚད༷་མ༷་ཞེ༷ས་མི༷་སྦྱར་ཏེ་དེས་ཚད་མ་ཅི་ཡང་མི་སྐྱེད་པས་སོ། ། ཚད༷་མ༷་ཀུན་ལ༷ས་བཏུས༷་པ་ལ༷ས་མངོ༷ན་སུམ༷་གྱི༷་ལེ༷འུ༷་སྟེ༷་དང༷་པོ༷འོ༷།། །། 為自比量品 རྗེ༷ས་དཔ༷ག་ལ་རྣ༷མ་པ་གཉི༷ས་དེ་ལས་ར༷ང་དོ༷ན་ནི༷། ཚུལ༷་གསུ༷མ་ཚང་བའི་རྟག༷ས་ལ༷ས་གཞལ་བྱའི་དོ༷ན་མཐོ༷ང་བའི་ཤེས་པ༷འོ༷། །འབྲ༷ས་བུ༷་སྔར༷་མངོན་སུམ་དུ་བཤད་པ་ 8-12-14b བཞི༷ན་སྒྲ་དང་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་དོན་གཞལ་བྱ། དེ་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུའོ། །ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུ༷ལ་ད༷ང་ནི༷། ངོ༷་བོ༷་མ༷ཚུངས་པ་མི༷ན་ཏེ་འོག་ཏུ་འཆད་དེ་དེ༷་གཉི༷ས་ཀྱི༷འོ། །དོན་ར༷ང་གི༷་མཚ༷ན་ཉིད་ནི་ཚིག་ལས་བསྟ༷ན་བྱ༷་མི༷ན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་གཟུ༷ང་ཡུལ་རང་སྤྱི་ལས་ཐ༷་ད༷ད་ཕྱིར༷་རང་མཚན་དོན་དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་རེག་བྱ་དཔོག་པ་དང་སྔར་མཐོ༷ང་ངོ་ཐོས་སོ་ཞེས་སོ༷གས་ཀྱི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་ཉི༷ད་ཀྱི་སྒོ༷་ན༷ས་བསྟན༷་པ༷་ནི་སྤྱི་ཡིན་གྱི། ར༷ང་གི༷་ངོ༷་བོ༷་བྱེ་བྲག་པའམ་རང་མཚན་བརྗོ༷ད་པ༷་མི༷ན་ཏེ། དེ་དག་གི་མི༷ང་ལ༷ས་ཤེས༷་ཕྱིར༷་དེས་ན་རང་མཚན་ལས་རྣམ༷་པ༷་གཞ༷ན་སྤྱི་མཚན་བསྟན༷་བྱ༷་ཡིན་ནོ་དེ་ཕྱིར་ཡི༷ད་ཀྱི༷་རྣམ༷་པ༷་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་མཚན་བཟུང་ནས་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་སྤྱིའམ་བྱེ་བྲག་གི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་སོ། །རྗེས་དཔག་དེ་སྤྱི༷་མ༷་ཡི༷ན་ལ༷འ༷ང་མཐོ༷ང་བའི༷་ཕྱིར༷་ཏེ་སྐྱེ་མཆེད་གཞན་ལས་གཞན་དང་རེག་བྱ་ལས་རླུང་དཔག་པ་བཞིན་ཞེ་ན། དེ༷་མི༷ན་ཏེ་དེས་དཔག་བྱའམ་མཚོ༷ན་བྱ༷་སྤྱི༷་ཡི༷ན་པའི་ཕྱིར༷། བྱེ་བྲག་པའི་རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་རླུང་ལས་གཞན་ལ་འགོག་པའི་ཡི༷ད་ཆེ༷ས་ཚི༷ག་གི༷་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་ཀྱིས༷་ཏེ་རེག་བྱ་ནི་རེག་བྱ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་པ་ཟེར་ཏེ། གང་ 8-12-15a རེག་བྱ་མཐོང་བ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཚད་མར་བསམ་པའོ། །རླུང་དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་ལ༷་འགེ༷གས་པ༷ར་བྱེ༷ད་ཟེར་ན་མི་འཐད་དེ་ལུང་དོན་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་དང་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དང་རྗེས་དཔག་ཐ༷་མི༷་ད༷ད་དུ༷་གྲུབ༷་ཅེ༷་ན༷། མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ཐ༷་ད༷ད་ཀྱང༷་སྲི༷ད་པའི་ཕྱིར༷་ཏེ་ལུང་ལ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པས་སམ། ཡང་ན། རྗེས་དཔག་གི་ཡུ
【現代漢語翻譯】 如果產生，那麼聚合的原因是常、不生，並且認為聚合是合理的，也會受到其他產生的妨礙。如果心識和產生不是其他，那麼心識顯現出來，說產生就沒有意義了。如果原因（梵文：hetu，英語：cause）轉變為補盧沙（藏文：སྐྱེས་བུ，梵文：puruṣa，梵文羅馬擬音：purusha，漢語字面意思：人）的形態而產生心識，那麼補盧沙本身就會變得無常。如果那個自我不從之前的狀態轉變，那麼它與之前的非量狀態沒有區別，那個心識就不能稱為量，因為它什麼量也不能產生。從所有量中總結出來的現量品第一。 為自比量品 推理有兩種，其中自比量是：通過具備三種特徵的相（梵文：liṅga，英語：sign）來認知所量之義的知識。如同之前現量中所說的，聲音和無常的集合是所量。對於它，新而不欺騙的知識是量，認識它的量是果。兩種量的境和體不是相同的，將在下面解釋這兩種量。義的自相不是用語言可以表達的，因為這兩種量的所取境與自相和共相不同，因此自相義不能通過其他觸知來推測，也不能通過之前見過、聽到等詞語的表達來指示，這只是共相。自相的特殊體性或自相不是可以表達的，因為它們可以通過名稱來了解，因此自相之外的其他相是共相，可以指示。因此，意識的相由根識取自相，然後由意識進行共相或特殊名稱的命名，這被稱為意識的兩種相。如果推理不是共相，也不能被看到，就像從其他根源推測其他事物，或者從觸知推測風一樣，那麼這不是因為它可以推測或象徵共相。特殊觸知的捨棄是由於風以外的其他事物，通過確信的詞語來建立，因為觸知不是所有觸知的顯現，特殊者說：任何觸知顯現都被認為是中立的量。如果說風之外的其他事物被阻止，那是不合理的，因為不能僅僅通過理性來判斷經文的意義，也不能僅僅因為沒有看到就否定。如果經文和推理是不同的，那麼它們是可以成立的嗎？不是的，因為它們也可能是不同的，因為經文可能有錯誤，或者推理的境。
【English Translation】 If it arises, then the reason for aggregation is constant, unborn, and considering aggregation to be reasonable, it will also be hindered by other arising. If consciousness and arising are not other, then consciousness manifests, and it is meaningless to speak of arising. If the cause (Sanskrit: hetu) transforms into the form of puruṣa (Tibetan: སྐྱེས་བུ, Sanskrit: puruṣa), and produces consciousness, then puruṣa itself will become impermanent. If that self does not transform from its previous state, then it is no different from the previous non-valid state, and that consciousness cannot be called valid, because it cannot produce any valid cognition. The first chapter of direct perception is summarized from all valid cognitions. Chapter on Self-Inference There are two types of inference, of which self-inference is: the knowledge that perceives the meaning of what is to be measured from a sign (Sanskrit: liṅga) that possesses three characteristics. As mentioned earlier in direct perception, the collection of sound and impermanence is what is to be measured. For it, new and non-deceptive knowledge is valid cognition, and the valid cognition that recognizes it is the result. The object and entity of the two valid cognitions are not the same, and it will be explained below that these two are. The self-characteristic of the meaning is not something that can be expressed in words, because the objects taken by these two are different from the self-characteristic and the general characteristic, therefore the self-characteristic meaning cannot be inferred through other tactile sensations, nor can it be indicated through expressions of words such as 'seen before' or 'heard', this is only the general characteristic. The specific nature of the self-characteristic or the self-characteristic is not something that can be expressed, because they can be understood through names, therefore the other characteristics besides the self-characteristic are general characteristics, which can be indicated. Therefore, the aspect of consciousness is that the root consciousness takes the self-characteristic, and then the consciousness names the general characteristic or the specific name, which is called the two aspects of consciousness. If inference is not a general characteristic, nor can it be seen, just as inferring other things from other sources, or inferring wind from tactile sensation, then this is not because it can infer or symbolize the general characteristic. The abandonment of specific tactile sensations is due to other things besides wind, established through confident words, because tactile sensation is not the manifestation of all tactile sensations, the specific one says: any tactile sensation manifestation is considered a neutral valid cognition. If it is said that other things besides wind are prevented, it is unreasonable, because one cannot judge the meaning of scripture solely through reason, nor can one deny it simply because one has not seen it. If scripture and inference are different, then can they be established? No, because they may also be different, because scripture may have errors, or the object of inference.
ལ་མིན་པ་ཞིག་ལུང་གིས་སྟོན་སྲིད་པས་སོ། །ཁྱོད་ལ་མཚུངས་ཤེ་ན་མིན་ཏེ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཡི༷ད་ཆེ༷ས་ཚི༷ག་ཀྱང༷་དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་མི༷་སླུ༷་བ༷ར། མཚུང༷ས་པའི་ཕྱིར༷་ན་དེས་ནི་ལྐོག་གྱུར་ལ་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་ཉི༷ད་དོ༷། །ཚུལ་གསུམ་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པར་བྱ་བ༷་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཕྱོགས་དེ༷་དང་མཐུན་པ་ལ༷། ཡོ༷ད་པ་རྗེས་འགྲོ་ད༷ང་བསྒྲུབ་ཆོས་མེ༷ད་པ་ཉི༷ད་ལ༷་མེ༷ད་པ༷་ལྡོག་པའོ༷། །ཚུལ་གསུམ་པོའི་ཟུར་དུ་ཤེས་པའམ་དེར་ངེས་པ་ཞེས་པའི་ཚུལ་ལོགས་སུ་སྤྲོས་དགོས་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་པོ་མ་ཤེས་པའམ་མ་ངེས་པ་ནི་རྟགས་མིན་པས་སོ་ཟེར་ན། ཚུལ་གསུམ་པོའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་འདི༷་རུ༷་ཤེས༷་པ༷་མ་སྨྲོས་ནའ༷ང་དོན་གྱིས་ཐོ༷བ་པ༷་ཉི༷ད་དེ། རྟགས་ནི་ཤེ༷ས་བྱེ༷ད་སྐབ༷ས་ཀྱི༷་དབ༷ང་བྱས༷་ཕྱིར༷་གསུམ་ཀར་ངེས་པ་དགོས་པ་ནི་དོན་ 8-12-15b གྱིས་གྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། །ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་རྟགས་སུ་བསྟན་པ་ངེས་ཚུལ༷་རེ༷་རེ༷་ད༷ང་གཉི༷ས་གཉི༷ས་པ༷་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་ན། རྟག༷ས་ཡང་དག་གི་དོན༷་མི༷ན་པ༷ར་དོ༷ན་གྱི༷ས་བྱས༷་སོ། །དེ་གང་ཞེ་ན་སྒྲ༷་རྟག༷་སྟེ༷་བྱས༷་པའི༷་ཕྱིར༷་ལྟ་བུ་སོགས་ཆོས་གཅིག་པུ་ཅན་ནོ་སྒྲ་རྟག་སྟེ་ལུས༷་ཅ༷ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར༷་ཞེས་འདིའི་ཕྱོགས་ཆོས་བྱེ་བྲག་པའི་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མ་གྲུབ། ལྡོག་ཁྱབ་དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བ་མིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ལ་དངོས་མིང་དང་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པ་ལའང་ཡོད་པར་འདོད་པས་རྗེས་འགྲོ་གཅིག་པུ་ཅན་ད༷ང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་གཞ༷ལ་བྱ༷་མི༷ན་པའི་ཕྱིར༷་རོ༷་ཞེས་ལྡོག་པ་གཅིག་པུ་ཅན་ནོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ་ལུས༷་ཅ༷ན་མི༷ན་པའི་ཕྱིར༷་ལྟ་བུ་དང་པོ་གཉིས་ཅན་ཏེ། བྱེ་བྲག་པའི་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དང་པོ་གཉིས་གྲུབ། སྒྲ་རྟག་གམ་གཞལ་བྱ་མིན་པ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱི་ལྡོག་ཅན་ནོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉ༷ན་བྱའི་ཕྱིར༷་ཞེས་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཅན་ནོ། །མིག༷་གི་ག༷ཟུང་བྱའི༷་ཕྱིར༷་སྒྲ་མི་རྟག༷་ཅེས་པ་ཚུལ་དང་པོ་མེད་པ་ཅན་ནོ། །ཁ་ཅི༷ག་ན་རེ་གཏན༷་ཚི༷གས་ནི་བསྒྲུབ་ཆོས་ལ་མི༷་འཁྲུལ༷་བས༷། དཔེར་ན་ལམ་དུ་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་དང་དུ་བ་མིན་པས་ན་ཆོས་མེ་ཙམ་དཔོག་ཅེས་སོ། །ཡང་སྤྱིར་མེ་ 8-12-16a ཙམ་དང་དུ་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲུབ་ཟིན་པས་ཕྱོགས་དེར་མེ་འབྲེལ་བ་དེ་དཔག་གོ་ཟེར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་ཆོས༷་གཞ༷ན་མེ༷་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་དཔ༷ག་པ༷ར་བྱ༷་བ༷ར་༡ འདོ༷ད། བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས༷་དང༷་ཆོས༷་ཅ༷ན་དག༷་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་གྲུ༷བ་ཟིན་ཕྱིར༷། དཔག་མི་དགོས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེ༷ལ་བ༷་ཆོས་གཞན་དཔ༷ག་བྱར༷་ཁ༷་ཅི༷ག་འདོ༷ད། ༢ ཆོས་༡ མེ་ལྟ་བུ་ལ༷་གཏན༷་ཚིག༷ས་དུ་བ་ལྟ་བུ་གྲུབ༷་ན༷་ནི༷། རྟགས་དེ༷
【現代漢語翻譯】 因為可能會有與上師不同的觀點出現。如果有人問你是否與上師相同，答案是否定的。因為要經過全面考察，對值得信任的言辭也要進行三種方式的檢驗，不能被欺騙。如果因為相同，那麼這僅僅是對隱蔽事物的一種推測。想要了解如何進行三種方式的推測，首先要明白，對於具有推測對象的事物來說，存在著周遍關係（ཕྱོགས་ཆོས།），並且與該對象的事物相一致。存在周遍關係的事物具有隨同存在（རྗེས་འགྲོ།），而不存在被證明的事物則不存在隨同存在，這就是反向關係（ལྡོག་པ།）。需要詳細解釋的是，要分別瞭解或確定這三種方式的各個方面。如果有人說，如果不瞭解或不確定這三種方式，就不能稱之為真正的徵兆，那麼，即使不明確說明這三種方式的特徵，實際上也已經包含了。因為徵兆是在瞭解事物的情況下使用的，所以必須確定這三種方式，這實際上已經包含了。 如果將具備三種方式的事物作為徵兆來展示，那麼必須確定每一種方式，以及兩種方式的組合，如果三種方式不完整，那麼就不能通過徵兆來正確理解事物的含義。這是什麼意思呢？例如，『聲音是常駐的，因為它是被創造的』，這隻具備一個方面。『聲音是常駐的，因為它具有身體』，這取決於個別論者的觀點，因此並不成立。反向周遍關係並不成立，因為並非所有事物都如此，在物質的範疇內，原子等常駐事物也存在。這隻具備隨同存在這一個方面。『聲音是常駐的，因為它不是可測量的』，這隻具備反向關係這一個方面。『聲音是常駐的，因為它具有身體』，這具備前兩個方面，但取決於個別論者的觀點，因此前兩個方面並不成立。『聲音是常駐的，或者說不是可測量的』，這僅僅是從與周遍關係不一致的角度來看的反向關係。『聲音是常駐的，因為它是可聽的』，這具備隨同存在不存在的兩種方式。『因為眼睛可以看見，所以聲音不是常駐的』，這不具備第一個方面。 有些人說，『論證不會與要證明的事物相混淆，例如，在道路上一起存在的事物，並非所有事物都是煙霧，因此只能推斷出火的存在』。還有人說，『一般來說，火和煙霧在世俗中已經成立，因此可以推斷出該處與火有關聯』。有人認為，徵兆的其他屬性，例如火，只能被推斷出來。因為要證明的事物和具有該事物的事物，對於反駁者來說已經成立，所以不需要推斷，因此有些人認為，這兩者之間的關聯是需要推斷的其他屬性。如果像煙霧這樣的論證能夠證明像火這樣的事物，那麼這個徵兆...
【English Translation】 Because there might be a different view from the Lama. If someone asks you if you are the same as the Lama, the answer is no. Because one must thoroughly investigate, and even the words that are trusted must be examined in three ways, so as not to be deceived. If it is because of similarity, then it is merely an inference of the hidden. If you want to know how to infer in three ways, you must first understand that for things that have an object of inference, there is pervasion (ཕྱོགས་ཆོས།), and it is consistent with the object. Things that have pervasion have co-existence (རྗེས་འགྲོ།), and the absence of what is to be proven means the absence of co-existence, which is the reverse relationship (ལྡོག་པ།). It is necessary to explain in detail that one must separately understand or determine each aspect of these three ways. If someone says that if one does not understand or determine these three ways, it cannot be called a true sign, then even if the characteristics of these three ways are not explicitly stated, they are actually included. Because the sign is used in the context of understanding things, it is necessary to determine these three ways, which is actually included. If something that possesses the three ways is shown as a sign, then it is necessary to determine each way, and the combination of two ways. If the three ways are not complete, then the meaning of things cannot be correctly understood through the sign. What does this mean? For example, 'Sound is permanent because it is created,' which only has one aspect. 'Sound is permanent because it has a body,' which depends on the view of individual proponents, and therefore is not established. The reverse pervasion is not established because not all things are like that; within the category of matter, there are also permanent things like atoms. This only has the aspect of co-existence. 'Sound is permanent because it is not measurable,' which only has the aspect of reverse relationship. 'Sound is permanent because it has a body,' which has the first two aspects, but depends on the view of individual proponents, so the first two aspects are not established. 'Sound is permanent or not measurable,' which is merely a reverse relationship from the perspective of inconsistency with pervasion. 'Sound is permanent because it is audible,' which has the two ways of non-existence of co-existence. 'Because the eyes can see, sound is not permanent,' which does not have the first aspect. Some say, 'Argument does not confuse with what is to be proven, for example, things that exist together on the road, not all things are smoke, so only the existence of fire can be inferred.' Others say, 'Generally speaking, fire and smoke have already been established in the world, so it can be inferred that the place is related to fire.' Some believe that other attributes of the sign, such as fire, can only be inferred. Because the thing to be proven and the thing that has that thing have already been established for the opponent, there is no need to infer, so some believe that the relationship between the two is another attribute that needs to be inferred. If an argument like smoke can prove something like fire, then this sign...
་ཡིས༷་ཆོས་ཅན་དེ༷་ལ༷་གཞ༷ན་ཅི༷་དཔ༷ག་སྟེ་རྟགས་གྲུབ་པ་དང་ཆོས་གྲུབ་པས་ཏེ། མེ་འབའ་ཞིག་ཙམ་དཔག་བྱ་ཡིན་ལ་དེ་དུ་བའི་དུས་ན་གྲུབ་པས་ཇི་ཞིག་དཔག །ཡང་མེ་དུའི་འབྲེལ་པ་ལས་མེ་དཔོག་ཅེ་ན། དེ༷་ལྟར༷་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་ས་ཕྱོགས་མེ་ལྡན་དེ༷་ཉི༷ད་ལ༷། གང་རྟགས་འདིས་དཔ༷ག་བྱར༷་ཅི༷་ཡི༷་ཕྱིར་མི༷་འདོ༷ད་དེ་ཚོགས་དོན་དཔག་བྱར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དུ་རྐྱང་མེ་རྐྱང་ཙམ་ཡིན་ན་མི་ཕན་པས་འབྲེལ་དགོས་ན། ས་ཕྱོགས་དང་མེ་རྐྱང་ཡང་མིན་ཞེས་འཕེན་པ་གནད་དོ། །འབྲེལ༷་པ༷འ༷ང་དོན་གཞན་འཇལ་བ་མི་འཐད་དེ་བཏགས་པ་ལས་གཞི་སོ་སོའི་འབྲེལ་པ་གཉི༷ས་ནི༷་ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་པས་སོ། །གཉིས་ཞེས་པ་ལྡན་འདུའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ནི་མེད་ཅེས་དང་། གཞི་གཉིས་སོ་སོའི་འབྲེལ་བ་རང་རྐྱ་བ་མེད་ཅེས་དང་། ཆོས་ཅན་ལ་འབྲེལ་བ་ཚོགས་དོན་ཡིན་ལ། དཔེ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པས་ཀྱང་། 8-12-16b དེའི་ངོར་མེ་དུ་གཉིས་མེད་ཅེས་དང་སོགས་འགྲེལ་ཡང་། དུ་ཡོད་དེ་ན་མེ་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་པ་ཙམ་མོ། །མེ་འབྲེལ་ལམ་དུ་འབྲེལ་འདྲ་སྙམ། སྐྱོན་དེ༷་བཞི༷ན་དྲུག༷་པའི༷་སྒྲ༷་རུ༷་འགྱུར༷་ཏེ་རྗེས་དཔག་གི་ཚོགས་དོན་མི་གཞལ་བར་འབྲེལ་པ་གཞལ་ན། ལ་ལ་མེ་ཡོད་དུ་མི་གཞལ་བར་ལ་དང་མེའི་འབྲེལ་བའོ་སྙམ་དུ་དང་། དེ་བཞིན་བརྗོད་ཚེ་ལ་ལ་མེ་ཡོད་ཅེས་མི་བརྗོད་པར་མེའི་འབྲེལ་བའོ་ཞེས་དྲུག་སྒྲས་སྟོན་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། །འབྲེལ་བ་མཁན་པོ་རྗེས་དཔག་གིས་དངོས་སུ་བརྗོ༷ད་པ༷ར་མི༷་བྱ༷་བར་ཐལ་ལོ། །འབྲེལ་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་སྟེ་ལ་ལ་མེ་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི་ལ་དང་མེ་འབྲེལ་ཞེས་བརྗོད་བྱ་མིན་པས་སོ། །གང་མ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་ཡིན་དོ༷ན་གྱིས་སྨོས༷་ཕྱིར༷་མི་སྐྱོན་ཞེ་ན། མིན་ཏེ་གཏན༷་ཚིག༷ས་དུ་བ་དེ་ལ་མེ་ལྡན་གྱི་ལ་ལ་མེའི་འབྲེལ་རྐྱང་འདི༷་ད༷ང་འབྲེ༷ལ་བ༷་མི༷ན་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དུ་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་དང་མེ་དུའི་འབྲེལ་བ་བསྟན་བྱ་མིན་ཡང་དཔག་བྱར་བྱེད་པ་བཞིན་འབྲེལ་བའང་དེ་འདྲའོ་སྙམ་ན་མིན་ཏེ། རྟག༷ས་དུ་བ་ཉིད་ཀྱི༷་མེ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བའམ་འཁྲུལ༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷་ནི༷། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་དུ༷་དཔེ་ཡི་སྟེང་དུ་སྟོན༷་པ༷ར་བྱེད། དང་པོར་དཔེ་དེ༷ར་གྲུབ༷་ 8-12-17a ནས་གཟོད་ཆོས་དེ༷་ད༷ང་ལྡ༷ན་པ༷་ཡི༷། ཆོས༷་ཅ༷ན་གོ༷་བ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །དུ་བ་ལྟ་བུའི་རྟག༷ས་ཀྱི༷་རྗེས༷་སུ༷་བསྟན༷་བྱ༷་བ༷འི། ཆོས༷་བསྒྲུབ་བྱ་ལ༷་དཔྱ༷ད་པ༷་གཞ༷ན་ཡ༷ང་འཇུག༷་སྟེ། མེའི་ཆོ༷ས་ཀྱི་དོ༷ན་དུ༷་མ༷་སྟེ་གསལ་འབར་རྣོ་སོགས་ནི་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ཀྱིས༷། རྣམ༷་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུ༷་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་ནས་རྟོག༷ས་པ་མི༷ན་ཏེ་རྟགས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་མེད་པས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 如果以能立的方式來衡量有法，那麼衡量什麼，以成立的宗法和成立的法來衡量？僅僅衡量火本身是可以的，但在有煙的時候成立，又衡量什麼呢？如果說從火煙的關係來衡量火，那麼，對於有法，即有火的地方本身，用哪個作為能立來衡量呢？為什麼不想要衡量集合意義呢？因為集合意義會成為衡量對象。 如果僅僅是煙，僅僅是火，那沒有用，必須要有關係。那麼，僅僅是地方和火也不行，這是關鍵。衡量關係也不合理，因為名言只是各自的基礎，並沒有兩種關係。『兩種』是指不存在包含和聚合的關係，兩個基礎各自沒有獨立的關係。對於有法來說，關係是集合意義，對於例子來說，因為已經成立。 因此，解釋為『在那裡沒有火煙』等等，僅僅是推斷『有煙，所以有火』。火的關係和煙的關係相似嗎？就像第六個聲音一樣，如果衡量的是關係，而不是后比量的集合意義，那麼，是不是會認為『在某處有火，不衡量煙，而是衡量處所和火的關係』？同樣，當這樣說的時候，不說『在某處有火』，而是說『火的關係』，是不是第六個聲音也應該這樣表達呢？ 關係不應該被量論師直接表達。關係不應該被說成是所立，也就是說，應該說『在某處有火』，而不是說『處所和火的關係』。如果不說，那怎麼能成為所立呢？如果說因為意義上說了，所以沒有過失，那是不對的。因為作為能立的煙，與有火的處所的火的單純關係沒有關係，就像之前說的那樣。 如果認為，就像不顯示有煙的地方和火煙的關係，但卻作為衡量對像一樣，關係也是如此，那是不對的。因為作為能立的煙本身，與沒有火就不會產生的關係，或者說沒有錯亂的關係，是在作為所立的法之外，在例子上顯示的。首先在例子上成立，然後才與具有該法的有法相關聯，也就是說，集合意義是作為所立的。 對於像煙一樣的能立所顯示的法，還有其他的衡量方法。對於火的法，例如火焰、燃燒、銳利等，不能用能立來完全區分和理解，因為能立和沒有它就不會產生是不可或缺的。
【English Translation】 If we measure the subject with the means of proof, what do we measure, using the established subject and the established dharma? It is acceptable to measure only the fire itself, but when there is smoke, what is established, and what do we measure? If we say we measure fire from the relationship of fire and smoke, then, for the subject, the very place with fire, which is used as the means of proof to measure? Why don't we want to measure the collective meaning? Because the collective meaning will become the object of measurement. If it is only smoke, only fire, it is useless, there must be a relationship. Then, merely the place and fire are also not sufficient, this is the key. Measuring the relationship is also not appropriate, because the designation is only the basis of each, and there are no two relationships. 'Two' means that the relationship of inclusion and aggregation does not exist, and the two bases each have no independent relationship. For the subject, the relationship is the collective meaning, and for the example, because it is already established. Therefore, explaining as 'there is no fire and smoke there' etc., is merely inferring 'there is smoke, therefore there is fire.' Is the relationship of fire similar to the relationship of smoke? Like the sixth sound, if we measure the relationship instead of the collective meaning of the subsequent inference, then, wouldn't we think 'in some place there is fire, not measuring the smoke, but measuring the relationship between the place and the fire'? Similarly, when saying this, instead of saying 'in some place there is fire,' but saying 'the relationship of fire,' shouldn't the sixth sound also express it this way? The relationship should not be directly expressed by the logician. The relationship should not be said to be the established, that is, one should say 'in some place there is fire,' rather than saying 'the relationship between the place and the fire.' If it is not said, then how can it become the established? If it is said that because it is said in meaning, there is no fault, that is not correct. Because the smoke as the means of proof has no relationship with the mere relationship of fire in the place with fire, just as said before. If one thinks that, just as the place with smoke and the relationship of fire and smoke are not shown, but are used as the object of measurement, the relationship is also the same, that is not correct. Because the smoke itself as the means of proof, with the relationship that would not arise without fire, or the relationship without confusion, is shown on the example outside of the dharma of the established. First, it is established on the example, and then it is related to the subject that has that dharma, that is, the collective meaning is used as the established. For the dharma shown by the means of proof like smoke, there are other methods of measurement. For the dharma of fire, such as flame, burning, sharpness, etc., it cannot be completely distinguished and understood by the means of proof, because the means of proof and what would not arise without it are indispensable.
རྟགས་དེ་ཉིད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་གང༷་དང༷་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེ༷ལ་བ༷་དེ་ཁོ་ན་ཡོ༷ངས་སུ་བཅ༷ད་ནས། ཆོས༷་གཞ༷ན་དེ་མིན་པ་ད༷ང་བྲལ༷་བ་ཙམ་ཐོབ༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་དེ་དུ་བས་མེ་ཙམ་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཡོ༷ན་ཏན༷་དང་དྲི༷་ད༷ང་དྲི༷་བསུ༷ང་སོག༷ས། དེ༷་ཡི༷་བྱེ༷་བྲ༷ག་གི༷ས་རིམ༷་པ༷ས། རྫ༷ས་མི༷ན་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་ལྡོག་ཕྱོགས་རྣ༷མ་པར་བཅ༷ད་ནས། ཨུ༷ཏྤ༷ལ་ལ༷་སོ༷གས་རེ༷་རེ༷་རྟོ༷གས། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱི་རྫས་མིན་པ་ལས་ལོག་པ་དང་། དྲི་ཉིད་ཀྱིས་སའི་ཡོན་ཏན་མིན་པ་ལས་ལོག་པ་དང་། དྲི་བསུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་ང་བའི་སྤྱི་ལས་ལོག་པ་དང་། དྲི་བསུང་གི་བྱེ་བྲག་ཨུཏྤལ་གྱི་དྲིས་ཨུཏྤལ་མིན་པ་ལས་ལོག་པ་སོགས་རེ་རེ་རྟོགས་ཏེ་བྱེ་བྲག་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡང་། གལ༷་ཏེ༷་དགོས་ཡུལ་མཐོ༷ང་བ༷་བཞི༷ན་དུ་ 8-12-17b གཏ༷ན་ཚི༷གས་རྣམས། ཡུལ་ལ་སྒྲུབ༷་པ༷འི་སྒོ༷་ན༷ས་འཇུ༷ག་ན༷་ནི༷། ལྡོག་ཆ་ཐ་དད་པའི་ཆ་སོ་སོ་བ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཕྱེ་ན་རྟོག༷ས་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༷འ༷མ། ཡ༷ང་ན༷་དགག་སྒྲུབ་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་ཅིག་ཆར་རྟོག༷ས་པ༷ར་འགྱུར༷་རོ། །དེ་ཡང་དུ་བྱས་ཀྱིས་མེ་མི་རྟག་མི་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་གཞན་བདག་མེད་སོགས་ཐམས་ཅད་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མི་རྟག་བདག་མེད་གཉིས་སྒྲའི་སྟེང་ན་ཆ་མེད་པས་རྟོགས་མ་རྟོགས་མི་འཐད་དོ། །ཡང་ན་མི་རྟག་བཞིན་གཞན་ཀུན་ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ན་དུ་བའང་མེ་མཐའ་དག་ལ་མ་མཐོང་བས་མེ་འདི་ཡང་མི་རྟོགས་ཞེས་རང་འགྲེལ་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་ནི་གསལ་རྣོ་སོགས་བྱེ་བྲག་ཀུན་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་སྤྱི༷་དོན་གཞན་ལ༷ས་མངོན་རྗེས་འཇུག་པ་ཡི༷ན་གྲ༷ང་ན༷། སྤྱི་དེ༷་ནི༷་གསལ་བ་དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་དུ༷་འགྱུར༷་ལ། དེ་ཡང་རྟེན༷་གསལ་བ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ༷་མཐོ༷ང་བ༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར། ཐ༷་ད༷ད་མི༷ན་པའི་སྤྱི་གཅི༷ག་པོ་དེ་ཡང་མཐོ༷ང་བར་མི་འགྱུར༷་རོ། །སྔོ་ཕྱུར་དང་སྐྱ་བོ་སོགས་ཆ་དུ་མ་ནས་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཆ༷་ཤ༷ས་འདི༷་ལྟ༷་བུ༷འི་ཚུལ༷་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས༷། རྟ༷གས་ཅ༷ན་མེ་ཙམ་ལ༷་ནི༷་རྟགས་དེ་མི༷་འཁྲུལ༷་ཞི༷ང་། བསྒྲུབ་བྱ་མེ་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷་གསལ་འབར་རྣོ་སོགས་ཆོ༷ས་དུ༷་མ༷་ཡོད་ན༷འ༷ང་། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའམ་ཆ་ཅི༷ག་ཤོས༷་མེ༷་ཙམ་ཐོབ་ 8-12-18a པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ཡ༷ང་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་བརྗོ༷ད་པ༷། རྟགས་ཀྱི་མེ་སོགས་རྟག༷ས་ཅ༷ན་ག༷ང་གི་ངོ་བོ་ད༷ང་རྗེས༷་སུ་འབྲེ༷ལ་བའི༷། རྟག༷ས་ཅ༷ན་དེ༷་ཁོ་ན་འདི༷ར་རྟག༷ས་དེ་ལས་རྟོག༷ས་པར༷་བྱ༷་བ་ཁོ་ན་ཡི༷ན། རྟགས་ཅན་དེའི་བྱེ་བྲག་གསལ་འབར་སོགས་རྟགས་དེས་རྟོག༷ས་བྱ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷། བྱེ་བྲག་དེ༷་དག༷་ཉི༷ད་ལ༷་འཁྲུལ་ཕྱིར༷་རོ༷། །རྟག༷ས་དུ་བ་སོགས་ད༷ང་རྗེས༷་སུ༷་འབྲེ༷ལ་བ༷འི་དོ༷ན། མེ་སོགས་
【現代漢語翻譯】 如果作為標識的煙，與其所要證明的『存在火』之間，沒有『無則不生』的關係完全確定，那麼僅僅能確定『非此其他』，就像通過煙只能認識到火的存在一樣。例如，屬性、氣味和香味等。通過區分它們的各個方面，例如排除非物質等，可以分別認識到蓮花等。例如，通過屬性本身可以排除非物質，通過氣味本身可以排除非土地屬性，通過香味本身可以排除惡臭，通過蓮花的香味可以排除非蓮花等，從而分別認識到它們。即使像你們這些聲明是『分別論者』的人，也像看到需要的東西一樣。 如果推理的各個方面，通過在對像上建立（聯繫）的方式進行，那麼如果將各個不同的方面完全分開，要麼無法理解，要麼將同時理解肯定和否定兩方面。例如，通過煙無法理解火的無常，因為沒有理解其他無我的法。這是因為，無常和無我兩者在聲音上沒有部分，因此理解或不理解都是不合理的。或者，可能會導致像理解無常一樣，也理解其他一切。或者，正如自釋中所說，因為沒有看到煙在所有火上，所以也無法理解這個火。如果像看到的那樣理解，那麼也會理解清晰和銳利等所有細節。 如果普遍概念是通過其他方式從直接或推論中產生的，那麼這個普遍概念將不同於清晰的概念，並且由於沒有看到所有清晰的基礎，因此也無法看到這個唯一的普遍概念。從藍色和灰色等多個部分，以這種方式把握住『這是煙』的狀態，對於有標識的事物，僅僅是火，這個標識不會出錯，即使所要證明的火本身沒有清晰、燃燒、銳利等多種屬性，也能獲得其所要證明的或一部分，僅僅是火。 此外，還有一段相關的偈頌：與標識（煙）相關的任何事物的本質或後續，都只能通過該標識來理解。該標識無法理解該標識事物的細節，例如清晰和燃燒，因為對於這些細節可能會產生混淆。與標識（煙）相關的意義，例如火等。
【English Translation】 If the sign, such as smoke, does not have a 'without which it does not arise' relationship with what it proves, 'the existence of fire', then it only establishes 'other than this', just as one only recognizes the existence of fire through smoke. For example, qualities, smells, and fragrances, etc. By distinguishing their various aspects, such as excluding non-matter, one can individually recognize lotuses, etc. For example, through the quality itself, one can exclude non-matter; through the smell itself, one can exclude non-earth qualities; through the fragrance itself, one can exclude foul odors; and through the fragrance of a lotus, one can exclude non-lotuses, etc., thereby individually recognizing them. Even for you so-called 'particularists', it is like seeing what is needed. If the aspects of reasoning proceed by establishing (connections) on the object, then if the various different aspects are completely separated, either one cannot understand, or one will understand both affirmation and negation simultaneously. For example, one cannot understand the impermanence of fire through smoke, because one has not understood other selfless dharmas. This is because impermanence and selflessness both have no parts in sound, so understanding or not understanding is unreasonable. Or, it may lead to understanding everything else as one understands impermanence. Or, as the self-commentary says, because one has not seen smoke on all fires, one cannot understand this fire either. If one understands as one sees, then one will also understand all the details such as clarity and sharpness. If a universal concept arises from direct or inferential perception in another way, then that universal concept will be different from the clear concept, and because one has not seen all the bases of clarity, one will not see that single universal concept either. From multiple parts such as blue and gray, grasping the state of 'this is smoke' in this way, for the thing with the sign, only fire, this sign will not be mistaken, and even if the fire itself to be proven does not have multiple attributes such as clarity, burning, and sharpness, it can obtain what it is to be proven or a part of it, only fire. Furthermore, there is a related verse: The essence or subsequent of anything related to the sign (smoke) can only be understood through that sign. The sign cannot understand the details of that sign's thing, such as clarity and burning, because there may be confusion about these details. The meaning related to the sign (smoke), such as fire, etc.
ཀྱི་སྤྱི་ནི་རྟོག༷ས་བྱ༷་ཡིན་གྱི་རྟག༷ས་ཅ༷ན་གྱི༷་བྱེ༷་བྲག༷། རྟགས་དེས་རྟོགས་པ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་འདི་གཉིས་རྟགས་རྟགས་ཅན་གྱི་ངོས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ་བྱེ་བྲག་དེ༷་ལ༷་རྟགས་དེས་ཡོད་པ་སོགས་སུ་རྟོག༷ས་པ༷་པོ༷འི། རྟོག༷ས་པ༷་ནི་མི་ངེས་པ་ར༷བ་ཏུ༷་འཁྲུལ༷་པའི༷་ཕྱི༷ར། ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་ནི༷་བ༷ར་སྐ༷བས་ཀྱི༷་ཚི༷གས་སུ་བཅ༷ད་པ༷་དག༷་གོ༷། འབྲེ༷ལ་པ༷་ཞེས་འབྲེལ་རྒྱུའི་ཆོས་ག༷ཉིས་ལ༷་གན༷ས་མོད་ཀྱང༷་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གོ་བྱེད་མིན་ཏེ། རྟག༷ས་ད༷ང་རྟག༷ས་ཅ༷ན་ལྷན༷་ཅི༷ག་པའི་འབྲེལ་པ༷་ནི། ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་རྟེ༷ན་ད༷ང་བརྟེ༷ན་པ༷་བཞི༷ན་ཁྱབ་བྱེད་དང་ཁྱབ་བྱ་ཡི༷ན་གྱི༷། ཡ༷ང་ད༷ག་འཕྲོད༷་པ༷་ཉི༷ད་ཅེས་པའི་འབྲེལ་པ་རང་རྐྱ་བ་དེ་ནི་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ཡང་དག་འཕྲོད་པ་ཡིན་ན་དུ་བས་མེ་བཞིན་མེས་ཀྱང་དུ་བ་གོ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་ 8-12-18b ཁྱད་མེད་པས་སོ་སྙམ་པའོ། །རྟ༷གས་ལ༷་ནི༷་རྟ༷གས་ཅ༷ན་ཡོ༷ད་པ༷་ཉི༷ད་དམ་ཁོ་ན་སྟེ། ཅི༷ག་ཤོས༷་རྟག༷ས་ནི་རྟག༷ས་ཅ༷ན་ཉི༷ད་དམ་ཁོ་ན་ལ༷་ཡོ༷ད་པ་དེ་ལྟ་ན། རྟག༷ས་ད༷ང་རྟག༷ས་ཅ༷ན་འདི་གཉིས་ཀྱི་འ༷བྲེལ་བ༷་ཡི༷། ངེ༷ས་པ༷འམ་ངེས་བཟུང་ནི་དེ་ལྟར་མི་འདྲ་བ་བཟློག༷་ན༷ས་གན༷ས་པ༷་ཡི༷ན་ནོ། །རྟགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་དང་། ཆོས་རྟགས་ལ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་སྔ་མ་གཞན་ལྡན་ཡིན་པས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་མི་འཇུག །ཕྱི་མ་མི་ལྡན་ཡིན་པས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འཇུག་སྟེ། མདོར་ན་ཆོས་རྟགས་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད། རྟགས་ཆོས་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཁྱབ་བྱེད་མིན་པའི་ངེས་བཟུང་ནི་ཁྱད་ཡོད་པས་སོ། །ཡང་དཔེར་ན་བྱས་མི་རྟག་ཁྱབ་མཉམ་པས་བྱས་པ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་རྟགས་ཅན་དུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གློག་ལྟ་བུ་བྱས་པ་ལྐོག་གྱུར་མི་རྟག་མངོན་གྱུར་ལ་མི་རྟག་པས་བྱས་པ་སྒྲུབ་པ་དང་། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་གྲུབ་ནའང་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱབ་བྱ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་ན། རྟག༷ས་ཀྱིས༷་ཆོས་གཅིག་ལ་ཁྱབ༷་པ༷་ཡོད་པའང་འདོ༷ད་པ༷་ཡིན་ཏེ༷། འོན་ཀྱང་ཆོས་དེ་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པས་དེ༷་ཡི༷་ཆ༷་ན༷ས་རྟག༷ས་ཅ༷ན་དུ་གྱུར་པ་ཡི༷ན་གྱི། རྟགས་ཁྱབ༷་བྱེ༷ད་ཡིན་པ་དེའི་ཆ༷་ནས༷་རྟགས་ཅན་དེ༷་གོ༷་བྱེ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རྟགས་ཆོས་འབྲེལ་བ་ 8-12-19a ངེས་པ་ལ་རག་ལས་ཀྱི་དཔེར་ན་རྭ༷་ཅ༷ན་བ༷་ལ༷ང་གི་གོ་བྱེད་མིན་པ་བཞིན༷། དཔེར་ན་རྭ་ཅན་གྱིས་བ་ལང་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་རྭ་ཅན་ལས་བ་ལང་གོ་བ་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །མ་བྱས་རྟག་སོགས་སོ༷་སོ༷ར་བཀ༷ག་པ༷འི་ཆ་ལ་ཕན་ཚུན་མི་འཁྲུལ༷་བ༷་ཡོད་པ། བྱས་པས་མི་རྟག་པ་ལ་ཁྱབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་བཀག་ནས་གོ་བ་དེ་བཞིན་མི་རྟག་པས་བྱས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བྱས་པ་བཀག་གོ། དེ་ནི་གང༷་ཕྱིར༷་འབྲེ༷ལ་པ༷་ལ༷་ལྟོས༷་པ་ཡིན་གྱི་ཁྱབ་བྱེད་ཡི༷ན་པ
【現代漢語翻譯】 總的來說，『能知』是『所知』的範疇，而不是『有法』的具體體現。『有法』不能作為『能知』的依據，因為兩者是從『有法』和『有法之法』的角度來闡述的，所以對於具體的『有法』來說，『有法』是『能知』的依據。『能知』是不確定的，容易產生混淆。這些都是中間穿插的偈頌。『關係』是指存在於兩種相關事物中的聯繫，但並非所有事物都能互相理解。『有法』和『有法之法』之間的關係，就像相互依賴一樣，是遍和所遍的關係。而『真實符合』本身的關係則不是這樣。如果『真實符合』，就像煙能表示火一樣，火也能表示煙，那麼兩者之間的關係就沒有區別了。『有法』本身就具有『有法之法』，或者說只有『有法之法』。另一方面，『有法之法』本身就具有『有法』，或者說只有『有法』。那麼，『有法』和『有法之法』之間的關係，其確定性或確定方式，就在於排除這種差異而存在。『有法』只存在於所要證明的事物中，而事物只存在於『有法』中。前者因為包含其他事物，所以不能作為遍；後者因為不包含其他事物，所以可以作為遍。總而言之，事物存在於『有法』的遍中。『有法』存在於事物中，但不能作為遍，這種確定性是有區別的。例如，『所作』和『無常』是周遍相等的關係，因此『所作』可以作為『有法』，也可以作為『有法之法』。例如閃電，『所作』可以證明隱藏的『無常』，因為『無常』是顯而易見的。即使因果關係和能力已經確立，就像遍可以證明所遍一樣。有人認為，『有法』可以周遍於一個事物，但這個事物因為是遍，所以從這個角度來說，可以作為『有法之法』。但『有法』作為遍，並不能因此理解『有法之法』，因為『有法』和事物的關係 取決於確定性，就像有角不能表示牛一樣。例如，有角可以周遍于牛，但不能從有角推斷出牛。對於未作和常等各自否定的方面，存在著互不混淆的情況。雖然『所作』可以周遍于『無常』，但通過否定『常』本身來理解。同樣，『無常』周遍于『所作』，也否定了『未作』。這是因為依賴於關係，而不是因為是遍。
【English Translation】 Generally, 'that which understands' is a category of 'that which is understood', not a specific manifestation of 'that which possesses a characteristic'. 'That which possesses a characteristic' cannot be the basis for 'that which understands', because the two are explained from the perspective of 'that which possesses a characteristic' and 'the characteristic of that which possesses a characteristic'. Therefore, for a specific 'that which possesses a characteristic', 'that which possesses a characteristic' is the basis for 'that which understands'. 'That which understands' is uncertain and prone to confusion. These are all intervening verses. 'Relationship' refers to the connection that exists between two related things, but not all things can be understood by each other. The relationship between 'that which possesses a characteristic' and 'the characteristic of that which possesses a characteristic', like mutual dependence, is the relationship of pervader and pervaded. However, the relationship of 'true conformity' itself is not like this. If there is 'true conformity', just as smoke can indicate fire, fire can also indicate smoke, then there is no difference between the two relationships. 'That which possesses a characteristic' itself has 'the characteristic of that which possesses a characteristic', or only has 'the characteristic of that which possesses a characteristic'. On the other hand, 'the characteristic of that which possesses a characteristic' itself has 'that which possesses a characteristic', or only has 'that which possesses a characteristic'. Then, the certainty or the way of determining the relationship between 'that which possesses a characteristic' and 'the characteristic of that which possesses a characteristic' lies in excluding this difference and existing. 'That which possesses a characteristic' only exists in the thing to be proven, and the thing only exists in 'that which possesses a characteristic'. The former cannot be used as a pervader because it contains other things; the latter can be used as a pervader because it does not contain other things. In short, the thing exists in the pervader of 'that which possesses a characteristic'. 'That which possesses a characteristic' exists in the thing, but cannot be used as a pervader. This certainty is different. For example, 'made' and 'impermanent' are relations of equal pervasion, so 'made' can be used as 'that which possesses a characteristic' and also as 'the characteristic of that which possesses a characteristic'. For example, lightning, 'made' can prove the hidden 'impermanence', because 'impermanence' is obvious. Even if the causal relationship and ability have been established, it is like the pervader can prove the pervaded. Someone believes that 'that which possesses a characteristic' can pervade a thing, but because this thing is a pervader, from this perspective, it can be used as 'the characteristic of that which possesses a characteristic'. However, 'that which possesses a characteristic' as a pervader cannot therefore understand 'the characteristic of that which possesses a characteristic', because the relationship between 'that which possesses a characteristic' and the thing depends on certainty, just as having horns cannot indicate a cow. For example, having horns can pervade a cow, but one cannot infer a cow from having horns. For the aspects of negation of unmade and permanent, etc., there is a situation of non-confusion with each other. Although 'made' can pervade 'impermanent', it is understood by negating 'permanent' itself. Similarly, 'impermanent' pervades 'made', and also negates 'unmade'. This is because it depends on the relationship, not because it is a pervader.
་ཙམ་གྱིས་མིན་པ། དེ༷་ཕྱིར༷་རྟག༷ས་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས༷་རྟ༷གས་ཅ༷ན་ལ༷། ཁྱབ༷་པ༷་ཡོད་པ་བདེ༷ན་ཡང༷་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པ་ཙམ་ལས་གོ་བར་བྱེ༷ད་པ་པོ༷་མི༷ན་ནོ། །ཡང༷་བརྗོ༷ད་པ༷། བྱས༷་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་འཇི༷ག་པ༷་ལ༷། ཁྱབ༷་པ༷་ནི་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས༷་སོ་མ༷་བྱས༷་པ༷་ཡི༷ས་ཁྱབ་པ་མི༷ན་པ་ནི་འགལ་བས་སོ། རྟག༷་པ༷་མི༷ན་པ་མི་རྟག་པ་ལ༷་ཁྱབ་པ་མིན༷་པ༷ར། མ༷་བྱས༷་པ༷་ཡི༷་དོ༷ན་གྱིས༷་སྟོན༷། རྭ༷་ཅ༷ན་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་བ༷་ལ༷ང་ལ༷། ཁྱབ༷་པ༷ས་བ་ལང་དེས་དེ་རྭ༷་ཅ༷ན་མི༷ན་ལ༷ས་ལྡོག༷་གི དཔེར༷་ན་གླང༷་སྟེ་བ་ལང༷་ཕོ་ལ་རྭ༷་ཅ༷ན་གྱིས༷་ཁྱབ༷་པ་བཞི༷ན། བ༷་ལ༷ང་གི༷་དོ༷ན་ཡིན་པ་ཟློག༷་བྱེ༷ད་མི༷ན་ཏེ་དེ་གཉིས་མི་འགལ་བས་སོ། །ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་ནི༷་བ༷ར་སྐ༷བས་ཀྱི༷་ཚིགས༷་སུ༷་བཅ༷ད་པ༷་ད༷ག་གོ༷། རྩོད༷་པ༷་སྒྲུབ༷་པ༷་ནས༷་ནི༷་མེ་དུ་འབྲེལ་ 8-12-19b བ་ལྟ་བུའི་མེ༷ད་ན༷་མི༷་འབྱུང་བ༷འི་དོ༷ན་འདི་མཐོ༷ང་བ་ནི༷་འབྲེལ་བ་དེ་རི༷ག་པའི་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པ་སྟེ་འདིས་རིག་པར་བྱེད་པ༷འོ་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད་དོ༷། །རྗེ༷ས་དཔག་ཚད་མ་དེས་རྟགས་ཆོས་མེ༷ད་ན༷་མི༷་འ༷བྱུང་བ་མཐོ༷ང་བ༷འི་ཚེ་ན། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ར༷ང་གི༷་རྣམ༷་པ༷་ཙ༷མ་སྟེ་འབའ་ཞིག་མཐོ༷ང་བར་འདོ༷ད་ན༷་དེ་ཡང་དོན་གྲུབ་པས། དེ༷་རིག༷་པ་ཞེས་མི་བརྗོ༷ད་པ་སྟེ་མི་དགོས་སོ། །དེ་རིག་པ་ཞེས་པས་གཞ༷ན་དཔེ་ཡི་སྟེང་ཉི༷ད་དུ། བརྗོ༷ད་ཅེ་ན༷་དཔེ་ཇི༷་ལྟ་བུ༷ར་གང༷་ལ༷་ཆོས་གཞན་ཇི་ལྟ་བུར་མཐོང་སྟེ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་དེ་དཔེ་འདྲ་ཡུལ་མེད་པར་འདོད་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་མི་འཐད་དོ། །ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་གཞན་དུ་མཐོང་ན་ནི། འདི་མཐོང་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་གང་ལ་གང་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་ངན་ཆད་པའོ། །དེ་མེད་ཀྱང་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། མིག་གི་གཟུང་བྱ་བུམ་པ་ལ་མཐོང་བས་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དོ༷ན་འདི་ཞེས་པ་དེ༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ལ༷་བརྗོད་དོ་ཞེ༷་ན༷། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་ཟིན་ལ་མེ༷ད་ན༷་མི༷་འབྱུང༷་བ་རྟོགས་པ་ཞེ༷ས་སྨྲོས་ཅི༷་དགོ༷ས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་རྟགས་དུ༷་སོ༷གས་ཆོས་མེ༷་སོ༷གས་ལ༷་དཔེ་ཡི་སྟེང་དུ་མཐོང་བ་དེ་ལ༷ས། གཞ༷ན་པ༷འི་དཔག་བྱ༷་དེ༷་རི༷ག་ཅེས་པ་གང༷་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །སྒྲའི་སྟེང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས༷་ལ་དོ༷ན་གྱི་ཆ་དུ་མ༷་ཡོ༷ད་པ༷་ལ༷ས། དེ༷་ཀུན་རི༷ག་པ༷་ཞེ༷ས་ཇི༷་ 8-12-20a ལྟར༷་བརྗོ༷ད་དེ་མི་སྲིད་པས་སོ། །རི༷གས་པ༷་ཅ༷ན་རྣ༷མས་ན༷་རེ༷་རྟགས་ཆོས་དང་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་རང་མཚན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་དེ༷་སྔོ༷ན་དུ༷་སོ༷ང་བ༷་ཅ༷ན་གྱི༷་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་ནི༷་གསུ༷མ་སྟེ༷། རྒྱུ་སྔ་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ལྷག་མ་ཡིན་པས་དེས་ཐ་སྙད་བྱས་པ། སྔ༷་མ༷་རྒྱུ་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷་རྒྱུ༷་ལས་འབྲས་
【現代漢語翻譯】 僅僅如此是不夠的。因此，雖然一個特徵可以普遍存在於具有該特徵的事物中是真實的，但這僅僅是普遍存在，而不是理解的原因。再次陳述：行為本身遍及毀滅，這種遍及僅僅是由於關聯。非造作遍及非造作是因為矛盾。非恒常遍及非恒常，通過非造作的意義來顯示。有角本身遍及牛，通過遍及，那頭牛不是有角來否定。例如，公牛，即雄性牛，被有角遍及，因為牛的意義不是否定的，因為這兩者並不矛盾。這些詞語是中間的章節。從爭論的建立來看，就像火和煙的關係一樣，如果不存在火，煙就不會產生，看到這個意義就是通過關聯來推斷，也就是說，通過這個來理解。當正量（pramāṇa，量）的推論看到特徵（hetu，因）和法（dharma，法）如果不存在就不會產生時，如果他們僅僅想要看到不存在就不會產生的自身形式，那麼這也是有意義的，因此不需要說「這是理智」。如果說「這是理智」是爲了在其他例子之上陳述，那麼在例子中如何看到其他法？這是不可能看到的，因為這僅僅變成了想要一個沒有相似之處的例子。此外，如果看到不存在就不會產生的其他意義，那麼如何陳述「我看到了這個」？或者，因為沒有理由在任何事物上看到任何事物，所以這是糟糕的。如果即使沒有看到，這也是推論，那麼看到眼睛的對象瓶子，也會導致理解聲音是無常的。如果說「這個意義」指的是所要建立的事物，那麼既然已經理解了所要建立的事物，為什麼還需要說理解了不存在就不會產生呢？因為在例子之上看到原因、特徵等法，例如火等，有什麼可以被稱為其他推論的呢？沒有。在聲音之上，所要建立的法有很多意義的方面，如何能說所有這些都是理智呢？這是不可能的。那些具有理智的人說，特徵和法，以及特徵和法之間的關係，是自相的顯現，這種顯現是先前的，之後的推論有三種：先有因，後有果，因此用這些詞語來表達。先有因，然後從因產生果
【English Translation】 That alone is not enough. Therefore, although it is true that a single characteristic can be pervasive in things that have that characteristic, this is merely being pervasive, not the cause of understanding. Stating again: action itself pervades destruction, this pervasiveness is merely due to association. Non-created pervades non-created because of contradiction. Non-impermanent pervades non-impermanence, shown through the meaning of non-created. Having horns itself pervades cattle, through pervasiveness, that cattle is not negated by having horns. For example, a bull, that is, a male cow, is pervaded by having horns, because the meaning of cattle is not negated, because these two are not contradictory. These words are the intermediate chapters. From the establishment of argument, like the relationship of fire and smoke, if fire does not exist, smoke will not arise, seeing this meaning is to infer through association, that is, to understand through this. When the inference of valid cognition (pramāṇa) sees that the characteristic (hetu) and the dharma (law) will not arise if they do not exist, if they merely want to see the self-form of not arising if they do not exist, then this is also meaningful, so there is no need to say 'this is intelligence'. If saying 'this is intelligence' is to state on top of other examples, then how can other dharmas be seen in the example? It is impossible to see, because this merely becomes wanting an example without similarity. Furthermore, if seeing other meanings of not arising if they do not exist, then how should one state 'I saw this'? Or, because there is no reason to see anything on anything, this is bad. If even without seeing, this is inference, then seeing the object of the eye, a vase, will lead to understanding that sound is impermanent. If saying 'this meaning' refers to what is to be established, then since what is to be established has already been understood, why is it necessary to say that understanding does not arise if it does not exist? Because seeing the cause, characteristic, etc. dharmas, such as fire etc., on top of the example, what can be called other inferences? There is none. On top of sound, there are many aspects of meaning in the dharma to be established, how can one say that all of these are intelligence? This is impossible. Those who have intelligence say that the characteristic and the dharma, and the relationship between the characteristic and the dharma, are the self-aspect manifestation, this manifestation is prior, the subsequent inferences are of three types: first there is the cause, then there is the result, therefore expressed with these words. First there is the cause, then the result arises from the cause
བུ་དཔོག་པ་ད༷ང་། འབྲས་ལས་རྒྱུ་དཔོག་པ་ལྷག༷་མ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷་ད༷ང་། སྤྱིར་ཆོས་གཞན་ལས་གཞན་མཐོ༷ང་བ༷་ཅ༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་ཟླ་བ་རི་ལ་ནུབ་པས་ཉི་མ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་དཔོག་པ་ལྟར་ཆོས་གཅིག་མཐོང་བ་ལྟར་གཞན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་སྤྱིར་མཐོང་བ་ཅན་ནོ་ཟེ༷ར་རོ༷། །རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ༷་བ༷་དབ༷ང་པོ༷འི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང༷་བྱ༷་མི༷ན་པས་དེ་སྔོན་སོགས་མིན་ལ། སྔ་མ་དང་ལྡན་ཞེས་པ་འདི་ལ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པས་སམ། ཡང་ན་འདི་ལ་སྔ་མའི་ཆོས་ཡོད་པས་དེ་སྐད་བཏགས་དེ་ལྟར་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་དུ་ཁས་བླང་བས་སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་སྲིད་པས་སོ། །སྔ༷་མ༷་ལྡ༷ན་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ་དེ༷་ལ༷་དཔྱད་ན་སྔ་མ་དང་མཚུངས་ན། རྗེས་དཔག་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་སྲི༷ད་ལ་དེ་ཕྱིར༷་སྔ་མ་ལྟ༷་བུ༷་ནི༷་མི༷ན། རྒྱུས་འབྲས་བུ་དཔོག་ན་འཁྲུལ༷་པ༷འི་ཕྱི༷ར་ན༷་སྟེ་གེགས་སྲིད་པས་ན་སྔ་མའི་ཆོས་དང་ལྡན༷་པ༷་ 8-12-20b མི༷ན། ལྷ༷ག་ལྡ༷ན་ལ༷་ཡང༷་སྔ་མའི་ཆོས་ལྟ༷་བུར༷་ར༷མ། དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེ༷ལ་དོན་གཞ༷ན་ལ༷ས་ཀྱང༷་དེ་གཉིས་མཚུངས་པར་རྟོག༷ས་མི༷་འགྱུར༷། ཆོས་སྔ་མའི་ལྷག༷་མ༷་ད༷ང་ལྡ༷ན་པ་སྟེ་དེ་འདི་ལ་ཡོད་པ་ལ༷ས་འགྱུར༷་བ༷་མི༷ན་ཏེ། ཤིང་ཕུང་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤིང་ཐོག་རོ་གཞན་ལ་ལྡན་པ་མིན་ཏེ་འཁྲུལ་པས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་འབྲེལ༷་དོན་གཞ༷ན་ལ༷ས་ཀྱང༷་ལྷག་ལྡན་དུ་རྟོག༷ས་པར་མི༷་འགྱུར༷་རོ། །སྤྱིར༷་མཐོ༷ང་བ༷་ལ༷་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༷འོ༷་སྟེ། གཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་ལ་འདྲ་བའམ་ཡོད་པ་དཔྱད་པས་མི་འཐད་ལ་འབྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་མིན་ནོ། །ཚད་མ་ལས་འབྲ༷ས་བུ༷་གཞ༷ན་པ༷་ཉི༷ད་མི༷་འཐོ༷བ་སྟེ་མི་འཐད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟག༷ས་ཤེ༷ས་པ་ཚད༷་མ༷་ཡི༷ན་པས་རྗེས་དཔག་ཚད་འབྲས་སོ་ཞེ༷་ན༷། ཡུལ་ཐ་དད་པས་མི་འཐད་ལ་རྟགས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྣམ༷་པ༷ར་དབྱེ༷་བ༷་གསུམ་པོའང་འགྲུབ༷་པར་མི༷་འགྱུ༷ར་ཏེ་གསུམ་པོ་རྟགས་ཙམ་དུ་འདྲ་བས་སོ། །སྔ་མ་དང་ལྡན་པ་སོགས་གསུམ་པོ་ནི་རྟགས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱའི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་སོ། །བྱེ༷་བྲ༷ག་པ༷་རྣ༷མས་ན༷་རེ༷། དངོས་པོ་འདི༷་ནི༷་དངོས་པོ་འདི༷འི༷་འབྲས༷་བུ༷་ད༷ང་རྒྱུ༷་ད༷ང་འདི་དང་ལྡན་པའི་འབྲེ༷ལ་པ༷་ད༷ང་འདི་དང་དོ༷ན་གཅི༷ག་ལ༷་འདུ༷་བ༷་ད༷ང་འདི་དང་འགལ༷་བ༷་ཅ༷ན་ནོ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་ཤེས་པ་དེ༷་ད༷ག་ནི༷་རྟག༷ས་ལ༷ས་བྱུང༷་བ༷འོ༷་ཞེ༷ས་རྗེས་དཔག་གོ་ཞེས་ཟེ༷ར་རོ། ། 8-12-21a དེ་ལ་རྒྱུ་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་ཞེས་དཔོག་པ་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་ཙམ་འཁྲུལ་ལ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་མ་གྲུབ་པའམ་དངོས་རྒྱུ་བཀོད་ན་ཕྱོགས་ཆོས་མི་འགྲུབ་པས་རྒྱུ༷་ལ༷ས་འབྲ༷ས་བུ༷་འགྲུབ༷་པ༷་མེ༷ད་དོ། །འབྲེལ་པ་གཉིས་ཏེ་ལྡན་འདུའོ། །དང་པོ་མེ་དུ་ལྟ་བུ་གཉིས་པ་བ་ལང་དང་རྭ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ། ལ
【現代漢語翻譯】 如同從兒子推斷父親，從結果推斷原因一樣，具有超勝和優越性，並且普遍比其他法更高明。如同太陽落山時推斷也會如此變化一樣，如同見到一法就能知曉其他極其隱秘之法一樣，普遍被稱為有見者。有人說，『作為標誌，法之間的關聯不是感官的顯現對象，因此不是先前的等等。』所謂『與先前相關』，是指與先前相似嗎？或者說，因為這具有先前的法，所以才如此稱呼？如果是這樣，你已經承認所有推論都以顯現為前提，因此與先前相似是有可能的。如果考察『與先前相關』這個說法，如果與先前相似，那麼所有推論都是可能的，因此不像先前那樣。如果從原因推斷結果，因為有錯謬的可能性，所以不具有先前的法。對於『超勝相關』，也是像先前的法一樣嗎？或者說，即使從其他方面理解這兩者的關聯，也不會認為這兩者是相似的。具有先前法的超勝性，即因為這具有那，所以不會改變，如同從同一棵樹上長出的果實不會具有其他味道一樣，因為有錯謬的可能性。即使從其他方面理解這兩者的關聯，也不會認為具有超勝性。對於普遍有見者，也是如此，考察一個方面的法與另一個方面相似或具有，是不合理的，而且也不是從關聯出發。從量（pramāṇa， प्रमाण，pramāṇa，量）中無法獲得其他結果，因為這是不合理的。如果說，因為標誌的知識是量，所以推論是量的結果，那麼因為對像不同，所以是不合理的。如果標誌是量的對象，那麼三種區分也不會成立，因為這三者僅僅是標誌。先前相關等三者是所立宗（pakṣa，पक्ष，pakṣa， पक्ष，pakṣa，方面）和所立（sādhya，साध्य，sādhya，能立）的區分。勝論派（Vaiśeṣika，वैशेषिक，Vaiśeṣika，勝論）認為：『知曉這個事物是這個事物的果和因，以及與此相關的關聯，以及與此意義相同，以及與此相違背，這些知識都是從標誌產生的，』這就是推論。 從這個原因推斷這個結果是不合理的，因為僅僅是原因就有錯謬，或者能力沒有無礙地成立，或者如果陳述實體原因，那麼周遍（pakṣadharmatva，पक्षधर्मत्व，pakṣadharmatva，方面法性）就不會成立，因此沒有從原因成立結果。關聯有兩種，即相關和相合。第一種如火與煙，第二種如牛與角。對此，
【English Translation】 Just as inferring the father from the son, and inferring the cause from the result, it possesses superiority and excellence, and is generally more sublime than other dharmas. Just as inferring that the sun will also change in the same way when it sets, just as knowing other extremely hidden dharmas by seeing one dharma, it is generally called the 'one who sees'. Someone says, 'As a sign, the connection between dharmas is not an object of sensory manifestation, therefore it is not prior, etc.' The so-called 'related to the prior' means being similar to the prior? Or is it because this has the prior dharma that it is so called? If so, you have admitted that all inferences are premised on manifestation, so it is possible to be similar to the prior. If we examine the statement 'related to the prior', if it is similar to the prior, then all inferences are possible, therefore it is not like the prior. If inferring the result from the cause, because there is a possibility of error, it does not have the prior dharma. For 'superior related', is it also like the prior dharma? Or even if the connection between the two is understood from other aspects, it will not be considered that the two are similar. Having the superiority of the prior dharma, that is, because this has that, it will not change, just as the fruit grown from the same tree will not have other tastes, because there is a possibility of error. Even if the connection between the two is understood from other aspects, it will not be considered to have superiority. For the universally seeing one, it is also the same, examining whether one aspect of the dharma is similar to or possesses another aspect is unreasonable, and it is not from the connection. Other results cannot be obtained from pramāṇa (量), because it is unreasonable. If it is said that because the knowledge of the sign is pramāṇa, the inference is the result of pramāṇa, then it is unreasonable because the objects are different. If the sign is the object of pramāṇa, then the three distinctions will not be established, because the three are merely signs. The three, such as prior related, are the distinctions of the pakṣa (所立宗) and sādhya (所立). The Vaiśeṣika (勝論派) believes: 'Knowing that this thing is the fruit and cause of this thing, and the connection related to this, and being the same meaning as this, and being contrary to this, these knowledges are all produced from the sign,' this is inference. Inferring this result from this cause is unreasonable, because there is error in the cause alone, or the ability is not established without obstruction, or if the substantial cause is stated, then pakṣadharmatva (周遍) will not be established, therefore there is no establishing the result from the cause. There are two kinds of connections, namely related and congruent. The first is like fire and smoke, the second is like a cow and horns. About this,
ྡན༷་པ་ཞེས་པ༷འི་རྟོག༷ས་པ༷་ལ་ནི་དོན་ལ་གྲུབ༷་པ༷་མེ༷ད་དེ་ལྡན་པ་རང་རྐྱ་བ་མི་རིགས་པས་སོ། །ལྡན་པ་མེ་དུ་ག༷ཉིས་ད༷ང་ལྡན༷་ཕྱིར༷་མེ་དུ་ལ་ལྡན་ཚུལ་དེ་གཉིས་གོ་བྱེད་ལ་ཐ༷་ད༷ད་མི༷ན་པར་འགྱུར་རོ། །མེ་དང་དུ་བའི་ལྡན༷་པ༷་ནི༷། མེ་དུའི་རྫས་རིལ་པོ་ལ་ཡིན་གྱི་དེའི་ཆ༷་འག༷འ་ཞི༷ག་ལ༷་མ༷་ཡི༷ན་པ༷ས། དུ༷་བ༷ས་མེའི་ཆོས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གོ༷་བར་བྱེ༷ད་ད༷མ། གོ་ན་ནི་དུ་བས་མེ༷་ཡི༷་གས༷ལ་བ༷འ༷ང་གོ༷་བྱར༷་འགྱུར༷། རིགས་པ་དེ༷་བཞི༷ན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ༷་བ༷་ལ༷་འཕྲོད་འདུ་སོ༷གས་ལ༷འ༷ང་ཕན་ཚུན་གོ་བ་སོགས་སུ་ཐལ་ལོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འག༷ལ་བ༷་དོན་གཞན་ཡོད་པ་ལ༷འ༷ང་ཕན་ཚུན་གོ་བའི་ཉེས་པ་དེ་དག་སྲི༷ད་པ༷འི་ཕྱིར༷་མི་འཐད་དོ། ། ༈ དུ་སོགས་རྟག༷ས་ཀྱི༷་སྤྱི༷་དོན་གཞ༷ན་ཙམ་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟག༷ས་མི༷ན་ཞི༷ང་། མེའི་བྱེ༷་བྲ༷ག་གསལ་རྣོ་སོགས་རྣ༷མས་ཀྱང༷་རྟག༷ས་ཅ༷ན་གོ་བྱ་མི༷ན་ན་ཡང་། གཞ༷ན་གྱི༷་ལྟར༷་ན༷་མེ་དུ་ཕན་ཚུན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ན༷ས། གོ༷་བྱ༷་གོ༷་བྱེ༷ད་དུ་ཐ༷ལ་བར་འགྱུར༷་ཏེ་འབྲེལ་ 8-12-21b བ་དོན་གཞན་ལས་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་ནི༷་བསྡུ༷་བའི༷་ཚི༷གས་སུ༷་བཅ༷ད་པ༷འོ༷། །ལྡན་སོགས་ཡུལ༷་ད༷ང་དུས༷་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས༷་ནས་རྟགས་སུའོ་ཞེ་ན་དེར་ལྟོས་སུ༷་ཆུག༷་ཀྱང་། དེ་འདྲའི་འབྲེལ་རྐྱང་དེ་གོ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་ཁོང༷་དུ༷་ཆུད༷་མི༷་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་མ་དམིགས་ཤིང་མེད་མི་འབྱུང་ལས་དེ་རྟོགས་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་འབྲེལ༷་བ༷་རང་རྐྱ་བ་ལ་ཕན་ཚུན་གཉིས་པོ་ལ་ཁྱ༷ད་པ༷ར་མེ༷ད་པ༷འི་ཕྱིར༷། དེ་ལ་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་རྫས་གཅིག་ལ་འདུ་བ་གཟུགས་དང་རེག་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་གཞན་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་ལུས་རྩོམ་པའི་རྐང་ལག་ལུས་ལ་འདུ་བ་ལྟ་བུའོ་ཟེར། དེ་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མགོ་ཡིན་ལ། དེའི་ཆ་ཤས་དཔྲལ་བ་སོགས་ཡིན་པས་རྒྱུའི་རྒྱུ་ལས་དོན་གཅིག་ཏུ་འདུ་བ་དང་། འབྲས་བུའི་འབྲས་བུ་ལས་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བ་སོགས་ཀྱང་སྲིད་པས་གྲངས་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །འབྲེལ་པ་གཉིས་ལས་གཞ༷ན་ཡ༷ང་སྲི༷ད་ཕྱིར༷་གཉི༷ས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མ༷་ཡི༷ན། གང༷་ཞི༷ག་འག༷ལ་བ༷་དེ་ཡང་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟག༷ས་མི༷ན་པར་ཐལ་ཏེ། དེ་ཡང་འགལ་བ་བཞི་སྟེ། མངོན་གྱུར་འགལ་སོགས་སོ། །ཕན་ཚུན་བྱུང་མ་བྱུང་གི་མུ་བཞིའོ། །དེ་ལ་ 8-12-22a ང་དང་སྤྲིན་སྦྱོར་བས་ཆར་མི་འབབ་པ་འགོག་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། ཆར་མེད་པ་དང་རླུང་སྤྲིན་སྦྱོར་བ་འགལ་མེད་པས་སོ། །འདིར་བྱུང་བ་སྤྲིན་རླུང་གིས་མ་བྱུང་བ་ཆར་བའི་ལས་དཔོག་ཟེར། དེ་ལ་ཆར་ལས་མེད་པ་དང་འགལ་དགོས་ན་ཆར་དང་འདི་ལ་འབྲེལ་བ་ཡོད་དགོས་ཀྱི་ཆོས་ག
【現代漢語翻譯】 所謂『具有』的理解，實際上並沒有成立，因為『具有』本身並不合理。如果『具有』是火和煙二者『具有』，那麼對於煙來說，這兩種『具有』的方式並沒有什麼不同。火和煙的『具有』，是在火煙的整體物質上，而不是在它的某個部分上。那麼，煙是否完全理解了火的性質呢？如果理解了，那麼煙也應該理解火的光明。同樣，對於一個事物來說，聚集在一起的『適合』和『聚集』等，也會導致相互理解等問題。對於存在其他不同事物的情況，也會出現相互理解的錯誤，因此這種說法是不合理的。 此外，煙等僅僅是作為表徵的普遍概念，而不是理解具體事物的表徵。即使是火的特殊性質，如明亮和銳利等，也不是被表徵的對象。但按照其他觀點，火和煙之間，都會導致理解者和被理解者的混淆，因為他們承認是從其他事物中理解關聯的。『所謂』，是總結性的詞語。如果說『具有』等需要依賴於地點和時間的差異來作為表徵，即使允許依賴，這種單純的關聯也無法成為理解事物的理由，因為任何量（認識工具）都無法包含它，因為無法通過未見或無生來理解它。其原因是，『關聯』本身對於兩者來說沒有區別。因此，對於一個事物來說，有兩種聚集的關聯：一種是結果和另一個結果聚集在同一事物上，如形狀和觸感；另一種是原因和另一個原因聚集在同一事物上，如構成身體的肢體聚集在身體上。這兩種數量並不確定，因為身體的原因是頭，而頭的一部分是額頭等，因此存在原因的原因聚集在同一事物上的情況，以及結果的結果聚集在同一事物上的情況，因此數量會變得無限。由於存在兩種以上的關聯，因此數量不確定為兩種。如果說『矛盾』也是理解的表徵，那也是不合理的，因為矛盾也有四種：顯現的矛盾等。也就是相互之間存在或不存在的四種情況。比如，風和云結合卻不下雨，這並不矛盾，因為不下雨和風雲結合並不矛盾。這裡說，出現的是風雲，沒有出現的是降雨的結果。如果說不下雨和降雨是矛盾的，那麼降雨和風雲之間必須有關聯。
【English Translation】 The understanding of 'having' does not actually hold, because 'having' itself is not reasonable. If 'having' is 'having' of both fire and smoke, then for smoke, these two ways of 'having' are not different. The 'having' of fire and smoke is on the whole substance of fire and smoke, not on a certain part of it. Then, does smoke fully understand the nature of fire? If it understands, then smoke should also understand the brightness of fire. Similarly, for one thing, 'fitting' and 'gathering' together will also lead to problems such as mutual understanding. For situations where other different things exist, there will also be errors of mutual understanding, so this statement is unreasonable. In addition, smoke, etc., are merely general concepts of representation, not representations for understanding specific things. Even the special properties of fire, such as brightness and sharpness, are not objects to be represented. But according to other views, between fire and smoke, there will be confusion between the understander and the understood, because they admit that the association is understood from other things. 'So-called' is a summary word. If 'having' etc. needs to rely on differences in place and time to serve as a representation, even if it is allowed to rely on it, this simple association cannot be a reason for understanding things, because no valid cognition (means of knowledge) can contain it, because it cannot be understood through non-perception or non-origination. The reason is that 'association' itself has no difference for both. Therefore, for one thing, there are two associations of gathering: one is that the result and another result gather on the same thing, such as shape and touch; the other is that the cause and another cause gather on the same thing, such as the limbs that make up the body gather on the body. These two quantities are not certain, because the cause of the body is the head, and part of the head is the forehead, etc., so there is a situation where the cause of the cause gathers on the same thing, and the result of the result gathers on the same thing, so the quantity will become infinite. Since there are more than two associations, the quantity is not determined to be two. If 'contradiction' is also a representation of understanding, that is also unreasonable, because there are also four types of contradictions: manifest contradictions, etc. That is, the four situations of mutual existence or non-existence. For example, wind and clouds combining but not raining is not contradictory, because not raining and wind and clouds combining are not contradictory. Here it is said that what appears is wind and clouds, and what does not appear is the result of rainfall. If it is said that not raining and raining are contradictory, then there must be an association between rainfall and wind and clouds.
ཉིས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ན་འགལ་ཟླའམ་བཀོད་ཟླ་ལ་གནོད་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་དོ། །དེས་ན་འགལ་བས་འགལ་ཟླ་དཔོག་པ་ནི་ལན་ཞེས་སོ། །དེས་ན་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ལའམ་རྟགས་ཅན་དང་འབྲེ༷ལ་བ༷་མེ༷ད་ཕྱིར༷་ན་རྟག༷ས་འཛིན་བློ༷་ནི་རྟགས་མི༷ན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་གཞུང་དུ་གང་དེ་རྟག༷ས་ལ༷ས་བྱུང༷་བ༷ར་བསྟ༷ན་པ༷འི་ཕྱིར༷། དེ་རྟག༷ས་འཛིན་སེམས་རྟགས་དངོས་མིན་ཀྱང་རྟགས་ཅན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བཏགས་སོ་སྙམ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །དེ་གཞན་དང་མི་འདྲ་སྟེ་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་སྙམ་ན་མིན་ཏེ་དེ་དེའི་བར་དུ་འབྲེལ་བ་དྲན་པས་ཆོད་པས་སོ། །རྟགས་ཅན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཚད་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་རྟག༷ས་སུ༷་བརྗོ༷ད་པར་རིགས་པ་མ༷་ཡི༷ན་བདག་སོགས་ལ་ནི་ཐལ་བས་སོ། །ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཀྱང་འབྲེལ་པ་དྲ༷ན་པས་འབྲེ༷ལ་བ༷་ཅ༷ན་དཔོག་བྱ་ཉིད་དུ༷་གྲུབ༷་པར་ཐལ་ན་དེ་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་འབྲེལ་བ་གཅིག་པུ་ལས་རྟགས་ཅན་རྟོགས་ན་དེ་གཅིག་པུར་ཟད་ཀྱི་གཞན་མེད་པ་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་། རྒྱུ་ཉིད་ 8-12-22b དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སོགས་མི་རྟག་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྒྱུ་མིན་ཕྱིར་རྟག་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་བསྟན་བཅོས་སུ་མཐོང་ན་དེར་བཤད་ཀྱི་མདོར་མཚོན་པ་སྟེ་མ་བཤད་པས་མདོར་ན་ཆད་པར་ཐལ་ལོ། །འབྲས་བུ༷་རྒྱུ༷་ལ༷་སོ༷གས་མདོ༷ར་མ༷་མཚོ༷ན་ནམ་མ་བཤད་པས་ཆད་དོ། །སྐྱོན་མེད་དེ་རྟགས་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་སྟེ། རྟགས་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀུན་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ལས་མ་འདས་ཤེ་ན། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་ཐ༷་མ༷་ལྡན་པ་སོགས་གས༷ལ་བྱེ༷ད་དུ་མི༷་འགྱུར༷་ཏེ་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པས་སོ། །གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ལ་འདིར་ལྡན་སོགས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ལས་ལོགས་སུ་ཡོད་པས་སོ། །ཐ་མ་ཞེས་པ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ནི་ལྡན་འདུ་ཡིན་ལ་དེ་རྒྱུ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་རིག་རལ་གསུངས། གཞན་ཡང་ལྡན་འདུ་ལ་དེ་རྟོགས་པའི་དོ༷ན་མེ༷ད་དེ་དེ་མེད་ཀྱང་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཚུལ་གཞ༷ན་ལ༷ས་ཀྱང༷་རྟོགས་བྱ་དེ༷་གྲུབ༷་པའི་ཕྱིར། གྲང༷ས་ཅ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ན༷་རེ༷། འབྲེ༷ལ་པ༷་ཡོད་པའི་ཆོས་གཅིག་མངོ༷ན་སུ༷མ་དུ་གྱུར་པ༷་གཅི༷ག་ལ༷ས་ལྷག༷་པ༷་མངོན་སུམ་མིན་པ་གཅིག་ཤོས་གྲུབ༷་པ༷་ནི་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷འོ༷་ཞེ༷ས་ཟེར༷་རོ༷། །གྲངས་ཅན་ན་རེ། ནོར་དང་ནོར་ཅན་དུ་འབྲེལ་ 8-12-23a བ་དང་། འཇིམ་པ་དང་བུམ་པ་བཞིན་རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་འབྲེལ་བ་དང་། རྫ་མཁན་དང་བུམ་པ་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་འབྲེལ་བ་དང་མེ་དུ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་པ་དང་། ཡལ་སྡོང་ལྟར་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང་། ངུར་བ་ཁྱོ་ཤུགས་ལྟར་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་འབྲེལ་དང་། བྱ་རོག་དང་འུག་པ་ལྟར་དགྲ་ཟླའི
【現代漢語翻譯】 如果二者沒有關聯，那麼與相違或相害的量是不存在的。因此，以相違來推斷相違品，這是一種回答。 因此，由於所知與能知，或者有法與關聯不存在，所以執持相的意識不是相，因為在您自己的論典中，已經闡明了它是由相產生的。如果認為即使執持相的意識不是真正的相，但它是證悟有法的因，所以可以這樣稱呼它，那就太過分了。如果認為它與其他的不同，是真實的因，那是不對的，因為它是通過憶念它們之間的關聯來決定的。凡是證悟有法的因，都應該被稱為相，這種說法是不合理的，因為會推及到我和我的等。即使沒有法相，如果憶念關聯，也會導致通過關聯而成立可推斷之物，這是不合理的。 此外，如果僅僅通過關聯就能證悟有法，那麼僅僅是關聯就足夠了，而其他的，如結果本身，原因本身，變化等無常的理由，以及因為不是原因而是常的理由，如果在論典中看到有這樣的說法，那麼就在那裡解釋，如果沒有解釋，那麼就會導致簡略的遺漏。結果、原因等如果沒有簡略地提及，或者沒有解釋，就會導致遺漏。沒有過失，如果相是所立和能立的因果，那麼相是法相，一切所立和能立都是因果關係，如果不能超出因果關係，那麼各種原因的最終具備等就不會成為顯現，因為它不是產生者。顯現的因被產生者所遍及，而在這裡，具備等與因果是分開存在的。所謂的最終，是指各種原因的最終是具備，而它與原因不同，這是日饒所說的。此外，對於具備，沒有證悟它的意義，即使沒有它，也能通過其他方式來證悟，因為可以成立。數論派的人說，如果存在關聯的一個法顯現，那麼通過一個顯現的法，就能成立另一個不顯現的法，這就是比量。 數論派說：如財富與有財富者之間存在關聯，如泥土與瓶子之間存在自性與變異的關聯，如陶匠與瓶子之間存在原因與有原因的關聯，如火與煙之間存在因果關聯，如樹枝與樹木之間存在部分與整體的關聯，如薑黃與夫妻之間存在共同存在的關聯，如烏鴉與貓頭鷹之間存在敵對的關聯。
【English Translation】 If there is no connection between the two, then there is no valid means of contradiction or harm. Therefore, inferring the opposite from the contradictory is a response. Therefore, since there is no connection between the knowable and the knower, or between the subject and the attribute, the mind that grasps the attribute is not the attribute itself, because in your own treatise, it has been shown that it arises from the attribute. If you think that even though the mind that grasps the attribute is not the actual attribute, it is the cause of realizing the subject, so it is called that, then that is too extreme. If you think that it is different from others and is the actual cause, that is not right, because it is determined by remembering the connection between them. It is not reasonable to say that everything that is the cause of realizing the subject should be called an attribute, because it would extend to 'I' and 'mine'. Even without the property of the subject, if you remember the connection, it would lead to the establishment of the inferable itself through the connection, which is not reasonable. Furthermore, if the subject can be realized only through connection, then the connection alone is sufficient, and the others, such as the result itself, the cause itself, the reason for impermanence such as change, and the reason for permanence because it is not the cause, if you see such statements in the treatise, then explain them there, and if you do not explain them, then it will lead to a brief omission. If the result, cause, etc. are not briefly mentioned, or not explained, it will lead to omission. There is no fault, if the attribute is the cause and effect of the established and the establishing, then the attribute is the property of the subject, and all the established and the establishing are cause and effect, and if it cannot go beyond the cause and effect relationship, then the final possession of various causes, etc., will not become manifest, because it is not the producer. The cause of manifestation is pervaded by the producer, and here, possession, etc., are separate from cause and effect. The so-called final, means that the final of various causes is possession, and it is different from the cause, as Rigral said. Furthermore, for possession, there is no meaning in realizing it, even without it, it can be realized through other means, because it can be established. The Samkhya school says that if one dharma with a connection manifests, then through one manifest dharma, another non-manifest dharma is established, which is inference. The Samkhya school says: There is a connection between wealth and the wealthy, there is a connection between nature and transformation like clay and pot, there is a connection between cause and the caused like potter and pot, there is a cause-and-effect connection like fire and smoke, there is a connection between part and whole like branch and tree, there is a connection of co-existence like turmeric and husband and wife, and there is an antagonistic connection like crow and owl.
་འབྲེལ་ལམ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་སྟེ་བདུན་ཡོད་པས་སྔར་འབྲེལ་ངེས་ཟིན་གྱི་འབྲེལ་ཅན་གཅིག་མཐོང་བས་གཅིག་ཤོས་དཔག་ཟེར། དེ༷་ལ༷་འབྲེལ་པ་ལ་མངོ༷ན་སུ༷མ་དུ་གྱུར་པ༷་གང་རུང་གཅི༷ག་ལ༷ས་གཅིག་ཤོས་དཔོག་ཞེ༷ས་པ༷འ༷ང་རི༷གས་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷། རྒྱུ་མཚན་མངོན་སུམ་ནི། ར༷ང་གི་གཟུང་དོ༷ན་ཙ༷མ་ལ༷་ལྟ༷་བ༷འི་རྟོག་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་བྱས་པའི་དོན་མི་འཛིན་པས་དེས་དེ་དང་དེའི་འབྲེལ་ཇི་ལྟར་འཛིན་གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་ཤེས་ལ་མངོན་སུམ་ཞེས་བཏགས་པའོ་ཟེར་ན་ཚད་འབྲས་མི་གཅིག་པ་དེ་འདྲ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ནོར་ནོར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དེ༷་འདྲ་མ༷་ཤེ༷ས་པར་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཙམ་ལས་དེ༷་རྟོག༷ས་ཕྱིར། འབྲེལ་པ་ལ་ཁྱ༷ད་པ༷ར་མེ༷ད་ཕྱིར༷་མེས་དུ་བ་དཔོག་པར་ཐལ་ལོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་རྟགས་ཆོས་གཉིས་ཀ་ལ་གན༷ས་པ་མི༷ན་ཏེ། མེ་མེད་ན་དུ་བ་མི་འབྱུང་གི། ། 8-12-23b དུ་བ་མེད་ན་མེ་མི་འབྱུང་བ་མིན་པས་སོ། །གང་སྦྲུལ་དང་ནེའུ་ལེ་ལྟ་བུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དེ༷་དག་ལ༷་རྟག༷ས་ད༷ང་རྟག༷ས་ཅ༷ན་དུ་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེ༷ད་དོ། །དེ་ལ་གཙོ་བོ་སོགས་སྒྲུབ་པའི་འབྲེལ་པ་ཀུན་ལས་གང་ཡིན། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་ནོ་ཟེར་ན། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ནམ། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཏན་ཚིགས་མི་འདྲ་བ་ལྔ་སོ་སོར་བརྗོད་པ་དང་། །རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་མཐོང་བས་གཅིག་པུ་སྒྲུབ་པ་འགལ། དེ་ལ་གྲངས་ཅན་གྱིས་གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྔ་སྟེ། ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མཐོང་བ་དང་། ཚད་མི་མཐོང་བ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དང་། ནུས་པ་འཇུག་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་པའོ། །གཙོ་བོ་ཡོད་པ་དང་།གཅིག་ཉིད་དང་། དོན་ལྡན་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ལྔ་དག་རྣམ་འགྱུར་སོགས་སོ༷་སོ༷ར་མི༷་བརྗོ༷ད་པར་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་ཅན་ཐ༷་ད༷ད་པ་དེ་ལ༷ས།རྗེས༷་སུ༷་འགྲོ༷་བ༷་གཙོ་བོ་ནི་གཞ༷ན་མི༷ན་པ་སྟེ་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར༷་འགལ་ལོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཞན་ཐ་དད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ག༷ལ་ཏེ༷་གཞ༷ན་མི༷ན་པར་འདོད་ན་ 8-12-24a གཙོ་བོ་དང་གཏན་ཚིགས་རྣམ༷་ལྔ༷་ཡང་སོ་སོར་མི༷ན་པར་ཐལ་ལོ། །གཙོ༷་བོ༷འི་ཆ་མེད་གཅིག་པུ་རྟག་པའི་ཆ༷་ན༷ས་བརྒྱ༷་ལ༷མ་སྟེ་རེས་འགའ་འམ་ནམ་དུ་ན༷འ༷ང་། འབྲས་བུ་སྐྱེད༷་བྱེ༷ད་ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུ༷ར་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རྟག་པས་སོ། །ས་བོན་གྱི་ཆ་ནས་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ཆ་ནས་མིན་ཞེས་པའོ། །ཐ་དད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་མཐོང་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་གཅིག་ཡོད་པ་མི་དཔོག་སྟེ། དེ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཙམ་ལས་རྗེས
【現代漢語翻譯】 因為有七種關係，即有害者與受害者之間的關係，所以看到一種先前確定的關係，就能推斷出另一種。如果說從任何一種顯現的關係中可以推斷出另一種，這也是不合理的。原因是顯現是無分別的，只關注自己的對象。它不把握由各種術語區分的意義，所以它如何把握它與它的關係？如果說顯現的果是意識，而意識被稱為顯現，那麼這種果與量不同的說法已經被駁斥了。如果不瞭解錯誤和有錯誤的聯繫，那麼僅僅因為沒有它就不會產生，所以它會被理解。因為關係沒有區別，所以會過度地從火推斷出煙。沒有它就不會產生，這並不適用於標誌和法，因為沒有火就不會有煙。 沒有煙就不會有火，情況並非如此。例如，對於蛇和貓鼬這樣的有害者和受害者，沒有任何關係可以成為標誌和有標誌。那麼，在所有證明主體的關係中，哪一種是原因和有原因呢？如果是產生者和被產生者，或者顯現者和被顯現者呢？如果是前者，那麼分別陳述五個不同的理由，以及看到各種不同的變化而證明一個主體，這是矛盾的。因此，數論者有五個理由來證明主體：看到各種差異的隨行，看不到尺度，是因果的事物，能力的作用，以及看到各種世界的差異，所以有一個不明顯的因。主體具有存在、唯一、有意義、爲了他人等等性質。如果這五個理由不分別陳述各種變化等等，那將是荒謬的，因為從各種原因中，隨行者主體不是其他，因為它是不可分割的。如果隨行不是來自其他各種事物，那麼如果認為不是其他，那麼主體和五個理由也會是不可分割的。主體的不可分割的唯一永恒的部分，無論是立即還是何時，都不會成為果的產生者，因為它是不變的。從種子的角度產生幼苗，而不是從主體的角度。看到各種不同的事物，並不能推斷出一個原因，因為它僅僅是不同的存在。
【English Translation】 Because there are seven kinds of relationships, namely the relationship between the harmer and the harmed, seeing one previously determined relationship leads to the inference of the other. If it is said that from any manifested relationship one can infer the other, this is also unreasonable. The reason is that manifestation is non-discriminating, focusing only on its own object. It does not grasp the meaning distinguished by various terms, so how does it grasp its relationship with it? If it is said that the fruit of manifestation is consciousness, and consciousness is called manifestation, then such a statement that the fruit and measure are different has already been refuted. If one does not understand the connection between error and the erroneous, then merely because it does not exist, it will not arise, so it will be understood. Because there is no difference in relationship, it would be an overreach to infer smoke from fire. 'Without it, it will not arise' does not apply to both the sign and the dharma, because without fire, there will be no smoke. It is not the case that without smoke, there will be no fire. For example, for the harmer and harmed, such as the snake and the mongoose, there is no relationship that can become a sign and a sign-bearer. Then, among all the relationships that prove the principal, which is the cause and the effect? If it is the producer and the produced, or the manifester and the manifested? If it is the former, then stating five different reasons separately, and proving one principal by seeing various different changes, is contradictory. Therefore, the Samkhyas have five reasons to prove the principal: seeing the concomitance of various differences, not seeing the measure, being objects of cause and effect, the function of power, and seeing the distinctions of various worlds, so there is an unmanifest cause. The principal has properties such as existence, oneness, meaningfulness, for the sake of others, and so on. If these five reasons do not separately state various changes, etc., it would be absurd, because from various causes, the concomitant principal is not other, because it is indivisible. If the concomitance is not from other various things, then if it is considered not other, then the principal and the five reasons would also be indivisible. The indivisible, unique, eternal part of the principal, whether immediately or ever, will not become the producer of the fruit, because it is constant. From the aspect of the seed, the sprout is produced, not from the aspect of the principal. Seeing various different things does not lead to the inference of one cause, because it is merely different existence.
་སུ་འཐོབ་ཀྱི་རྒྱུ་གཅིག་པུ་བ་ཞིག་ཡོད་དགོས་པའི་རིགས་པ་མེད་ཅེས་སོ། །གཅིག་ལ་སོགས་པ་གཙུག་ཕུད་ཅན་གྱི་དོན་བཅུ་ནི། ཡོད་པ་ཉིད་དང་། གཅིག་ཉིད་དང་། དོན་དང་ལྡན་པ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་དང་། གཞན་ཉིད་དང་། བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོ་མིན་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། འབྲེལ་བ་དང་། མང་པོའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་དང་། གནས་པ་སྟེ་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་བཅུའོ། །རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཐ༷་དད་ཡིན་ན༷་ཡ༷ང་དེ་སྐྱེད༷་བྱེ༷ད་གཙོ་བོ་ནི་མི༷ན། ཐ་དད་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་དེ༷་ལ༷ས་ཀུ༷ན་ཏུ༷་འཐོབ་འགྱུར་ཕྱིར༷་མིན་པ་དང་། ཡང་ན་གཙོ་བོ་དེ་ལས་ཀུན་ཏུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མིན་པས་སོ། །ཆོས་ཅན་གཙོ༷་བོ༷་དང་བདག་ལ༷་སོ༷གས་ཀྱི༷་ཆོས་གཅི༷ག་དང་ཡོད་པ་དང་དོན་ལྡན་སོ༷གས། 8-12-24b བསྒྲུབ་བྱ་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་འགྱུར་ཐ༷་ད༷ད་པ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་རྗེས༷་སུ༷་འགྲོ༷་བ་ཉི༷ད། ནུས་པ་འཇུག་པ་ལ༷་སོ༷གས་རྟགས་སམ་རྒྱུ་མཚན་གང༷་ལ༷ས་ཡོ༷ངས་སུ༷་འཛི༷ན་པ་རིགས་ཏེ་མི་རིགས་པར་བཤད་ལ། དེ་ཡི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འདི༷་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་གས༷ལ་བྱེ༷ད་མི༷ན་ནོ། །དེ༷་བཞི༷ན་ནོ༷ར་དང༷་ནོ༷ར་ཅ༷ན་ལ༷། སོ༷གས་པ༷་ཡི་འབྲེལ་པའ༷ང་གས༷ལ་བྱེ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་ཞི༷ང་། འདི་བདུན་ལས་འབྲེ༷ལ་གཞ༷ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ལ༷ས་ཀྱང༷་གོ་བྱ་དེ༷་མཚོ༷ན་པའི་ཕྱིར༷་ན། འདི་བདུན་ནི་དོན་ལ་འབྲེལ༷་མེ༷ད་ཉི༷ད་དུ༷་ཡ༷ང་ད༷ག་པར་བརྗོ༷ད་དོ། །ནོ༷ར་ད༷ང་ནོ༷ར་ཅ༷ན་ལ༷་སོ༷གས་ཙམ༷་སྟེ། དེའི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས། རྟག༷ས་ཅ༷ན་འཛི༷ན་པ༷་ཡི༷ན་ན༷་ནི༷། མེད་མི་འབྱུང་གི་འབྲེ༷ལ་པ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་རྟག༷ས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ཤེ༷ས་པ༷་ན༷། དེས་རྟགས་ཅན་རྣ༷མ་པ༷་ཀུན༷་ཏུ༷་འཛི༷ན་པ༷ར་འགྱུ༷ར་རོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པ་གཙོ་བོ་སོགས་སྒྲུབ་པའི་འབྲེལ་པ་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཟེར་ན། གས༷ལ་བྱ་གས༷ལ་བྱེད་ཀྱི༷་དངོ༷ས་པོ༷་ནི། གལ༷་ཏེ༷་རྒྱུ་རྒྱུ་ཅན་དེ༷་གཅི༷ག་པུ་ཡི༷ན་རྣམ་པ་བདུ༷ན་ཅར་གསལ་བྱེད་དུ་རུང་བ་མི༷ན་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་ཁོ་ན་གསལ་བྱེད་ཡིན་གྱི་གཞན་མིན་ན། གཞན་ཡིན་ན་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་དུ་ངེས་བཟུང་དོན་མེད་དོ། །ཡང་གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་ཡི་དངོས་འབྲེལ་དུ་འདོད་པ་ 8-12-25a ལའང་གཞན་དྲུག་པོ་མིན་པར་ཐལ་བ་དེས་ལན་གདབ་བོ། །གཞན་ཡང་གཙོ་བོ་ལྐོག་གྱུར་ལ་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་བ་མི་ཤེས་སོ། །ཡང་གྲངས་ཅན་པས་རྗེས་དཔག་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་མཐོང་བ་དང་། སྤྱི་མཐོང་པ་གཉིས། དང་པོ་མེ་དུ་འབྲེལ་མཐོང་ན། དུ་བ་དེ་ཁོ་ནས་མེ་ཡང་ཡང་གོ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་སྔར་མེ་དུའི་འབྲེལ་པ་མཐོང་ན། ཕྱིས་དུ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེ་ཙམ་དཔག་པ་ཟེར། སྤྱི་མཐོང་རྗེས་དཔག་ལ་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རྟོགས་སྔ་མར་བསྟན་ལ། གྲུབ་ཟིན་འབྲས་བུ་མཐོང་ན་རྒྱུ་བྱ
【現代漢語翻譯】 因此，沒有理由認為獲得成就的唯一途徑必須是唯一的。具有首要意義的十個方面包括：存在本身、唯一性、有意義、爲了他人、獨一無二、非行動者的實體、結合、關聯、眾多的人以及存在，這十個是人的屬性。即使變化是不同的，但它們的主要產生者不是。因為僅僅存在差異並不能保證一切都能獲得，或者說，主要因素並不能保證一切都能獲得。具有法相的主體和自我等，具有單一的屬性，如存在和有意義等。 8-12-24b 被證明的對象是跟隨證明者，即各種不同變化的。解釋說，從能力的應用等方面來理解標誌或原因是不合理的。因此，這個論證並不能闡明要證明的對象。同樣，財富和擁有財富的關係也不能闡明。如果這七種關係之外沒有其他關係，那麼僅僅因為它們不會發生，就足以表明它們所代表的含義。因此，這七種關係實際上可以被恰當地描述為無關的。僅僅是財富和擁有財富等，從它們的本質來看，如果能夠識別出標誌，那麼除了必然存在的聯繫之外，僅僅瞭解標誌的本質，就能完全識別出所有具有該標誌的事物。 如果第二種考察認為主體等是證明關係的闡明者，那麼，如果被闡明者和闡明者的實體是唯一的因果關係，那麼所有七個方面都不能作為闡明者，這是不合理的。因此，如果只有因果關係才是闡明者，而其他不是，那麼如果其他是闡明者，那麼確定因果關係就沒有意義了。此外，如果認為證明主體與伴隨原因有直接關係，那麼前述的論證也適用於否認其他六個方面。此外，對於隱蔽的主體，伴隨原因是不為人所知的。此外，數論派認為有兩種推論：看到特殊性和看到一般性。首先，如果看到火與煙的關係，那麼僅僅通過煙就能理解火。其次，如果先前看到了火與煙的關係，那麼僅僅看到煙就能推斷出火的存在。對於普遍觀察的推論，有兩種觀點：先前展示了從原因中產生結果的理解，如果看到已經存在的結果，那麼原因就會顯現。
【English Translation】 Therefore, there is no reason to believe that there must be a single means of attainment. The ten aspects of paramount importance include: existence itself, oneness, meaningfulness, for the sake of others, uniqueness, non-agent entity, combination, association, the multitude of persons, and existence, these ten are the attributes of a person. Even if the transformations are different, their primary producer is not. Because the mere existence of differences does not guarantee that everything can be attained, or that the primary factor does not guarantee that everything can be attained. The subject with attributes and the self, etc., have a single attribute, such as existence and meaningfulness, etc. 8-12-24b The object to be proven follows the prover, that is, the various different transformations. It is explained that it is unreasonable to understand the sign or reason from the application of abilities, etc. Therefore, this argument does not elucidate the object to be proven. Similarly, the relationship between wealth and possessing wealth cannot elucidate either. If there are no other relationships besides these seven, then the mere fact that they do not occur is sufficient to indicate the meaning they represent. Therefore, these seven relationships can actually be properly described as irrelevant. Merely wealth and possessing wealth, etc., from their essence, if one can recognize the sign, then apart from the necessarily existing connection, merely knowing the essence of the sign, one can fully recognize all things that possess that sign. If the second examination considers the subject, etc., to be the elucidator of the proving relationship, then, if the entities of the elucidated and the elucidator are the sole causal relationship, then it is unreasonable that all seven aspects cannot serve as elucidators. Therefore, if only causal relationships are elucidators and others are not, then if others are elucidators, then there is no point in determining causal relationships. Furthermore, if it is believed that proving the subject has a direct relationship with the accompanying cause, then the aforementioned argument also applies to denying the other six aspects. Furthermore, for the hidden subject, the accompanying cause is unknown. Furthermore, the Samkhya school believes there are two inferences: seeing particularity and seeing generality. First, if one sees the relationship between fire and smoke, then one can understand fire merely through smoke. Second, if one has previously seen the relationship between fire and smoke, then merely seeing smoke can infer the existence of fire. For universally observed inferences, there are two views: the prior presentation of understanding the emergence of results from causes, and if one sees the result that already exists, then the cause will appear.
ུང་མིན་རྟོགས་པ་ལྷ༷ག་མ་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་འཁྲུལ་སྲིད་ཕྱི་མ་འཁྲུལ་མེད་ཟེར་རོ། །ཁྱད་པར་མཐོང་བ་རྗེས༷་དཔ༷ག་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རྟོགས་ཟིན་གྱི་དོན་དྲ༷ན་པ༷ར་འདོ༷ད་དོ། །སྤྱིར་མཐོང་བ་ལ་གཉིས་སུ་ངེ༷ས་པ༷ར་བཟུང་བ་རི༷གས་པ་མ༷་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་མཐོང་བ་ཁོ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ཞེས་ངེས་བཟུང་བྱས་ན་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད། ཡང་ཤེས་པའམ་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སྤྱིར་མཐོང་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་ཞེས་མི་ལྡན་དུ་སྦྱར་བ་ནོར་ནོར་ཅན། ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་དང་། 8-12-25b རྒྱུ་ལས་འབྲས་དང་འབྲས་ལས་རྒྱུ་དཔོག་པའི་རྗེས་དཔག་མིན་པས་སོ། །མངོན་སྤྱི་ཁྱད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གསུམ་པོ་དེའི་གྲངས་བཟུང་ན་དེའི་ཁོངས་སུ་མི་འདུ་བ་ཡོད་ཅེས་སོ། །ཡ༷ང་སྨྲ༷ས་པ༷། ནོར་ནོར་ཅན་སོགས་འབྲེལ༷་པ༷་བདུ༷ན་དུ༷་བསྟན༷་པ༷་ད༷ང་། སྤྱི་ཁྱད་ཀྱི་རྗེས༷་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་གཉི༷ས་ཉི༷ད་ད༷ང་། མངོན་སུམ་དེ༷་སྔོ༷ན་སོ༷ང་བ༷འི་རྗེས༷་དཔ༷ག་ནི༷། གསུ༷མ་སྟེ༷་འདི༷་རྣམ༷ས་དེ་གཉིས་པོ་གང༷་དུ༷་བསྡུ༷། དེས་ན་དེས་བཟུང་ལ་འབྲས༷་བུ༷་མེ༷ད་ཕྱིར༷་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པ་འཁྲུལ་བས་དེ༷་རྟ༷གས་སུ་རུང་བ་མིན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་དཔོག་པ་ཡིན། ཡང་དེ་དེ་ལ་རག་ལས་པའམ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ལྟ་བུ་ཁྱད་པར་བ་ལ་ལྟོས་ཤེ་ན། འོ་ན་བདུན་པོ་ན་མེད་པའི་འབྲེལ་པ་ཞིག་གསར་དུ་འོང་དགོས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །རག་ལས་པས་རྟགས་ཡིན་ན་ནི་འབྲེལ༷་པ༷་གཞ༷ན་དག༷་གསར་དུ་འོ༷ང་བ༷་ཡི༷ན། གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཅན་གྱི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པའི་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྗེས་དཔག་མིན་ལ། གཞན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལ་རྗེས་དཔག་ཏུ་བཏགས་ནས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་དཔྱོད་བཅས་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གཟུགས་མཐོང་ཡང་དཔག་བྱའི་དོན་ལ་ངེས་པར་ཅི་འདི་གང་ལས་ཞེས་དཔྱད་དགོས་པས་ཏེ། ཆུ་ 8-12-26a ཀླུང་རྒྱས་པ་མཐོང་ཡང་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་ཞེས་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་དཔག་ཐམས་ཅད་ལ་དཔྱོ༷ད་པ་ད༷ང་བཅ༷ས་པ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། །ལྷག་ལྡན་གྱི་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་དཔྱོད་བཅས་ཡིན་ཏེ་རྟགས་ཡོ༷ད་པའ༷མ་ཡོད་ཚད་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་དཔྱོ༷ད་པ༷་ད༷ང་བཅ༷ས་ཕྱི༷ར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ངེས་བཟུང་མ་བྱས་པས་གང་སྤྱི་མཐོང་བས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་དག་ནི་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཡང་དག་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཟེར་ན། དེ་མི་རིགས་ཏེ་ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱིས་གཙོ་སོགས་ཡོད་པར་རྟོགས་པའང་འདོད་པས་སོ། །དེ་རིགས་ལྷག་ལྡན་ནོ་ཟེར་ལྷག་ལྡན་ལས་གཞ༷ན་པ༷་རྗེས་འགྲོ་སོགས་ལ༷ས་
ཀྱང༷་གཙོ་སོགས་རབ༷་ཏུ༷་གྲུ༷བ་པར་འདོད་པས་སོ། །གཙུག༷་ཕུད༷་ཅ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་ལས་གཅི༷ག་ཡིན་པར་རྟོག༷ས་པར་འདོད་པའི་རྟགས་དེས། གཙོ་བོའི་ཆོས་ལྔ་དོན་བཅུ་སོགས་ཐ༷་ད༷ད་པའི་ཐ༷་སྙ༷ད་ཀྱང༷་ཡོད་པ་མི༷ན་པ༷འ༷མ། སྐྱེས༷་བུ༷འི་ཆོས་བྱེད་པོ་མིན་སོགས་ཀྱང་རྣ༷མ་ཀུ༷ན་རྟོག༷ས་པར་མི༷་འགྱུར༷་རོ། །གཏན་ཚིགས་དང་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སོགས་གཙོ་བོའི་འབྲས་བུར་ཁས་བླང་ལ་སྐྱེས་བུའི་རྒྱུ་གཙོ་བོ་མིན་པས་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རྟགས་མི་སྲིད་པས་སོ། །དཔྱོ༷ད་པ༷་པ༷་ལ༷་ 8-12-26b བརྗོ༷ད་པ༷། རྗེས་དཔག་ནི་མངོ༷ན་སུམ༷་སྔོ༷ན་འ༷གྲོ་ཅ༷ན་ཡི༷ན་ཕྱི༷ར་མངོན་སུམ་དང་དོན་འདྲ་བས། རྗེ༷ས་དཔ༷ག་དང་སྒྲ་བྱུང་དང་ཉིད་འཇལ་དང་དོན་གྱིས་གོ་བའི་ཚད་མ་དང་རྟགས་ལ་སོ༷གས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མདོ༷ར་མ༷་མཚོ༷ན་ཏེ་མ་བཤད་དོ། །འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་ནི་ངག་བྱེད་མཁན་གྱི་བསམ་པ་རྗེས་སུ་བཟླས་ནས་ཕྱེའམ་ཞེ༷་ན༷་འོ་ན་དྲ༷ན་པ་དང་འདོ༷ད་པ་དང་ཞེ༷་སྡང༷་དང༷་། རྩོལ༷་བ༷་ལ༷་སོ༷གས་མངོན་སུམ་སྔོན་སོང་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་ཚད༷་མ༷་གཞན་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར༷་རོ། །དེ་ལ་འགྲེལ༷་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷ས་གཞ༷ན་བྱེ་བྲག་པའི་གཞུང༷་ལ༷ས། བཏོན༷་ཏེ་དེ༷་དང་གཅི༷ག་ཏུ༷་བསྟུན༷་ནས༷་ནི༷། རྗེས་དཔ༷ག་ལ༷་རྟགས་འབྲེལ་བ་སོ༷གས་བསྟན༷་པ༷་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་རྗེས་དཔག་ནི་མངོ༷ན་སུམ༷་སྔོ༷ན་འགྲོ༷་ཅ༷ན་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ། དེ་དག་གིས་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་འདོད་ན་ལྡན་སོ༷གས་ཡུལ༷་ལ༷་དབ༷ང་བློ་འཇུ༷ག་པ་སྲིད་པ་མེ༷ད་པས་སོ། །ཡུལ༷་ལ༷འ༷ང་དེ༷་ད༷ག་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན། ལྡན༷་པ༷་ནི་རྗེས༷་དཔག༷་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་རྟག༷ས་མི༷ན་ཏེ་ཕན་ཚུན་གོ་བར་ཐལ་ལོ། །མདོར་ན་ལྡན༷་པ༷་ཅ༷ན་ནི༷་ར༷ང་གི་ངོ༷་བོ༷་རང་རྐྱབ༷ས། དཔག་བྱ་དེ་ཁོ༷ང་དུ༷་ཆུད༷་པར༷་བྱེ༷ད་པ་པོ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་དེ་མེད་པས་སོ། །འབྲེལ་ཅན་གཞ༷ན་དུ་གྲུབ་པ་མི༷ན་པ་དེ་མངོ༷ན་སུམ༷་གྱི་ཡུལ་དུ་རུང་བ་ཡ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། ། 8-12-27a བྱེ་བྲག་པ་འགོག་པའི་སྐབས་ག༷ང་དུ༷་རྗེས་དཔ༷ག་ཉེར༷་འཇལ་ལ༷་སོ༷གས་པར་འདི༷། བཀ༷ག་པ༷་དེ༷་བཞི༷ན་དཔྱོད་པ་པའི་དེ༷་ཡ༷ང་བཀ༷ག་སྟེ་དེ་གཉིས་མཐུན་པས་སོ། །ཡང་དེ་དག་ན་རེ་དོན་གྱིས་གོ་བའི་ཚད་མ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་འབྲས་འཚོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་སྣོད་དང་ཐབས་སོགས་དོན་གྱིས་གོ་བ་དང་། དུ་བ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མེ་དོན་གྱིས་གོ་བ་དང་གཉིས་པ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཅེས་དོན་གྱིས་གོ་བ་མི་ངེས་ཞེས་ཟེར། དོན་གོ་ཞེས་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པ་མི་སྲིད་དེ། དོ༷ན་གྱིས་གོ༷་བ་ངེས་མི་ངེས་རྣ༷མ་གཉིས་ལས་མཐ༷འ་གཅི༷ག་ཏུ༷། ངེ༷ས་དེ༷་རྗེས༷་དཔ༷ག་ཡིན་ལ་ཅི༷ག་ཤོས
【現代漢語翻譯】 因為他們希望主要事物等能夠完全實現。通過認識到『首生者』（gtsug phud can）的意義之一的標誌，難道沒有主要事物的五種屬性、十種意義等各種各樣的名稱嗎？或者，通過認識到『補盧沙』（skyes bu）的屬性，如非作者等，也不會完全改變。 因為承認了推理和標誌屬性之間的關係等是主要事物的果，並且『補盧沙』不是主要事物的因，所以不可能存在與此相關的標誌。評論者這樣說。 因為推論是現量（mngon sum）的前行者，所以與現量意義相同。因此，推論、名言、譬喻、 अर्थापत्ति（don gyis go ba，梵文：Arthāpatti，英文：implication）以及標誌等的定義沒有被簡要地概括和解釋。 解釋者是否會重複和揭示說話者的意圖呢？如果是這樣，那麼記憶、慾望、憤怒和努力等，因為是現量的前行者，也會變成另一種量。解釋者從其他勝論派的著作中提取出來，並將它們與此相協調，從而展示了推論中的標誌關係等。因此，推論不是現量的前行者，因為如果他們想要通過這些來把握關係，那麼就不可能將權力智慧應用於『具有』（ldan）等對像上。對像中也沒有這些。『具有』不是推論的基礎標誌，因為這會導致相互理解。簡而言之，『具有』不是使自己的本質包含在可推論事物中的施作者，因為它不存在。在其他地方建立的非相關事物也不能成為現量的對象。 在駁斥勝論派的場合中，對於推論、譬喻等，這種駁斥也同樣適用於評論者，因為兩者是一致的。此外，他們認為 अर्थापत्ति（don gyis go ba，梵文：Arthāpatti，英文：implication）有兩種：確定和不確定。第一種是從果的標誌中理解容器和方法等，以及僅僅通過看到煙來理解火；第二種是說，因為是從努力中產生的，所以是無常的，以及因為不是從努力中產生的，所以是常的，這種 अर्थापत्ति（don gyis go ba，梵文：Arthāpatti，英文：implication）是不確定的。 अर्थापत्ति（don gyis go ba，梵文：Arthāpatti，英文：implication）作為第三種量是不可能的，因為 अर्थापत्ति（don gyis go ba，梵文：Arthāpatti，英文：implication）的確定和不確定兩種情況中，確定的是推論，另一種...
【English Translation】 Because they wish that the principal and other things may be perfectly accomplished. By the sign of understanding that one is from the meaning of 'first-born' (gtsug phud can), are there not also various names for the five attributes, ten meanings, etc., of the principal? Or, by understanding the attributes of 'Purusha' (skyes bu), such as non-agent, etc., will it not completely change? Because the relation between reason and sign-property, etc., is admitted to be the effect of the principal, and 'Purusha' is not the cause of the principal, therefore a sign having relation to it is impossible. Thus says the commentator. Because inference is preceded by perception (mngon sum), it is similar in meaning to perception. Therefore, the definitions of inference, verbal testimony, analogy, अर्थापत्ति (don gyis go ba, Sanskrit: Arthāpatti, English: implication), and signs, etc., have not been briefly summarized and explained. Does the commentator repeat and reveal the intention of the speaker? If so, then memory, desire, anger, and effort, etc., because they are preceded by perception, would also become another kind of valid cognition. The commentator extracts from the writings of other Vaisheshikas and harmonizes them with this, thereby showing the sign-relation, etc., in inference. Therefore, inference is not preceded by perception, because if they want to grasp the relation through these, it is impossible to apply the power of mind to objects such as 'having' (ldan). These are also not in the object. 'Having' is not the foundational sign of inference, because this would lead to mutual understanding. In short, 'having' is not the agent that makes its own essence contained in the inferable thing, because it does not exist. A non-related thing established elsewhere also cannot be the object of perception. In the context of refuting the Vaisheshikas, this refutation also applies to the commentator regarding inference, analogy, etc., because the two are consistent. Furthermore, they say that अर्थापत्ति (don gyis go ba, Sanskrit: Arthāpatti, English: implication) is of two kinds: definite and indefinite. The first is understanding the container and method, etc., from the sign of the effect, and understanding fire merely by seeing smoke; the second is saying that because it arises from effort, it is impermanent, and because it does not arise from effort, it is permanent, this अर्थापत्ति (don gyis go ba, Sanskrit: Arthāpatti, English: implication) is indefinite. अर्थापत्ति (don gyis go ba, Sanskrit: Arthāpatti, English: implication) as a third kind of valid cognition is impossible, because in the two cases of definite and indefinite अर्थापत्ति (don gyis go ba, Sanskrit: Arthāpatti, English: implication), the definite is inference, and the other...
༷་རྫུན༷་ཡིན་པས་ཚད་མར་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ནག་པ་ཁྱིམ་ན་མེད་པ་ལས་ཕྱི་ན་ཡོད་པར་གོ་བ་ནི་ནག་པ་ཁྱིམ་ན་མེད་པར་གོ་བ། དངོས་མེད་རང་རྒྱུད་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་མོ་ཟེར། དེ་ལ་སྤྱིར་ནག་པ་འཚོ་ཞིང་དེར་ཁྱིམ་ན་མེད་པའི་སྒྲས་ཕྱི་ན་ཡོད་པར་ཚོར་གྱི། ནག་པ་མེད་པའི་སྒྲས་དངོས་མེད་ཆིག་རྐྱང་འཇལ་བ་མིན་ཏེ་ཁྱིམ་དང་ཁྱིམ་མིན་གཉིས་གཅིག་ངེས་པ་ལས་ཁྱིམ་ན་ 8-12-27b མེད་ཅེས་སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་ཅིག་ཤོས་གོ་བས་སོ། །གཞན་ཡང་གྲངས་ཅན་པས་གཞན་ཕྱོགས་དགག་ནས་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་ཚད་མ་གཞན་དུ་འདོད་པའང་བསལ་ལོ། །ན༷ག་པ༷་ཁྱིམ༷་ན༷་མེ༷ད་པ༷་ཞེས་པ་ཙམ༷་ལ༷ས། མེད་ཚིག་གིས་ཕྱི༷་ན༷་ཡོ༷ད་པ༷ར་ངེས་པར་མཚོ༷ན་པ༷་མི༷ན་ཀྱང་། ཁྱིམ༷་གྱི༷་སྒྲ༷་ཡི༷་དོ༷ན་ལ༷ས་སྐབས་འདིར༷། ཁྱིམ་མིན་ཕྱི༷་ན༷་ཡོ༷ད་པར༷་རབ༷་ཏུ༷་རྟོག༷ས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚ༷ད་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུས༷་པ༷་ལ༷ས་རང༷་གི༷་དོ༷ན་གྱི༷་རྗེ༷ས་སུ༷་དཔག་པ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་གཉིས་པ༷འོ༷།། །། 為他比量品 གཞ༷ན་དོ༷ན་རྗེས༷་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་ནི༷། རྒོལ་བ་ར༷ང་གི༷ས་མཐོ༷ང་བ་དེའང་དངོས་པོའི་དོ༷ན་གྱི་ཚུལ་གསུམ་པོ་ངག་གིས་ར༷བ་ཏུ་གས༷ལ་བར་བྱེ༷ད་པའོ། །དེ༷་ལ༷་དཔ༷ག་བྱ་ད༷མ་བཅའ་བསྟན༷་པ༷་ནི༷། སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ཏེ་འདིར་རྟག༷ས་ཀྱི༷་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་དོ༷ན་གྱི༷་ཡུ༷ལ་དུ༷་འདོ༷ད་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ར༷ང་གི༷་ངོ༷་བོ༷་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་མ་གྲུབ་པའོ། །ཉི༷ད་དམ་ཁོ་ནས་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་གཅོད་ལ། བསྟན༷་བྱ༷་ནི་ཁྱད་གཞིའོ། །དེའང་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དང་ཞེ་བས་འདོ༷ད་པར་འགྱུར་བ་དང་བསལ་བ་བཞིས་མ༷་བས༷ལ་བ༷་དང་ལྔའོ། །ཇི་ལྟར་བསལ་ན་མངོ༷ན་སུམ་གྱི་དོ༷ན་དང༷་རྗེས༷་དཔ༷ག་དང་། ཡི༷ད་ཆེས༷་དང་གྲ༷གས་པ༷ས་བསལ་ལོ། །གང་ལ་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ 8-12-28a ར༷ང་གི་རྟེ༷ན་ཆོས་ཅན་ལ༷འོ། །རི༷གས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་རྣ༷མས་ན༷་རེ༷། བསྒྲུབ༷་བྱ༷་སྟོན༷་པ༷་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་ཞེ༷ས་སྨྲས་པ༷་འདི༷་ལ༷། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཚིག་དེའི་དོ༷ན་གྱིས༷་བྱས༷་སོ༷་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ནི༷་རྟག༷ས་ད༷ང་དཔེ༷་མ༷་གྲུབ༷་པ༷་ཡ༷ང་བསྒྲུབ༷་བྱར༷་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་བསྒྲུབ་བྱར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་སོ། །འདིར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་རྒྱུ་དེ་གང་ཡིན་ཆོས་རྐྱང་ངམ་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པའམ་ཚོགས་དོན་ཡིན། རེ་རེ་ཁ་ཡར་བར་སྐྱོན་དངོས་སུ་དང་། བསྒྲུབ༷་བྱ༷་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཆོ༷ས་ཡི༷ན་ན་དེ་རྐྱང་པ་ལ་མཐུན་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་ཆོ༷ས་མཐུན༷་མེ༷ད་དེ་མཐུན་ཡུལ་མེད་པས་སོ། །ཆོ༷ས་ཅ༷ན་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ཡིན་ན་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་ལ་རྟག༷ས་འགོད་པ་དོ༷ན་མེ༷ད་དོ། །ཚོགས་དོན་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དེ་རྗེས་འགྲོ་
【現代漢語翻譯】 如果它是虛假的，它就不能成為量。此外，理解『納嘎（Nagpa，人名）不在家』意味著『納嘎在外面』，這與理解『納嘎不在家』是不同的。實在論自續派（Svātantrika）認為，衡量非存在的方式有三種。一般來說，當納嘎還活著，並且用『不在家』這個詞來表達時，我們會感覺到他在外面。用『沒有納嘎』這個詞來衡量單一的非存在是不可能的，因為『在家』和『不在家』是相互排斥的，所以當說『不在家』時，我們通過語境理解了另一種情況。此外，數論派（Sāṃkhya）通過否定他方來確立己方，並認為這是另一種量，這種觀點也被駁斥了。僅僅說『納嘎不在家』，並不能確定『不在』這個詞一定意味著『在外面』。然而，通過『家』這個詞的含義，我們在此語境中理解到『不在家』意味著『在外面』。 《量理總集論》（Tshad ma kun las btus pa）中，關於自義比量（rang gi don gyi rjes su dpag pa）的第二品。 為他比量品 為他比量（gzhan don rjes su dpag pa）是指，論敵（rgol ba）自己所見到的事物，通過語言清楚地表達事物的三種方式。 關於這一點，可比量（dpe）和立宗（dam bca'）的陳述不是能立（sgrub byed），因為在這裡，作為理由（rtags）的功能被認為是進入事物領域的途徑。 所立（bsgrub bya）的定義是，尚未成立的所立自身的本質，因此論敵尚未認可它。 『僅僅』或『只有』用於排除比量中尚未成立的例子和理由，而『所立』是差別的基礎。 它可以通過四種方式被接受或拒絕：通過自己承諾、通過意願、通過排除和不排除這五種方式。 如何排除呢？通過現量（mngon sum）、比量（rjes dpag）、可信（yid ches）和名聲（grags pa）來排除。 排除的對象是所立的法（chos）的所依，即有法（chos can）。 正理派（rigs pa can pa）說：『陳述所立是立宗的定義』，這意味著論敵尚未通過該詞的含義來確立它。 如果是這樣，那麼理由和例子也可能變成所立，因為它們也陳述了所立。 在這裡，理由要證明的是什麼？僅僅是法，僅僅是有法，還是兩者都有？如果單獨考慮，每一個都有缺陷。如果所立陳述的是法，那麼單獨的法在同品（mthun dpe）中沒有隨行（rjes 'gro），因為沒有共同的基礎。如果所立是有法，那麼它已經成立，因此對它進行推理是沒有意義的。如果是兩者都有，那麼由有法所限定的法就沒有隨行。
【English Translation】 If it is false, it cannot be a valid means of cognition. Furthermore, understanding 'Nagpa (a person's name) is not at home' implies that 'Nagpa is outside,' which is different from understanding 'Nagpa is not at home.' The Svātantrika (a school of Buddhist philosophy) asserts that there are three valid means of cognition for measuring non-existence. Generally, when Nagpa is alive, and the phrase 'not at home' is used, we perceive that he is outside. Measuring a single non-existence with the phrase 'no Nagpa' is not possible because 'at home' and 'not at home' are mutually exclusive; therefore, when it is said 'not at home,' we understand the other situation contextually. Moreover, the Sāṃkhya (a school of Indian philosophy) establishes its own position by negating the opponent's position, considering this another valid means of cognition, which is also refuted. Merely saying 'Nagpa is not at home' does not necessarily imply that the word 'not' signifies 'outside.' However, through the meaning of the word 'home,' we understand in this context that 'not at home' implies 'outside.' From the Compendium on Valid Cognition (Tshad ma kun las btus pa), the second chapter on inference for oneself (rang gi don gyi rjes su dpag pa). Chapter on Inference for Others Inference for others (gzhan don rjes su dpag pa) is when the opponent (rgol ba) clearly expresses the three aspects of the object of knowledge through language. Regarding this, the statement of the subject to be inferred (dpe) and the proposition (dam bca') are not the means of proof (sgrub byed), because here, the function of the reason (rtags) is considered to be the way to enter the realm of the object. The definition of what is to be proven (bsgrub bya) is that the essence of what is to be proven itself is not yet established, and therefore the opponent has not acknowledged it. 'Merely' or 'only' is used to exclude examples and reasons that are not established in the inference, and 'what is to be proven' is the basis of the distinction. It can be accepted or rejected in four ways: through one's own commitment, through intention, through exclusion, and through not excluding, making five. How is it excluded? It is excluded through direct perception (mngon sum), inference (rjes dpag), credibility (yid ches), and fame (grags pa). What is excluded is the basis of the property (chos) of what is to be proven, which is the subject (chos can). The Naiyāyikas (rigs pa can pa) say: 'Stating what is to be proven is the definition of the proposition,' which means that the opponent has not established it through the meaning of the word. If that is the case, then the reason and the example may also become what is to be proven, because they also state what is to be proven. Here, what is the reason supposed to prove? Is it merely the property, merely the subject, or both? If considered separately, each has flaws. If what is to be proven is the property, then the property alone does not have concomitance (rjes 'gro) in the similar instance (mthun dpe), because there is no common basis. If what is to be proven is the subject, then it is already established, so there is no point in reasoning about it. If it is both, then the property qualified by the subject does not have concomitance.
མེད་ཅིང་རང་གྲུབ་ན་གྲུབ་མ་གྲུབ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་མེད་ཅེས་སོ། །ཡང་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དམ་བཅར་མི་འགྱུར་ཏེ་ངེས་བཟུང་གི་སྒྲ་ཁོ་ན་སྦྱོར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སྦྱར། བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཞེས་གཞན་ལྡན་དུ་འམ། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་ཁོ་ན་ཞེས་མི་ལྡན་དུ་སྦྱོར། དང་པོ་ལྟར་ན་དམ་བཅའི་གོང༷་དུ༷་ངེས༷་བཟུ༷ང་གཞན་གཅོད་པ་ལ་དོ༷ན་ནམ་དགོས་པ་མེ༷ད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ 8-12-28b ཡང་དམ་བཅའ་བསྒྲུབ་བྱར་ངེས་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པས་སོ། །ཅི༷ག་ཤོས༷་ཕྱི་ནས་ངེས་པར་བཟུང་བ་ལྟར༷་ན༷་འདོ༷ད་དོན་ལ་ཕན་པར་མི་འགྱུར༷་ཞིང་མི་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་བཅད་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་མ་ཟིན་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་མི་དགོས་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྩོད༷་པ་སྒྲུབ༷་པ༷་ལ༷་བརྗོ༷ད་པ༷། རིགས་པ་ཅན་ལ་བརྗོད་པ་དེ༷་བཞི༷ན་སྐྱོན་དེ་རྩོད་སྒྲུབ་ནས་བསྒྲུབ༷་བྱ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷་ལ༷་ཡང་འཇུག་གོ། དེ་ན་རེ། འདི་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར༷་ན༷་སྐྱོན་དེ་སྲི༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ལ༷། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་རྣམ༷་པ༷ར་བཅ༷ད་པ༷འི་འདོ༷ད་པའི་དོན་ཏེ་འདོད་པས་རྣམ་པར་བཅད་པ༷་འདི༷་ཞེས་དོན་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཁོ་ན་རྣམ་པར་བཅད་དོ་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ནའང་མི༷་འདོ༷ད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ༷་ལ༷ས་ལོ༷ག་པ༷་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལའང་ཡོད་པས་སོ། །རི༷གས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་ལ༷་བརྗོ༷ད་པ༷། སྒྲ་རྟག་སྟེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བུ་དམ༷་བཅ༷འ་གཏ༷ན་ཚིག༷ས་ད༷ང་འག༷ལ་བ༷་ནི་དམ༷་བཅའི་སྐྱོན༷་ནོ་ཞེ༷ས་པ་དེ་རི༷གས་པ༷་མི༷ན་ཏེ་སྤྱིར་བཏང་ལས་དམིགས་བསལ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་སྦྱོར་བའི་འགོད་ཚུལ་ལམ་ཆོས་དོན་ལ་ལེ༷གས་པ༷ར་མ༷་བསླ༷བས་ 8-12-29a པ༷་རྣ༷མས་ཀྱིས༷་རྟགས་དེ༷་ལྟ་བུ་ནི་ཆོ༷ས་མི༷་མཐུ༷ན་སྦྱོར་གྱི་དཔེས༷་བརྗོ༷ད་པ་ཙམ་ཡིན། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའི་རྟག༷ས་ཀྱིས་དང་ཡང་དཔེ་ཉེར༷་འཇ༷ལ་གྱིས༷་སྒྲ་རྟག་པ་འདི་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ནི་མ༷་ཡི༷ན་ལ། ཐམས་ཅད་མིན་པ་ཙམ་དང་སྒྲ་མིན་ཐམས་ཅད་མིན་པ་གཉིས་ཀ་རྟགས་སུ་འཕེན་མི་རིགས་ཏེ་དང་པོ་སྤྱི་སྒྲས་ཁྱད་པར་མི་སྤོང་བས་སྒྲ་ཡང་ཐམས་ཅད་པའི་ཁོངས་སུ་འདུས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་མིན་ཐམས་ཅད་མིན་པ་སྒྲ་རང་ཉིད་ཡིན་པས་གཞི་རྟགས་ཐ་མི་དད་དུ་འགྱུར་བས་མི་རིགས་སོ། །འདི་རྩོད་སྒྲུབ་ནས་འགལ་བའི་རྟགས་སུ་བསྟན་པ་དེ་ཡིན་ཏེ་རྟགས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་པས་སོ། །དེ་ལ་དེ་ན་རེ་ཁས་བླངས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འགལ་བ་གཉིས་ཟེར་རོ། །འདི་འག༷ལ་བ༷་ད༷ང་ལྡན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཡང་མི༷ན་ནོ། །གཉིས་པ་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ལ་འགྱུར་ལ་
【現代漢語翻譯】 如果不存在且是自生的，那麼如果成立則不需要成立，如果不成立則沒有其他可以證明的東西。此外，如果例子和理由不成立，就不會變成承諾，難道僅僅因為使用了確定的詞語嗎？如何使用？是說僅僅陳述要證明的東西就是承諾，從而包含其他成分呢？還是說陳述要證明的東西就是唯一的承諾，從而不包含其他成分？如果像第一種情況那樣，那麼在承諾之前使用確定的詞語來排除其他東西就沒有意義或必要了，因為即使承諾確定了要證明的東西，也沒有理由不接受未成立的證明。如果像另一種情況那樣，從後面確定，那麼就不會對期望的目標有幫助，反而會變得不希望。不需要說明證明是要證明的東西，也不需要爲了讓對手知道要證明的東西尚未成立而說明，因為沒有其他必要。爭論是爲了證明而說的，對有理性的人說，同樣的錯誤也適用於從爭論證明到要證明的東西的陳述。有人說，因為這是從宗派的角度出發的，所以這個錯誤是不存在的，期望的目標是完全排除要證明的東西，也就是說，期望的目標是完全排除這個，難道不是隻排除了宗派的觀點嗎？即使那樣，不希望的東西也僅僅是從非要證明的東西中分離出來，這在例子和理由不成立的情況下也存在。對有理性的人說，聲音是常駐的，因為一切都是無常的，這樣的承諾與理由相矛盾，這是承諾的錯誤，這種說法是不合理的，因為這是從一般到特殊。如果對此進行仔細研究，那麼那些沒有很好地學習如何應用或主題的人，會說這樣的理由只是不一致的例子。用一切都是無常的理由來證明聲音是常駐的，這不是要證明的東西，僅僅是一切非和聲音非一切非這兩者都不能作為理由提出，因為前者一般性的聲音不會排除特殊性，聲音也包含在一切之中。如果像後者那樣，聲音非一切非就是聲音本身，因此基礎和理由變得沒有區別，這是不合理的。這表明這是爭論證明中矛盾的理由，因為理由沒有宗派的屬性。有人說，這是承諾和要證明的東西之間的矛盾。這看起來像是矛盾的理由，但實際上不是。第二，解釋理由會改變 If it does not exist and is self-existent, then if it is established, there is no need to establish it, and if it is not established, there is nothing else to prove. Furthermore, if the example and reason are not established, it will not become a promise, is it merely because a definite word is used? How is it used? Is it saying that merely stating what is to be proven is a promise, thus including other components? Or is it saying that stating what is to be proven is the only promise, thus not including other components? If it is like the first case, then using definite words before the promise to exclude other things has no meaning or necessity, because even if the promise determines what is to be proven, there is no reason not to accept the unestablished proof. If it is like the other case, determining from behind, then it will not be helpful to the desired goal, but will become undesirable. There is no need to state that the proof is what is to be proven, nor is it necessary to state in order to let the opponent know that what is to be proven has not been established, because there is no other necessity. Arguing is said for the sake of proving, saying to rational people, the same error also applies to the statement from arguing proof to what is to be proven. Someone says that because this is from the perspective of the sect, this error does not exist, the desired goal is to completely exclude what is to be proven, that is, the desired goal is to completely exclude this, is it not only excluding the sect's view? Even so, the undesirable is merely separated from what is not to be proven, which also exists in the case where the example and reason are not established. Saying to rational people, sound is permanent, because everything is impermanent, such a promise contradicts the reason, this is the error of the promise, this statement is unreasonable, because it is from general to specific. If this is carefully studied, then those who have not learned well how to apply or the topic, will say that such a reason is just an inconsistent example. Using the reason that everything is impermanent to prove that sound is permanent, this is not what is to be proven, merely that everything non- and sound non-everything non- both cannot be proposed as reasons, because the former general sound does not exclude the particularity, and sound is also included in everything. If it is like the latter, sound non-everything non- is sound itself, therefore the basis and reason become indistinguishable, which is unreasonable. This shows that this is a contradictory reason in arguing proof, because the reason does not have the attribute of the sect. Someone says that this is a contradiction between the promise and what is to be proven. This seems like a contradictory reason, but it is not. Second, explaining the reason will change
【English Translation】 If it does not exist and is self-existent, then if it is established, there is no need to establish it, and if it is not established, there is nothing else to prove. Furthermore, if the example and reason are not established, it will not become a promise, is it merely because a definite word is used? How is it used? Is it saying that merely stating what is to be proven is a promise, thus including other components? Or is it saying that stating what is to be proven is the only promise, thus not including other components? If it is like the first case, then using definite words before the promise to exclude other things has no meaning or necessity, because even if the promise determines what is to be proven, there is no reason not to accept the unestablished proof. If it is like the other case, determining from behind, then it will not be helpful to the desired goal, but will become undesirable. There is no need to state that the proof is what is to be proven, nor is it necessary to state in order to let the opponent know that what is to be proven has not been established, because there is no other necessity. Arguing is said for the sake of proving, saying to rational people, the same error also applies to the statement from arguing proof to what is to be proven. Someone says that because this is from the perspective of the sect, this error does not exist, the desired goal is to completely exclude what is to be proven, that is, the desired goal is to completely exclude this, is it not only excluding the sect's view? Even so, the undesirable is merely separated from what is not to be proven, which also exists in the case where the example and reason are not established. Saying to rational people, sound is permanent, because everything is impermanent, such a promise contradicts the reason, this is the error of the promise, this statement is unreasonable, because it is from general to specific. If this is carefully studied, then those who have not learned well how to apply or the topic, will say that such a reason is just an inconsistent example. Using the reason that everything is impermanent to prove that sound is permanent, this is not what is to be proven, merely that everything non- and sound non-everything non- both cannot be proposed as reasons, because the former general sound does not exclude the particularity, and sound is also included in everything. If it is like the latter, sound non-everything non- is sound itself, therefore the basis and reason become indistinguishable, which is unreasonable. This shows that this is a contradictory reason in arguing proof, because the reason does not have the attribute of the sect. Someone says that this is a contradiction between the promise and what is to be proven. This seems like a contradictory reason, but it is not. Second, explaining the reason will change
ལར། གང་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དག་དང་ནི། །དེར་སྣང་ཕལ་ཆེར་ཕྱོགས་ཆོས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི། །སྔོན་དུ་དེ་དབྱེ་བསྟན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས།ག༷ང་ཞི༷ག་བསྒྲུབ༷་བྱའི་ཆོ༷ས་ཀྱི༷་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟག༷ས་དེ༷་ལྟར་སྣང༷་བ༷་ནི༷་ཕྱོགས་ཆོས་ལས་བརྩམས་པ་ཕ༷ལ་ཆེ་སྟེ་མང་བ༷ས་དེ༷ས་ན༷་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ཡང་དག་ལྟར་སྣང་སོ༷གས་དོ༷ན་གྱི༷་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་སྔོ༷ན་དུ༷་ 8-12-29b རྒྱ༷ས་པ༷ར་ཕྱོགས་ཆོས་དེ༷་བསྟན༷་པར་བྱ༷་སྟེ། ལྟར་སྣང་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ཆོས་ལས་ཡིན་ལ་འགལ་མ་ངེས་ཀྱང་དོན་གྱིས་དང་ཡང་དག་ཀྱང་ཤེས་པས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དབྱེ་བ་དགུ་ནི། མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལ༷་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོ༷ད་པ་དང་མེ༷ད་དང་ཆ་རྣ༷མ་གཉིས་ཏེ་རྩ་བ་གསུམ་ལས། དེ་འདྲའི་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་ཆོ༷ས་རྩ་བ་དེ་རེ་རེ་ལའ༷ང༷་སོ་སོར་རྣམ༷་པ༷་གསུམ་ཡོད་དེ་དེའི་རེ་རེ་ལ་མི༷་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལ༷འ༷ང་སོ༷་སོ༷ར་ནི། ཡོ༷ད་མེ༷ད་གཉི༷ས་ཀའི་བྱེ་བྲག༷་གིས་དགུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར༷། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བསྡུས༷་པ༷འམ་ཚོ༷གས་པ་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ཡི༷ན་པ༷འི་ཕྱིར༷། ཆོ༷ས་ད༷ང་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་ཁ༷་ཡ༷ར་བ༷་སྟེ་རྐྱང་པ་ནི་དངོ༷ས་སུ༷་ཕྱོགས་སམ་བསྒྲུབ་བྱ་མི༷ན་ཡ༷ང་བསྒྲུབ༷་བྱ་དེ༷འི་ཕྱོག༷ས་གཅི༷ག་ཡི༷ན་ཕྱིར༷་ཆོས་ཅན་ལའང་བསྒྲུབ༷་བྱར༷་བཏག༷ས་པའི་མིང་གི་སྒོ་ནས་བརྗོ༷ད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདི་ལའང་འགྱུར་ཁ་ཅིག་ལས། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ཚོགས་པ་ཉིད། །ཡིན་ཕྱིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག །གཙོ་བོ་མིན་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒོལ་བ་གཉི༷ས་ཀ༷་ལ༷་ཐུ༷ན་མོང་དུ་གྲུབ༷་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཆོ༷ས་དེ༷་ལ༷ས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ༷་སྙད༷་བྱེད་པ་ཡི༷ན་ཕྱིར༷་གཉི༷ས་ཀ༷་ལ༷འ༷མ། དེ་གཉིས་ལས་ག༷ང་ཡ༷ང་རུ༷ང་བ༷་ལ༷་བཟློག༷་སྟེ་བསྒྲུབ་པ༷འ༷མ། རྟགས་ 8-12-30a ཐེ༷་ཚོ༷མ་ཟ་བ་དང་ནི་ཆོས༷་ཁོ་ནར་གྲུ༷བ་ཙམ་སྟེ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་བདག་ཡོད་དེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་བདེ་སོགས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བུ་རྣམས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་འདྲ་ནི་མི༷་འདོ༷ད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་ཟད་སུ༷ན་འབྱི༷ན་དུའ༷ང་མི་རུང་ངོ་། །རྒོལ་བ་གཉི༷ས་ཀ༷ར་ར༷བ་ཏུ༷་གྲུབ༷་ན༷་ནི༷། སུན༷་འབྱི༷ན་པ༷འ༷མ་སྒྲུབ༷་པ༷་ཉིད་དུ་རུང་བ་ཡི༷ན་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སོགས་རིགས་པ་གཞ༷ན་གྱིས༷་བློ་སྐྱོན་ཅན་རྣམས་སྒྲུབ་རུང་སླར༷་ཡ༷ང་བསྒྲུབས་ནས་གྲུབ་ན༷་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོ༷ད་དོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་གིས། དུ་བ་ཆོས་ཅན་ལས་མེའི་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་གྲུབ་ཟེར། མེ་རྐྱང་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་འབྲེལ་བ་ངེས་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་མེ་གྲུབ། དུ་བ་མེའི་ཆོས་ཙམ་དུ་བསྒྲུབ་ན་དམ་བཅའི་ཕྱོགས་རྟགས་སུའོ། །ཡང་དུ་བའི་ཆོས་ཅན་ལས་མེའི་ཆ
【現代漢語翻譯】 如是說：『因為大多數的理由和現象都與宗法有關，所以爲了區分正確的理由和似是而非的理由，首先要說明宗法。』 如果想要用作為所立（bsgrub bya，待證的）之法的表徵（rtags，因）的事物，看起來像是宗法，那麼大多數情況下，它都是從宗法開始的。因此，爲了在說明正確的理由和似是而非的理由等意義上的區別之前， 首先要廣泛地說明宗法。因為所有似是而非的成立（grub pa，已成立）都源於宗法，即使是相違和不定，也能通過意義和正確的方式來理解。因此，宗法有九種分類：與同品（mthun phyogs，相似的例子）有遍及關係、沒有遍及關係、以及部分遍及關係這三種根本情況。 在每一種根本的宗法情況下，又各有三種不同的情況，即與異品（mi mthun phyogs，不相似的例子）有、無、以及二者兼具的差別，因此共有九種情況。 因為法（chos，性質）和有法（chos can，具有性質的事物）是結合在一起或聚集在一起被證明的。法和有法是分開的，單獨的法或有法本身並不是宗或所立，但因為它們是所立的一部分，所以即使將有法稱為所立，從名稱的角度來說也沒有問題。 對此，一些論著中說：『因為表徵所要證明的是集合體本身，所以法和有法雖然不是主要的，但因為它們是整體的一部分，所以被認為是所立。』 對於論敵雙方共同認可的表徵之法，可以進行肯定或否定的辯論。或者，對於雙方中的任何一方，都可以進行反駁，或者對錶征產生懷疑，或者僅僅是法成立，而有法不成立。例如，有法成立，而法作為有法的屬性（如快樂等）被觀察到，這些都不被認為是論證。 所有這些不被認可的情況，不僅不能作為論證，也不能作為駁斥。如果論敵雙方都完全認可，那麼它就可以作為駁斥或論證。如果因為其他原因而對智慧有缺陷的人，在經過反覆論證后才認可，那麼它就可以被認為是論證。 在此，有些人說：『從具有煙的有法中，只能成立具有火的有法。』如果僅僅是證明火的存在，並且關係是確定的，那麼僅僅這樣就能證明火的存在。如果僅僅證明煙是火的屬性，那麼這就是承諾的宗法表徵。 此外，從具有煙的有法中，可以推斷出火的存在。
【English Translation】 It is said: 'Because most reasons and phenomena are related to the property of the subject (pakṣa-dharma), therefore, in order to distinguish between correct reasons and fallacious reasons, it is necessary to first explain the property of the subject.' If something that is meant to be an indicator (rtags, sign, hetu) of what is to be established (bsgrub bya, sādhya) appears to be a property of the subject, then in most cases, it starts from the property of the subject. Therefore, before explaining the distinctions in meaning such as correct reasons and fallacious reasons, it is necessary to extensively explain the property of the subject. Because all fallacious establishments (grub pa, siddha) originate from the property of the subject, even contradictions and uncertainties can be understood through meaning and correct means. Therefore, there are nine divisions of the property of the subject: having pervasion with similar instances (mthun phyogs, sapakṣa), not having pervasion, and having partial pervasion—these are the three root cases. In each of these root cases of the property of the subject, there are three different aspects, namely, having, not having, and both having and not having, with dissimilar instances (mi mthun phyogs, vipakṣa), thus resulting in nine cases. Because the property (chos, dharma) and the subject possessing the property (chos can, dharmin) are proven together or as a collection. The property and the subject are separate; the single property or subject itself is not the subject or what is to be established, but because they are part of what is to be established, there is no problem in referring to the subject as what is to be established, from the perspective of the name. Regarding this, some treatises say: 'Because what the sign is meant to prove is the collection itself, although the property and the subject are not primary, they are considered as what is to be established because they are part of the whole.' For the property of the sign that is commonly accepted by both the proponent and the opponent, arguments of affirmation or negation can be made. Or, for either of the two, there can be refutation, or doubt about the sign, or only the property is established, but not the subject. For example, the subject is established, and the property, such as happiness, is observed as an attribute of the subject; these are not considered as proofs. All such unaccepted cases cannot be used as proofs or refutations. If both the proponent and the opponent fully accept it, then it can be used as a refutation or a proof. If someone whose intelligence is deficient due to other reasons accepts it only after repeated proofs, then it can be considered as a proof. Here, some say: 'From the subject possessing smoke, only the subject possessing fire can be established.' If only the existence of fire is to be proven, and the relationship is certain, then the existence of fire is proven by that alone. If only smoke is proven to be a property of fire, then that is the property of the subject of the commitment. Furthermore, from the subject possessing smoke, the existence of fire can be inferred.
ོས་དྲོ་བ་སྒྲུབ་ཟེར་ཡང་། སྔ་མ་དང་། ཆོས་ཅན་གྱིས་ཆོས་གྲུབ་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྔར་བཀག་པའི་དོན་དེས་ན་ཆོས་སྤངས་པའི་ཆོས་ཅན་ཙམ་དང་ཆོས་ཅན་སྤངས་བའི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་རིགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རྐྱང་པ་མུ་བཞི་པོ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འཐད་ཅེས་སོ། །ཆོ༷ས་ཅ༷ན་མེ་ཙམ་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས༷་ཅ༷ན་གྱིས༷་སྒྲུབ༷་པ་མིན། 8-12-30b རྟགས་ཀྱི་ཆོ༷ས་དེ༷ས་ཆོ༷ས་རྐྱང་པ་དག་ཀྱང༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ། འ༷དི་ལྟར༷་རྟགས་ཀྱི་ཆོས༷་ཀྱིས༷་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཆོས༷་སྒྲུབ༷་ཅི༷ང་ཆོ༷ས་ཅན་ལ་སྒྲུབ༷་པ་དེ་ཕྱིར་ཆོ༷ས་དེ་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཅ༷ན་ཡ༷ང་དེ་བཞི༷ན་གྲུབ་པ་སོགས་དོན་གྲུབ་བོ། །སྒྲ་རྟག་པ་མིན་ཏེ་ལས་རྟག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རམ། རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འཕང་བ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་སྦྱོར་བ་དེ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ངག་ཏུ་སོང་བ་མིན་ཀྱང་ཐལ་བ་ཙམ་ཡིན་ཞེས་སོ། །ཕ་རོལ་གྱི་ད༷མ་བཅ༷འ་ལ་རྟག༷ས་ཀྱི༷་ང༷ག་གི༷ས་གང༷་ཞིག་མི༷་འདོ༷ད་པ༷་ལ༷འ༷ང་ཐལ༷་བ༷་རྩོམ༷་པ༷་འདི༷་ནི་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལ་ལ༷ན་ཞེས༷་སམ་སུན་འབྱིན་ཤེས༷་བྱ༷་སྟེ་མི་འདོད་ཐལ་བ་ཙམ་དེ༷་ཡི༷་སྒོ༷་ན༷ས་ངག་སྦྱོར༷་བའི་ཕྱིར༷་རོ༷། །གཏ༷ན་ཚི༷གས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེ༷ས་སུ་འགྲོ༷་བ་དངོས་སུ་སྟོན་པའི་ང ག་ག༷ང་ཡིན་པ་ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དཔེ་དང་བསྒྲུབ་ཆོས་མེ༷ད་པ་ལ༷་རྟགས་མེ༷ད་པར༷་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ་བ༷་ནི་མི་མཐུན་སྦྱོར་དཔེ་སྟེ་དེ་ལྟར་གཉིས་སོ། །དེ༷ར་ནི༷་དཔེ་ལས་དཔེ་ཅན་གྲུབ་པས། འབྱུང་ཁུངས་སམ་ལྔ༷་པའི༷་མཐ༷འ་ཅན་དཔེ༷་གཉིས་སོ། །རྟག༷ས་དང་ནི༷་རྩོད་གཞི་ཉེ༷་བ༷ར་སྦྱར༷་བ་ལ༷ས་ངག་དེ་ལྟ་བུ་འདོ༷ད། ངག་མཐུན་མི་མཐུན་གཉིས་པོའམ་གང་རུང་བརྗོད་ཀྱང་རུང་སྟེ་དོན་དུ་རྟགས་རྩོད་ 8-12-31a གཞིར་སྦྱར་བའི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གཉིས་འོང་བ་དཔེ་སྟོན་པའི་དབང་གིས་ཏེ། དེ་དང་རྟགས་སྦྱར་བའི་དབང་གིས་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ་ལྟར་ན། རྟགས་ཀྱི་ངག་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་དང་། རྣམ་ལྡན་གཉིས་འདོད། དང་པོ་གཞན་ཕྱོགས་བཀག་ནས་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་ཞིག་སྟེ་དོན་ཐལ་གྱུར་ལ། དེ་ལ་གཞི་ག༷ང་དུ༷་བས༷ལ་འོང༷ས་ཀྱིས༷་བརྗོ༷ད་ན༷་དེ་སྒྲུབ་པའི་གཏན༷་ཚི༷གས་མེ༷ད་པ༷ར་ཐལ༷་བ་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་མཐུན་མི་མཐུན་དཔེ༷་གཉི༷ས་ལ༷ས་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་གྲུབ༷་དགོས་པའི་ཕྱིར༷་རོ༷། །བསལ་འོངས་ལ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་དེ༷ས་ན༷་དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངག་རྣམ༷་ལྡན༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་མི༷ན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཐལ༷་འགྱུར༷་ནི་ཕྱོག༷ས་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་མི༷ན་ཕྱིར༷
【現代漢語翻譯】 雖然說要成立『ོས་དྲོ་བ་སྒྲུབ་』（成立暖性），但如果『སྔ་མ་』（前陳）和『ཆོས་ཅན་』（有法）通過『ཆོས་』（法）來成立，那麼就像成立所有隨同主要事物的事物一樣，這與之前所禁止的意義相同。因此，僅僅是拋棄『ཆོས་』（法）的『ཆོས་ཅན་』（有法），或者拋棄『ཆོས་ཅན་』（有法）的『ཆོས་』（法），都不能成為合理的論證對象。因此，單獨的四句都不適合作為論證對象。就像『ཆོ༷ས་ཅ༷ན་མེ་ཙམ་དུ་བ་』（有法僅僅是火，煙）一樣，『ཆོས༷་ཅ༷ན་གྱིས༷་སྒྲུབ༷་པ་མིན』（不是通過有法來成立）。 『རྟགས་ཀྱི་ཆོ༷ས་དེ༷ས་』（通過能立之法），『ཆོ༷ས་རྐྱང་པ་དག་ཀྱང༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ』（也不是僅僅是法），例如，通過『རྟགས་ཀྱི་ཆོས༷་ཀྱིས༷་』（能立之法）成立『མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཆོས༷་』（無則不生之法），並且在『ཆོ༷ས་ཅན་』（有法）上成立，因此，具有該『ཆོ༷ས་』（法）的『ཆོས་ཅ༷ན་』（有法）也同樣成立，等等，這些意義都成立了。如果反駁說：『聲音不是常，因為作用是常的，或者因為總是被認知』，即使沒有成立『ཕྱོགས་ཆོས་』（周遍），這個論證也是合理的。如果問：即使沒有『ཕྱོགས་ཆོས་』（周遍），這個論證也是成立的嗎？回答說：即使沒有『ཕྱོགས་ཆོས་』（周遍），這也不是爲了成立它而說出的，而僅僅是反駁而已。對於對方的『ད༷མ་བཅ༷འ་』（承諾），用『རྟག༷ས་ཀྱི༷་ང༷ག་གི༷ས་』（能立之語）來反駁那些不希望被反駁的人，這種反駁是爲了迴應辯論者的意願，或者說是爲了駁倒對方。要知道，僅僅是不希望的反駁，也是通過語言表達的方式來進行論證的。任何直接顯示『གཏ༷ན་ཚི༷གས་』（因）隨同『བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་』（所立之法）的語言，都是『ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དཔེ་』（同品喻），而對於沒有『བསྒྲུབ་ཆོས་』（所立之法）的事物，所說的沒有『རྟགས་』（因），就是『མི་མཐུན་སྦྱོར་དཔེ་』（異品喻），這就是這兩種情況。 因此，通過『དཔེ་』（喻）成立『དཔེ་ཅན་』（有喻），『འབྱུང་ཁུངས་སམ་ལྔ༷་པའི༷་མཐ༷འ་ཅན་དཔེ༷་གཉིས་སོ』（來源或具有第五個極限的喻有兩種）。『རྟག༷ས་』（因）和『རྩོད་གཞི་』（爭論處）緊密結合的語言是所希望的。說出『ངག་མཐུན་མི་མཐུན་གཉིས་པོའམ་གང་རུང་』（同品語和異品語兩者中的任何一個）都可以，但實際上，『རྟགས་』（因）與『རྩོད་』（爭論） 『གཞིར་སྦྱར་བའི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་』（僅僅是由於與爭論處結合而產生的）。之所以會出現兩種情況，是因為受到展示『དཔེ་』（喻）的影響，以及受到『དེ་』（它）與『རྟགས་』（因）結合的影響。按照數論派的觀點，捨棄『རྟགས་ཀྱི་ངག་』（因之語）而來的，以及具有『རྣམ་ལྡན་』（相具）的兩者都被認可。第一種情況是，通過否定他方來成立己方，這實際上是一種謬誤。如果問：『དེ་ལ་གཞི་ག༷ང་དུ༷་བས༷ལ་འོང༷ས་ཀྱིས༷་བརྗོ༷ད་ན༷་』（如果說在哪個基礎上否定而來），那麼就會變成『དེ་སྒྲུབ་པའི་གཏན༷་ཚི༷གས་མེ༷ད་པ༷ར་ཐལ༷་བ་འགྱུར༷་ཏེ་』（沒有成立它的理由），因為沒有『ཕྱོགས་ཆོས་』（周遍）。而且，通過『མཐུན་མི་མཐུན་དཔེ༷་གཉི༷ས་』（同品喻和異品喻），必須成立具有『ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་』（周遍）的『བསྒྲུབ་བྱ་』（所立）。如果說否定而來就存在，那麼，存在的那種情況就會變成『སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངག་རྣམ༷་ལྡན༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་མི༷ན་པར་ཐལ་ལོ』（不是能立之語的相具），這又是一種謬誤。另一種謬誤是，因為不是『ཕྱོག༷ས་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་』（周遍）。
【English Translation】 Although it is said to establish 'warmth', if 'the former' and 'the subject' are established through 'the property', then it is like establishing all things that follow the main thing, which is the same as the meaning previously prohibited. Therefore, merely a 'subject' that abandons 'the property', or a 'property' that abandons 'the subject', cannot be a reasonable object of proof. Therefore, the single four sentences are not suitable as objects of proof. Just as 'the subject is merely fire, smoke', it is 'not established through the subject'. Through 'the property of the sign', it is 'not merely the property itself'. For example, through 'the property of the sign', establishing 'the property of not arising without it', and establishing it on 'the subject', therefore, the 'subject' that possesses that 'property' is also established in the same way, and so on, these meanings are established. If it is argued: 'Sound is not permanent, because action is permanent, or because it is always perceived', even if 'pervasion' is not established, this argument is reasonable. If asked: Even if there is no 'pervasion', is this argument established? The answer is: Even if there is no 'pervasion', this is not said to establish it, but merely to refute it. For the opponent's 'commitment', using 'the language of the sign' to refute those who do not wish to be refuted, this refutation is to respond to the debater's intention, or to refute the opponent. Know that merely an unwanted refutation is also a way of arguing through language. Any language that directly shows the 'reason' following the 'property to be established' is a 'homologous example', and for things without 'the property to be established', saying there is no 'sign' is a 'heterologous example', these are the two cases. Therefore, through 'the example', the 'exemplified' is established, 'the source or the example with the fifth limit are two'. The language in which 'the sign' and 'the subject of dispute' are closely combined is what is desired. Saying either 'homologous language and heterologous language' is acceptable, but in reality, 'the sign' and 'the dispute' 'arise only due to being combined with the subject of dispute'. The reason why two situations arise is because of the influence of showing 'the example', and because of the influence of combining 'it' with 'the sign'. According to the Samkhya school, both what comes from abandoning 'the language of the sign' and what possesses 'attributes' are recognized. The first case is that of establishing one's own side by negating the other side, which is actually a fallacy. If asked: 'If it is said on what basis it is negated', then it will become 'there is no reason to establish it', because there is no 'pervasion'. Moreover, through 'homologous and heterologous examples', the 'property to be established' with 'pervasion' must be established. If it is said that it exists by being negated, then that existence will become 'not other than the attributes of the language of proof', which is another fallacy. Another fallacy is that it is not 'pervasion'.
་ཚུལ་གསུམ་མེད་ལ་རྣམ་ལྡན་ལ་ཡོད་ཅིང་ཐལ་འགྱུར་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཀྱང་ཁ༷ས་བླང༷ས་སྔོ༷ན་དུ༷་སོ༷ང་བ༷་ལ༷ས་དེ༷་བཞི༷ན་རྟག༷ས་དང༷་དམ༷་བཅ༷འ་ཡི༷་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ལས་སྐྱོན༷་བརྗོ༷ད་པ་ཙམ་སུན༷་འ༷བྱིན་དུ་ཤེས༷་པ༷ར་བྱ་ལ༷། སྒྲ་དང་བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ཙམ་དུ་ཐ༷་ད༷ད་མེ༷ད་པ༷་ལ་དེ༷་ཉི༷ད་འདི་ལྟ་བུའོ་ཅེས༷་བྱས༷་ན༷ས་མཐུན་དཔེས་གཞ༷ན་ལ༷་དེ༷་སྟོན་པར༷་བྱེ༷ད། གང་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ཞེས༷་པ༷་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་དུ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱོག༷ས་ལ༷ས་བཞག་ཏེ། 8-12-31b བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟག་ཙམ་འ༷དི་ལ༷འ༷ང་སྒྲ་བུམ་གྱི་ཁྱད་མི་ཕྱེ་ཡང་ཐ༷་ད༷ད་ཅེས༷་མི༷་འདོ༷ད་དོ། །དེ་ལ་དཔྱད་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གསུམ་ཡོད་དེ། མི་རྟག་པ་བཀག་ཙམ་མེད་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་སོགས་འགལ་བ་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ཤེས་བྱ་གཞལ་བྱ་སོགས་གཞན་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གསུམ་ཡོད་པས། གང་ལས་ལྡོག །གཞན་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་དགོས་ན་བྱས་པ་མི་རྟག་ལས་གཞན་པའི་སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་སོགས་ལའང་འཇུག་པའི་ལྡོག་པ་གྲུབ་ལ་མི་རྟག་པའི་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པས་རྟགས་ཡང་དག་མི་སྲིད་དོ། །འགལ་བ་ཁོ་ན་ལས་ལྡོག་ན་དུ་བས་གྲང་རེག་མེད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་གྲང་རེག་ལས་ལོག་པ་མེད་ལ། བཏང་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པས་སོ་ཟེར་ན། དེ་གཉིས་ཁྱད་ཕྱེ་མི་དགོས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་ལས་གཞ༷ན་པ་ད༷ང་ནི༷་དེ༷་དང་དངོས་སུ་འག༷ལ་བ་ཏེ༷། མི༷་མཐུ༷ན་ཕྱོག༷ས་རྣམ༷ས་གཉི༷ས་ལ༷་ཡ༷ང་། རྟག༷ས་མེ༷ད་པས༷་མ༷་ལྡོག་པ་ཙམ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ལ་འག༷ལ་བ༷་མེ༷ད། དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ༷་པ༷ར་བཅ༷ད་པ༷་ཙམ༷་ལ༷ས་དེ་གཉིས་ཀྱང་གྲུབ་པར་གྱུར༷་པ་ཡི༷ན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་བཞིན་བདག་མེད་དང་སྒྱུ་ 8-12-32a མ་ལྟ་བུ་སོགས་དོན་དུ་མ་ཞིག་གི་ཡང་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཀྱང་དགོས་པ་འགྲུབ་པའི་སྤྱི་རྟགས་དེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་ཡོད་པར་འདོད་པ་བླུན་པོ་མིན་ཏེ། དེས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་གྲུབ་ན་རྟགས་གཅིག་གི་ཆོས་དུ་མ་འགྲུབ་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལ༷་མེ༷ད་པ་མིན༷་པ༷་ཉི༷ད་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་ནི་མཚ༷ན་ཉི༷ད་གཅི༷ག་ཉི༷ད་ཡི༷ན་མོ༷ད་ཀྱང༷་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན༷་དུ༷་མ༷་ལ༷་འཇུག༷་པའི༷་རྟགས་ནི་རི༷གས་ཀྱི་མི་རིགས་པ་མེད་དོ། །བྱས་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དུ་མའི་སྤྱི་ལ༷་རྗེ༷ས་འགྲོ༷་ཡང་འདོད་པ་ནི་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པས་བླུ༷ན་པོའམ་མི་གསལ་བ་ནི་མི༷ན་ནོ། །སྒྲ་རྟག་སྟེ་གཞ༷ལ་བྱ༷་གཉིས་ཡོད་མི་རྟག་སྟེ་བྱས༷་དང༷་ཡོད་མེད་རྩོལ་ལས་བྱུང་སྟེ་མི༷་རྟག༷་ད༷ང་ཡོད་ཆ་གཉིས། རྟག་སྟེ་བ
【現代漢語翻譯】 三相不存在而具有自相，而歸謬論證雖然沒有同品周遍，但由於預先承諾，通過將相似的理由和喻依結合起來，僅僅指出過失就能使對方啞口無言。聲音和瓶子僅僅在無常這一點上沒有差別，如果說『就像這樣』，那麼通過同喻依向他人展示這一點。所謂的『同品』，是指在所要證明的法上沒有差別的品類。 即使對於所要證明的僅僅是無常這一點，雖然不區分聲音和瓶子的差別，但也不會說它們沒有差別。對此進行分析，可以發現有三種異品：僅僅是遮止無常的異品；常、虛空等相違的異品；所知、所量等其他的異品。那麼，應該從哪一種異品中遣除呢？如果必須從其他的異品中遣除，那麼對於由造作所產生的，不同於無常的痛苦、無我等也同樣適用，因此遣除是成立的，但僅僅存在於無常的遣除是不可能的，因此正因是不可能的。如果僅僅從相違中遣除，那麼煙就不能成立沒有寒觸，因為沒有從寒觸中遣除。如果說進入舍受，那麼這二者就不需要區分，因為所要證明的法不同於它，或者與它直接相違。所有的異品都是如此。沒有常法，僅僅成立了沒有遣除的理由，對於通過理由來理解所要證明的法，是沒有妨礙的。因此，僅僅是區分異品，這二者也就成立了。就像造作存在於無常的同品中一樣，無我、幻象等許多法也存在於同品中，即使只需要一個相，也能成立普遍的理由，認為存在隨行是愚蠢的，因為通過它來成立它，如果成立了僅僅存在於同品中，那麼一個理由成立多個法也沒有矛盾，而且是合理的。就是這樣。不存在於同品中，僅僅是存在，雖然僅僅是一個相，但對於所要證明的多個法適用的理由，並不是不合理的。想要對於造作等多個所要證明的法的總集也認為存在隨行，因為這個理由能夠成立所要證明的法，所以並不是愚蠢或不清楚的。聲音是常，因為是所量；二者都是無常，因為是造作和存在；無常和存在二者都是由功用產生。常，因為是……
【English Translation】 The three modes do not exist, but it possesses self-characterization; and although consequentialism does not have the property of the same side, because of prior acceptance, by combining similar reasons and examples, merely pointing out faults can silence the opponent. Sound and pot are not different only in being impermanent; if one says, 'It is like this,' then one shows this to others through a similar example. The so-called 'similar side' is established from the side that is not different in possessing the property to be proven. Even for what is to be proven, only impermanence, although the difference between sound and pot is not distinguished, it is not said that they are not different. If one examines this, there are three dissimilar sides: the dissimilar side that merely negates impermanence; the contradictory dissimilar side such as the unconditioned, space, etc.; and the other dissimilar sides such as knowable, measurable, etc. So, from which should one turn back? If one must turn back from the other dissimilar side, then it also applies to suffering, selflessness, etc., which are different from impermanence caused by action, so the turning back is established, but it is impossible to exist only in the turning back of impermanence, so the correct sign is impossible. If one turns back only from the contradictory, then smoke cannot prove the absence of cold touch, because there is no turning back from cold touch. If one says that one has entered equanimity, then there is no need to distinguish between the two, because the object to be proven is different from it, or directly contradicts it. All dissimilar sides are also in both. Since there is no sign, merely establishing the absence of turning back, there is no contradiction in understanding the object to be proven by the sign. Therefore, merely separating the dissimilar sides, these two also become established. Just as action exists in the similar side of impermanence, so too, selflessness, illusion, and other things also exist in the similar side, even if only one characteristic is needed, it is foolish to think that the general sign that establishes it has subsequent occurrence, because it establishes it, and if it is established that it exists only in the similar side, then there is no contradiction in one sign establishing many things, and it is reasonable. That's it. Not being in the similar side, just being, although it is only one characteristic, the sign that applies to many objects to be proven is not unreasonable. Wanting to also think that there is subsequent occurrence in the general of many objects to be proven such as action, because that sign establishes the object to be proven, it is not foolish or unclear. Sound is permanent because it is measurable; both are impermanent because they are made and exist; both impermanence and existence are produced by effort. Permanent, because it is...
ྱས༷་ད༷ང་མེད་ཡོད། རྟག་སྟེ་མཉ༷ན་བྱ༷་མེད་མེད། དུང་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྟག་སྟེ་རྩོལ༷་ལ༷ས་བྱུང་མེད་ཆ་གཉིས། དུང་སྒྲ་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་སྟེ་མི༷་རྟག༷་ཆ་གཉིས་ཡོད། མི་རྟག་སྟེ་རྩོལ༷་བྱུང༷་ཆ་གཉིས་མེད། རྟག་སྟེ། རེག༷་བྱ༷་མི༷ན། ཆ་གཉིས། ཆ་གཉིས། དེ༷་དགུ༷་ནི་ཆོས་རྟ༷ག་པ༷་ལ༷་སོ༷གས་ལ༷་སྒྲུབ་པར་བཀོད་པའོ༷། །དེ་དགུ་བསྡུ་ན་རིགས་གསུམ་སྟེ་དགུ་པོ་དེར༷་གང༷་ཞིག་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལ༷་ཡོ༷ད་པ་རྣམ་པ་གཉིས། ཆོས་དེ༷་མེ༷ད་ 8-12-32b པ༷་ལ༷་མེད་པ༷་ཅན་ཏེ། དེ༷་གཉིས་པོ་ནི་རྟག༷ས་ཡང་དག་གོ། འདི༷་གཉིས་པོ་ལས་བཟློག༷་པ་གཉིས་ནི༷། འགལ༷་བ༷་ཡིན་ལ་གཞན་ལྔ་པོ་རྣམ༷ས་མ༷་ངེས༷་པའོ༷། །གཞན་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ལ། འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མེད་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་བརྗོ༷ད་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷འི་གྲང༷ས་གཅི༷ག་པ་ཁོ་ན་ཉི༷ད་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ་འགལ་ཟླའམ་འགྲན་ཟླ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའམ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་དེ་ནི་གྲངས་གཅིག་པ་སྟེ་སྟོབས་མཉམ་གྱི་འགྲན་ཟླ་གཞན་མེད་ལ་བཤད་པའི་དབང་ཕྱུག་སྡེ་སོགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་སྦྱར་ཀྱང་མི་དགོས་ཏེ་འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཚད་མ་མི་སྲིད་པས་སོ། །ལུང་ལ་སྲིད་ཀྱང་གང་ཚད་མར་ལྡན་པས་གཅིག་ཤོས་སུན་འབྱིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གྲངས་གཅིག་ཉིད་དེ་སྟོབས་མཉམ་པར་བློ་ངོར་སྣང་བའི་འག༷ལ་བ༷་ད༷ག་ལ༷་ཐེ༷་ཚོ༷མ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་པའི་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་རྟགས་གཉིས་དཔེ་བརྗོད་པ། སྒྲ་རྫས་མིན་ཏེ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་སྒྲ་ལས་མིན་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ཁྱབ་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཡང་དམ་བཅའ་གཉིས་ནི་སྒྲ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ལུང་ལས་མཐོང་སྟེ། 8-12-33a དེ་གཟེགས་ཅན་གྱིས་རྫས་དང་ལས་སུ་མ་བཤད་དེ་ཡོན་ཏན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ཡང་དེ་རྟགས་ཀྱིས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡང་མིན་ཏེ་འབྲེལ་མེད་པས་སོ། །ལར་བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་ཕྱིར་བུམ་བཞིན། སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱའི་ཕྱིར་སྒྲའི་སྤྱི་བཞིན། འདི་གཉིས་སོ་སོའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་ཟེར་ཏེ་ཚོགས་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཡིན། དེ་ལ་དང་པོ་དངོས་སྟོབས་ཕྱི་མ་བྱེ་བྲག་པའི་ལུང་གི་དབང་དུའོ། །གཉིས་ཀ་ཚད་མ་འདྲ་བར་རློམ་པའོ། །ཡང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱའི་ཕྱིར་ཏེ་འགལ་བ་གཉིས་པོ་ཡང་དེ་འདྲར་བསམ་པའོ། །དེ་བཞིན་སྒྲ་རྫས་མིན་ལས་མིན་དུའང་ལུང་གི་དབང་དུ་ངེས་ཀྱི་བྱས་པས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགལ། དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་གིས་དངོས་གྱུར་ནམ་མཁའ་རྟག་གྲུབ
【現代漢語翻譯】 有即無有，常有則無聞。以聲論之，常有則非功用所生，此二者兼具。聲非功用所生，則為無常，此二者兼具。無常則非功用所生，此二者不具。常有，則非所觸，此二者兼具。此二者兼具。 此九者，乃是為論證常有等法而設。若將此九者歸納，則可分為三類。此九者中，凡與順方（指與所立宗相同的方面）相符者，有兩種情況：一是具有該法，一是無有該法。此二者即為正確的因。 與此二者相反的兩種情況，即為相違。其餘五種情況，則為不定。若有其他不與相違背、且能成立所立宗的理由，是否成立呢？答：不成立。若為正確的因，則僅能成立一個所欲證明的宗，不可能有相違或競爭的情況。 如是說。因此，所欲證明的宗或作為因的所立宗，只能有一個，不可能有勢均力敵的競爭者。即使將勝論派的自在有等概念加入其中，也無必要，因為不可能有不與相違背的量。 若經典中存在此類情況，則以何者為量，又如何駁斥另一方呢？答：所欲證明的宗只有一個，若在認知上出現勢均力敵的相違情況，則會產生猶豫，因此不能成為因。以勝論派的經典為例，說明兩種因：聲非實，因其非眼所見；聲非業，因其為現量。 此二者雖對周遍性產生懷疑，但二者所立之宗，皆可從經典中確定。勝論派雖未將聲解釋為實或業，而是解釋為 गुण（藏文：ཡོན༷་ཏན༷་，梵文天城體：गुण，梵文羅馬擬音：guṇa，漢語字面意思： गुण），但此並不能通過因來確定，因為二者沒有關聯。 通常，勝論派認為，聲為無常，因其為所作，如瓶；聲為常，因其為所聞，如聲之自性。此二者雖能各自成立所立宗，但會產生猶豫，因為二者皆為聲之常與無常。其中，前者依事物之力而立，後者依勝論派經典而立。二者皆自認為是 प्रमाण（藏文：ཚད་མ༷་，梵文天城體：प्रमाण，梵文羅馬擬音：pramāṇa，漢語字面意思：量）。 又如，聲為常，因其為所作；聲為無常，因其為所聞，此二者亦被認為是相違。同樣，聲非實亦非業，此亦依經典而定。若以所作來證明聲為常，則與法性相違。以無作用空性來成立實有，則虛空常有。
【English Translation】 There is existence without self-existence; if there is permanence, there is no hearing. Considering sound, if it is permanent, it is not produced by effort; these two aspects are combined. If sound is not produced by effort, then it is impermanent; these two aspects are combined. If it is impermanent, then it is not produced by effort; these two aspects are not combined. If it is permanent, then it is not tangible; these two aspects are combined. These two aspects are combined. These nine are arranged to establish permanence and other qualities. If these nine are summarized, they can be divided into three categories. Among these nine, those that agree with the affirmative side (i.e., the side that agrees with the proposition) have two aspects: one is having that quality, and the other is not having that quality. These two are the correct reasons. The two aspects opposite to these two are contradictory. The other five aspects are uncertain. If there is another reason that does not contradict and can establish the proposition, is it established? Answer: It is not established. If it is a correct reason, it can only establish one proposition that is intended to be proven, and there cannot be contradiction or competition. Thus it is said. Therefore, the proposition intended to be proven or the proposition established as the reason can only be one; there cannot be equally powerful competitors. Even if concepts such as the self-existent being of the Vaiśeṣika school are added, it is not necessary, because there cannot be a valid cognition that does not contradict. If such a situation exists in the scriptures, then which one is valid, and how can the other party be refuted? Answer: There is only one proposition intended to be proven. If equally powerful contradictions appear in cognition, then doubt will arise, so it cannot be a reason. Taking the scriptures of the Vaiśeṣika school as an example, two reasons are given: sound is not substance, because it is not perceived by the eye; sound is not action, because it is directly perceived. Although these two raise doubts about pervasiveness, the propositions established by both can be determined from the scriptures. Although the Vaiśeṣika school does not explain sound as substance or action, but explains it as गुण (Tibetan: ཡོན༷་ཏན༷་, Devanagari: गुण, Roman transliteration: guṇa, literal meaning: quality), this cannot be determined by reason, because the two are not related. Usually, the Vaiśeṣika school believes that sound is impermanent because it is produced, like a pot; sound is permanent because it is heard, like the generality of sound. Although these two can each establish their respective propositions, they will cause doubt, because both are the permanence and impermanence of sound. Among them, the former is established by the power of things, and the latter is established by the scriptures of the Vaiśeṣika school. Both consider themselves to be प्रमाण (Tibetan: ཚད་མ༷་, Devanagari: प्रमाण, Roman transliteration: pramāṇa, literal meaning: valid cognition). Also, sound is permanent because it is produced; sound is impermanent because it is heard; these two are also considered contradictory. Similarly, sound is neither substance nor action; this is also determined by the scriptures. If sound is proven to be permanent by being produced, it contradicts the nature of the dharma. Establishing existence with emptiness of function, then space is permanently established.
་ཆོས་ཅན་ངོ་བོ་འགལ། རྫས་དང་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན་ནམ་འདུས་བསགས་ཡིན་པའི་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན་རྟགས་གསལ་སྤྱི་འདྲ་དེ་ལ། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་དབང་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པས་གཉིས་ཆར་འཇུག་ཆོག་པར། རློམ་ཡང་དེ་མིན་ཏེ་གང་ཐེ་ཚོམ་ལ་གཏན་ཕེབས་སམ་ངེས་པ་མེད་གང་གཏན་ཕེབས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཤེས་སོ། ། 8-12-33b ཤེས་ན་ཚད་མ་ལ་ཡིད་བརྟན་མེད་དོ། །དེས་ན་གང་གཏན་ཕེབས་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ནི་གཉིས་གཉིས་འདོད་པས་ན་རེ་རེ་སྟེ་གཅིག་འགྲུབ་པ་ནམ་ཡང་མེད་ཅེས་སོ། །དེས་ན་འགལ་བ་མི་འཁྲུལ་བར་འདོད་པ་ནི། རེ་རེ་ལ་གཉིས་ཀ་མིན་གྱི་གཉིས་ཀའང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུའོ། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་ཐེ༷་ཚོམ༷་བསྐྱེད་པའི་རྟག༷ས་གཉི༷ས་ལ༷ས་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གཅི༷ག་ཏུ་ངེ༷ས་པ༷་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །གང་མཚ༷ན་ཉི༷ད་གཉི༷ས་ད༷ང་ལྡན༷་པར་རློམ་པ༷་དེ་ནི༷་ཇི་སྲིད་གཉི༷ས་གཉི༷ས་སུ༷་འདོ༷ད་ལ། རེ༷་རེ༷ར་མི༷ན་པས་ཐེ་ཚོམ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལའང་གང་རྟགས་ཀྱང་དུ་བ་ལྟ་བུ་མེ་ལ་འབྲས་བུའི་རྟགས་དང་མི་རྟག་ལ་རང་བཞིན་གྲང་རེག་སོགས་འགོག་པ་ལ་འགལ་དམིགས་མེ་མེད་ལ་མ་དམིགས་པ་སོགས་བཞིན་རྟགས་གཅིག་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་དུ་མ་ལ་འཇུག་ཀྱང་ཀུན་གྱི་གོ་བྱེད་ཡིན་ནོ། །ཡང་མི་རྟག་ལྟ་བུ་གཅིག་བྱས་པ་རྩོལ་བྱུང་འདུས་བྱས་སོགས་རྟགས་མང་པོས་བསྒྲུབ་པ་འགལ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གྲངས་མཉམ་གཅིག་ངེས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་མེད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྣ་ཚོགས་ལ་ལྟོས་ནས་རྟགས་སྣ་ཚོགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་རྟགས་དེ་རིགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་དེ་དེའི་རྟགས་ 8-12-34a སུ་ནམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །རྟགས་མི་གཅིག་པ༷་དུ་མ༷་སོ་སོ་ཡི༷ན་ཡ༷ང་ཐུན་མོང་དུ་དོན་གཅིག་བསྒྲུབ་ལ་མི༷་འག༷ལ་ན༷། ཤིན༷་ཏུ༷་བ༷ར་ཡ༷ང་དོན་གཅི༷ག་ལ༷་འཇུག༷་གོ། ག༷ང་དག༷་མཉན་བྱ་ལྟ་བུ་ཐུན༷་མོ༷ང་མི༷ན་པ༷་ཡི་མ་ངེས་པ་དང༷་། ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་སྤྱི་ལ༷་ཁྱབ་པ་དངོས་ཀྱི་མ་ངེས་པ་བཞི་པོ་ད༷ང་བཞིའོ། །འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡང་ལུང་གི་དབང་ངམ་བྱས་པས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགལ། དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་གིས་དངོས་གྱུར་ནམ་མཁའ་རྟག་གྲུབ་ཆོས་ཅན་ངོ་བོ་འགལ་རྫས་དང་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན་ནམ་འདུས་བསགས་ཡིན་པའི་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན་རྟགས་གསལ་སྤྱི་འདྲ་འག༷ལ་བ༷་ལ་མི༷་འཁྲུལ་བ༷འི་རྟགས་ཀྱིས་ཆོས༷་རྣམ༷ས་ཡུལ་དུས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་ལ༷་མ་ངེས་པས་ཐེ༷་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་རྟགས༷་རྣམ༷ས་ཡི༷ན་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་ཆོ༷ས་ད༷ང་ནི་ལྡན་པ་ག༷ང་ལ༷། ཤེས༷་འདོ༷ད་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་རྟགས་ཀྱིས་བཟློག༷་པས༷་གནོ༷ད་པ༷་འགལ་བ་ད༷ང་། མ་ངེས་པས་ཐེ༷་ཚ
【現代漢語翻譯】 如果法與有法自性相違，物質和法的區別在於，眼等有法，即積聚之眼等有法，其作為明顯之相，與普遍相似之相違背，由於實力的緣故而猶豫，因此二者皆可成立。並非自詡如此，因為猶豫不決者不會確定，而確定者不會猶豫。如果瞭解，則對量沒有信心。因此，凡是具備確定和猶豫兩種特徵的，因為想要二者兼得，所以永遠無法成就任何一個。因此，想要不混淆矛盾，就不能二者兼得，二者都是猶豫的原因。同樣，從產生猶豫的兩種相來看，不可能在有法上確定其中之一。凡是自詡具備兩種特徵的，只要想要二者兼得，就只能是猶豫。對於這一點，任何相，如煙是火的果相，無常是自性，寒冷是阻礙等等，即使一個相可以用於證明多個所證，但它仍然是所有這些所證的指示器。如果說，用多個相來證明一個無常，如所作、功生、有為等，是矛盾的，那不是的。相和所證的數量相等，是唯一的，不會改變。相對於各種所證，相可以有多種；相對於一個所證，相也可以有多種。任何具備能立之相的三個方面的，永遠是那個所證的相。 如是說。即使多個不同的相各自不同，但如果它們共同證明一個意義而不矛盾，那麼，極其微小的東西也能指向同一個意義。凡是像可聽聞的事物一樣，不是共同的，不確定，並且普遍存在於雙方的四種不確定性，就是這四種。不混淆矛盾，或者由於聖教的權威，或者由於所作性而證明聲音是常，這是法與有法的自性相違。以作用空性來證明存在的事物是虛空，常，這是有法的自性相違。物質和法的區別在於，眼等有法，即積聚之眼等有法，其作為明顯之相，與普遍相似之相違背。不混淆矛盾的相，在所有時間和地點，對於所證不確定，因此是產生猶豫的相。凡是具備同品之法者，如果想要了解的所證被相所否定，那就是損害，是矛盾和不確定，是猶豫。
【English Translation】 If the dharma and the possessor of dharma (chos can) are contradictory in nature, the distinction between substance and dharma lies in that the eye, etc., which are possessors of dharma, i.e., the accumulated eye, etc., as a clear sign, contradicts the general similarity. Because of the power of reality, there is doubt, so both can be established. It is not self-proclaimed, because one who hesitates will not be certain, and one who is certain will not hesitate. If one understands, there is no confidence in valid cognition (tsad ma). Therefore, whatever possesses the characteristics of both certainty and doubt, because one wants both, one can never accomplish either one. Therefore, wanting to not confuse contradictions means that one cannot have both, and both are the cause of doubt. Similarly, from the two signs that generate doubt, it is impossible to be certain of one of them on the possessor of dharma. Whoever claims to possess two characteristics, as long as one wants both, it is only doubt. In this regard, any sign, such as smoke being the sign of fire as a result, impermanence being the nature, coldness being an obstacle, etc., even if one sign can be used to prove multiple probanda, it is still an indicator of all those probanda. If it is said that proving one impermanent thing with multiple signs, such as being made, being produced by effort, being compounded, etc., is contradictory, it is not. The number of signs and probanda are equal, unique, and unchanging. Relative to various probanda, there can be various signs; relative to one probandum, there can also be various signs. Whatever possesses the three aspects of a valid sign (tshul gsum), is always the sign of that probandum. Thus it is said. Even if multiple different signs are different, if they commonly prove one meaning without contradiction, then even the smallest thing can point to the same meaning. Whatever is like audible things, not common, uncertain, and pervasive in both sides, the four uncertainties, are these four. Not confusing contradictions, either due to the authority of scripture or due to being made, proving that sound is permanent, this is the contradiction of the nature of the dharma and the possessor of dharma. Proving that existent things are empty of function, that space is permanent, this is the contradiction of the nature of the possessor of dharma. The distinction between substance and dharma lies in that the eye, etc., which are possessors of dharma, i.e., the accumulated eye, etc., as a clear sign, contradicts the general similarity. Signs that do not confuse contradictions, in all times and places, are uncertain about the probandum, therefore they are signs that generate doubt. Whatever possesses the dharma of the same class, if the probandum that one wants to know is negated by the sign, that is harm, contradiction, and uncertainty, which is doubt.
ོ༷མ་ཉི༷ད་དུ༷་གྱུར༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ལྟར༷་སྣང༷་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མི་ལྡན་པ་དང་གསུམ་ཁོ་ནའོ། །ཆོ༷ས་ད༷ང་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་ར༷ང་གི༷་ངོ༷་བོ༷འ༷མ་དེ༷་ཡི༷་བྱེ༷་བྲ༷ག་གམ་ཁྱད་པར་གཉིས་པོ་གང་ཡི༷ན་ཡ༷ང་རུང༷་། ཕྱིན༷་ཅི༷་ལོག༷་ཏུ༷་སྒྲུབ༷་པ༷འི་ཕྱིར༷་བསྒྲུབ་ 8-12-34b བྱ་དེ༷་ལ་རྟགས་ཀྱིས་གནོ༷ད་པ༷ས་འགལ༷་བ༷་ཞེས་བྱ་བ་ཡི༷ན། ཕྱོགས་ཆོས་དགུའི་དབྱེ་བ་གང་ཐུན༷་མོ༷ང༷་གཞལ་བྱ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་དང༷་ནི༷་ཁྱ༷ད་པ༷ར་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་རྟགས་ཀྱི༷་ཆོ༷ས་དང༷་བསྒྲུབ་བྱ༷་ལ༷་ལྟོས་ནས་དང་པོ་གཉི༷ས་སོ། །གོ་བྱེད་ལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་ཆ་ཤས་ཏེ་གསུམ་ལས་དེ༷་ལ༷་དང་པོ་སྤྱི་ཁྱད་གཉིས་གང་དུ་མི་ངེས་པའི་ཐེ༷་ཚོ༷མ་ལྷག༷་མ༷་བདུན་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཆ་ལ་ཆོས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས༷་ན༷ས་ཏེ་ཡང་དག་ལོག་མ་ངེས་གསུམ༷་དུ༷་ཕྱེ༷། དེ་ལ་དང་པོ་ན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་རྗེས༷་སུ༷་ཞུགས་པས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ད༷ང་གཉིས་པ་གཉིས་ལ་མ༷་ཞུགས༷་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ལ༷ས་ལྡོག༷་པ་དང་རྗེ༷ས་འགྲོ༷་གྲུབ༷་པ་མི༷ན་ཕྱིར༷་མ་ངེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉི༷ས་ཀ་ལ༷་ངེས༷་པར༷་རྗེས་ཞུགས༷་པ༷་དང༷་གཉིས་ཀ་ལ་མ་ཞུགས་པས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། ཕྱོགས་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ལ་ངེས་པར་ཞུགས་པ་མིན་ཞིང་གཉིས་ཀ་ལས་ངེས་པར་ལོ༷ག་པ༷འ༷ང་མི༷ན་པ༷་གཉིས་ཀ་གྲུབ་པའི་རྟག༷ས་སུ༷་འགྱུར༷་རོ་ཞེ་ན། དོན་དེ་དངོས་འགལ་གྱི་ཆོས་གཉི༷ས་ཀ༷ར་འགྱུར༷་བ༷་སྲིད་མ༷་ཡི༷ན་པས་དེ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་བཞིན་ཡོད་པ་ཡི་དོན་ཡིན་ཕན་ཆད་གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཡི་མུའང་མིན་ཏེ་དངོས་འགལ་གཅིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕུང་གསུམ་མེད་དོ། །གཞལ་བྱ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ 8-12-35a ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཞུགས་པས་མ་ངེས་ན་བྱས་པས་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་ལའང་རྩོལ་བྱུང་མ་བྱུང་གཉིས་ཀ་ལ་ཚང་བས་ཐེ་ཚོམ་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། མིན་ཏེ་བྱས་པའི་སྒྲ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་དེས་རྟག་པ་དེ་རྣམ་གཅོད་དུ་བྱེད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་རྟག་པ་འགྲུབ་ཏེ་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དམ་ཆ་གཉིས་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཕྱོགས་ལ་ཞུགས་ཤིང་མི་མཐུན་མཐའ་དག་ལས་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་གཅིག་ཤོས་འགྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །ཡང་ན་གཞི་གང་དུ་མེད་པ་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་རྣམ་གཅོད་ཅེས་སྒྲ་ལ་མེད་པ་རྟག་པ་དེ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཞེའམ། ཡང་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་མེད་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་བཅད་ཅེས་པ་སྟེ་མི་རྟག་པའི་ཁྱད་པར་རྩོལ་བྱུང་ནི་མི་རྟག་པ་ངེས་བྱེད་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་མིན་ལས་གཅོད་ཅེས་སོ། །གཞི་ག༷ང་དུ༷་བསྒྲུབ་བྱ་མེ༷ད་པ་དེ༷་རྣ༷མ་པར་གཅོ༷ད་བྱེད་དུ༷་གྲུབ༷་པའི་དོ༷ན་དེས་དོ༷ན་བཞིན༷་སྒྲུབ༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་པས་གོ་བྱེད་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་དོན་ག
【現代漢語翻譯】 或者，如果它本身沒有成為原因，那麼它就像一個虛假的論證。它不具備周遍和法相，僅此三者而已。無論是法（dharma）還是有法（dharmin），是其自性，還是其差別或特殊性，任何一種都可以。 爲了反過來證明，如果標誌（linga）損害了所要證明的事物（sadhya），則稱為相違（viruddha）。 周遍九種分類中的任何一種，如所量（prameya）等標誌，以及可聞（sravana）作為特殊標誌的法相，都取決於所要證明的事物，最初的兩種就是如此。 對於能知（gamaka），有共相（samanya）、殊相（visesa）和二者兼具的部分，共三種。其中，前兩種，即共相和殊相，如果不能確定是哪一種，那麼剩下的七種就是對二者都具有法相和所要證明事物的依賴性，分為正、反、不定三種。 其中，第一種，因為在兩個方面都存在，所以成立了反駁；第二種，因為在兩個方面都不存在，所以沒有隨行，反駁已經成立，因此是不定的。 如果因為在兩個方面都必然存在，或者在兩個方面都不存在，而成為懷疑的原因，那麼如果不是必然存在於兩個方面中的任何一個，也不是必然從兩個方面都返回，那麼它如何成為兩個方面都成立的標誌呢？ 如果那樣，它可能會變成兩種直接矛盾的法，這是不可能的，因此也不可能成為證明它的標誌。同樣，如果存在的事物不是兩者都不存在，那麼也不存在證明直接矛盾之一的三相。 如果所量作為周遍存在於常與非常之間，因此是不定的，那麼由所作來證明無常，也會因為存在於努力生和非努力生之間而變成懷疑嗎？ 不是的，因為所作的聲音，通過所要證明的法，即無常，來區分常，所以所要證明的無常就成立了。即使標誌是同品周遍或二者兼具，它也存在於有法中，並且通過從所有異品中返回的力量，能夠成立另一方。這就是所謂的。 或者，不存在於基礎中的，就是所要排除的法，即從聲音中排除常，或者，所要證明的法不存在，就是從異品中排除，也就是說，努力生的特殊性是無常的決定因素，因為它排除了非常。 不存在於基礎中的所要證明的事物，通過成立為能排除的意義，來促成意義的成立，因此是能知，通過成立所要證明的事物來促成意義的成立。
【English Translation】 Or, if it does not become the cause itself, then it appears like a false argument. It does not possess pervasion and property of the subject, only these three. Whether it is a dharma (law) or a dharmin (subject possessing the law), whether it is its own nature, or its difference or particularity, either one is fine. In order to prove the opposite, if the sign (linga) harms the thing to be proven (sadhya), it is called contradictory (viruddha). Any of the nine divisions of pervasion, such as the sign of what is to be measured (prameya), and the property of the subject of what is to be heard (sravana) as a special sign, depend on the thing to be proven, the first two are like that. For the knower (gamaka), there are the common (samanya), the particular (visesa), and the part of both, three in total. Among them, the first two, the common and the particular, if it cannot be determined which one it is, then the remaining seven are dependent on the property of the subject and the thing to be proven, divided into correct, incorrect, and uncertain. Among them, the first one, because it exists in both aspects, the refutation is established; the second one, because it does not exist in both aspects, there is no following, the refutation has been established, therefore it is uncertain. If it becomes the cause of doubt because it necessarily exists in both aspects, or does not exist in both aspects, then if it does not necessarily exist in either of the two aspects, nor necessarily returns from both aspects, then how can it become the sign that both aspects are established? If so, it may become two directly contradictory dharmas, which is impossible, therefore it cannot become the sign of proving it. Similarly, if what exists is not what does not exist in both, then there are no three aspects of proving one of the direct contradictions. If what is to be measured exists as pervasion between permanent and impermanent, therefore it is uncertain, then proving impermanence by what is made, will it also become doubt because it exists in both effort-born and non-effort-born? No, because the sound of what is made, through the dharma to be proven, that is, impermanence, distinguishes permanence, therefore the impermanence to be proven is established. Even if the sign is pervasive in the similar class or both, it exists in the subject, and through the power of returning from all dissimilar classes, it can establish the other side. That is what is said. Or, what does not exist in the base is the dharma to be excluded, that is, excluding permanence from sound, or, the dharma to be proven does not exist, that is, excluding from the dissimilar class, that is, the particularity of effort-born is the determinant of impermanence, because it excludes non-impermanence. The thing to be proven that does not exist in the base, by establishing as the meaning to be excluded, promotes the establishment of the meaning, therefore it is the knower, by establishing the thing to be proven, promotes the establishment of the meaning.
ཅི༷ག་པའི་རྟགས་དེ༷་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལས་གཞ༷ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྱད་པར་ལ༷་ཆ་གཉི༷ས་སུ་གྲུབ༷་ཀྱང་ངོ་། །གལ༷་ཏེ༷་མི་མཐུན་བཅད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཞུག༷ས་པ་བཞིན་དེའི་བྱེ་བྲག་ཀུན་གྲུབ༷་ན༷། དཀར༷་པོ་གྲུབ་པ་ལས་གཟུག༷ས་ཡིན་པ་དང་ཡོ༷ན་ཏན༷་ཡིན་པ་དང་རྟེན༷་པ༷་ཡིན་པ་ལ༷ས་ 8-12-35b རི༷མ་པ༷་བཞི༷ན་དུ༷་ལུགས་འབྱུང་ངམ་བཟློག་རི༷མ་ལ༷ས། ལུགས་འབྱུང་རིམ་བཞིན་དེ་ཡིན་པ་གསུམ། བཟློག་རིམ་གྱིས་དགག་པ་གཟུགས་མིན་སོགས་གསུམ་སྟེ་དྲུག་རྟོག་ཟེར་རོ། །དར་ཊཱིཀ་ན། དཀར་པོ་གཟུགས་ཡོན་རྟེན་པ་གསུམ། གཟུགས་ལ་ཡོན་རྟེན་གཉིས་ཡོན་ཏན་ལ་རྟེན་པ་གཅིག་ཅེས་གསུངས། ལུགས་ལྡོག་རྟེན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་གཟུགས་དཀར་པོ་གསུམ་སོགས་གཉིས་གཅིག་བར་དུ་གསུངས། མདོར་ན་རྟགས་འདིས། མི་མཐུན་གཅོད་པའི་ལྡོག་ཆ་དེ་སྟོན་གྱི། རྟགས་ཞུགས་ཚད་ཀྱི་དངོས་པོ་གོ་ན་ཆོས་དུ་མ་ནི་གཅིག་ལ་རྟགས་གཅིག་གིས་ཅིག་ཆར་གོ་བར་ཐལ་ཞེས་དཀར་སོགས་མཚོན་པའོ། །གསུ༷མ། གཉི༷ས་དུས་གཅི༷ག་ཏུ་རྟོག༷ས་པ༷ར་འགྱུར༷། གཅིག་ཏུ་ཞེས་གཅི༷ག་གི༷་ཚིག༷་ཏུ༷་བསྟན༷་པ༷འི་ཕྱིར༷་འགལ་བ་དུ་མ་རྟགས་གཅིག་གིས་རྟོགས་པ ར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ་ལྡོག་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རྗེས་འགྲོ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་ནའོ། །རྟགས་དེ༷་ནི༷་བསྒྲུབ་བྱ་བཟློག༷་པ༷་ལ༷། འགལ༷་བ༷་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མི་འགལ་བར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གང༷་དུ༷་ཞུག༷ས་པ༷་ནི༷། བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་ཡི༷་བྱེ་བྲག༷་ཤན་འབྱེ༷ད་པ་ལ༷་རྨོ༷ངས་པ༷་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུའོ། །རྩོད༷་པ༷་སྒྲུབ༷་པ༷་ལ༷་བརྗོ༷ད་པ༷། བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་དང་མཐུན༷་པ་མེ༷ད་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེ༷ད་པ༷་ཡི༷། ཆོ༷ས་བསྟན༷་པ་ནི་རྟག༷ས་ 8-12-36a སོ་ཞེས༷་པ༷་དེ༷་ལ༷་དེ༷་མཐུན༷་མེ༷ད་ལ༷་མེ༷ད་པ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་ཅེས༷་སྦྱོར་ན་ནི་ཐུན༷་མོང༷་མི༷ན་པའང་རྟག༷ས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར༷་ཏེ་དེར་མཚན་ཉིད་དེ་ཞུགས་པས་སོ། །དེ་མཐུན་མེ༷ད་པ༷་ཉི༷ད་ལ༷་ཞེས༷་ངེ༷ས་པར་གཟུང༷་ན་ནི་རྟགས་ཆོས་ཁྱབ༷་མཉ༷མ་པ་སྒྲ་ལ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་འབ༷འ་ཞི༷ག་རྟག༷ས་སུ༷་འགྱུར༷་གྱི་དེ་ལ་རྩོལ་བྱུང་ལྟ་བུ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །བསྒྲུབ་ཆོས་དེ༷་མ༷ཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉི༷ད་ལ་ཡོད་ཅེས༷་འདོད་ན་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན། དེ་མཐུན་ཁོ་ན་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ཟེར། དེ་ལྟར་འདོད་རིགས་པ་མིན་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་རྟག་པ་དེ་ཁོ་ན་མེད་པ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལ་རྟག་པ་ལས་གཞན་ཡང་མེད་པ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡོད་པ་དུ་མའང་ཡོད་ཅེས་རང་འགྲེལ་དོན་ནི། རྟགས་གཅི༷ག་ལ༷འ༷ང་རྣམ༷་པ༷་དུ་མ༷་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་མཐོ༷ང་། དཔེར་ན་བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་དང་བདག་མེད་སོགས་དུ་མ་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་
【現代漢語翻譯】 如果能成立，一個標誌(hetu)所要證明的，與要證明的特性，分為兩部分，那也行。如果不需要依靠排除異品就能成立，那麼它的所有類別都能成立。例如，如果成立了『白色』，那麼『是形狀』、『是性質』、『是所依』，從這四個方面，按照順序或者逆序，順序是『是』的三種情況，逆序是否定的三種情況，如『不是形狀』等，這六種情況被稱為『六種推論』。 在《Dārṭīkā》中說：『白色是形狀、性質、所依這三種。形狀有性質和所依兩種，性質有所依一種。』按照順序和逆序，所依有性質、形狀、白色這三種，以此類推，直到兩種、一種。總而言之，這個標誌顯示了排除異品的反面。如果理解為標誌所進入的法，那麼許多法會同時被一個標誌所理解，例如白色等。』 三、兩種同時認知。『一種』這個詞表明，如果不需要依靠反面，僅僅依靠隨同成立，那麼許多相違的事物會被一個標誌所認知。這個標誌僅僅與要證明的反面相違。如果與不相違的事物進入異品，那麼對於要證明的特性的區分就會變得愚昧，也就是產生懷疑的原因。辯論者所說的，與要證明的事物相同，與異品不相同，這種法被稱為標誌。 如果將『與此相同，無此不同』理解為『僅僅是無此不同』，那麼非共同的也會變成正確的標誌，因為那個特徵已經進入了。如果確定地理解為『僅僅是無此相同』，那麼像聲音的周遍標誌一樣，許多標誌會變成標誌，但像『努力產生』這樣的標誌就不成立了。如果認為要證明的法僅僅存在於同品中，那麼這個定義就沒有錯誤，但事實並非如此。據說要確定地理解為『僅僅是相同』。這樣認為是不合理的，因為聲音是常住的，不可能在像瓶子這樣的異品中不存在常住。因為除了常住之外，還有許多不存在的事物，也有許多存在的事物。自釋的含義是：如果一個標誌沒有多種形態，就不會成立。例如，『所作性』與『無常』和『無我』等多種事物是同生關係。』因此，
【English Translation】 If it can be established that a sign (hetu) to be proven, and the characteristic to be proven, are divided into two parts, that is also acceptable. If it can be established without relying on the exclusion of dissimilar instances, then all its categories can be established. For example, if 'white' is established, then 'is a shape', 'is a quality', 'is a substrate', from these four aspects, in order or reverse order, the order is the three cases of 'is', the reverse order is the three cases of negation, such as 'is not a shape', etc., these six cases are called 'six inferences'. In the 《Dārṭīkā》 it says: 'White is shape, quality, substrate these three. Shape has quality and substrate two kinds, quality has substrate one kind.' According to the order and reverse order, the substrate has quality, shape, white these three kinds, and so on, until two kinds, one kind. In short, this sign shows the opposite of excluding dissimilar instances. If it is understood as the dharma that the sign enters, then many dharmas will be understood by one sign at the same time, such as white, etc.' Three, two kinds of cognition at the same time. The word 'one kind' indicates that if it does not need to rely on the opposite, but only relies on the accompanying establishment, then many contradictory things will be cognized by one sign. This sign is only contradictory to the opposite of what is to be proven. If it enters the dissimilar instances with things that are not contradictory, then the distinction of the characteristics to be proven will become ignorant, that is, the cause of doubt. What the debater says, is the same as what is to be proven, and is not the same as the dissimilar instances, this dharma is called a sign. If 'the same as this, not different from this' is understood as 'only not different from this', then the non-common will also become a correct sign, because that characteristic has entered. If it is definitely understood as 'only not the same as this', then like the pervasive sign of sound, many signs will become signs, but signs like 'effort produced' will not be established. If it is thought that the dharma to be proven only exists in the similar instances, then this definition has no error, but the fact is not so. It is said that it should be definitely understood as 'only the same'. It is unreasonable to think so, because sound is permanent, and it is impossible for permanence not to exist in dissimilar instances like a vase. Because besides permanence, there are many things that do not exist, and there are also many things that exist. The meaning of the self-explanation is: If a sign does not have multiple forms, it will not be established. For example, 'being made' is co-emergent with many things such as 'impermanence' and 'selflessness'.』 Therefore,
ངེས་བཟུང་གསུམ་ཀ་སྐྱོན་ཅན་ནོ། །དེ་མཐུན་མེད་ལ་མེད་པ་དེ༷འི་བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་གཏན་ཚིགས་སྟོན༷་ནོ༷་ཅེ༷་ན༷། གཏན༷་ཚི༷གས་བརྗོ༷ད་པས༷་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་ནུས༷་པ་མ༷་ཡི༷ན། འགྲུབ་ནུས་པ་ཡང༷་དག༷་དོ༷ན་བཞི༷ན་སྟོན་ 8-12-36b ན༷་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྣ༷མ་པ༷་གང༷་གིས༷་བསྒྲུབ་བྱ་གང༷་ལ༷་ཞེ༷ས་ཁྱབ་པ་མ༷་བརྗོ༷ད་པས་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ངག་དེ་འདྲ་བསྒྲུབ་བྱ་ཤེས༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་ལ༷ས་འད༷ས་པ༷་བཞིན༷་དུ་དེ་འདྲའི་གཏན་ཚིགས་དེ་དོ༷ན་གྱི༷་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་དུ་མཐོ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་འདས་ཀྱང་མཐོང་ན་མིག༷་གི༷ས་གཟུང༷་བྱ་ཉི༷ད་སོ༷གས་བརྗོད་པའི་སྒྲ༷་ཡང་མི༷་རྟག་པ༷་རྟོགས་པའི་རྟག༷ས་སུ༷་ཐལ༷་བ༷ར་འགྱུར༷་རོ། །ཁོ་ན་རེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ༷་བསྟན༷་རྟགས་མིན་ནོ་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད་དོ་ཞེ་ན། དེ་བརྗོད་པ༷ས་དེ༷། ཇི༷་ལྟར་མེད་མི་འབྱུང་དང་གང༷་ལ༷་མེད་མི་འབྱུང་བ་ཞེ༷ས་མ༷་བརྗོ༷ད་པ་ན་མི་གོ རྟགས་ཆོས་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་རྒྱུ༷་བས༷་ཕྱོགས་ཆོས་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ལ༷་གོ་བ་སྐྱེའོ་སྒྲུབ་བྱེད་འདྲ་བ་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་སྟོན་མི་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་པར་རྟོག་གོ་ཞེ་ན། དེ༷་མི༷ན་ཏེ་འབྲེལ་བ་མི་མཐུན་མཐུན་པའི་དཔེ༷་གཉི༷ས་ལ༷ས་གོ་བར་འགྱུར༷་བ༷ས་སོ། །མི༷་རྟག༷་ཉི༷ད་སོ༷གས་དཔེ༷་ལ་མཐོ༷ང་ཟིན་པ༷་དེ༷་བསྒྲུབ༷་བྱར༷་གཞ༷ན་རྩོད་སྒྲུབ་མཁན་པོ་ང༷ག་འདོ༷ད་དམ༷་ཅི༷། རི༷གས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་རྣ༷མས་ན༷་རེ༷། བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཆོས༷་མཐུན༷་པ༷་ལ༷ས་གྲུབ་ཟིན་དཔེར་བརྗོ༷ད་པ༷་དེ༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་སྒྲུབ༷་པ༷འི་གཏ༷ན་ཚི༷གས་སོ༷། །ཞེ༷ས་པ༷་དེ༷་ལ༷། གལ༷་ཏེ༷་ཆོ༷ས་མ༷ཐུན་པའི་དཔེ་ཙམ་སྟོན་པ་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་ཡིན་ན༷་ཆ༷་ཤས༷་ལྔ་དང་ལྡན་ 8-12-37a པའི་ང༷ག་སྒྲུབ་བྱེད་མི༷ན་ལ་ལྔ་པ༷་འབྱུང་ཁུངས་ཀྱིས་སྟོན་པའང་མི༷ན། དཔེ་ཙམ་སྟོན་པས་དོན་གྲུབ་པས་དམ་བཅའ་སོགས་འདི་ཆ་ཤས་གཞན་གྱིས་ཅི་བྱ། གཞན་ཀུན་དོན་བྱ་བ་གཅིག་ཟེར་ན། མིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དོན་གཞན་ལ་མེད་པས་སོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ལས་ཞེས་ལྔ་སྒྲ་མི་འཐད་དེ། དཔེས་བསྟན་པ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་དེ་དཔེ་ཅན་དང་ཅིག་ཤོས་དཔེ་ལོགས་སུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཞེས་པས་དཔེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ལོགས་སུ་མེད་པར་བསྟན་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་ཞེས་བསྟན་པའམ། ཆོས་མཐུན་དཔེར་བརྗོད་པ་ཞེས་བརྗོད་རིགས་ཀྱི་མཐུན་པ་ལས་ཞེས་པ་མི་རིགས་ཞེས་སོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ལས་དེ་བརྗོད་པའི་དཔེར་བརྗོད་ཀྱི་ངག་འབྱུང་བ་བརྒྱུད་ནས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བས་འབྱུང་ཁུངས་སྨྲས་པ་འཐད་ཅེ་ན། འོ་ན་ཆོས་མཐུན་ལས་གཞན་ཤེས་འདོད་གཅོད་པ་སོགས་འབྱུང་བས་དེ་ཡང་དེར་ཐལ་ལོ། །ཤེས་འདོད་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རིགས་ཟེར་ན། སྒྲུབ་བྱེད་
【現代漢語翻譯】 所有三種確定都是有缺陷的。如果有人用不一致和不存在的自性來證明，那麼，僅僅陳述理由並不能實現要證明的結論。如果能實現，那麼，如果以四種方式顯示，即不存在就不會產生，那麼，如果不說明在什麼事物上不存在就不會產生，那麼就是不合理的。因此，這樣的言語就像不能使人瞭解要證明的事物一樣，這樣的理由也不能被視為能實現目的，即使已經過去也能看見，就像眼睛能看見事物一樣，陳述聲音是無常的言語也會變成理解的標誌。如果有人說，如果不顯示不存在就不會產生，那就不是標誌。如果陳述了這一點，如果不說明如何不存在就不會產生，以及在什麼事物上不存在就不會產生，那就無法理解。僅僅通過標誌、法和共同原因，或者僅僅通過同品，就能產生對要證明的事物的理解。如果有人認為，不能顯示不存在就不會產生的理由不是正確的理由，那麼，並非如此，因為可以通過不一致和一致的兩個例子來理解。如果已經看到無常等例子，那麼，要證明的事物是其他爭論者或論證者所希望的嗎？有理性的人說，在與要證明的事物和法一致的事物上，已經成立的例子就是證明要證明的事物的理由。如果是這樣，僅僅顯示一致的例子就是證明，那麼，具有五個部分的言語就不是證明，也不是通過第五個來源來顯示。僅僅顯示例子就能實現目的，那麼，承諾等其他部分有什麼用？如果有人說，所有其他部分都是一個目的，那麼，並非如此，因為證明的目的在其他事物上不存在。因此，從一致的事物中，第五個聲音是不合理的。如果僅僅通過例子來顯示就是證明，那麼，這就是證明，但它不能成為例子和另一個例子，因為它們不能分開。通過「從」這個詞，表明例子中沒有單獨的證明，或者說，陳述一致的例子是不合理的，因為從一致的事物中說是不合理的。如果通過陳述一致的事物，通過例子來產生推論，那麼，說來源是合理的。如果是這樣，那麼，從一致的事物中，也會產生想要了解的其他事物，因此，這也應該被認為是來源。如果有人說，想要了解的事物等不是證明，那麼，證明
【English Translation】 All three determinations are flawed. If someone proves with the self-nature of inconsistency and non-existence, then merely stating the reason cannot accomplish what is to be proven. If it can be accomplished, then if it is shown in four ways, namely, that it does not arise if it does not exist, then it is unreasonable if it does not state on what thing it does not arise. Therefore, such speech is like not making one understand what is to be proven, and such a reason cannot be regarded as being able to accomplish the purpose, even if it has passed, it can be seen, just as the eyes can see things, the speech of stating that sound is impermanent will also become a sign of understanding. If someone says that if it is not shown that it does not arise if it does not exist, then it is not a sign. If this is stated, if it is not stated how it does not arise, and on what thing it does not arise, then it cannot be understood. Merely through the sign, the dharma, and the common cause, or merely through the similar, an understanding of what is to be proven can arise. If someone thinks that the reason that it does not arise if it does not exist is not a correct reason, then it is not so, because it can be understood through two examples of inconsistency and consistency. If the examples of impermanence, etc., have already been seen, then is what is to be proven what other disputants or debaters desire? Rational people say that on things that are consistent with what is to be proven and the dharma, the examples that have already been established are the reasons for proving what is to be proven. If this is the case, merely showing consistent examples is proof, then speech with five parts is not proof, nor is it shown through the fifth source. Merely showing examples can accomplish the purpose, then what is the use of the other parts such as the commitment? If someone says that all the other parts are one purpose, then it is not so, because the purpose of the proof does not exist on other things. Therefore, from consistent things, the fifth sound is unreasonable. If merely showing through examples is proof, then this is proof, but it cannot become an example and another example, because they cannot be separated. Through the word 'from', it is shown that there is no separate proof in the example, or that stating a consistent example is unreasonable, because it is unreasonable to say from consistent things. If by stating consistent things, inference arises through examples, then it is reasonable to say that the source is reasonable. If this is the case, then from consistent things, other things that one wants to know will also arise, therefore, this should also be considered a source. If someone says that things that one wants to know, etc., are not proof, then proof
ཅེས་པས་རྗེས་དཔག་དངོས་སུ་བསྐྱེད་པས་སམ། བརྒྱུད་ནས་ཡིན། དང་པོ་མི་རིགས་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དྲན་པ་ཁོ་ན་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྒྲུབ་ངག་ཐོས་པའི་ 8-12-37b ཉན་ཤེས་ཀྱང་དེར་ཐལ་ལོ། །ངག༷་ཅེས༷་པའི་ཁྱ༷ད་པར༷་ཅ༷ན་དུ༷་བྱ་དགོས་པར་འགྱུར༷། ཤེས་འདོད་སོགས་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་ཉི༷ད་དུ༷་མི༷་རི༷གས་པ༷ས་གཏན་ཚིགས་མིན་ཞེ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་དངོས་བརྒྱུད་གཉི༷ས་ཀ༷་གང་ཡིན་ནའང༷་སྐྱོན་གཞ༷ན་དུ་འཐོབ༷་པར༷་འགྱུར༷་རོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱུད་ནས་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཡང་ཉན་ཤེས་དེར་མི་ཐལ་ཏེ། ཆོ༷ས་མཐུན༷་བརྗོད་པའི་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ནི་ཉན་ཤེས་དེ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཞེ་ན། དེའང་མ༷་ཡི༷ན་དཔེ་བརྗོད་པ་དེ༷་རང་ལ༷འ༷ང་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་ཅེས་སྐྱོན༷་གཉི༷ས་ཡོད་ཕྱིར༷། གནས་སྐབས་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་ལ༷་ཡ༷ང་ནམ་ཡང་ཕྱོགས་ཡིན་ལ་གཞ༷ན་མི༷་སྲིད་པར་ཐལ་ཏེ། དཔེ་སོགས་ར༷ང་ར༷ང་མཚ༷ན་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་གནོ༷ད་པའི་ཕྱིར༷་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་མིན་ཞེ་ན། དེ་ན་རྣམ༷་པ༷ར་བརྟག༷ས་པ་སྲི༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་པར་ཐལ་བ་གང་དེ་སྲིད་པས་གནོད་དོ། །དེ༷་ཕྱིར༷་མཐུན་པའི་དཔེ་བསྟན་པ་ཞེས་དྲུག༷་པ༷ར་འགྱུར་ལ་དེ༷་ལ༷་ཡང༷་ལྔའི་ནང་ནས་དེ་གཅིག་གཏན་ཚིགས་བྱ་བའི་ཁྱ༷ད་པ༷ར་དོན༷་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུར༷་རོ༷། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་བ་དེ་ལས་གཞན་ངག༷་ཀུན༷་ཏེ་ལྔ་གཏན་ཚིགས་སུ་མི༷་འདོ༷ད་ཅེ་ན༷་ཡང༷་། གང་འདོ༷ད་དེ༷་གཏན་ཚིགས་སོ་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཅ༷ན་དུ༷་གྱིས༷་ཤིག་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པའི་ཟོལ་འདིས་ཅི་བྱ་ཞེས་སོ། །ངག་གཞན་དག་ 8-12-38a སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཏགས་པའོ་ཟེར་ན། འདོགས་པ་དགོས༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་རང་རང་གི་དངོ༷ས་ཀྱི༷་ནི། སྒྲ༷་ལ༷ས་བརྒལ༷་བར༷་འདོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ལྔ་ཀ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན་ལྔ་ཀའི་རྣམ༷་གྲངས་སོ་སོར་ཙམ༷་ཡང་སྤྱིར༷་བཏང༷་བ༷་ལ༷། ཡང་ཡིན་མིན་དམིག༷ས་བས༷ལ་བ་ཡོ༷ད་པ༷་སྲི༷ད་མ༷་ཡི༷ན། དམིགས་བསལ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཙམ་སྤྱིར་བཏང་ཡོད་པ་སྲིད་མ་ཡིན་འདྲ་སྟེ་དམིགས་བསལ་ལ་སྤྱི་རྗེས་སུ་འཇུག༷་པ་ཡོད་ཀྱི་སྤྱིར་བཏང་ལ་དམིགས་བསལ་ཇི་ལྟར་མེད་པར་དག་གི་ཁྱད་ཀྱང་ཕྱེ་དགོས་རང་འགྲེལ་ལས་བསྟན་པ་དེ་ཡིན་འདྲ། རྟགས་དེར༷་སྣང༷་གི༷ས་སྟོང༷་པ་ཡི་ཆོ༷ས་གཞ༷ན་དཔེ་དང༷་མཚུང༷ས་པ་སྟེ་གཏན༷་ཚི༷གས་ཡང་དག་ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུར༷་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་ཕྱིར། སྒྲའི་སྤྱི་བཞིན། ཞེས་དང་། དུང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བྱུང་མིན་ཕྱིར་གློག་བཞིན། འདི་གཉིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གིས་སོང་སྟེ། འཁྲུལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། འགལ་བ་དང་། སྐབས་དང་མཚུངས་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་དང་། དུས་ལས་འདས་པ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་པའི་གྲངས་ངེས་བྱས་པའ
【現代漢語翻譯】 那麼，是通過直接產生推論，還是通過間接的方式呢？如果是前者，那就不合理了，因為對於反駁者來說，僅僅是回憶起聽者傳承中的關聯，才能成為論證。如果是後者，那麼反駁者聽到立論者的立論陳述時所產生的聽覺認知，也會變成論證了。因此，必須對『陳述』這個詞進行限定。如果認為『想要理解』等本身不是立論，所以不能作為論證，那麼無論『立論』是直接的還是間接的，都會產生其他的過失。如果認為通過間接方式成立的可以作為論證，但聽覺認知不能算在內，因為陳述相似之處的論證不是聽覺認知，那麼這也是不合理的，因為指出相似之處的例子本身，無論直接還是間接，都存在論證的過失。即使暫時將某事物作為『宗』（pakṣa，論題），也會導致永遠是『宗』，不可能成為其他，因為例子等會因為各自的特徵而產生妨害，這樣一來，一切都不能成為論證。如果這樣認為，那麼對概念的分別就不可能存在了，因為存在會妨害它。因此，『指出相似的例子』會變成第六種情況，而且在這種情況下，從五種陳述中選出一個作為論證的限定就變得毫無意義了。如果認為這個限定與其他所有陳述不同，不想將五種陳述都作為論證，那麼，無論你想將什麼作為論證，都請限定它，不要用這種似乎一切都是論證的方式來混淆視聽。如果說其他的陳述是被假設為立論的，那麼就沒有必要假設，因為各自的實際情況並非超越聲音。如果五個部分都是立論，那麼僅僅是將五個部分的名稱籠統地概括起來，是否還存在可以區分的情況呢？似乎不存在既有概括又有區分的情況，因為概括會跟隨區分，而概括中如何能沒有區分呢？或許需要區分這些差異，這在自釋中已經說明。在作為『因』（hetu，理由）的顯現中，如果缺乏與例子相似的其他法，那麼它就成爲了真正的論證。例如，『聲音是常，因為它是可聽的』，這是聲音的一般特徵。又如，『海螺的聲音是常，因為它不是由努力產生的，就像閃電一樣』。這兩個例子都因為像是論證而實際並非論證，因為它們包含著錯誤、矛盾、相同、待證和時間上的不確定性，這些都被確定為非論證。 If it is through directly generating inference, or through indirect means? If the former, it is unreasonable, because for the opponent, only the recollection of the connection in the listener's lineage can become the argument. If the latter, then the auditory cognition that arises when the opponent hears the proponent's statement of proof will also become an argument. Therefore, it is necessary to qualify the word 'statement'. If it is thought that 'wanting to understand' etc. are not themselves proofs, so they cannot be arguments, then whether the 'proof' is direct or indirect, other faults will arise. If it is thought that what is established through indirect means can be an argument, but auditory cognition cannot be included, because the argument of stating similarities is not auditory cognition, then this is also unreasonable, because pointing out the example of similarity itself, whether directly or indirectly, has the fault of argument. Even if something is temporarily taken as the 'pakṣa' (thesis), it will always be the 'pakṣa', and it is impossible to become something else, because examples etc. will cause obstruction due to their respective characteristics, so that everything cannot become an argument. If this is thought, then the distinction of concepts cannot exist, because existence will obstruct it. Therefore, 'pointing out similar examples' will become the sixth case, and in this case, selecting one from the five statements as the qualification of the argument becomes meaningless. If it is thought that this qualification is different from all other statements, and it is not desired to take all five statements as arguments, then, whatever you want to take as an argument, please qualify it, do not confuse the issue with this pretense that everything is an argument. If it is said that other statements are assumed to be proofs, then there is no need to assume, because the actual situation of each is not beyond sound. If all five parts are proofs, then is there still a possibility of distinguishing even just the names of the five parts in general? It seems that there is no possibility of having both generalization and distinction, because generalization follows distinction, and how can there be no distinction in generalization? Perhaps it is necessary to distinguish these differences, which has been explained in the self-commentary. In the manifestation of 'hetu' (reason), if there is a lack of other dharmas similar to the example, then it becomes a true argument. For example, 'sound is permanent, because it is audible', this is the general characteristic of sound. Also, 'the sound of a conch shell is permanent, because it is not produced by effort, like lightning'. These two examples are like arguments but are actually not, because they contain error, contradiction, sameness, that which is to be proven, and temporal uncertainty, which are determined to be non-arguments.
【English Translation】 So, is it through directly generating inference, or through indirect means? If the former, it is unreasonable, because for the opponent, only the recollection of the connection in the listener's lineage can become the argument. If the latter, then the auditory cognition that arises when the opponent hears the proponent's statement of proof will also become an argument. Therefore, it is necessary to qualify the word 'statement'. If it is thought that 'wanting to understand' etc. are not themselves proofs, so they cannot be arguments, then whether the 'proof' is direct or indirect, other faults will arise. If it is thought that what is established through indirect means can be an argument, but auditory cognition cannot be included, because the argument of stating similarities is not auditory cognition, then this is also unreasonable, because pointing out the example of similarity itself, whether directly or indirectly, has the fault of argument. Even if something is temporarily taken as the 'pakṣa' (thesis), it will always be the 'pakṣa', and it is impossible to become something else, because examples etc. will cause obstruction due to their respective characteristics, so that everything cannot become an argument. If this is thought, then the distinction of concepts cannot exist, because existence will obstruct it. Therefore, 'pointing out similar examples' will become the sixth case, and in this case, selecting one from the five statements as the qualification of the argument becomes meaningless. If it is thought that this qualification is different from all other statements, and it is not desired to take all five statements as arguments, then, whatever you want to take as an argument, please qualify it, do not confuse the issue with this pretense that everything is an argument. If it is said that other statements are assumed to be proofs, then there is no need to assume, because the actual situation of each is not beyond sound. If all five parts are proofs, then is there still a possibility of distinguishing even just the names of the five parts in general? It seems that there is no possibility of having both generalization and distinction, because generalization follows distinction, and how can there be no distinction in generalization? Perhaps it is necessary to distinguish these differences, which has been explained in the self-commentary. In the manifestation of 'hetu' (reason), if there is a lack of other dharmas similar to the example, then it becomes a true argument. For example, 'sound is permanent, because it is audible', this is the general characteristic of sound. Also, 'the sound of a conch shell is permanent, because it is not produced by effort, like lightning'. These two examples are like arguments but are actually not, because they contain error, contradiction, sameness, that which is to be proven, and temporal uncertainty, which are determined to be non-arguments.
ི་ནང་དུ་འདུས་ལ། ཆོས་མཐུན་པ་དཔེ་བརྗོད་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ༷་བྲག༷་པ༷་རྣམ༷ས་ན༷་རེ༷། 8-12-38b བསྒྲུབ་བྱ་དེ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷འི་ཆོ༷ས་གཏ༷ན་ཚི༷གས་སོ༷་དང་དེ་བརྗོད་སྒྲུབ་ངག་གོ་ཞེ༷ས་རྗོད༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་དོ༷། །དེ༷་ལ༷་ཡ༷ང་། སྤྱི༷་ཉི༷ད་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ཀྱི་ཆོས༷་སུ༷་ཐ༷ལ་བ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཆོ༷ས་རྐྱང་ད༷ང་ཆོས༷་ཅ༷ན་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་མི༷ན་ཏེ་གྲུབ་ཟིན་པས་སོ། །དེས་ན་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ད༷ང་ལྡ༷ན་པའི༷་ཆོ༷ས་རྟགས་སུ་འཐོ༷བ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་སྒྲ་རྟག་སྟེ་མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའང་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གཞི་དེ་ཆོས་གཞ༷ན་གྱི༷འང་མ༷་ངེ༷ས་པ༷འང་འགྱུར༷་རོ། །གཞན་གྱིའང་སྟེ་མི་རྟག་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པའི་ཆོས་སྒྲ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། མིག་གི་གཟུང་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར། ཡང་མ་ངེས་པ་སྒྲ་རྟག་སྟེ་ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་ཞེས་པའང་རྟགས་སུ་ཐལ་བས་སོ། །དངོས་འགྱུར་གྱི་མཁ༷འ་དང་བདག་ལ་སོ༷གས་པ་ཡོ༷ད་པ་ཉི༷ད་སྒྲུབ༷་པ༷་ཡི༷། སྦྱོར༷་བ༷འང་འགོ༷ད་པ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་པར་འགྱུར༷་ཏེ་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཡི་ཆོས་ལྡན་མི་ཤེས་པས་སོ། །སེར༷་སྐྱ་པ༷་ན༷་རེ༷། ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཞ༷ན་ལ༷་བསྟན༷་པར༷་བྱ༷་བའི༷་དོན༷་དུ༷་གཞན་དོན་གྱི་རྗེས༷་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་རྣ༷མ་པ༷་གཉི༷ས་ཏེ༷། གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་འཛིན་པར་གྱུར་པ་རྣ༷མ་པ༷ར་ལྡན༷་པ༷་ད༷ང་། 8-12-39a གཞན་ཕྱོགས་བཀག་པའམ་བས༷ལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་འོ༷ངས་པ༷་གཞན་བཀག་ཙམ་གྱིས་རང་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་འདོད་པའོ༷། །ཞེ༷ས་པ༷་འདི༷་ལ༷། རྣམ་ལྡན་སྒྲུབ་ངག་ནི་དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་སོགས་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ནོ། །ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་གཙོ་བོ་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་ཆོས་ལྔ་ལྡན་དེ་སྒྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་འགོད་དོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་གཞལ་བྱར་མི་འཐད་པར་ཐལ། གྲངས་ཅན་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་གཟུང་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཤེས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྣམ་ལྡན་ལས་གཙོ་བོའི་རང་མཚན་སྒྲུབ་པ་ནི། རྗེས་དཔག་ཚ༷ད་མ༷འི་ཡུལ༷་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པ་མི༷་ཤེ༷ས་པ༷འི་ཕྱིར༷་མི་འཐད་དོ། །བསྒྲུབ༷་བྱའི༷་ཆོས༷་ཀྱང༷་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་དུ༷་འགྱུར༷་བར་ཐལ་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཏམ་རྒྱུད་རྒྱས༷་པའི༷་ང༷ག་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འཐད་པ་མི༷ན་ལྷག་ཆད་བྲལ་བའི་ངག་བསྡུས་པའང་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྗོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན། དཔེ་ཤིང་ཤུན་སོགས་ལ་གཙོ༷་བོ༷་དཔེ་ལ་རྗེས༷་སུ་འགྲོ་བ༷་ད༷ང་ལྡན༷་མི༷ན་ཏེ་རྟགས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་སོགས་མ་དམིགས་པས་སོ། །རྟགས་ཀྱི་ངག༷་ཀྱང༷་ཉེ་བ༷ར་འཇལ༷་བྱེད་དུ་མི༷་རི༷གས་ཏེ་ངག་གིས་བསྟན
【現代漢語翻譯】 聚集在一起，因為有符合正法的例子。小乘論師說： 『所要證明的事物具有的法，就是理由，而表達它的語言就是能成立的語言。』 對此，如果普遍性本身成為理由的法，那就會出現太過寬泛的錯誤，因為它具備這種普遍性。單獨的法和單獨的有法都不是所要證明的，因為它們已經被證實了。因此，想要了解特殊性，就必須獲得與所要證明的事物具有相同法的特徵，這樣，『聲音是常，因為它是可聽的』這樣的說法才是正確的。 如果這樣，那麼作為基礎的事物也會變得不確定。例如，與無常相關的瓶子的法，可以作為聲音的理由，即眼睛所能感知的對象，可以作為聲音無常的特徵。同樣，『聲音是常，因為它不是有實體的』這樣的說法也會出現理由不成立的過失。 對於直接顯現的虛空和自我等事物的存在進行論證，也不會進行陳述，因為有法尚未成立，所以無法瞭解它的法。勝論派說：爲了向其他論敵展示，有兩種為他人的推論：一種是具備五個部分的理由，例如爲了確立自方觀點而提出的主要理由，另一種是駁斥或排除他方觀點，僅僅通過排除他方觀點來確立自方觀點。 對此，他們說：『具備各個部分的能成立的語言，就是具備五個部分的陳述。』因此，他們將具備五個部分的主要理由作為能成立的理由。然而，具備五個部分的特徵的主要自相，不應被量度為現量，因為數論派認為，現量所量度的對象是共相，這是由知識所引起的。因此，通過具備各個部分的理由來成立主要自相是不合理的，因為不瞭解現量所量度的對象是共相。 所要證明的法也可能變成能成立的法，因為兩者本質相同。冗長的故事和能成立的語言並不合理，您也沒有陳述過沒有增減的簡短語言。例如，樹皮等例子不具備與主要例子相似的特徵，因為沒有觀察到產生特徵的原因等。理由的語言也不適合作為衡量標準，因為語言表達了...
【English Translation】 gather together, because there are examples that conform to the Dharma. The Hinayana masters say: 'The Dharma possessed by the object to be proven is the reason, and the language that expresses it is the language that can establish.' Regarding this, if universality itself becomes the Dharma of the reason, then there will be an error of being too broad, because it possesses this universality. A single Dharma and a single Dharmī (possessor of Dharma) are not what needs to be proven, because they have already been proven. Therefore, to understand the particularity, one must obtain a characteristic that has the same Dharma as the object to be proven, so that the statement 'sound is permanent because it is audible' is correct. If so, then the basis will also become uncertain. For example, the Dharma of a pot related to impermanence can be the reason for sound, i.e., the object that can be perceived by the eye can be the characteristic of the impermanence of sound. Similarly, the statement 'sound is permanent because it is not substantial' will also have the fault of the reason being unestablished. Arguing for the existence of directly manifested space and self, etc., will not involve stating the proposition, because the Dharmī has not been established, so its Dharma cannot be understood. The Vaisheshika school says: In order to show to other opponents, there are two types of inference for others: one is the reason with five parts, such as the main reason put forward to establish one's own view, and the other is to refute or exclude the other's view, establishing one's own view merely by excluding the other's view. Regarding this, they say: 'The language that can establish with all parts is the statement with five parts.' Therefore, they regard the main reason with five characteristics as the reason that can establish. However, the main self-character with five characteristics should not be measured as direct perception, because the Samkhya school believes that the object measured by direct perception is the universal character, which is caused by knowledge. Therefore, it is unreasonable to establish the main self-character through the reason with all parts, because it is not understood that the object measured by direct perception is the universal character. The Dharma to be proven may also become the Dharma that can establish, because the two are of the same essence. Lengthy stories and the language that can establish are not reasonable, and you have not stated a concise language without increase or decrease. For example, examples such as tree bark do not have characteristics similar to the main example, because the cause of producing the characteristic, etc., has not been observed. The language of reason is also not suitable as a measure, because language expresses...
་པ་བཞིན་མི་གྲུབ་པས་སོ། །འབྲས་བུས་ 8-12-39b སྟོང་པས་རྒྱུ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་ནི། ད༷མ་བཅ༷འ་བ་གཅིག་པུའི་དོ༷ན་ད༷ང་འག༷ལ་བ༷ར་འགྱུར༷། གཅིག་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཙམ་སྒྲུབ་ན་རྩོད༷་པ༷་མེ༷ད་ཕྱིར༷་རྒྱུ་ཡོ༷ད་ཙ༷མ་ནི་གནོད་བྱེད་དུ་གྲུབ་པ་མིན༷། ཐ༷་ད༷ད་པའི་ཤི༷ང་ཤུ༷ན་ཡལ་འདབ་ལ༷་སོག༷ས་པ་ཤིང་གི་རིགས་གཅིག་ཡོད་པ་བཞི༷ན། རྗེས༷་འགྲོ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་པ་ཅན་ཙམ་དུ་སྒྲུབ༷་ཅེ༷་ན༷། རི༷གས་གཅི༷ག་ཉིད་ཀུན་ལ་རྗེ༷ས་སུ༷་འགྲོ་བ༷་ཅ༷ན་ལ་རྟགས་གང་བཀོད་ལྟར་སྣང་ཡང་འབྲས་བུ་དུ་མ་ལས་གཞ༷ན་གསལ་བ་ཐ་དད་དུ་བདེ་སོགས་འབྲས༷་བུ༷་གཅི༷ག་པ༷་ཉི༷ད་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་མིན་གྱི་དེ་དག་ཉེ༷་བར༷་ལེ༷ན་པ༷་གཅིག་གྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ལ༷འང༷་སྐྱོན་དེ༷ར་འགྱུར༷་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ལའང་གཙོ་བོའི་འབྲས་བུ་དེར་འགྱུར་ཏེ་བདག་གི་ཤེས་པ་ལ་བདེ་སོགས་ཡིན་པས་སོ། །ཞེས་དང་། ཡང་ན་དེར་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་གཙོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། སྐྱེས་བུ་ལའང་ངོ་། །དེ་ལ་སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་ཡུལ་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་ནང་གི་མིན་ཟེར་ན། ཕྱི་མིན་ཏེ། ཕྱི་ཡིན་པ་དང་མིན་པ་གཉིས་ཀར་སྐྱོན་ཡོད་པས་སོ། །ཕྱི་ཡིན་ན་བདེ་སོགས་ཀྱང་སྒྲ་སོགས་དང་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པས་རིགས་གཅིག་དཔོག་པ་ལ་གནོད། མིན་ན་གཙོ་བོའི་འབྲས་བུར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་བདེ་སོགས་ཕྱི་མི༷ན་ཏེ་ཡིན་མིན་གཉི༷ས་ཀ༷ར་ 8-12-40a ཡང་སྐྱོན༷་ཡོ༷ད་ཕྱིར༷། རིགས་གཅིག་ཡོད་པར་ཁ༷ས་བླ༷ངས་ན༷་ཡ༷ང་རྟགས་དེ་གཅིག་སྒྲུབ་ལ་འག༷ལ་བ༷་ཉི༷ད་དོ། །དེ་སྒྲུབ་ལ་རྟགས་དེ་མ༷་ངེས༷་པ༷ར་ཡ༷ང་འགྱུར༷་ཏེ་གཉིས་ཀར་ཡོད་པས་སོ། །དེའི་དཔེ༷་ནི༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷ས་དབེན་པའམ་ཕོ༷ངས་པར་འགྱུར༷་ཏེ་གཙོ་བོ་དེ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་པས་སོ། །གཉིས་པ་བསལ་འོངས་འགོག་པ་ནི། དངོས་འགལ་གཅིག་བཀག་པས་གཅིག་འགྲུབ་མོད་ཀྱི། ཐལ་བས་སུན་འབྱིན་པ་ན་མ་གྲུབ་དང་མ་ངེས་པ་སོགས་བཀག་པས་གཅིག་ཤོས་མི་འགྲུབ་ཅེས་སོ། །ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་སྒྲ་རྟག་ཅེས་པ་མ་ངེས་སོ་ཞེས་སུན་ཕྱུང་བ་ན་གཞན་བཀག་ན་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆུ་ཀླུང་གང་བ་རྒྱུ་གཞན་གངས་ཞུ་བ་སོགས་སོ་སོར་བཀག་པས་ཆར་འབབ་པ་རྟོགས་པ་བཞིན་བཀག་པ་ལས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མིན་ཏེ་ཆུ་ཀླུང་གང་བའི་ངོ་བོའམ་ཁྱད་པར་དེ་ལས་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་བཀག་པས་མིན་ནོ། །འབྲུག་གློག་ལ་ཆར་འབབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སོ་སོར་བསྟན་པས་ཐོག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞན་བཀག་པ་ཙམ་ལས་རང་ལུགས་འགྲུ༷བ་པ་མི༷ན་ཆུ་གང་བ་ནི་བཀག་པས་མིན་ཏེ་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ལ༷ས་ཡི༷ན་ནོ༷། །གཞན་ཕྱོགས་འགེ༷གས་པའི་གཏ༷ན་ཚི༷གས་གཉི༷ས་སུ་གྲངས་ངེས་ 8-12-40b པ་མ༷་ཡི༷ན་པས། གཞན་འགེགས་པ
【現代漢語翻譯】 因為結果是空性，所以不能成立。如果通過結果的空性來成立一個因，這與唯一的承諾相違背。如果僅僅成立一個因，那就沒有爭論，僅僅存在因並不能成立為損害。如同樹幹、樹枝、樹葉等各種不同的部分都屬於同一種樹木一樣。如果僅僅成立一切隨行者都具有某種性質，那麼，雖然表面上看起來對所有具有同一種性質的事物都適用的標誌，但從眾多不同的結果中，可以清楚地看到，快樂等各種不同的結果並非都是唯一的因所致。如果成立這些結果都是由一個近取因所致，那麼，這也會導致同樣的錯誤。因為近取因，即具有覺知的補特伽羅，也會成為主要的結果，因為補特伽羅的覺知中也存在快樂等。或者，如果說快樂等是由一個主要的近取因而產生的，那麼，補特伽羅也是如此。如果說補特伽羅相續中的快樂等是由外境的聲音等引起的，而不是由內在引起的，那麼，這既不是外在的，也不是非外在的，因為這兩種情況都有錯誤。如果是外在的，那麼快樂等也應該像聲音等一樣，可以被區分開來，這樣就會損害對同一種類的推斷。如果不是外在的，那麼就會成為主要的結果。因此，快樂等不是外在的，因為無論是外在的還是非外在的，都有錯誤。如果承認存在同一種類，那麼，這個標誌仍然與成立一個相違背。如果用這個標誌來成立它，那麼也會變得不定，因為兩者都存在。這種情況的例子是，會變得缺乏或貧乏所要成立的事物，因為主要的事物存在與否是不確定的。 第二，駁斥排除他者的觀點：雖然排除一個相違的事物可以成立另一個，但在用過失來反駁時，排除不成和不定等並不能成立另一個。例如，當反駁說『因為不是有身體的，所以聲音是常』是不定的時，即使排除了其他，也不能成立聲音是無常的。如果說，就像通過排除其他原因，如冰雪融化等，可以推斷出河流充滿是因為下雨一樣，也可以通過排除來成立，那麼，這是不對的，因為這是從河流充滿的本質或特徵來推斷的，而不是通過排除其他。如果分別指出雷電是下雨的原因，那麼也會導致閃電等也成為原因。因此，僅僅排除其他並不能成立自己的觀點，河流充滿不是通過排除來成立的，而是通過特徵來成立的。排除他方的理由的數量是不確定的，因此，排除他者...
【English Translation】 Because the result is emptiness, it cannot be established. If one establishes a cause through the emptiness of the result, it contradicts the single commitment. If one merely establishes a single cause, there is no debate, and the mere existence of a cause does not establish a harm. Just as the trunk, branches, leaves, and other different parts belong to the same kind of tree. If one merely establishes that all followers possess a certain characteristic, then, although the sign appears to apply to all things of the same kind, it is clear from the many different results that happiness and other different results are not all caused by a single cause. If one establishes that these results are all caused by a single proximate cause, then this will lead to the same error. Because the proximate cause, that is, the person with awareness, will also become the main result, since happiness and other things exist in the person's awareness. Or, if one says that happiness and other things are produced by a single main proximate cause, then the person is also the same. If one says that the happiness and other things in the person's continuum are caused by external objects such as sounds, and not by internal ones, then it is neither external nor non-external, because there are errors in both cases. If it is external, then happiness and other things should also be distinguished like sounds and other things, which would harm the inference of the same kind. If it is not external, then it would become the main result. Therefore, happiness and other things are not external, because there are errors in both external and non-external. If one admits that there is the same kind, then that sign still contradicts the establishment of one. If one uses that sign to establish it, then it will also become uncertain, because both exist. The example of this is that it will become lacking or impoverished in what is to be established, because it is uncertain whether the main thing exists or not. Second, refuting the exclusion of others: Although excluding one contradictory thing can establish another, when refuting with faults, excluding non-establishment and uncertainty, etc., does not establish another. For example, when refuting that 'because it is not embodied, sound is permanent' is uncertain, even if other things are excluded, it cannot be established that sound is impermanent. If one says that, just as one can infer that a river is full because of rain by excluding other causes such as melting snow, one can also establish by exclusion, then this is not correct, because it is inferred from the essence or characteristic of the river being full, and not by excluding others. If one separately points out that thunder and lightning are the causes of rain, then it will also lead to lightning and other things becoming causes. Therefore, merely excluding others does not establish one's own view, and the river being full is not established by exclusion, but by characteristics. The number of reasons for excluding the other side is uncertain, therefore, excluding others...
འི་ཕྱོགས་ཚིག་དཔེ་དང་འགལ་བ་དང་ཁས་བླངས་འགལ་བ་གཉིས་སུ་མི་ངེས་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་སོགས་ཀྱང་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །གསལ་བ་རྣམས་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཐ་དད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཐལ་གཙོ་བོ་གཅིག་སྔོན་དུ་མ་སོང་བར་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་དང་། སྤྱི་གཅིག་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མཐོང་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱང་ཞེས་སམ། ཡང་ན་གཙོ་བོ་གཅིག་སྔོན་དུ་མ་སོང་ན་འབྲས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་དམ་ཡང་ན་ཤིན་ཏུ་ཐ་མི་དད་དུ་སྐྱེད་དོ་ཞེས་ཐལ་བའི་སྦྱོར༷་བ༷་གཉི༷ས་ཀྱང༷་རི༷གས་པ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ཁྱབ་པ་ངེས་ཤིང་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སོ། །གཞན་བཀག་པའི་རྗེ༷ས་ཐོ༷གས་མ༷་ནི༷་བཟློ༷ག་པ༷་རང་རྒྱུད་དམ་རང་ལུགས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ༷་གཙོ་བོ་གཅི༷ག་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བས༷ལ་བ༷་ལ༷་གནོད་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་དེ༷་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི༷་རི༷གས་སོ། །གཙོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་རྣ༷མ་ལྡན༷་ལྔ་ཡོད་པ་བཞི༷ན་དུ༷་དེ་བཟློག་ཐལ་བ་འཕང་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྔ༷་ཉི༷ད་མི༷ན་པར་ཐལ་ལོ། །རྗེས་ཐོགས་མ་འདི་གཞན་ཕྱོགས་གཅིག་བསལ་བས་འོངས་པ་ཡིན་ནམ། མཐའ་དག་ཡིན། དང་པོ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་མི་རིགས་ཏེ་གཙང་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ངེས་སོ། །རྣམ་ལྡན་ 8-12-41a བཞིན་ལྔ་ཉིད་སོགས་མིན་ཏེ་བསལ་ཏེ་འོངས་པ་ནི་གཞན་ཕྱོགས་བཀག་པ་ལས་འོང་གི མཐའ་དག་ཡིན་ན་བསལ་འོངས་ནམ་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ། །རྗེས་ཐོགས་མ་འདི་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་རེ་རེ་ནས་བཀག་སྟེ་མ་ལུས་པ་བཀག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་འདོད་ན་ཐུག་པ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །རྒོ༷ལ་བ་ཡི་འདོད་པ་རེ༷་རེ༷་ནས་བཀ༷ག་པ༷་ལ༷ས་གལ༷་ཏེ༷་རྗེ༷ས་ཐོ༷གས་མ༷་འདོ༷ད་ན༷་རྒོ༷ལ་བ༷འི་ལ༷ན་ལ༷་ནི་ཕ་མཐ༷འ་མེ༷ད་ཉི༷ད་ཡིན་པས་དེའི་གྲངས་ཀྱི་བ༷སལ་འོ༷ངས་རྣམ༷ས་སུ༷་ཐ༷ལ་བ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ་ཐུག་མེད་ཡིན་པས་རང་ཕྱོགས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཞེས་སོ། །ཞེ༷ས་བྱ་བ་བར་སྐབ༷ས་ཀྱི་ཚིག༷ས་སུ༷་བཅ༷ད་པའོ། །རྩོད༷་པ༷་སྒྲུབ༷་པ༷་ན༷ས་ནི༷། མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་ངེས་པ་དང་། འགལ་བའི་དོན་ནི། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །མ་གྲུབ་པ། མིག་གིས་གཟུང་བྱའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་ལྟ་བུ། མ་ངེས་པ། ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་རྟག་ལྟ་བུ། འགལ་བ་གཉིས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས། སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པས་རྟག །ཅེས་དང་། གྲངས་ཅན་པས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་དེ་དེ་ལས་ཡོད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ལྟ་བུ་ཟེར། འགལ་བ་དང་པོ་བྱེ་བྲག་པའི་ངོར་དབང་པོས་གཟུང་བྱ་སོགས་གཉིས་སུ་འཇུག་བས་མ་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་མིན། ཕྱི་མ་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་མ་གྲུབ་པའམ། གྲངས་ཅན་པའི་དབང་དུ་ན་དཔེ་མེད་པས་ 8-12-41b ཐུན་མིན་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་མིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མ༷་གྲུ༷བ་པའི་དཔེ་ཙམ་ལས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་གཅི
【現代漢語翻譯】 如果論式與例子相悖，或者與承諾相悖，則不一定是『相違』，因為指出『周遍』的支分不完整等過失，也是對其他論式有害的。『明』（藏文：གསལ་བ་）的事物，應成為無有『隨行』（梵文：अन्वय，anvaya，隨順、相應）的完全不同的事物，因為主要的『一』（藏文：གཅིག་）沒有先出現，而是新產生以前沒有的事物。 上述論式，以及『因為先出現了一個『總』（藏文：སྤྱི་），所以在『明』的事物中看到了『隨行』。』這兩個論式，或者說，如果主要的『一』沒有先出現，那麼結果要麼是非常不同，要麼是非常相同。』這兩個論式也不合理，因為『周遍』不確定，而且例子中沒有『隨行』。 『遮止後起』（藏文：གཞན་བཀག་པའི་རྗེས་ཐོགས་མ་）是指，如果有人想建立『自續』（藏文：རང་རྒྱུད་）或『自宗』（藏文：རང་ལུགས་），那麼將從主要『一』中產生的事物，作為有害的論式來駁斥，這是不合理的。就像有五個『具相』（藏文：རྣམ་ལྡན་）來建立主要『一』一樣，如果反過來拋出『反駁』，那麼就成了不是五個『因』（藏文：གཏན་ཚིགས་）本身了。 這個『遮止後起』是從遮止對方的一個方面而來，還是從遮止所有方面而來？如果是前者，那麼只遮止一個方面是不合理的，因為『清』（藏文：གཙང་）等事物也不確定。如果像『具相』一樣，不是五個『因』本身，那麼從遮止而來的是從遮止對方而來，如果是遮止所有方面，那麼『遮止後起』永遠無法成立。 如果這個『遮止後起』是指，從駁斥辯論者的每一個觀點，直到駁斥所有觀點之後才成立，那麼就沒有盡頭了。』辯論者的每一個觀點被駁斥后，才認為有『遮止後起』，那麼對於辯論者的回答來說，就沒有盡頭了，因此誰能承受其數量的駁斥呢？因為沒有盡頭，所以無法建立自己的觀點。』 以上是中間的斷句。 關於『辯論』（藏文：རྩོད་པ་）和『建立』（藏文：སྒྲུབ་པ་）：『不成』（藏文：མ་གྲུབ་པ་）、『不定』（藏文：མ་ངེས་པ་）和『相違』（藏文：འགལ་བ་）的含義是：似是而非的『因』（藏文：གཏན་ཚིགས་）。『不成』，例如：『因為是眼睛所見之物，所以聲音是無常的。』『不定』，例如：『因為不是有身體之物，所以是常的。』『相違』有兩種：『勝論派』（藏文：བྱེ་བྲག་པ་）說：『因為是可以被自在天感知的，所以是常的。』『數論派』（藏文：གྲངས་ཅན་པ་）說：『結果存在於原因中，因為存在於原因中的事物會產生。』 第一個『相違』，在『勝論派』看來，『可以被自在天感知』等有兩種含義，所以是『不定』，而不是『相違』。后一個『相違』，在『佛教徒』（藏文：སངས་རྒྱས་པ་）看來是『不成』，或者在『數論派』看來，因為沒有例子，所以是『不共』（藏文：ཐུན་མིན་），而不是『相違』。 以上。
【English Translation】 If the argument contradicts the example or the commitment, it is not necessarily a 'contradiction', because pointing out the flaws in the incompleteness of the 'pervasion' is also harmful to other arguments. 'Clear' (Tibetan: གསལ་བ་) things should become completely different things without 'concomitance' (Sanskrit: अन्वय, anvaya, following, corresponding), because the main 'one' (Tibetan: གཅིག་) did not appear first, but newly produced something that did not exist before. The above argument, as well as 'Because a 'general' (Tibetan: སྤྱི་) appeared first, 'concomitance' is seen in 'clear' things.' These two arguments, or rather, 'If the main 'one' did not appear first, then the results are either very different or very similar.' These two arguments are also unreasonable, because the 'pervasion' is uncertain, and there is no 'concomitance' in the example. 'Subsequent prevention' (Tibetan: གཞན་བཀག་པའི་རྗེས་ཐོགས་མ་) refers to the fact that if someone wants to establish 'self-continuity' (Tibetan: རང་རྒྱུད་) or 'self-doctrine' (Tibetan: རང་ལུགས་), then refuting things produced from the main 'one' as harmful arguments is unreasonable. Just as there are five 'qualified' (Tibetan: རྣམ་ལྡན་) to establish the main 'one', if the 'refutation' is thrown back, then it becomes not the five 'reasons' (Tibetan: གཏན་ཚིགས་) themselves. Does this 'subsequent prevention' come from preventing one aspect of the opponent, or from preventing all aspects? If it is the former, then preventing only one aspect is unreasonable, because 'pure' (Tibetan: གཙང་) and other things are also uncertain. If, like 'qualified', it is not the five 'reasons' themselves, then what comes from prevention comes from preventing the opponent, and if all aspects are prevented, then 'subsequent prevention' can never be established. If this 'subsequent prevention' refers to the fact that it is established after refuting each point of view of the debater until all points of view are refuted, then there is no end. 'After each point of view of the debater is refuted, it is considered that there is 'subsequent prevention', then there is no end to the debater's answers, so who can bear the number of refutations? Because there is no end, it is impossible to establish one's own point of view.' The above is the sentence break in the middle. Regarding 'debate' (Tibetan: རྩོད་པ་) and 'establishment' (Tibetan: སྒྲུབ་པ་): The meanings of 'unestablished' (Tibetan: མ་གྲུབ་པ་), 'uncertain' (Tibetan: མ་ངེས་པ་), and 'contradictory' (Tibetan: འགལ་བ་) are: seemingly reasonable 'reasons' (Tibetan: གཏན་ཚིགས་). 'Unestablished', for example: 'Because it is something seen by the eyes, sound is impermanent.' 'Uncertain', for example: 'Because it is not something with a body, it is permanent.' There are two types of 'contradictory': 'Vaishnavas' (Tibetan: བྱེ་བྲག་པ་) say: 'Because it can be perceived by Ishvara, it is permanent.' 'Samkhyas' (Tibetan: གྲངས་ཅན་པ་) say: 'The result exists in the cause, because things that exist in the cause are produced.' The first 'contradiction', in the view of 'Vaishnavas', 'can be perceived by Ishvara' and other things have two meanings, so it is 'uncertain', not 'contradictory'. The latter 'contradiction', in the view of 'Buddhists' (Tibetan: སངས་རྒྱས་པ་), is 'unestablished', or in the view of 'Samkhyas', because there is no example, it is 'unique' (Tibetan: ཐུན་མིན་), not 'contradictory'. The above.
ག་མ་གྲུབ་པ་སོགས་དབྱེ༷་བ༷་དང་མཚན་ཉིད་བརྗོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་པ་དང་། གཞི་གང་དུ་འཁྲུལ༷་པ༷་ཅན་མ་ངེས་པ་ལ༷་ཡང་དབྱེ་མཚན་བརྗོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་པས་སོ། །མ་ངེས་དེ༷་ནི༷་ཐུན༷་མོ༷ང་མིན་པ་ནི་མ་ངེས་པ༷འ༷ང་ཡོ༷ད་ལ། འག༷ལ་བ༷་ལ་མི༷་འཁྲུལ༷་པ༷་ཅ༷ན་ཡང་ཡོད་ཀྱང་མ་བསྟན་པས་སོ། །འག༷ལ་བ༷་དང་པོ་གཅི༷ག་ནི༷་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་མཚུང༷ས་པ༷་རུ༷་འཇུག་པས་མ་ངེས་ལ། གཅི༷ག་ནི༷་མ༷་གྲུབ༷་པའམ་ཐུན༷་མོ༷ང་མི༷ན་པའི་མ་ངེས་པའོ། །འགལ་རྟགས་ཀྱིས་བཟློག༷་པ༷་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཡི༷་ནི༷་རྒྱུ་མཚ༷ན་ད༷ང་། ཞེ་འདོ༷ད་ལ༷་གནོ༷ད་བྱེ༷ད་སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དག་ཀྱང༷་མ༷་བརྗོད་པས་སོ། །རི༷གས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་ལྟར༷་ན༷། ལྟར་སྣང་བཞི་སྟེ། འཁྲུལ་དང་བཅས་པ། སྐབས་དང་མཚུངས་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ། དུས་ལས་འདས་པ་བཞི་ལྟར་སྣང༷་དུ་༡ འདོད། དང་པོ་མ་ངེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཁོ་ན་གནས་པ་མིན་པར་ཕྱོགས་ལས་གཞན་ལ་འཇུག་པའོ་ཟེར། དེ་མི་འཐད་དེ། འགལ་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ལས་ཐུན་མིན་གྱི་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཡོ༷ད་པ༷་མི༷ན་དེ༷་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལས་གཞ༷ན་༢ ལ་གནས་མི༷ན། གཏན་ཚིགས་སམ་༣ མ༷་ངེས༷་པ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ་དཔེ་བསྟན་ཚད་དཔེ་ལ་འཁྲུལ་ན་དེར་འགྱུར་པས་སོ། ། ༤ མ༷་གྲུབ༷་མི༷ན་དང་པོ་མ༷་༥ ཚ༷ང་བ་ཡིན་པའི་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ 8-12-42a བསྒྲུབ༷་བྱ༷་གྲུབ༷་པ༷འི་ཕྱིར༷་ལྟར་སྣང་མིན་ནོ། །རིག་རལ་ལྟར་ན། རིགས་པ་ཅན་པའི་ལྟར་སྣང་ལྔ་དང་པོ་འཁྲུལ་ཅན་ནི་མ་ངེས་པ་དང་ཁྱད་མེད་ལ། འགལ་བ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་དེ་དང་འགལ་བ་སྨྲ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་རྡུལ་ཕྲན་ལུས་ཅན་མིན་ཕྱིར་རྩོམ་བྱེད་མིན་ཏེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཟེར། དེ་རང་ལུགས་ལ་རྩོམ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བས་སོ་ཟེར། དེ་དག་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་དང་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ལ་གཞན་ལྟར་སྣང་རང་རྐྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གྲངས་ཅན་པས་གཙོ་བོ་རྒྱུ་མིན་ཏེ། སེམས་ཅན་མིན་ཕྱིར་ཞེས་པའང་མ་ངེས་པ་མིན་པར་ཐལ། འགལ་བར་འདོད་དགོས་པས་སོ་ཞེས་འཕང་ངོ་། །གསུམ་པ་སྐབས་དང་མཚུངས་པ་ཞེས་པ། གང་ལས་སྐབས་སུ་བབ་པ་དེ་བསྟན་ཕྱིར་འགོད་པ་སྟེ། བདག་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ་ལུས་ལས་གཞན་མིན་པས་སོ། །ལྟ་བུ་སྟེ་རྟགས་དེ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ཡོད་པས་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ལྟར་སྣང་ལོགས་སུ་བ་མིན་ནོ། །ལུས་ལས་གཞན་མིན་དཔྱད་གཞི་ཁོ་རང་གི་གཞན་སྒྲུབ་པས་སམ་དཔྱད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཁྱད་མེད་པས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་དཔེར་ན། སྒྲ་རྟག་སྟེ་རེག་བྱ་ཅན་མིན་ཕྱིར་བློ་བཞིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཟེར། དེ་རྟགས་རང་ཡང་སྒྲུབ་པས་བསྒྲུབ་ 8-12-42b དགོས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཁྱད་མེད་འདྲ། དཔྱད། དེ་སྒྲ་རེག་བྱ་ཅན་འདུས་པས་འདོད་པ་དེའི་ངོར་རྟགས་གྲུབ་པར་བྱས་ཀྱང་དེ་སྒྲ་ལ་གྲུབ་
【現代漢語翻譯】 未成就等區分和體性未述說，以及於何處錯亂不定者，亦未述說區分體性。不定者，非共同者是不定，相違者不欺騙者亦有，然未示。第一相違者，于雙方相同而轉是不定，一者未成就或非共同之不定。以相違因能遣除，然未述說能成立之理由，以及損害意樂等之區分。如理智者之觀點，有四種似是而非之理：具錯亂者、與時機相符者、與所立相同者、時過者。第一，不定者，謂非唯於一方存在，而於他方亦轉。此不應理，與相違、未成就等相比，無共同之差別，非唯於一方存在，而於他方不轉。論式或成不定，若於譬喻所示之量于譬喻錯亂，則成不定。未成就非第一，是未圓滿之似是而非之理，后 為成立所立，故非似是而非之理。依理路而言，理智者有五種似是而非之理。第一，具錯亂者與不定者無別。所謂相違者，乃立宗后說與彼相違之事，如勝論師說：『極微非有身故，非作者』。此與自宗說作者相違。彼等以法相成立，與立誓相違，故非他之似是而非之理。如數論師說：『自性非因，非有情故』，亦非不定，應許為相違。第三，所謂與時機相符者，為顯示何者為時機所及而安立，如『我為常，異於身故』。如是，因於雙方皆有，故成不定，非似是而非之理。異於身，研究之自體成立他者，或研究與所立相同者，與所立無別而成立，如『聲為常，非所觸故，如意識』。彼因亦成立，故所立 需成立，與所立無別相似。研究。彼聲為所觸所攝，故雖于所許者前成立因，然于聲不成立。
【English Translation】 The distinctions and characteristics of 'not established' etc. are not stated, and the distinctions and characteristics are not stated for those who are uncertain about where they are mistaken. The uncertain is not common, and there are also those who are not deceived by the contradictory, but it is not shown. The first contradictory is uncertain because it applies equally to both sides, and one is the uncertainty of 'not established' or 'not common'. The reason why the contradictory sign can be reversed is that the reasons that can be established and the distinctions that harm desires are not stated. According to the views of intelligent people, there are four kinds of seemingly reasonable arguments: those with confusion, those that are appropriate to the occasion, those that are similar to what is to be established, and those that are outdated. First, the uncertain, which means that it does not only exist on one side, but also applies to the other side. This is not reasonable, because compared with the contradictory, the unestablished, etc., there is no common difference, and it does not only exist on one side, but does not apply to the other side. The argument or becomes uncertain, and if the amount shown in the metaphor is confused in the metaphor, it becomes uncertain. 'Not established' is not the first, it is the seemingly reasonable argument that is not complete, and later In order to establish what is to be established, it is not a seemingly reasonable argument. According to Rigral, intelligent people have five kinds of seemingly reasonable arguments. First, the confused is no different from the uncertain. The so-called contradictory is to make a vow and then say something that contradicts it, such as the Vaibhashika saying: 'Atoms are not physical, so they are not creators'. This contradicts the statement that they are creators in their own school. They are established by Dharma characteristics and contradict the vow, so they are not seemingly reasonable arguments of others. For example, the Samkhya says: 'Nature is not the cause, because it is not sentient', which is not uncertain, but should be allowed to be contradictory. Third, the so-called appropriate to the occasion is established to show what is within the scope of the occasion, such as 'I am permanent, because I am different from the body'. As such, because the sign exists on both sides, it becomes uncertain, and it is not a seemingly reasonable argument. Different from the body, the self of the research establishes the other, or the research is the same as what is to be established, and it is established without being different from what is to be established, such as 'Sound is permanent, because it is not tangible, like consciousness'. That sign is also established, so what is to be established Needs to be established, similar to what is to be established without distinction. Research. That sound is included in what is tangible, so although the cause is established before the permitted, it is not established for the sound.
པ་མིན་ནོ་ཟེར། ཡང་དུས་ལས་འདས་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ་ཟེར། འདི་རྟགས་བརྗོད་དུས་མ་བརྗོད་པས་ལྟར་སྣང་ཟེར་ཡང་དེ་རྟགས་མ་ཚང་བས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ལ། ཕྱེ་མས་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལྟར་སྣང་མིན་ནོ། །བྱེ༷་བྲ༷ག་པ༷འི་ལྟར༷་ན༷། ལྟར་སྣང་གསུམ་སྟེ། མ་གྲུབ། མ་བསྟན། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་གསུམ་ཟེར། དང་པོ་དཔེ་དང་ཆོས་ཅན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པ། གཉིས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་འབྲེལ་བ་མ་བསྟན་པ་དང་དང་པོ་གཉིས་ནི་དཔེ་གཞི་ལ་མེ༷ད་པ༷འ༷མ་ནི༷་ཡང་ན་འག༷ལ་བ༷ར་འགྱུར༷། རྭ་ཅན་ལས་རྟ་དཔོག་པ་བཟློ༷ག་པ་སྟེ་འགལ་ལ། ལྟར་སྣང་ཀུན་དེར་མ༷་ཚ༷ང་བར་བརྗོ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་པས་མི་འཐད་དོ། །ཚ༷ད་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུ༷ས་པ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་གྱི༷་དོན༷་རྗེས༷་སུ༷་དཔ༷ག་པ༷་སྟེ་ལེ༷འུ༷་གསུམ༷་པ༷འོ༷།། །། 辨正喻與偏喻品 རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ༷་གསུམ༷་པའི་རྟག༷ས་ཞེས༷་བརྗོ༷ད་པ༷་ལས། ཚུལ་དང་པོ་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་ཆོ༷ས་སུ༷་ལེ༷གས་གནས་པའི༷། དོན་དེའི་ལྷ༷ག་མ༷་རྗེས་ལྡོག་ཚུལ༷་གཉི༷ས་སུ་གྲག༷ས་པ༷་དེ་ནི་དཔེ༷་ཡི༷ས་སྒོ་ནས་ར༷བ་ཏུ༷་སྟོན༷་པ༷ར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྒྲུབ༷་བྱའི༷་རྗེས༷་སུ༷་འགྲོ༷་བ༷འི་ 8-12-43a རྟག༷ས། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མེད་ན་མེ༷ད་ཉི༷ད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ག༷ང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོ༷ས་མ༷ཐུན་པས་རྗེས་འགྲོ་དང་ཅི༷ག་ཤོས༷་མི་མཐུན་ད༷ང་བཅ༷ས་ཉི༷ད་ཀྱི་དཔེ༷་ལ༷་ར༷བ་ཏུ༷་བསྟན༷་པར༷་བྱ༷་བའོ། །དེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་ནི་མཐུན་དཔེ་ཆོས་ལྡན་མིན་པ་བཅད་ནས་ཡིན་པར་སྟོན་པའི་མ༷་ཡི༷ན་དག༷ག་གི༷་དག༷ག་པ༷་དང༷་དེ༷་བཞི༷ན་ལྡོག་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་མཚ༷ན་ཉི༷ད་མེ༷ད་པ༷་ཡི་དགག་པ་ཡ༷ང་། དཔེར་ན་ལྡོག་པ་ནི། མ༷་བྱས༷་པ༷་ལ༷་རྟག༷་པ་ཡིས་ཁྱབ་པ༷འ༷མ། རྗེས་འགྲོ་ནི། འཇི༷ག་པ༷་ལ༷ས་འདི༷ར་འབྲ༷ས་བུའམ་བྱས་པ་ཉི༷ད་དུ་ངེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི༷་གཉིས་ནི༷་རྗེས༷་སུ༷་བརྗོ༷ད་པར་བྱས༷་ན༷་མེད་མི་འབྱུང་མེད་པའི་མ༷་ཁྱབ༷་འདོ༷ད་མི༷ན་པར་གལ་ཏེ་འདི་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མཚུང༷ས་པར་རྗེས༷་སུ་འགྲོ་བའི་ཐུན༷་མོ༷ང་ད༷ང་ནི༷་གཅིག་ལ་མི་འགྲོ་བའི་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཉི༷ད་དམ་མི་མཐུན་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་འག༷ལ་བ༷འ༷ང་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་ཉི༷ད་དུ་འགྱུར༷་པ༷ར་དོགས་ན་ནི་རེ༷་རེ༷་འམ་གཉི༷ས་ཀ༷་མ༷་བརྗོ༷ད་པ༷་ཡིན་པ་དེ༷ས་ན༷་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་གཉི༷ས་སུ༷་བྱ༷་བའོ། །ར༷ང་གི༷ས་རྟགས་ལས་གཞལ་བྱ་རྟོག༷ས་པ༷་བཞིན་དུ་གཞ༷ན་ཕ་རོལ་པོ་ལ༷འང་དེ་འདྲའི་ངེས༷་པ༷་སྐྱེད༷་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ཡི༷ས་རྟག༷་ཆོས་ཅན། ཕྱོག༷ས་ཀྱི་ཆོས༷་སུ་གནས་ཉི༷ད་ད༷ང་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་མེད་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ༷་བ༷་དང༷་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ༷་
【現代漢語翻譯】 說：『不是。』再說，關於『過時』，例如，當說『聲音是無常的，像瓶子一樣』時，如果有人說這是在陳述理由，或者說『因為是造作的』等等。這是因為在陳述標誌時沒有及時陳述，所以看起來是相似的。然而，這並不是一個完整的標誌，因此不能作為論證。而且，由於麵粉已經證明了要證明的東西，所以它不是相似的。按照外道（བྱེ༷་བྲ༷ག་པ༷，梵文：Vaisheshika，vaisheshika，勝論派）的觀點，相似有三種：未成立、未顯示、以及對存在與否、是與非的懷疑。第一種是指例子和有法之間沒有關聯。第二種是指即使存在，也沒有向對方顯示關聯。前兩種情況要麼在例子中不存在，要麼是矛盾的。例如，從有角推斷馬是相反的。因為所有的相似之處都沒有完全陳述，所以這是不合理的。《量理寶藏論》（ཚ༷ད་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུ༼ས་པ༷，梵文：Pramanavarttika，pramanavarttika，量評釋論）中為他人所作的推論，即第三品。 辨正喻與偏喻品 從『具有三種特徵的標誌』的陳述中，第一種特徵是『完全存在於所立宗的法中』。其含義是，剩餘的后隨和后逆兩種方式，是通過例子來充分展示的。其中，與所證實的相隨的標誌，如果所要證實的不存在，那麼不存在的關係是什麼？這就是通過共同的性質來充分展示相隨和不相隨的例子。其中，相隨是指通過排除不具備共同性質的例子來展示肯定的否定，同樣，后逆是指展示在不相似的一方不存在，也是一種性質的否定。例如，后逆是：『凡不是造作的，都是常有的』。相隨是：『凡是壞滅的，都是果或造作的』。如果這兩個被陳述為『沒有不出現』，那麼如果不是普遍適用的，如果這與一方相似，那麼相隨的共同點，或者與一方不相隨的特殊點，或者僅僅存在於不相似的一方，如果懷疑這是否會變成論證，那麼最好不要陳述其中一個或兩個，因此應該陳述兩個例子。就像自己通過標誌來理解所要衡量的事物一樣，也希望在他人心中產生同樣的確定性，因此，通過標誌、有法、存在於所立宗的法中、以及標誌與法之間沒有不出現的關聯，來證實...
【English Translation】 Saying, 'It is not.' Furthermore, regarding 'past time,' for example, when saying 'Sound is impermanent, like a pot,' if someone says that this is stating a reason, or saying 'because it is made,' and so on. This is because the mark was not stated in time when stating the mark, so it appears similar. However, this is not a complete mark, so it cannot be used as an argument. Moreover, since the flour has already proven what is to be proven, it is not similar. According to the Vaisheshika (བྱེ༷་བྲ༷ག་པ༷，梵文：Vaisheshika，vaisheshika，外道), there are three types of similarity: unestablished, unshown, and doubt about existence or non-existence, being or non-being. The first refers to the lack of connection between the example and the subject. The second refers to the fact that even if it exists, the connection is not shown to the opponent. The first two cases either do not exist in the example or are contradictory. For example, inferring a horse from having horns is contradictory. Since all similarities are not fully stated there, it is unreasonable. The inference for others in the Pramanavarttika (ཚ༷ད་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུ༼ས་པ༷，梵文：Pramanavarttika，pramanavarttika，量評釋論), that is, the third chapter. The Chapter on Correcting Analogies and Flawed Analogies From the statement of 'a mark with three characteristics,' the first characteristic is 'being well-established in the property of the subject.' Its meaning is that the remaining two ways of consequence and counter-consequence are fully demonstrated through examples. Among them, the mark that follows what is to be proven, if what is to be proven does not exist, then what is the relationship of non-existence? This is to fully demonstrate the example of consequence and non-consequence through common properties. Among them, consequence refers to showing the negation of affirmation by excluding examples that do not have common properties, and similarly, counter-consequence refers to showing that it does not exist on the dissimilar side, which is also a negation of property. For example, the counter-consequence is: 'Whatever is not made is permanent.' The consequence is: 'Whatever is destructible is necessarily a result or made.' If these two are stated as 'no non-occurrence,' then if it is not universally applicable, if this is similar to one side, then the commonality of consequence, or the particularity of not being consequent with one side, or only existing on the dissimilar side, if there is doubt whether this will become an argument, then it is best not to state one or both of them, therefore two examples should be stated. Just as one understands what is to be measured through one's own mark, one also hopes to generate the same certainty in the minds of others, therefore, through the mark, the subject, being present in the property of the subject, and the relationship of no non-occurrence between the mark and the property, to prove...
བྱ༷་བརྗོ༷ད་བྱ༷འམ་བསྟན་པར་བྱའི་གཞ༷ན་དམ་བཅའ་ཉེར་སྦྱོར་སོགས་རྣམ༷ས་སྤ༷ང་། དེ་ལྟ་ན་ 8-12-43b འང་དཔེ༷་ནི༷་རྟག༷ས་ལ༷ས་ལོ༷གས་པ༷་རུ༷་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་རང་རྐྱ་བ་ལྟ་བུ་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷་གཏ༷ན་ཚིག༷ས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཁྱབ་པའི་དོ༷ན་མཚོན་ཅིང་སྟོན༷་པ་ཙམ་ཡིན་པའི༷་ཕྱིར༷། དཔེ་ཉེར༷་འཇ༷ལ་ཞེས་ཕུང་གསུམ་པའི་ཚད་མ་བཞི༷ན་དུ༷་དོ༷ན་མེ༷ད་པའང་མི༷ན་ཏེ་འདིས་རྟགས་ཀྱི༷་འབྲེ༷ལ་བ༷་སྒྲུབ༷་ཅིང་སྟོན་པའི༷་ཕྱིར༷། ག༷ལ་ཏེ༷་ཕྱོགས་ཆོས་ལ་བསམ་པ་ཡིན་ན་དེ་མིན་པའི་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་པ་མཐུན་མི་མཐུན་གཉི༷ས་ཡི༷ན་ན་དེའི་དབང་དུ་དཔེ༷་ནི༷་ཡན་ལག་ལོ༷གས་ཤིག༷་ཉི༷ད་དུ་འདོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་གྱིས༷་སྒྲུབ་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་སྟོན་པ་ལས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ལོགས་སུ་བ་ཞིག་ཏུ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱབ་པ་ལས་ལོ༷གས་སུ་ཡི༷ན་ན་འཇི༷ག་རྟེན༷་པ་དང༷་མཚུང༷ས་འགྱུར༷་ཏེ་ཁྱབ་འབྲེལ་མེད་པར་དཔེ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་དེ༷་དག༷་གི༷ས་ནི་སྒྲ་བུམ་བྱས་པར་འདྲ་ཞེས་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་ལ༷། ཁྱབ་པ་མི་དགོས་པར་ཆོ༷ས་མཐུན༷་ཏེ་འདྲ་བ་འབ༷འ་ཞི༷ག་ཙམ་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད། བསྒྲུབ༷་བྱ༷་དང་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་གཉི༷ས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་སྤ༷ངས་ནས༷་དཔེ་ཙམ་བཀོད་པ་དེ༷་ལྟར༷་ན་དེ་འདྲ་བ་ཙམ་ཉེར༷་འཇ༷ལ་ཙམ༷་པོ༷ར་འགྱུར༷། འདྲ་བ་ཙམ་འཇལ་ཡང་གོ་བྱེད་མིན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འདྲ་བས་རྟོགས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་མི་སྲིད་པས་སོ། །འདྲ་ཙམ་གོ་བྱེད་མིན་ཡང་ཆོ༷ས་མི༷་མཐུན༷་པ༷ས་དེ་གོའོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་དེ༷་ལ༷་ཡ༷ང་ཉེ༷་བ༷ར་ 8-12-44a འཇ༷ལ་བ་ལྡོག༷་པ༷་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དཔེ་མི༷ན་པར་ཤེས་པ་དེའི་ཆེད༷་དུ༷་ཆོས༷་མི༷་མཐུན༷་པའི༷་སྦྱོར༷་བ༷་དེ༷ས་མི༷་མཐུན་ཕྱོག༷ས་ད༷ང་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མེད་པ་སྟབ༷ས་ཅི༷ག་ཡོད་པ་ཙམ་སྟོན༷་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཆུ་ཀླུང་ན་མེ་དུ་མེད་ཅེས་པ་བཞིན་དེ་གཉིས་མེད་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་ཀྱི་རྟགས་མིན་ནོ། །ལྡོག༷་པ༷་ཡི་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་རྣམ༷་པ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷་ན༷་ཡང་། བསྒྲུབ༷་བྱ༷་སྒྲུབ༷་པའི་གཏན༷་ཚི༷གས་ས༷མ་དེ༷་ཡི༷་ཁྱ༷ད་པ༷ར་དཔེ་ཙམ་བརྗོད་པ་ཡི༷ན་ཡ༷ང་རུང༷་མེད་ན་མི་འབྱུང་མི་སྟོན་པར་མཚུང༷ས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན༷་ན་ཐུག༷་པ༷་མེ༷ད་པར༷་འགྱུར༷། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་བུམ་པ་བྱས་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་མི་རྟག །ནམ་མཁའ་བཞིན་རྟག་པ་མིན། ཞེས་སམ། བུམ་པ་མི་རྟག་བཞིན་སྒྲ་ཡང་མི་རྟག །མཁའ་བཞིན་རྟག་པ་མིན། ཞེས་སྔ་མ་གཏན་ཚིགས་དང་བཅས་པས་སམ་ཕྱི་མ་དེའི་ཁྱད་པར་དཔེ་ཙམ་ཡིན་ཡང་རུང་། ཁྱབ་འབྲེལ་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པས་མིན་པ་མཚུངས་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོན་པས་ན། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་དེའང་གཞན་དང་དེ་དག་ཀྱང་གཞན་སོགས་ཐུག
【現代漢語翻譯】 應捨棄諸如『說明』或『教導』的承諾和相關準備等。即使如此，例子也不應像作為理由（rTags）的獨立部分那樣被陳述，因為它們僅表示和顯示了論證的一個方面。將例子視為『接近』，就像三蘊（phung gsum pa）的量度一樣，並非毫無意義，因為它們證實並顯示了理由的關係。如果認為『方面之法』（phyogs chos）是例子，那麼表達相似和不相似的例子是不同的，即使在這種情況下，人們可能認為例子是一個獨立的部分，但這樣的論證是有缺陷的。如果除了顯示遍及性之外，例子被認為是獨立的部分，那將是不合理的，因為如果它獨立於遍及性，它將變得與世俗之人相同，因為它只是一個沒有遍及性關係的例子。世俗之人會說，『聲音就像被創造出來的壺』，這只是一個例子，不需要遍及性，而只是表達相似性。如果省略了被證和能證之間的關係，而僅僅陳述了一個例子，那麼它就變得僅僅是『接近』。即使僅僅衡量相似性，它也不是有意義的，因為如果通過一個方面的相似性就能理解，那就太過分了，因為一切都不可能完全相同。如果僅僅相似性沒有意義，那麼通過不相似性就能理解嗎？爲了理解在『有法』（chos can）中，接近是不相似的，並且知道不相似的方面不是例子，這種不相似的結合僅僅表明了不相似的方面和被證之間存在一種巧合。就像世俗之人說『河流中沒有火』一樣，僅僅陳述了兩者不存在，而不是理由。即使表達了具有相反例子的陳述，陳述被證的理由或其特殊性僅僅是一個例子，如果不存在，就不會發生或顯示，如果僅僅通過相似性來顯示被證，那將是無止境的。就像壺被創造出來所以是無常的一樣，聲音也是無常的。不像天空一樣是常。或者，就像壺是無常的一樣，聲音也是無常的。不像天空一樣是常。無論是前者與理由結合，還是後者僅僅是其特殊性的一個例子，如果不是通過表達遍及性關係的三個方面，而是僅僅通過相似性來顯示，那麼，壺的無常也是其他，而其他也是其他，等等，這將是無止境的。 One should abandon commitments and related preparations such as 'explaining' or 'teaching'. Even so, examples should not be stated as if they were independent parts of the reason (rTags), because they only represent and show one aspect of the argument. Considering examples as 'approaching', like the measure of the three skandhas (phung gsum pa), is not meaningless, because they confirm and show the relationship of the reason. If one considers 'aspect-dharma' (phyogs chos) as an example, then expressing similar and dissimilar examples is different, and even in this case, one might consider the example as an independent part, but such an argument is flawed. If, apart from showing pervasiveness, the example is considered as a separate part, that would be unreasonable, because if it is independent of pervasiveness, it would become the same as worldly people, because it is just an example without a pervasive relationship. Worldly people would say, 'Sound is like a pot that has been created,' which is just an example, and does not require pervasiveness, but merely expresses similarity. If the relationship between the probandum and the probans is omitted, and only an example is stated, then it becomes merely 'approaching'. Even if one only measures similarity, it is not meaningful, because if one can understand through one aspect of similarity, that would be too much, because everything cannot be exactly the same. If mere similarity is not meaningful, then can it be understood through dissimilarity? In order to understand that in the 'subject of dharma' (chos can), approaching is dissimilar, and knowing that the dissimilar aspect is not an example, this combination of dissimilarity merely shows that there is a coincidence between the dissimilar aspect and the probandum. Just as worldly people say, 'There is no fire in the river,' it merely states that the two do not exist, not the reason. Even when expressing a statement with an opposite example, stating the reason for proving the probandum or its particularity is merely an example, and if it does not exist, it will not happen or show, and if the probandum is shown only through similarity, it will be endless. Just as a pot is created, so it is impermanent, so sound is also impermanent. It is not permanent like the sky. Or, just as a pot is impermanent, so sound is also impermanent. It is not permanent like the sky. Whether the former is combined with the reason, or the latter is merely an example of its particularity, if it is not shown by expressing the three aspects of the pervasive relationship, but only by similarity, then the impermanence of the pot is also other, and the other is also other, and so on, it will be endless.
【English Translation】 One should abandon commitments and related preparations such as 'explaining' or 'teaching'. Even so, examples should not be stated as if they were independent parts of the reason (rTags), because they only represent and show one aspect of the argument. Considering examples as 'approaching', like the measure of the three skandhas (phung gsum pa), is not meaningless, because they confirm and show the relationship of the reason. If one considers 'aspect-dharma' (phyogs chos) as an example, then expressing similar and dissimilar examples is different, and even in this case, one might consider the example as an independent part, but such an argument is flawed. If, apart from showing pervasiveness, the example is considered as a separate part, that would be unreasonable, because if it is independent of pervasiveness, it would become the same as worldly people, because it is just an example without a pervasive relationship. Worldly people would say, 'Sound is like a pot that has been created,' which is just an example, and does not require pervasiveness, but merely expresses similarity. If the relationship between the probandum and the probans is omitted, and only an example is stated, then it becomes merely 'approaching'. Even if one only measures similarity, it is not meaningful, because if one can understand through one aspect of similarity, that would be too much, because everything cannot be exactly the same. If mere similarity is not meaningful, then can it be understood through dissimilarity? In order to understand that in the 'subject of dharma' (chos can), approaching is dissimilar, and knowing that the dissimilar aspect is not an example, this combination of dissimilarity merely shows that there is a coincidence between the dissimilar aspect and the probandum. Just as worldly people say, 'There is no fire in the river,' it merely states that the two do not exist, not the reason. Even when expressing a statement with an opposite example, stating the reason for proving the probandum or its particularity is merely an example, and if it does not exist, it will not happen or show, and if the probandum is shown only through similarity, it will be endless. Just as a pot is created, so it is impermanent, so sound is also impermanent. It is not permanent like the sky. Or, just as a pot is impermanent, so sound is also impermanent. It is not permanent like the sky. Whether the former is combined with the reason, or the latter is merely an example of its particularity, if it is not shown by expressing the three aspects of the pervasive relationship, but only by similarity, then the impermanence of the pot is also other, and the other is also other, and so on, it will be endless.
་མེད་དུ་ཐལ་བས་སོ། །ཚུལ་དང་པོ་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་ཆོས༷་ཉི༷ད་ཙམ༷་གཏ༷ན་ཚི༷གས་ཡི༷ན་ལ་དཔེ་དེ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཁོ་ན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་མ་ངེས་པ་འཁྲུལ༷་པ༷་ཅ༷ན་ཡ༷ང་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར༷་དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཁྱབ་ 8-12-44b གཉིས་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། །རེ་རེས་མིན་ཡང་དཔེ་གཉི༷ས་ཀ༷་བརྗོ༷ད་ལ༷་འཁྲུལ་བར་མི༷་འགྱུར༷་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་དགུ༷་ཡི༷་ནང༷་ནས་གཉི༷ས་ལ་གཉིས་གང་བརྗོད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་སྲི༷ད་དོ། །ཆོས་མཐུན་ཙམ་ཁོ་ན་བརྗོད་ན་གཞལ་བྱ་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འགྱུར་ལ་མི་མཐུན་ཙམ་ཁོ་ན་བརྗོད་ན་ཐུན་མིན་ཡང་ཡང་དག་ཏུ་ཐལ་བས། གཉིས་ཀ་བརྗོད་ན་འཁྲུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཟེར་ན། དགུའི་ནང་ནས། དང་པོ་མི་རྟག་པས་དུང་སྒྲ་རྩོལ་བྱུང་བསྒྲུབ་པ་བུམ་སོགས་མཁའ་སོགས་གཉིས་བསྟན་ཀྱང་མི་ངེས། གཉིས་པ། རེག་བྱ་ཅན་མིན་པས་སྒྲ་རྟག་བསྒྲུབ་ལ་མཁའ་དང་བུམ་པའི་དཔེ་གཉིས་བསྟན་ཀྱང་མི་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །དཔེ༷་ཡང་དག་བསྟན༷་ཟིན་ཏོ༷། །དཔེ༷་ལྟར་སྣང་ལ་༡ གཏན༷་ཚིག༷ས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་དང་བསྒྲུབ༷་༢ བྱ༷་ལ་དང་རྟགས་ཆོས་གཉི༷ས་ཀ་༣ ལ་མེ༷ད་པ། དོན་སྐྱོན་ཞུགས་པའི་མཐུན་དཔེ་ལྟར་སྣང་གསུམ་སྟེ། སྒྲ་རྟག་སྟེ་རེག་བྱ་ཅན་མིན་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་༡ རབ་བཞིན་དང་། སེམས་པའི་ལས་༢ བཞིན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་གསུམ་པོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དཔེ་དེ་གཏན་ཚིགས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་དང་སོགས་སྦྱར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་མེད་པའམ། དེ་ལ་ཞུགས་པའི་དཔེ་ལྟར་སྣང་གསུམ་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། རེག་བྱ་ཅན་མིན་ཕྱིར། ལས་དང་རྡུལ་ཕྲན་ནམ་མཁའ་རྣམས་རིམ་བཞིན། རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ཕྱིན་ 8-12-45a ཅི་ལོག་ཏུ་བསྟན་པའི་དཔེ་གཉིས་ནི། རྩོལ་བྱུང་ཉིད་མི་རྟག་པས་སྒྲུབ་པ་ལ་བུམ་པ་དཔེར་བཀོད་པ་ཆོས་མཐུན་གྱི་དང་། གང་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་བ་རྟག་སྟེ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་མི་མཐུན་དཔེའོ། །དེ་གཉིས་ཁས་བླངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །ཁྱབ་པ་གོ་བསྣོལ་བ་སྟེ། མི་རྟག་ན་རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ། རྩོལ་བྱུང་ཡིན་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། རྩོལ་མ་བྱུང་ན་རྟག་པས་མི་ཁྱབ། རྟག་ན་རྩོལ་མ་བྱུང་གིས་ཁྱབ་པ་བཟློག་པའོ། །དཔྱད། མི༷་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལ༷་མེ༷ད་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་བསྟན་པར་མ༷་བྱས༷་པ་ཡང་རྗེས༷་སུ་འ༷གྲོ་ལྡོག་ཕྱིན༷་ཅི་ལོ༷ག་ཏུ་བསྟན་པའི་དཔེ་རྣམ་པ༷་གཉི༷ས་དཔེ་རྟགས་ལྟར༷་སྣང༷་བ་གཞན་རྗེས༷་སུ་འགྲོ༷་ལྡོག་མེ༷ད་པ༷འ༷ང་དཔེ་སྐྱོན་ཡི༷ན་ནོ། །གང་སྨྲ་བ་དེ་འདོད་ཆགས་ལྡན་པས་ཁྱབ། ལམ་པོ་ཆེའི་མིའི་ངག་སྨྲ་བཞིན། ཞེས་པའི་དཔེ་དེ་རྗེས་ཁྱབ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ལྟར་སྟོན་པའི་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཁྱོན་དཔེ་སྐྱོན་དྲུག་གསུམ་བཅོ་བརྒྱད་གཞན་དུ་བལྟའོ། །སྐབས་འདི༷་ལའ༷ང་། འདིར་ཡང་
【現代漢語翻譯】 因為這會變得毫無意義。如果第一個方面僅僅是『方面之法性』(phyogs kyi chos nyid tsam)作為一個論證，並且需要從那個例子中找到其他的證明，那麼，如果僅僅是『方面』(phyogs)作為論證，那麼不確定且有錯誤的也會變成論證，因此，一個論證必須具備『方面』(phyogs)和『周遍』(khyab)兩個條件。 如果不能用一個例子來避免錯誤，那麼說出兩個例子也不會出錯嗎？在九個『方面之法』(chos)中，無論說出哪兩個，都可能會出錯。如果只說出相似的例子，那麼『所量』(gzhal bya)也會變成證明聲音無常的標誌，如果只說出不相似的例子，那麼非共同的例子也會變成正確的。如果說出兩個例子就不會出錯，那麼在九個例子中：第一，用無常來證明『海螺聲』(dung sgra)是由努力產生的，即使舉出『瓶子』(bum)等和『虛空』(mkha』)等兩個例子，也是不確定的。第二，用『非可觸知』(reg bya can min pa)來證明聲音是常駐的，即使舉出『虛空』(mkha』)和『瓶子』(bum pa)兩個例子，也是不確定的。 正確的例子已經展示完畢。現在展示虛假的例子：1. 論證中沒有隨同存在(rjes 'gro med pa)，2. 在『所證』(bsgrub bya)和『標誌之法』(rtags chos)兩者中都沒有，3. 意義上有缺陷的相似例子，這三種都是虛假的例子。聲音是常駐的，因為它不是可觸知的，例如：1. 『極微』(rdul phra rab)；2. 『心之作用』(sems pa'i las)；3. 『瓶子』(bum pa)。這三個例子依次對應上述三種情況。也就是說，這些例子與論證沒有隨同存在等關係。 沒有從不相似的方面返回，或者說，包含在其中的虛假例子有三種：聲音是無常的，因為它不是可觸知的，例如：作用、極微或虛空，這些依次對應。隨同和返回以顛倒的方式展示的兩個例子是：用努力產生來證明無常，以瓶子作為相似的例子；凡不是由努力產生的都是常駐的，例如虛空，這是不相似的例子。這兩個例子以顛倒的方式呈現了所承諾的內容。周遍關係被顛倒了：如果無常，那麼它不是由努力產生的，這並不周遍；如果是由努力產生的，那麼它就是無常的，這是周遍的；如果不是由努力產生的，那麼它不是常駐的，這不周遍；如果是常駐的，那麼它不是由努力產生的，這是顛倒的。 評論：沒有展示不相似方面中不存在的返回周遍，隨同和返回以顛倒的方式展示的兩種例子，以及其他既沒有隨同也沒有返回的例子，都是例子的缺陷。凡是說話的都遍及貪慾，就像大路上的行人說話一樣。這個例子雖然沒有隨同周遍，但卻顯示為有，這是一種虛假的顯現。總共有六個方面的例子缺陷，三個方面的十八種情況，請參考其他文獻。在這個場合也是如此。
【English Translation】 Because it would become meaningless. If the first aspect, merely the 'nature of the aspect' (phyogs kyi chos nyid tsam), is a reason, and other proofs are needed from that example, then if only the 'aspect' (phyogs) is the reason, then the uncertain and erroneous would also become reasons. Therefore, a reason must have both 'aspect' (phyogs) and 'pervasion' (khyab). If one cannot avoid error with one example, then wouldn't stating two examples avoid error? Among the nine 'aspect-dharmas' (chos), whichever two are stated, there is a possibility of error. If only similar examples are stated, then 'what is to be measured' (gzhal bya) would also become a sign proving the impermanence of sound. If only dissimilar examples are stated, then the non-common would also become correct. If stating two examples avoids error, then among the nine examples: First, using impermanence to prove that 'conch sound' (dung sgra) is produced by effort, even if stating two examples such as 'pot' (bum) and 'space' (mkha'), it is uncertain. Second, using 'non-touchable' (reg bya can min pa) to prove that sound is permanent, even if stating two examples such as 'space' (mkha') and 'pot' (bum pa), it is uncertain. The correct examples have been shown. Now, showing false examples: 1. There is no co-occurrence (rjes 'gro med pa) in the reason, 2. It is absent in both the 'to-be-proven' (bsgrub bya) and the 'property of the sign' (rtags chos), 3. The similar example with a defect in meaning. These three are false examples. Sound is permanent because it is not touchable, for example: 1. 'Atom' (rdul phra rab); 2. 'Action of mind' (sems pa'i las); 3. 'Pot' (bum pa). These three examples correspond to the above three situations respectively. That is, these examples do not have co-occurrence with the reason, etc. There is no return from the dissimilar side, or rather, there are three types of false examples included in it: Sound is impermanent because it is not touchable, for example: action, atom, or space, these correspond respectively. The two examples that show co-occurrence and return in an inverted way are: using effort to prove impermanence, with the pot as a similar example; whatever is not produced by effort is permanent, for example, space, this is a dissimilar example. These two examples present the promised content in an inverted way. The pervasion is reversed: if impermanent, then it is not produced by effort, which is not pervasive; if it is produced by effort, then it is impermanent, which is pervasive; if it is not produced by effort, then it is not permanent, which is not pervasive; if it is permanent, then it is not produced by effort, which is reversed. Commentary: Not showing the return pervasion that is absent in the dissimilar side, the two types of examples that show co-occurrence and return in an inverted way, and other examples that have neither co-occurrence nor return, are all defects of the example. Whatever speaks is pervaded by desire, like the speech of a traveler on a highway. This example, although it does not have co-occurrence pervasion, shows as if it does, which is a false appearance. In total, there are six aspects of example defects, eighteen situations in three aspects, please refer to other literature. This is also the case in this context.
རྟག༷ས་མེ༷ད་ཆོས་དང་གཉིས་ཀ་མེད་སོ༷གས་དང༷་དཔེ༷་ཡང་དག་ཏུ་མེ༷ད་པ་དང༷་། རྗེས༷་འ༷གྲོ་ཕྱིན༷་ཅི༷་ལོ༷ག་ལ༷་སོ༷གས་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དཔེ་དེ་དག་ནི། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ༷་པ༷་ལེགས་པར་མ༷་བསྟན༷་པ༷་ཡི༷་ 8-12-45b ཕྱིར༷། དཔེ་ཉེར༷་འཇལ༷་ཙམ་ནི་གོ་བྱ་དང་འབྲེལ༷་པ༷་ཅ༷ན་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་བར༷་སྐབ༷ས་ཀྱི༷་ཚི༷གས་སུ༷་བཅ༷ད་པ༷འོ༷། །རྩོ༷ད་པ༷་སྒྲུབ༷་པ༷་ནས༷་ནི༷། རྟགས་ཆོས་དེ༷་དག༷་གི༷་འབྲེལ༷་བ༷་ངེ༷ས་པར༷་བསྟན༷་པ༷་ནི༷་དཔེ༷འོ༷་ཞེས༷་པ༷་ཟེར་བ་ལ༷། འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་བརྗོད་ཅེ་ན། གང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མི་རྟག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་འདི་ལ་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་མ་བསྟན་ཀྱང་ངེས་པར་སྟོན་པས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དེས་ཡང་དག་ཏུ་འདོད་པའོ། །བུམ་པ་དཔེར་བྱས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པས་དཔེ་ཡང་དག་མིན་ལ་རྟགས་ཆོས་དེ༷་ད༷ག་གི༷་ཐུན་མོང་གི་འབྲེལ་པ་སྟོན་པ་ཞེས༷་བརྗོ༷ད་པར་མི་བྱ༷་སྟེ་རྟགས་ཆོས་དེ་གཉིས་ཕ༷ན་ཚུན་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ཉི༷ད་མི༷ན་པའི་ཕྱིར༷་ཏེ་འབྲེལ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མེད་ཀྱི་རང་ཁོ་ན་མེད་མི་འབྱུང་མེད་པའོ། །རྟགས་ཆོས་ལ་འབྲེལ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱང་རྟགས་ལ་ངེས་པར་འབྲེལ་བ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བུམ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་ལྷན་ཅིག་པ་བསྟན་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་ཁྱབ་པ་སྟོན་པ་མིན་ཕྱིར། དཔེ་དང་ཆོས༷་མཐུན༷་དུ་བསྟན་པ་ཙམ༷་གྱིས༷་རྟགས་ཆོས་ལྷན༷་ཅི༷ག་ཏུ༷་རྒྱུ༷་བ༷་སྟེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་སྟོན༷་པར་ནུས་པ༷་ཡ༷ང་མེད་མི་འབྱུང་སྟོན་པ་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །རྗེས་འགྲོའི་དོན༷་གྱིས༷་ལྡོག་པ་བསྟན་ཏེ་མེད་མ་ 8-12-46a འབྱུང་བ་གཞ༷ན་ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་ཅེ༷་ན༷། མི༷་མཐུ༷ན་ཕྱོག༷ས་ལ་མེད་པ་དེ༷་བརྗོ༷ད་མི༷་བྱ་བ༷་ཞིག་ནའང་མ་བརྗོད་ན་འཁྲུལ་བས་སོ། །མེ༷ད་ན་མི༷་འབྱུང༷་གི༷་འབྲེ༷ལ་པ༷་དེ༷་མི༷་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ལྡོག་ཁྱབ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི༷ས་བསྟན༷་པ༷་ན༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་བཟློག་པའི་དོན་ནི་དེས་མ༷་བཟུང༷་འག༷འ་ཡོ༷ད་པ་མི༷ན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་སྔར་ཆོས་མཐུན་པས་ཡང་དག་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པས་ཕྱིར་དོན་མེད་ཅེས་སོ། །ཡང་འདི་ལས་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་དཔེ་དོན་མེད་ཅེས་སམ། མདོར་ན་མེད་མི་འབྱུང་ནི་དཔེ་གཅིག་གིས་སྟོན་ནུས་པ་དེ་ལས་གཞན་དེས་ཅི་བྱ། ཞེས་སོ། །འདི་དཔེ་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གཞ༷ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲེལ་ནི༷་ཕྱོགས་དེ༷་ཡི༷ས་བསྒྲུབ༷ས་པའི༷་ཕྱིར༷་ནའོ། །རྟགས་ཆོས་གཉིས་ཀར་འབྲེལ་ཡོད་ན་རྩོལ་མ་བྱུང་གིས་རྟག་པ་སྒྲུབ༷་པ༷་བསྟན༷་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་ཀྱང༷་མི༷་འདོ༷ད་པ༷་ཡི༷་རྟག༷་པ༷་འཐོབ༷་སྟེ་ནགས་མེ་གློག་བློ་སོགས་ཀྱང་རྩོལ་མ་བྱུང་གིས་རྟག་པར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་མཉམ་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་གཅི༷ག་པ༷་ཉི༷
【現代漢語翻譯】 諸如『無常之法』和『二者皆無』等，以及沒有正確的例子，還有『隨行』、『背離』等，這些所展示的例子，因為沒有很好地展示『因』和『法』之間的關係，所以僅僅是相似的例子與所要表達的意義沒有關聯，只是表面上相似而已。這是關於辯論場合的偈頌。 從『辯論者』到『立宗者』：如果說『因』和『法』之間的關係必須明確地展示出來才是例子，那麼，如何表達這種關係呢？例如，『凡是努力產生的都是無常的』。雖然這句話沒有直接展示普遍性，但它確實暗示了這種普遍性，因此，像瓶子這樣的例子被認為是正確的。僅僅以瓶子為例，如果沒有展示『無則不生』的關係，就不是正確的例子。不要說『因』和『法』展示了共同的關係，因為『因』和『法』兩者不是互相證明的關係，因為兩者之間沒有關係，只有自身才存在『無則不生』。因為『法』不一定像『因』一樣需要關聯，所以即使展示了瓶子等『因』和『法』的共同存在，也不能展示『無則不生』的普遍性。僅僅展示了例子和『法』的相似性，也不能使『因』和『法』一起存在，也不能展示『無則不生』，因為這不能展示『無則不生』。 如果通過『隨行』來展示『背離』，是否還需要說明其他的『無則不生』呢？即使不說明在『不相似方』中不存在，也會因為不說明而產生錯誤。『無則不生』的關係，通過展示『不相似方』的『背離周遍』來展示，並不能抓住『所立』的反面意義。因為在『所立之法』中，之前與『同品』相似的某些東西並不存在，所以這是沒有意義的。或者，是否可以說從這裡開始，『隨行』和『背離』的例子就沒有意義了？總之，一個例子就能展示『無則不生』，其他的例子又有什麼用呢？這是因為這是例子的場合。 如果其他『無則不生』的關係已經被這一方所證明。如果『因』和『法』兩者都有關係，那麼僅僅通過展示努力不會產生常法，也不能獲得所不希望的常法，因為森林火災、閃電、智慧等也會因為不是努力產生的而變成常法。僅僅通過『周遍相等』來證明其他事物的一致性。
【English Translation】 Such as 'impermanent dharma' and 'both are absent', and the absence of correct examples, as well as 'following' and 'reversing', etc., these examples that are shown, because they do not well demonstrate the relationship between 'reason' and 'property', therefore, merely similar examples are not related to the meaning to be expressed, but are only superficially similar. This is a verse about the occasion of debate. From 'debater' to 'proponent': If it is said that the relationship between 'reason' and 'property' must be clearly demonstrated to be an example, then how is this relationship expressed? For example, 'Whatever arises from effort is impermanent.' Although this statement does not directly show universality, it does imply it, so examples like a pot are considered correct. Merely taking a pot as an example, if the relationship of 'no arising without absence' is not shown, it is not a correct example. Do not say that 'reason' and 'property' show a common relationship, because 'reason' and 'property' are not mutually proving relationships, because there is no relationship between the two, only the self exists 'no arising without absence'. Because 'property' does not necessarily need to be related like 'reason', even if the common existence of 'reason' and 'property' such as pots is shown, it cannot show the universality of 'no arising without absence'. Merely showing the similarity between the example and the 'property' cannot make 'reason' and 'property' exist together, nor can it show 'no arising without absence', because it cannot show 'no arising without absence'. If 'reversal' is shown through 'following', is it necessary to explain other 'no arising without absence'? Even if it is not explained in the 'dissimilar side', errors will occur because of the lack of explanation. The relationship of 'no arising without absence', shown by demonstrating the 'reverse pervasion' of the 'dissimilar side', cannot grasp the opposite meaning of 'what is to be established'. Because in the 'property to be established', some things that were previously similar to the 'homogeneous' do not exist, so this is meaningless. Or, can it be said that from here, the examples of 'following' and 'reversal' are meaningless? In short, one example can show 'no arising without absence', what is the use of other examples? This is because this is the occasion of examples. If other 'no arising without absence' relationships have been proven by this side. If both 'reason' and 'property' have a relationship, then merely by showing that effort will not produce permanence, the unwanted permanence cannot be obtained, because forest fires, lightning, wisdom, etc. will also become permanent because they are not produced by effort. Merely proving the consistency of other things through 'equal pervasion'.
ད་ནི༷་དཔེ༷་ཡི༷་སྐྱོན༷་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༷། །ཞེས༷་བསྟ༷ན་ཟིན༷་ཏོ༷། །རྟགས་ཆོས་ཁྱབ་མི་མཉམ་རིགས་ལ་གང་རུང་གཅིག་བསྒྲུབ་པའི་གཅིག་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཐམས་ཅད་དཔེའི་སྐྱོན་ཞེ་ན་སྟེ། དེ་ལ་རེག་བྱ་ཅན་མིན་གྱིས་རྟག་སྒྲུབ་ལ་ 8-12-46b བློ་བུམ་སོགས་ཇི་བཀོད་ཀྱང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བཞིན། རྟག་པས་རེག་བྱ་ཅན་མི་སྒྲུབ་པ། ནམ་མཁའ་བཀོད་པའང་དཔེ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ། ཁྱབ་མཉམ་མི་དགོས་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རིག༷ས་པ༷་ཅ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ན༷་རེ༷། བསྒྲུབ༷་པར༷་བྱ་བའི༷་ཆོ༷ས་སྒྲ་མི་རྟག་ད༷ང་རྩོལ་བྱུང་མཐུན༷་པ༷་ཡི་དཔེ་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོ༷ས་དེ༷་རྟོག༷ས་པའི༷་དཔེ་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང༷་། ཚུལ༷་དེ༷་བཟློག༷་པ༷་ལས་དཔེ༷་དེ༷་ཕྱིན༷་ཅི༷་ལོ༷ག་པའོ༷་མི་མཐུན་པའི་དཔེའོ་ཞེས༷་ཟེར༷་རོ༷། །ལུགས་དེ༷་ལ༷འང༷་། འབྲེལ་པ་མི་སྟོན་པས་གོ༷་བྱེ༷ད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ༷་དཔེ་དེ༷་མཐོང༷་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་པས་མི་འཐད་དོ། །གཏན་ཚིགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཁྱབ་པ་སྟོན་པ་ཙམ་མིན་པ་དཔེ་ཞེས་པ་དེ་གོ་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །འབྲེལ་བ་མི་སྟོན་ཡང་དཔེས་ཆོས་སྒྲུབ་ནུས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་ནུས་སོ། །དེས་ན་རྟགས་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་དཔེ་ཞེས་པ་གོ་བྱེད་མིན་ལ། རྟགས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་དཔེས་ཀྱང་མཐོང་ན་ནི་གང་རུང་གཅིག་ལས་གཉིས་ཀ་དགོས་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དཔེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ངོ་། །སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་དོན་དཔེ་དང་རྟགས་གཉི༷ས་ཀ་སྨོས་པ༷་དོ༷ན་མེ༷ད་འགྱུར༷་ཏེ་དཔེ་རྟགས་གཉིས་ཀའང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ༷་ 8-12-47a གྲང༷ས་ཕྱིར་གྱུར་ཀྱང་དགོས་ན་དཔེ་ལ་དཔེ་གཞ༷ན་ལས་གྲུབ༷་ཕྱིར་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །རིགས་པ་ཅན་པའི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་དཔེ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་རྟག་པ་དཔེའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དཔེ་གཉིས་སྦྱར་ཀྱང་དཔེ་ཙམ་གྱིས་ཅི་ཡང་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ཡང་གོང་གི་རིགས་པས་སོ། །བསྒྲུབ༷་བྱའི༷་ཆོ༷ས་ད༷ང་དཔེ་གཉིས་སྦྱར༷་བར༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ་མི་རྟོགས་པས་སོ། །གཞི་གང༷་ལ༷་ཆོས་གང༷་གི༷་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་ཀྱིས༷། སྒྲ་མི་རྟག་ལ་བྱས་པའི་བུམ་པ་དཔེར༷་བརྗོ༷ད་པ༷་ལ༷་ལྟོས༷་ནས༷་ནི༷་སྒྲ་ཡ༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་ཉེར༷་སྦྱོར༷་བ༷་དང་། ཡང་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་སྒྲ་མི་རྟག་ལ༷་ཡ༷ང་དེ་བཞི༷ན་ཞེས་ཉེ་བ༷ར་སྦྱོར༷་བ༷་རི༷གས་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ངག་ལྷག་ཆད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །བུམ་པ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་དང་། དེའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་སྒྲ་ཡང་མི་རྟག་ཅེས་ཚིག་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དོན་མེད་དེ་དགོས་པ་མེད་པས་སོ། །ཡང་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་པ་ནི་བྱས་པའི་སྤྱི་ཡིན་ལ། བུམ་པའི་བྱས་པ་ནི་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་གཅིག་དོན་མེད་མིན་ཞ
【現代漢語翻譯】 現在，關於例子的過失已經闡述完畢。如果因為同品、異品不遍或者不相似，必須成立其中之一，那麼所有這些都是例子的過失嗎？不是的。例如，爲了成立『所觸非有常』，無論如何舉出瓶子等例子，都只是看似例子而已。爲了成立『常有非所觸』，舉出虛空也只是看似例子而已。這不是因為不必是周遍或相似，如前所述。 有宗的人說：『對於所要成立的法，如聲無常和功用生，與同品的例子，如瓶子相似，由此可以理解所要成立的法，這樣的例子才是真正的例子。』反之，如果與此相反，那就是不相似的例子。』 對於這種觀點，因為沒有顯示關聯，所以不能將例子視為能理解的原因，因此是不合理的。如果例子不能顯示與理由相關的周遍關係，那麼這個例子就不能作為能理解的原因。例如，對於聲無常，就像虛空一樣。如果例子不顯示關聯，但仍然能夠成立法，那麼一切事物就都能成立一切事物了。 因此，不依賴於理由的例子不是能理解的原因。如果理由能夠理解，例子也能夠理解，那麼只需要其中一個，不需要兩個。同樣，兩個例子也是如此。爲了理解聲無常，同時提到例子和理由是沒有意義的。即使例子和理由都成為成立者的數量，如果需要例子，那麼例子就需要其他的例子來成立，這樣就會無窮無盡。 一些有宗的學者說，依賴於某個例子，就可以說所要成立的法是常，這是不合理的。即使將兩個例子放在一起，也無法僅僅通過例子來理解任何事物。這也是因為上述的理由。不應該將所要成立的法和例子放在一起，因為無法理解。 在什麼基礎上，將什麼法作為例子呢？如果以聲無常為例，將瓶子作為例子，那麼就可以說『聲音也是如此』，或者說『所要成立的聲無常也是如此』，這都是不合理的，因為這是不完整的表達。例如，『瓶子是所作，聲音也是所作』這樣的表達，或者說『因為瓶子是所作，所以聲音也是無常』這樣的表達，都是沒有意義的，因為沒有必要。 此外，如果將『所作』作為理由，那麼『所作』是總相，而『瓶子的所作』是別相，因此並非沒有意義。
【English Translation】 Now, the faults of examples have been explained. If it is necessary to establish one of the categories of equal or unequal pervasion, or dissimilar classes, are all of these faults of examples? No. For example, to establish 'tangible things are impermanent,' no matter how one presents examples like pots, they only appear to be examples. To establish 'permanent things are intangible,' presenting space also only appears to be an example. This is not because pervasion or similarity is unnecessary, as has already been explained. Those who hold to reasoning say: 'For the dharma to be established, such as sound being impermanent and arising from effort, the example that is similar, like a pot, allows one to understand the dharma to be established. Such an example is a true example.' Conversely, if it is the opposite, it is a dissimilar example. Regarding this view, because it does not show the connection, the example cannot be seen as the reason for understanding, so it is unreasonable. If the example does not show the pervasion related to the reason, then that example cannot serve as a means of understanding. For example, for sound being impermanent, it is like space. If the example does not show the connection but can still establish the dharma, then everything can establish everything. Therefore, an example that does not rely on the reason is not a means of understanding. If the reason can be understood and the example can also be understood, then only one of them is needed, not both. Similarly, two examples are also the same. To understand sound being impermanent, mentioning both the example and the reason is meaningless. Even if both the example and the reason become the number of establishers, if an example is needed, then the example needs other examples to be established, which would become endless. Some students of those who hold to reasoning say that it is not reasonable to say that relying on a certain example, the dharma to be established is permanent. Even if two examples are put together, nothing can be understood by the example alone. This is also because of the reasons mentioned above. The dharma to be established and the example should not be put together, because it cannot be understood. On what basis, what dharma is presented as an example? If, taking sound being impermanent as an example, a pot is presented as an example, then saying 'sound is also like that' or 'the sound to be established is also like that' is unreasonable, because it is an incomplete expression. For example, the expression 'the pot is made, and sound is also made,' or 'because the pot is made, sound is also impermanent' is meaningless, because it is unnecessary. Furthermore, if 'made' is taken as the reason, then 'made' is the general characteristic, while 'the pot's being made' is the specific characteristic, so it is not without meaning.
ེ་ན། འདི་ལ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག །བུམ་པ་བཞིན། སྒྲ་ཡང་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་ཅེས་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ལ་ཟེར་འདྲ། བྱས་ 8-12-47b པའི་སྤྱི༷་ཉི༷ད་གཏན༷་ཚིག༷ས་ཉི༷ད་དུ༷་བརྗོ༷ད་པ་ཡིན་གྱི་བྱས་པའི་བྱེ༷་བྲག༷་ནི་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་བ་རང༷་ལ༷་རྟེན༷་ཅིང་དེ་ཁོ་ནར་རྗེས༷་སུ་འབྲང༷་བས་དཔེ་ལ་སྤྱིར་ཁྱབ་བྱེད་མིན་ནོ། །ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་ནི། བྱས་པའི་གཉེན་པོ། རྟག་པ་དགག་པའི་ཆེད་དེ་བྱས་རྟག་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཟེར་རམ། མཇུག་སྡུད་དམ་ཉེར་སྦྱོར་ནི་དེའི་ཆེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་ཏེ། བྱས་པ་སྨྲས་པས་དེ་ཆོད་ཀྱི་མི་དགོས་སོ། །དེ་མི་ཆོད་ན་ཉེར་སྦྱོར་གྱིས་ཀྱང་མི་ཆོད་ལ་དཔེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ག་ལ་ཆོད། ཅེས་སོ། །བྱས་པ་ནི་གཉེན༷་པོའི་ཕྱོག༷ས་རྟག་པ་དང༷་ལྡན༷་པ༷་མི༷ན་ན་དེའི་ཆེད་དུ་ཡན་ལག་གཞན་མི་སྦྱོར༷། ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་ཙམ་བསྟན་པས་བཟློག་ཕྱོགས་གཉེན་པོར་འགོག་ན་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་མཉན་བྱ་སོགས་བསྟན་པས་ཀྱང་དེ་འགོག་རིགས་པར་ཐལ་ཏེ་དེ་གཉིས་འདྲ་ཞེས་དེས་གཅོད་པའི་ནུས་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་ཙམ་གྱིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆོད་ན་ཁྱ༷ད་པ༷ར་ཐུན་མིན་གྱི་སྒོ༷་ནས༷་ཀྱང༷་གཉེན་པོ་འགོག་པ་དེར༷་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་གཉིས་ཆོས་མི་མཐུན་པས་སོ། །བྱེ༷་བྲག༷་པ༷་རྣམ༷ས་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ངག་གཉི༷ས་ཀ༷་རབ༷་ཏུ༷་གྲུབ༷་པ༷་དཔེ༷འོ༷་ཞེ༷ས་ཟེར༷་རོ༷། །དེ༷་ལ༷་ཡ༷ང་། དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་ 8-12-48a ཀྱི་ངག་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཞེས་པ་འདི་ཅི། ཁྱོད་རང་འདོད་པའི་འདུ་འབྲེལ་དྲུག་ཡིན་ན་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པས་དེ་དང་འདུ་འབྲེལ་སྒྲུབ་པའི་ནམ་མཁའ་ཁོ་ན་དཔེར་འགྱུར་གྱི་གཞན་མི་སྲིད་དོ། །ཇི་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེའམ་ངག་དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དེའང་འགྲུབ་པ་དཔེའོ་ཟེར་ན། ངག་གི་ཆ་ཤས་སམ་ངག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ་དཔེ་སྟོན་པའི་ངག་ནི་བསྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པས་སོ། །གཞན་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་སྣང་ངོ་། །ནམ་མཁ༷འ་ཁོ་ན་དཔེ༷ར་བརྗོ༷ད་པ༷འི་སྦྱོར༷་བ༷་འགོད་དགོས་པ༷འམ། ངག་དོན་ཡིན་ན་ངག༷་གི༷་ཕྱོགས་གཅི༷ག་དཔེ་སྟོན་པ་ཉི༷ད་ཀྱང༷་སྒྲུབ་བྱེད་མིན༷་པར་ཐལ་ལ། དེ་འདྲའི་དཔེ་དེས་རྗེས༷་འ༷གྲོ་ཡི་ཚུལ་བརྗོ༷ད་པར༷་མི༷་བྱེད་པ་དེ༷་ནི༷་དཔེ༷་ཡི༷་གཟུག༷ས་བརྙན༷་ཡི༷ན་གྱི་དཔེར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དཔེ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་ཀྱི་ཉེ༷་བ༷ར་སྦྱར༷་དོ༷ན་ཅན་ཡིན་ན༷་དཔེ༷་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་ར༷ང་རྒྱུ༷ད་ཡི༷ན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡ༷ང་འདི་དོ༷ན་མེ༷ད་འགྱུར༷་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚུལ་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སོ། །དཔེ་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ཚེ་འདི་རང་རྒྱུད་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་འདི་སྒྲུབ་མི་ནུས
【現代漢語翻譯】 那麼，因為它是被造的，所以是無常的，就像瓶子一樣。聲音也是因為它是被造的，所以是無常的，這似乎是指具有五個部分的論式。被造的共性本身被陳述為理由，而被造的個別性則依賴於各個有法自身，並且只隨之而行，因此在例子中不是普遍適用的。不相似法是：被造的對立面，爲了否定常法，是爲了斷除被造和常法同時存在嗎？結論或近似應用是爲了那個嗎？如果說是，那不是的，因為說了被造，就不需要斷除它。如果不斷除它，近似應用也無法斷除，僅僅通過例子又怎麼能斷除呢？就是這樣。被造是與常法相對立的一方，如果不具備常法，就不需要新增其他部分。僅僅通過顯示不相似的例子來阻止相反的一方，那麼通過顯示差別法，如可聽性等，也應該能夠阻止它，因為這兩者是相似的，因此沒有通過它來斷除的能力的遍及。如果僅僅通過例子就能斷除不相似的一方，那麼通過不共的差別也能阻止對立面，因為這兩者是不相似的。外道們說：『承諾和理由的陳述都成立，這就是例子。』 對於那個，『承諾和理由的陳述都成立』，這是什麼意思？如果你自己認為是六種聯繫，那麼聲音是虛空的性質，因此只有虛空才能作為例子來證明與它的聯繫，其他是不可能的。如果說是要證明所要證明的法，或者說那兩個陳述的意義，那麼陳述的一部分，或者說陳述的一個方面，即作為例子的陳述，是不合理的，因為它不是能立，因為它不是證明者。對其他人來說，信任是不存在的。必須陳述只有虛空才能作為例子的應用嗎？如果是陳述的意義，那麼陳述的一個方面，即作為例子的陳述本身，也應該不是能立，像那樣的例子不能表達隨同的道理，那只是例子的影像，不能作為例子。如果那個例子是要證明的，那麼它是有助於能立的，如果這個例子本身就是能立，那麼這也是沒有意義的，因為只有能立三相。當這個例子接近能立時，如果這個例子本身就是能立，那麼它就是理由的意義的一個方面，如果是那樣，它就不能證明。
【English Translation】 Then, because it is made, it is impermanent, like a pot. Sound is also impermanent because it is made, which seems to refer to a syllogism with five parts. The generality of being made is stated as the reason, while the particularity of being made depends on each subject itself and only follows it, so it is not universally applicable in the example. The dissimilar dharma is: the opposite of being made, to negate permanence, is it to cut off the coexistence of being made and permanence? Is the conclusion or approximation for that? If so, that is not the case, because by saying 'made,' it is not necessary to cut it off. If it is not cut off, the approximation cannot cut it off either, and how can it be cut off by mere example? That's how it is. Being made is the opposite side of permanence, and if it does not possess permanence, there is no need to add other parts. If merely showing a dissimilar example prevents the opposite side, then by showing the difference dharma, such as audibility, etc., it should also be able to prevent it, because the two are similar, so there is no pervasion of the ability to cut off through it. If merely through an example one can cut off the dissimilar side, then through the uncommon difference one can also prevent the opposite, because the two are dissimilar. The Tirthikas say: 'The statement of the promise and the reason are both established, that is the example.' Regarding that, 'The statement of the promise and the reason are both established,' what does this mean? If you yourself think it is six connections, then sound is a quality of space, so only space can be used as an example to prove the connection with it, and others are impossible. If it is said that the dharma to be proven, or the meaning of those two statements, is also established, then a part of the statement, or one aspect of the statement, that is, the statement that serves as an example, is not reasonable because it is not the establisher, because it is not the proof. For others, trust does not exist. Must the application of only space being stated as an example be stated? If it is the meaning of the statement, then one aspect of the statement, that is, the statement itself that serves as an example, should also not be the establisher, and such an example cannot express the way of following, it is only an image of the example, and cannot be used as an example. If that example is to be proven, then it is helpful to the establisher, and if this example itself is the establisher, then this is also meaningless, because there are only three aspects of the establisher. When this example approaches the establisher, if this example itself is the establisher, then it is one aspect of the meaning of the reason, and if that is the case, it cannot prove.
་པས། འདི་དོན་མེད་ཅེས་སོ། །ཚད༷་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུས༷་པ༷་ལ༷ས་དཔེ༷་ད༷ང་དཔེ༷་ 8-12-48b ལྟར༷་སྣང༷་བརྟག༷ས་པ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ་བཞི༷་པ༷འོ༷།། །། 辨遮遣品 འདིར་སེར་སྐྱ་པ་ལ་སོགས་པ་ན་རེ། དོན་གོ་སོགས་ཚད་མ་གཞན་ཡོད་པར་མ་ཟད་ལུང་ཚིག་ལས་ཤིན་ལྐོག་ཤེས་པ་སྒྲུབ་འཇུག་ཡིན་ལ། དེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པའོ་ཟེར། དེ་ལ༷་སྒྲ་ལ༷ས་བྱུང༷་བ༷་ཞེས་སྨྲ་པོའི་བརྗོད་འདོད་དཔོག་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པས་རྗེས༷་དཔག༷་ལ༷ས་ཚད༷་མ༷་གཞ༷ན་ཕུང་གསུམ་པ་མི༷ན་འདི༷་ལྟར༷་དེ༷་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་མིན་པས་སོ། །ར༷ང་གི༷་གཞལ་བྱའམ་རྟོགས་བྱའི་དོ༷ན་ལ༷་དཔེར་ན་བྱས༷་པས་མི་རྟག་སོ༷གས་སྒྲུབ་པ་བཞི༷ན་དེ་མིན་གཞ༷ན་སེ༷ལ་བའི་སྒོ༷་ནས༷་སྟོན༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་པའོ། །གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་ངག་ལས་བརྗོད་འདོད་ཙམ་དཔོག་གི སྒྲ་དོན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མི་འཁྲུལ་བ་མེད་དོ། །ལུང་ཡང་རྗེས་དཔག་ཏུ་འདུས་སོ། །དེ་ལ་སྒྲ་གཞན་སེལ་བས་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ལ། གཟེགས་ཟན་པ་སོགས་ན་རེ། ཤིང་ཉིད་ཅེས་པའི་རིགས་དོན་གཞན་ཡོད་ལ། དེ་རིགས་བརྗོད་པའི་སྒྲས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྗོད་པས་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་གོའོ་ཟེར། བྱེ་བྲག་མཐའ་མེད་པ་ལ་སྒྲ་རེ་རེ་བརྡ་བྱས་ནས་འབྲེལ་མི་ནུས་པས་སྒྲ་ཡིས་བསྟན་མི་ནུས་ལ། དེ་མ་ནུས་པས་རིགས་སྒྲ་དང་ཡང་དེའོ། །དེ་བཞིན་རིགས་རང་དང་ཡང་དེའོ། །གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ནི་ 8-12-49a ཀུན་ལ་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་ཁྱད་པར་ལ་འཁྲུལ་ལོ། །དེས་ན་རིགས་སྒྲས་སྒྲུབ་པ་མི་སྟོན་དེ་མིན་བཅད་ཙམ་སྟོན་ཞེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཐ༷་ད༷ད་རྣམ༷ས་ཀྱི་རྗོ༷ད་བྱེད་ནི་རིགས༷་སྒྲ་གཅིག་མི༷ན་ཏེ་བྱེ་བྲག་ལ་མཐའ༷་ཡོ༷ད་པ་མི༷ན་ཕྱིར༷་དེ་སྙེད་གོ་མི་ནུས་ལ་གོ་ཡང་འཁྲུལ༷་པའི༷་ཕྱིར༷། བྱེ་བྲག་པ་ཁ་ཅིག་ནི། རིགས་སྒྲ་ཙམ་མམ། དེ་ལྡན་གསལ་བ་ཙམ་ལ་འབྲེལ་ཆོག་པས་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་འབྲེལ་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་ལོ་ཞེ་ན། སྤྱི་གསལ་ཐ་དད་ཀྱི་དོན་ལ་གསལ་བ་སོ་སོར་རྗོད་བྱེད་དུ་སྤྱི་མི་རུང་སྟེ། རྫས་ལྟ་བུ་ལ་ཡོད་པ་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་ལ་ཡོད་མི་ཤེས་པ་སོགས་སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་དོ། །རིག༷ས་སམ༷་དེ་ལྡན༷་འབྲེལ་སྒྲ༷་གསལ་བ་ཐ༷་ད༷ད་ཀྱི༷་དོན༷་ལ༷་སོ༷་སོ༷ར་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་སྟེ་རྗོ༷ད་བྱེ༷ད་མི༷ན། ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷། སྔོ་སོགས་ཡོན༷་ཏན༷་ད༷ང་ནི༷་ཤིང་སོགས་ཡོ༷ན་ཏན༷་ཅ༷ན་བརྗོ༷ད་པ༷འི་སྒྲ་ནི་རྣམ༷་དབྱེ༷་ཐ༷་ད༷ད་དུ༷་ངེ༷ས་པ་ཡོད་ཕྱིར༷་གཞི༷་དང༷་ཆོས་དེ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་མཐུ༷ན་པ༷་ཡི༷་རྫས༷་ཤིང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་དང༷་དེ་བརྗོད་ཀྱི༷་སྒྲ་ད༷ག་རབ༷་ཏུ༷་གྲུབ༷་པས་ན་སྤྱི་གསལ་ཐ་དད་མིན་ནོ། །བསྡུ༷་བའི༷་ཚི༷གས་སུ༷་བཅད་པ༷འོ༷། །ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ༷་པ༷་ནི་རྫས་བརྗོད་པའི་སྐབས་འདིར༷་འབྲེལ༷
【現代漢語翻譯】 པས། འདི་དོན་མེད་ཅེས་སོ། །ཚད༷་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུས༷་པ༷་ལ༷ས་དཔེ༷་ད༷ང་དཔེ༷་ལྟར༷་སྣང༷་བརྟག༷ས་པ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ་བཞི༷་པ༷འོ༷།། །། 辨遮遣品（bian zhe qian pin）：辨別遮遣品 在此，數論派（Samkhya）等人說：『除了現量（pratyaksa）和比量（anumana）之外，還有其他的量（pramana），而且從聖言（agama）中可以瞭解極隱蔽的事物，這是有效的認知。』他們認為這是從聲音產生的第三種量。 對此，『從聲音產生』是指通過衡量說話者的意圖來作為量，因此比量不是第三種量。同樣，它不是通過建立（事物）的方式來理解的。例如，就像通過『所作』來證明『無常』一樣，它不是通過排除其他（可能性）的方式來顯示的。從沒有五種限制的言語中，只能推斷出說話者的意圖，因為聲音與意義沒有關聯，所以不可能沒有錯誤。因此，聖言也包含在比量中。 對於通過排除其他聲音來顯示（意義）這一點，勝論派（Vaisesika）等人說：『「樹」這個詞本身就具有普遍的含義，通過表達這種普遍性的聲音來表達，所有清晰的事物都能被理解。』因為無法為每個無限的個體建立一個詞語，所以聲音無法指示個體。如果無法指示個體，那麼聲音也無法指示普遍，同樣，也無法指示普遍本身。此外，存在是所有事物共有的，在區分事物時會產生混淆。因此，聲音不能指示普遍，只能指示排除。 不同的個體不能用一個普遍的聲音來表達，因為個體是無限的，無法完全理解，即使理解了也會產生混淆。一些勝論派的人認為：『僅僅是普遍的聲音，或者僅僅是與普遍相關的清晰事物是可以關聯的，因此通過關聯的力量，不會對相關的事物產生混淆。』如果對於普遍和不同的事物的意義，每個清晰的事物都可以作為表達方式，那麼普遍是不可能的，例如，如果物質存在，就不知道屬性是否存在等等，普遍和個體的基礎不可能一致。 普遍或與普遍相關的聲音，不能清晰地表達不同的事物，也不能區分每個個體來表達。此外，表達顏色等屬性和樹等具有屬性的事物的聲音，因為類別是明確不同的，所以基礎和屬性在本質上是一致的，例如，藍色的樹和表達它的聲音是完全確立的，因此不是普遍清晰的差異。這是總結的偈頌。屬性和具有屬性的事物之間的關係是在表達物質時建立的。 ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ༷་པ༷་ནི་རྫས་བརྗོད་པའི་སྐབས་འདིར༷་འབྲེལ༷་
【English Translation】 pas. di don med ces so. tshad ma kun las btus pa las dpe dang dpe ltar snang brtags pa ste le'u bzhi pa'o// // Chapter on Discriminating and Refuting (bian zhe qian pin) Here, the Samkhyas (number theorists) and others say: 'Besides perception (pratyaksa) and inference (anumana), there are other valid cognitions (pramanas), and from the scriptures (agama) one can understand extremely obscure things, which is valid cognition.' They consider this the third valid cognition arising from sound. To this, 'arising from sound' means that measuring the speaker's intention is a valid cognition, so inference is not a third valid cognition. Likewise, it is not understood by establishing (things). For example, just as 'impermanence' is proven by 'being made', it is not shown by excluding other (possibilities). From speech without the five limitations, only the speaker's intention can be inferred, because sound is not related to meaning, so it is impossible to be without error. Therefore, scripture is also included in inference. Regarding the point of showing (meaning) by excluding other sounds, the Vaisesikas (particularists) and others say: 'The word 'tree' itself has a universal meaning, and it is expressed by the sound that expresses this universality, so all clear things can be understood.' Because it is impossible to establish a word for each infinite individual, sound cannot indicate individuals. If it cannot indicate individuals, then sound cannot indicate the universal either, and likewise, it cannot indicate the universal itself. Furthermore, existence is common to all things, and it will cause confusion in distinguishing things. Therefore, sound cannot indicate the universal, it can only indicate exclusion. Different individuals cannot be expressed by one universal sound, because individuals are infinite and cannot be fully understood, and even if understood, it will cause confusion. Some Vaisesikas think: 'Only the universal sound, or only the clear things related to the universal, can be related, so by the power of the relationship, there will be no confusion about the related things.' If for the meaning of universal and different things, each clear thing can be used as a means of expression, then the universal is impossible, for example, if matter exists, it is not known whether attributes exist, etc., the basis of universal and individual cannot be consistent. The universal or the sound related to the universal cannot clearly express different things, nor can it distinguish each individual to express. Furthermore, the sounds that express attributes such as color and things that have attributes such as trees, because the categories are clearly different, the basis and attributes are consistent in nature, for example, a blue tree and the sound that expresses it are fully established, so it is not a universal clear difference. This is the concluding verse. The relationship between attributes and things with attributes is established when expressing matter. yon tan dang yon tan can sogs kyi 'brel pa ni rdzas brjod pa'i skabs 'dir 'brel
་ཅ༷ན་གྱི༷་ཆོ༷ས་གཉིས་པོ་ 8-12-49b བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས༷་ཤུགས་ལ་འཕང༷ས་པར༷་བརྗོ༷ད་པ༷་ཀ་རའི་རོ་སྤོས་ཀྱི་དྲི་བཞིན་ནོ་སྟེ༷་ཀ་རའི་རོ་སོགས་ཀ་ར་དང་རོ་གཉིས་ཏེ་འབྲེལ་ཅན་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ལ་གོ་ཡི་འབྲེལ་བ་ཁོ་རང་རྐྱ་བ་མི་བརྗོད་དོ། །ཆོས་ཆོས་ཅན་དག་ནི་དེ༷་ལྟར་འབྲེལ་པའི་དངོས༷་པོ༷ར་བྱས༷་ནས༷་བརྗོ༷ད་ཀྱི༷་འབྲེལ་པ་ཞེས་རང་རྐྱ་བའི་དངོས༷་པོ༷་གཞ༷ན་གྱི༷་སྦྱར༷་བར་མི༷་བྱ༷་བའོ། །ཤིང་གསལ་འདི༷་ཡི༷་རི༷གས་ཀྱི༷་སྒྲ༷་ཡི༷ས་ནི༷། རིགས་དོན་གཞན་སོགས་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་བ༷་ཉི༷ད་མི༷་འཐད། སྤྱི་དོན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་དེ་བརྗོད་པས་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་མདུན་ན་གནས་པ་སོགས་བྱེ་བྲག་གོའོ་ཞེ་ན། སྤྱི་རྫས་གཞན་དེ་གོ་ཡི་བྱེ་བྲག་མི་གོ་སྟེ་དེ་དེ་ལ་རང་དབང་དུ་མི་འཇུག་པ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་འབངས་ལ་རྒྱལ་པོ་བཞིན་དང་དེ་གཉིས་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །ཡང་ན་སྔ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་འབངས་ལ་རྒྱལ་པོ་བཏགས་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན། དེ་གཉིས་བློས་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་སྤྱི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་ར༷ང་དབ༷ང་དུ་འཇུག་པ་མེ༷ད་ཕྱིར༷་སྤྱི༷་རང་དེ༷་ལྡན༷་གོ་བ་མི༷ན་ཏེ་དེ་མིན་ལ་དེར་བཏག༷ས་པའི༷་ཕྱིར༷་དང༷་དེ་གཉིས་གཞི་མཐུན་པའམ་ 8-12-50a འདྲ་བ་མི༷་སྲི༷ད་ཕྱིར༷་དཔེར་ན་འབང༷ས་ལ༷་རྒྱལ༷་པོ༷ར་བཏག༷ས་པ༷་བཞི༷ན་དོན་གཞན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པ་བློ༷་ཡི༷་ཚུལ༷་ཐ༷་ད༷ད་པའི་ཕྱིར༷་རོ༷། །དེས་ན་སྤྱི་སྒྲས་བྱེ་བྲག་སྒྲུབ་ཚུལ་དུ་མི་གོའོ། །ཁྱད་གཞི་གང་ལ་སྤྱི་སྒྲས་ཁྱད་པར་རིམ་གྱིས་གོ་བ་ཡོད་མོད་དེ་དེ་ནི་གཞན་སེལ་ལོ། །གང་མཚུངས་པར་རྟོགས་པ་ལ་ནི་རི༷མ་གྱིས༷་རྗོད༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ནི༷་ཡོད་དོ། །དཔེར་ན་ཀུ༷ནྡ༷་དུང༷་དང་ཟླ་བ་སོག༷ས་ཀྱི་དཀར༷་པོ་བརྗོད་པ་བཞི༷ན་ཏེ། དཀར་པོ་སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་ངེས་པ་དང་། མིག་དང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས། སྤྱི་ལས་དེ་མིན་བསལ་བའི་ཁྱད་པར་རེ་རེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་དགོས་ཀྱང་། འདི་རང་ཅི་ན་ཤིང་ཞེས་པས་ནི་བྱེ་བྲག་མི་གོའོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་ཤེས་པ་བྱེ་བྲག་ལ་འཕོས་པའི་འདྲ་བ་ནི་མིན་ལ། གལ་ཏེ་སྤྱིས་ཕན་པའི་སྒོ་ནས་བྱེ་བྲག་འདྲ་བའང་མིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡོན༷་ཏན༷་གཞན་གྱིས༷་ཕན་བཏག༷ས་པའི་རྫས་ཀྱི་དངོ༷ས་པོ༷་ལ༷། ཡོན་ཏན་དང་འདྲ་བའི་བློ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཡང་ཤེལ་སྔོན་པོ་ཞེས་དངོས་པོའི་བློ་འཇུ༷ག་པར༷་འགྱུར༷་རོ་དེས་ན་འདྲ་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཤེལ་སྔོན་ 8-12-50b པོ་ལྟ་བུ་ལ་ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་སྔོན་པོས་ཕན་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཤེལ་སྔོན་པོའི་ངོ་བོར་རྟོགས་ཀྱི་རྫས་རང་གིས་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མིན་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ནི་དངོས་པོ་ད
【現代漢語翻譯】 關於兩種分類的法 8-12-49b 僅通過陳述本身，就能間接表達，如同糖的香味一般。糖的味道等，糖和味道是二者關聯的，通過陳述間接理解其關聯性，但關聯本身並不單獨陳述。法和有法，應被視為如此關聯的事物來陳述，而不應將關聯作為獨立的實體來附加。 如果說，通過樹的通用詞語，不能表達其他種類的含義，即使存在通用概念，通過表達它也能涵蓋一切，從而區分出眼前的事物等個別事物，那麼，通用實體無法理解個別事物，因為它們不能自主地進入彼此，就像臣民不能自主地成為國王一樣，因為二者不可能在同一基礎上存在。正如之前所說，即使爲了二者的緣故將臣民稱為國王，也不會產生國王的想法，因為二者在認知方式上是不同的，所以這種說法是不合理的。 因此，通用詞語不能自主地進入個別事物，因此，通用概念並非指代具有該概念的事物，而是指代被賦予該概念的事物，並且二者不可能在同一基礎上存在或相似，例如將臣民稱為國王一樣，因為這兩種不同的事物在認知方式上是不同的。因此，通用詞語不能理解為個別事物的表達方式。雖然可以通過通用詞語逐漸理解特定基礎上的差異，但這是一種排除性的理解。對於理解相似之處，確實存在逐漸表達的方式，例如表達茉莉花、海螺和月亮等的白色。從普遍的白色中確定其特殊性，以及眼睛和形狀等事物，輪迴和涅槃的法，需要通過排除通用概念之外的每個特徵來理解。然而，僅僅說『這是一棵樹』並不能理解其特殊性。因此，普遍的知識並非轉移到個別事物的相似之處。如果通過普遍性來促進個別事物的相似性，那也不是相似之處，因為在這種情況下，通過其他屬性來促進物質的實體，即使沒有與屬性相似的想法，也會產生『藍色水晶』的實體概念，因此不可能存在相似之處。像藍色水晶這樣的事物，依賴於其他屬性（藍色）的促進，才能被理解為藍色水晶的本質，而不是物質本身獨立地成為具有差異性的事物。 如果說，識蘊是事物……
【English Translation】 Regarding the two categories of Dharma 8-12-49b Merely through the statement itself, it can be indirectly expressed, like the fragrance of sugar. The taste of sugar, etc., sugar and taste are two related things, and the relationship is understood indirectly through the statement, but the relationship itself is not stated separately. Dharma and Dharmic entities should be regarded as such related things to be stated, and the relationship should not be added as an independent entity. If it is said that through the general term of a tree, other kinds of meanings cannot be expressed, even if there is a general concept, by expressing it, it can cover everything, so as to distinguish individual things such as the things in front of you, then the general entity cannot understand individual things, because they cannot autonomously enter each other, just as subjects cannot autonomously become kings, because the two cannot exist on the same basis. As mentioned before, even if the subjects are called kings for the sake of the two, the idea of a king will not arise, because the two are different in the way of cognition, so this statement is unreasonable. Therefore, general terms cannot autonomously enter individual things, therefore, the general concept does not refer to things with that concept, but refers to things that are given that concept, and the two cannot exist or be similar on the same basis, such as calling subjects kings, because these two different things are different in the way of cognition. Therefore, general terms cannot be understood as expressions of individual things. Although differences on a specific basis can be gradually understood through general terms, this is an exclusive understanding. For understanding similarities, there is indeed a way of gradual expression, such as expressing the whiteness of jasmine, conch, and moon, etc. The particularity is determined from the universal white, and things such as eyes and shapes, the Dharma of Samsara and Nirvana, need to be understood by excluding each characteristic other than the general concept. However, simply saying 'This is a tree' does not understand its particularity. Therefore, universal knowledge is not transferred to the similarities of individual things. If the similarity of individual things is promoted through universality, it is not a similarity, because in this case, by promoting the entity of matter through other attributes, even without the idea of similarity to the attribute, the entity concept of 'blue crystal' will arise, so similarity cannot exist. Things like blue crystals rely on the promotion of other attributes (blue) to be understood as the essence of blue crystals, rather than the substance itself independently becoming a differentiated thing. If it is said that consciousness is a thing...
ུ་མ་འདྲེས༷་པའི༷་ཚུལ༷་དུ༷་གྱུར་པའི་ཆ་ནས༷་རྣམ་པ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུ་ལོ༷ག་པའི༷་ཤེས༷་པར༷་ཐ༷ལ་བར༷་འགྱུར༷་རོ། །གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫས་ཁྱད་པར་དུ་འབྱེད་ན། རས་ཁྲ་བོ་ལྟ་བུའི་རྫས་དེ་ཁ་དོག་སོགས་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་རིམ་གྱིས་འབྱེད་དམ། ཅིག་ཆར་འབྱེད། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། སྤྱི་སོག༷ས་ཁྱད་པར་མང༷་པོ༷་ཉི༷ད་དང༷་ནི༷་ཁྱད་པར་ཅན་ཅི༷ག་ཆར༷་འཛི༷ན་པར་འདོད་པ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་ཡ༷ང་། དེ་ནས་ཁྱད་བྱེད་ཆོས་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དང་ཅིག་ཆར་འཛིན་མི་སྲིད་དེ། བུམ་པའི་སྤྱི་དང་། ས་ལས་བྱུང་བ་རྫས། དབྱིབས་ཟླུམ་པོ་སོགས་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དུ་མ་བུམ་པ་དང་འདྲེས་ན་ནི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའང་ཉམས་ཏེ་ཁྱད་འབྱེད་མི་ནུས་ལ། རིམ་གྱིས་འབྱེད་ན་གཟི་སོགས་ཁྲ་བོ་དབང་པོས་ཅིག་ཆར་བ་མཐོང་བས་གནོད། ཅེས་སོ། །དེ་ལའང་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཕ༷ན་འདོག༷ས་པ༷་ནི་འགལ༷་བ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་ཀུན་འདྲེས་པས་སོ། །རིམ་གྱིས་འབྱེད་ན་གཟི༷་ཡི༷་ཁྲ༷་བོ༷་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་ཅིག་ཆར་མཐོང༷་ 8-12-51a བས་གནོད་དོ། །ཡོན་ཏན་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ༷་དག༷་ཐ༷་ད༷ད་ཡིན་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་ཅན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རྣམ༷ས་ལ༷་ཡ༷ང་སྤྱི་དེ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷འི་སྐྱེན༷་རང་དབང་མེད་སོགས་དེ༷་མཚུངས༷་པ་ལྟ་བུའོ། །རིགས་སྒྲ་ནི་རིག༷ས་རང༷་གི་ངོ༷་བོ༷འ༷མ་དེ༷་ལྡན༷་གསལ་བ་ཅན་གྱི༷་ངོ༷་བོ༷ར་རྒྱུ་མཚན་གང༷་ལ༷ས་སྦྱོར༷་བར་མི༷་བྱེ༷ད་པའོ། །རིགས་དེ༷་ལྡན༷་ཐ༷་ད༷ད་པ་སྟེ་གསལ་བ་ཉི༷ད་ལ་བརྗོ༷ད་ཅེ་ན༷། དེ༷་ཡ༷ང་སྔར༷་ཉི༷ད་ཐ༷་དད་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སྒྲ་མིན་ཞེས་པར་བསལ༷་ཟིན༷་ཏོ༷། །རིགས་དེ་དེ་ལ་ལྡན༷་ཙམ༷་གྱི་འབྲེལ་རྐྱང་ཡ༷ང་འབྲེལ༷་པ༷་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་གོ་བའ༷མ་རིགས་སམ་ལྡན་སྨྲས་སོགས་སུ་གསལ་ལོ། །སྤྱི་དེ་དེ་ལ་ཡོ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ཞེས༷་རྣམ༷་པ༷ར་དཔྱ༷ད་པས་མི་འཐད་དེ། ཡོད་ན་བུམ༷་པ༷་སོ༷གས་ཀྱི༷་དེ༷་ལྡན༷་ཤེས་བྱ་སོགས་ཡོད་པའི་དོན༷་གཞན་སྣམ༷་བུ༷་སོ༷གས་ལ་འཇུག་ན་ཁྱད་མེད་དུ་ཐལ། འཇུག༷་མི༷ན་ན༷་ཐུན་མོང་པ་སྤྱི་ཞེས་པ་ཡི༷་དོ༷ན་དེ༷་ཇི༷་ལྟ༷་བུ༷་ཡིན་ཏེ་སྤྱི་མིན་པས། དེས་ན་སྤྱི་ཞེས་པ་སྒྲ་དོ༷ན་འབ༷འ་ཞིག༷་པ༷་དང༷་མཚུང༷ས་ཏེ་དོན་སྒྲུབ་པ་མེད་དོ། །ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲ་རྟོག་ཐུན་མོང་བ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་སྤྱི་དོན་གཞན་འདོད་པ་དེ༷་ཡང༷་ངེས་པའི་རྒྱུ༷་མཚ༷ན་གང་ཡང་མེ༷ད་པར༷་འདོ༷ད་དེ་དེ་མེད་ཀྱང་འཇུག་པས་ 8-12-51b སོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་གཡུ་ལྟ་བུ་གཅི༷ག་ལ༷་སྔོན་པོ་ཞེས་བརྗོད་ན་སྔོ་བ༷་དང་། ཆེས་སྔོ་བ་ཆེས་རབ་སྔོ་སོག༷ས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་མི་ཤེས་པ་བཞི༷ན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་གོ་བ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའི་སྤྱི་ལས་སྤྱི་ཉི་ཚེ་བ་གོ དེ་ལས་གསལ་བ་གོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ་གཅིག་ལ་སྔོ་སོགས་བཞིན་ས
【現代漢語翻譯】 如果從不混合的角度來說，那麼所有的知識都會變成無稽之談。此外，如果從功德等角度來區分事物，比如區分花布，是逐漸區分顏色等，還是一起區分？如果是後者，那麼對於那些想要同時認識眾多共相和眾多自相的人來說，也不可能同時認識作為限定的法，因為不可能同時認識瓶子的共相、由土產生的物質、圓形等眾多限定。如果與瓶子混合，那麼作為功德的限定者也會消失，無法區分。如果是逐漸區分，那麼像孔雀翎毛等花紋，眼睛可以同時看到，這就有妨害。所以說，用特性來施加於具有特性者是相違的，因為它們都混合在一起。如果逐漸區分，那麼孔雀翎毛的所有花紋都會被同時看到，這就有妨害。即使功德和具有功德者是不同的，但對於那些想要通過功德來認識具有功德者的人來說，也會有像共相那樣，不可避免地具有無自主等過失，就像共相一樣。種姓詞語不會因為任何理由而與種姓的自性或具有種姓的顯明者的自性相聯繫。如果說種姓與具有種姓者是不同的，只是爲了說明顯明本身，那麼這已經在之前否定了，即種姓詞語不是用於指稱不同的事物。種姓只是與某物具有關聯，僅僅是關聯，或者僅僅是說明關聯，這在種姓或具有者等論述中已經闡明。如果說共相存在於某物之中，那麼這種分析是不合理的，因為如果存在，那麼瓶子等具有可知等含義，如果也適用於其他事物，那麼就沒有區別了。如果不適用，那麼所謂的共同體性共相是什麼樣的呢？因為它不是共相。因此，所謂的共相只是聲音和意義相同而已，沒有意義上的成立。如果說一切事物都有共同的聲音概念，是因為存在共相，那麼這種觀點沒有任何確定的理由，因為即使沒有共相，也能適用。 如果說，就像用『藍色』來稱呼一塊玉，就無法知道藍色、更藍、最藍等部分一樣。如果說，就像從共相中可以理解特性一樣，從共相中可以理解微小的共相，然後從中理解更清晰的事物，那麼就不是這樣，就像用『藍色』來稱呼一塊玉一樣。
【English Translation】 If from the aspect of not mixing, then all knowledge will become nonsense. Furthermore, if distinguishing things from the perspective of qualities, such as distinguishing patterned cloth, is it gradually distinguishing colors, etc., or distinguishing all at once? If it is the latter, then for those who want to simultaneously recognize many universals and many particulars, it is also impossible to simultaneously recognize the defining dharma, because it is impossible to simultaneously recognize the universal of a pot, the substance produced from earth, the round shape, etc. If mixed with the pot, then the qualifier, which is a quality, will also disappear and cannot be distinguished. If distinguishing gradually, then like the patterns of peacock feathers, the eyes can see them all at once, which is an obstacle. Therefore, applying a characteristic to the one possessing the characteristic is contradictory, because they are all mixed together. If distinguishing gradually, then all the patterns of peacock feathers will be seen simultaneously, which is an obstacle. Even if qualities and the possessor of qualities are different, for those who want to recognize the possessor of qualities through qualities, there will be faults like the universal, inevitably possessing non-autonomy, etc., just like the universal. A genus term is not associated with the self-nature of the genus or the self-nature of the manifest possessor of the genus for any reason. If it is said that the genus is different from the possessor of the genus, merely to explain the manifestation itself, then this has already been negated before, that is, the genus term is not used to refer to different things. The genus is merely associated with something, merely an association, or merely explaining the association, which has been clarified in the discussions of genus or possessor, etc. If it is said that the universal exists in something, then this analysis is unreasonable, because if it exists, then pots, etc., have the meaning of knowable, etc., and if it also applies to other things, then there is no difference. If it does not apply, then what is the so-called commonality universal like? Because it is not a universal. Therefore, the so-called universal is merely the same sound and meaning, without establishment in meaning. If it is said that all things have a common sound concept because there is a universal, then this view has no definite reason, because it can apply even without a universal. If, like calling a piece of jade 'blue', one cannot know the parts of blue, bluer, and bluest. If it is said that, like understanding characteristics from a universal, one can understand a small universal from a universal, and then understand clearer things from it, then it is not so, just like calling a piece of jade 'blue'.
ྤྱི་ལས་བྱེ་བྲག་གོ་བ་དེ༷་ལྟ༷འང༷་མ༷་ཡི༷ན་དེ་གོ་བར་རིགས་སྒྲ་འཇུག་གམ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཁས༷་བླང༷ས་ཀྱང༷་རང་གི་སྔར་འདོད་པ་དང་འགལ་ཏེ་རིགས་གཅིག་ལ་རིགས་གཞན་མེད་པར་འདོད་པས་སོ། །ཡང་སྤྱིས་དངོས་སུ་མི་གོ་ཡང་དོན་གྱིས་འཕངས་ཏེ་གོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ་ལྷས་བྱིན་ཚོན་པོ་ཉིན་པར་ཟས་མི་ཟ་བ་ལྟ་བུ་དོན་གྱིས་གོ་བ་ཡོད་ཀྱང་སྤྱི་འདིས་དེ་ལྟར་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡང་མེད་པས་སོ། །སྔོན་པོ་ཞེས་སྤྱི་གཅིག་སྔོན་པོའི་རིག༷ས་གཅིག་ལ༷་ཡང་ཚང་བས་རི༷གས་མེ༷ད་པས༷་ཁས་བླངས་འགལ་བས་ན་དེ༷་མིན༷། སྤྱི་ལ་དོ༷ན་གྱིས༷་གསལ་བ་འཕང༷ས་པའ༷ང་མ༷་ངེ༷ས་པ་མི་འཁྲུལ་བར་གོ་ནུས་པ་མེད་པ༷འོ༷། །དེས་ན་དངོས་པོ་བརྗོད་པའི༷་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ལ༷འ༷ང་ཚད་མ་དང་རྟགས་སུ་མ་ཟད་དམ་བློར་མ་ཟད་བརྡ་སྦྱོར་བ་གཞ༷ན་སེ༷ལ་ཁོ་ནས་བྱས་ཞེས་སོ། །ཡང༷་བརྗོ༷ད་པ༷། ཤིང་ལྟ་བུ་གཅིག་ལའང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་སྒྲས་བརྗོ༷ད་པར༷་བྱ༷་བ༷་མ༷ང་པོ་ཡོ༷ད་ཀྱང༷་ཤིང་ཞེས་ 8-12-52a ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་གཅིག་པུ་ཡི༷ས་དེ་ཐམས་ཅད་ཀུན༷་ཏུ༷་རྟོག༷ས་པ་མ༷་ཡི༷ན། ཇི་རྟོགས་ན་སྒྲ་རང༷་དང༷་བརྗོད་བྱ་རྒྱུ་རྗེས༷་སུ༷་འབྲེལ༷་བའི༷་དོན༷་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་མིན་རྣམ༷་པར་གཅོ༷ད་པ་ཤིང་ལྟ་བུའི་ངག༷་གི༷་འབྲས༷་བུ༷་ཡི༷ན་ནོ། །རྗོད་བྱེད་སྒྲ༷ས་ཀྱང༷་ཤིང་གི་ཆོས༷་གང༷་ཤིང་དུ༷་མ༷་ཡི༷་དོན་ལ༷་ཅིག་ཆར་འཇུག༷་པ་མ༷་ཡི༷ན་གྱི༷་གང་ལ་བརྡ་སྦྱར༷་བར་བྱ༷་བ༷་དེ༷་ཉི༷ད་ལ༷་སེལ་བས་འཇུག་གི་དེ༷་ནི་སྒྲ༷འི་ངོ་བོ་ལ་ཡེ་ནས་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཉི༷ད་སོ༷གས་ཀྱིས༷་དབང་གིས་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །བརྗོད་བྱ་དོན་གཅིག་རྟོགས། རྗོད་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་གཅིག་བརྗོད་དེ་ནི་གཞན་སེལ་བའི་དབང་གིས་ཡིན་གྱི། སྒྲ་དོན་ངོ་བོས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་སོགས་ཀྱིས་མིན། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བརྡ་སྤྲོད་པ་ན་རེ།སྒྲས་དོན་གོ་བ་ནི། སྒྲོན་གཟུགས་ལྟར་ངོ་བོའི་ཡོན་ཏན་དང་། ནད་སྨན་བཞིན་ནུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། དབང་ཡུལ་བཞིན་རུང་བའི་ཡོན་ཏན་སོགས་བཤད་པའང་བཀག་སྟེ། སྒྲ་དོན་ངོ་བོས་འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་། གོ་བ་གཞན་སེལ་ཡིན། ཞེས་སོ། །ཞེས༷་བྱ༷་བ༷་སེལ་བའི་དོན་བསྡུ་བ༷འི་ཚིག༷ས་སུ༷་བཅ༷ད་པ༷འོ༷། །བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། སེལ་བ་སྨྲ་བ་ལ་བུམ་ 8-12-52b སྣམ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་དང་ཨུཏྤལ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དག་ཀྱང་། སོ་སོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཕྱིར་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་གཞི་མཐུན་དང་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན་སྔོན་པོའི་སྒྲས་ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་དང་ཨུཏྤལ་གྱི་སྒྲས་སྤྱི་དོན་གཞན་བརྗོད་ལ་དེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་གཞི་མཐུན་འཐད་ཅིང་། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ཞེས་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་འཐད་ཅེ་ན། ཞེས་ཆོས་གསུམ་
【現代漢語翻譯】 如果認為總相和別相的理解方式是相同的，那麼在理解總相時，是否需要運用『類別』的概念，或者進行『區分』等操作呢？即使承認這些，也與你之前的觀點相矛盾，因為你認為一個類別中不存在其他類別。此外，如果總相不能直接理解，而是通過間接的方式來理解，那也是不行的。就像『天授是胖子，白天不吃飯』這個例子，雖然可以通過間接方式理解，但總相本身並沒有能力做到這一點。『藍色』這個總相，在所有藍色的事物中都是相同的，因此不存在類別差異，所以不能那樣認為，因為這與你之前的觀點相矛盾。總相所間接表達的含義也並不確定，因為沒有不混淆地理解總相的能力。 因此，所有表達事物的聲音，不僅僅是作為量（pramana）和因（hetu），或者不僅僅是作為意識（buddhi），而是僅僅通過排除其他關聯來發揮作用。此外，表達，例如『樹』，即使對於同一個事物，也可以用不同的詞語來表達不同的方面。雖然有很多表達方式，但僅僅用『樹』這個詞並不能完全理解它。如何理解呢？聲音本身和所表達的對象之間，存在著因果關聯，這種關聯的作用就是排除非此之物，這就像『樹』這個詞語的結果一樣。表達的聲音，並不能同時指代樹的所有屬性，以及所有非樹的事物。它只能指代那些被指定的事物，通過排除其他事物來實現指代。這並不是聲音的本質所決定的，而是由其固有的屬性所決定的。 所表達的對象理解為一，表達方式也只表達一個方面，這是通過排除其他方面來實現的，而不是通過聲音和對像本身的屬性來實現的。因此，在表達時，有人說：『聲音理解事物，就像鏡子反映物體一樣，具有固有的屬性；或者像藥物治療疾病一樣，具有功效；或者像感官對像一樣，具有適當的屬性。』這些說法都是被否定的。聲音和對像之間沒有固有的聯繫，但理解是通過排除其他可能性來實現的。』這就是總結排除含義的結論。 分別論者說：『在談論排除時，就像用詞語表達瓶子和布匹一樣，用詞語表達藍色和蓮花也是如此。因為它們是各自獨立的，所以不能像「藍蓮花」那樣，將它們作為同基關係或區分關係來使用。但在我們看來，用「藍色」這個詞表達一種品質，用「蓮花」這個詞表達一個總相，這兩個詞可以指代同一個事物，因此可以構成同基關係。而且，像「藍蓮花」這樣的區分關係也是可以成立的。』這就是關於三種法（chos gsum）的討論。
【English Translation】 If one thinks that the understanding of generalities and particulars is the same, then when understanding generalities, is it necessary to use the concept of 'category' or to perform 'distinction' and other operations? Even if one admits these, it contradicts one's previous view, because one believes that there are no other categories within one category. Furthermore, if generalities cannot be understood directly, but are understood indirectly, that is also not acceptable. Just like the example of 'Devadatta is fat and does not eat during the day,' although it can be understood indirectly, the generality itself does not have the ability to do so. The generality of 'blue' is the same in all blue things, so there is no difference in category, so it cannot be thought of that way, because it contradicts your previous view. The meaning indirectly expressed by generalities is also uncertain, because there is no ability to understand generalities without confusion. Therefore, all sounds that express things, not only as valid cognition (pramana) and reason (hetu), or not only as mind (buddhi), but only by excluding other associations, do they function. Furthermore, expression, such as 'tree,' even for the same thing, different aspects can be expressed with different words. Although there are many ways to express it, the single word 'tree' cannot fully understand all of it. How to understand it? Between the sound itself and the object expressed, there is a causal relationship, and the function of this relationship is to exclude what is not this, which is like the result of the word 'tree.' The expressed sound cannot simultaneously refer to all the attributes of a tree, as well as all non-tree things. It can only refer to those things that are designated, by excluding other things. This is not determined by the essence of the sound, but by its inherent attributes. The object expressed is understood as one, and the expression only expresses one aspect, which is achieved by excluding other aspects, not by the attributes of the sound and object themselves. Therefore, when expressing, someone says: 'Sound understands things, just like a mirror reflects objects, having inherent attributes; or like medicine treats diseases, having efficacy; or like sensory objects, having appropriate attributes.' These statements are all negated. There is no inherent connection between sound and object, but understanding is achieved by excluding other possibilities.' This is the conclusion summarizing the meaning of exclusion. The Vaisheshika says: 'When talking about exclusion, just like using words to express pots and cloths, using words to express blue and lotus is also the same. Because they are each independent, they cannot be used as co-referential relations or differentiating relations, like "blue lotus." But in our view, using the word "blue" to express a quality, and using the word "lotus" to express a generality, these two words can refer to the same thing, so they can form a co-referential relation. Moreover, differentiating relations like "blue lotus" can also be established.' This is the discussion about the three dharmas (chos gsum).
རྫས་ཐ་དད་ཀྱང་བ་ལང་ལ་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན་གཞི་མཐུན་འདོད་དོ། །གཞན་སེལ༷་བ༷ས་སྔོ་སོགས་ཐ༷་ད༷ད་པའི་དོན་རྣམ༷་པར་ཕྱེའི༷་ཕྱིར༷་རྟོགས་ཀྱི། གཞི་མཐུན་པ་རང་གི་དོན༷་རང་རྐྱ་བ་ནི་ཐ༷་ད༷ད་དུ་རྟོག༷ས་པ་ལ༷་རྨོ༷ངས་པ་ཡིན་ཏེ་གཞི་མཐུན་ཞེས་གཅི༷ག་ལ༷་ཆ་ཐ༷་ད༷ད་པ་རྟོགས་པའི་འབྲས༷་བུ༷་མེ༷ད་ཕྱིར༷་མི་འཐད་ལ་དེས་ན་གཞན་སེལ་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ་དང༷་ཁྱ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་བ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །གཞི་མཐུན་པ་ཅན་དེ༷་ནི་སྔོ༷ན་པོ༷་རྐྱང༷་པ༷་མི༷ན་ལ། ཨུཏྤ༷ལ་རྐྱང༷་པ༷འང༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༷་དེ་གཉིས་མེ་ཏོག་གཅིག་ལ་བསྡུས༷་པ༷་བརྗོ༷ད་བྱ༷་ཡི༷ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མིན་ནཱི་ལ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྲལ་བས་ཁ༷་དོག་མི་མཚོན་པ་བཞི༷ན་དུ༷་སྒྲ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དོ༷ན་མེ༷ད་འགྱུར། ནཱི་དང་ལ་ཕྲལ་བ་ནི་སྔོན་པོའི་ཁ༷་དོག༷་གི༷་དོན༷་རྟོགས་པའི་སྒྲ་ཅུང་ 8-12-53a ཟ༷ད་ཀྱང༷་མི༷ན་ན༷འང་ནི༷་དང་ལའི་ཚི༷ག་གཉི༷ས་བསྡུས་པ་ལ༷ས་དེ༷་ཡི༷་བརྗོ༷ད་བྱ༷་སྔོན་པོ་རྟོག༷ས་ན༷་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་བརྗོད་ཀྱང་དེ༷་ལ༷་ཡང་སྔོ་དང་ཨུཏྤལ་ཡ༷ན་ག༷ར་པ༷་དེ༷་སྦྱར་བ་ལས་གཞི་མཐུན་དེ་རྟོག༷ས་པ༷་ཡི༷ན་ནོ། །གཞི་མཐུན་གྱི་རྫས་གཅིག་འདོད་པ་གཞན་ལ་གཞི་མཐུན་དེ་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་སྔོ་དང་ཨུཏྤལ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་མེ་ཏོག་གཅིག་ཡོད་ན། དེ་ལ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སྔོ་སོགས་ཡན་ལག་ཕ༷ན་ཚུན༷་གཅི༷ག་པར༷་ཐལ༷་བར་འགྱུར༷་ཕྱིར༷་ན་འདུས་ཤིང་ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ལ༷་གཅི༷ག་ཅེས་པ་ཉི༷ད་ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ཡང་འདུས༷་པ༷་དུ༷་མ༷ར་ཐལ༷་བར༷་འགྱུར༷་ཏེ་ཡན་ལག་དུ་མ་དང་གཅིག་པའི་ཕྱིར། འདུས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་ན་ཐ་མི་དད་ཀྱི་དོན་གཅིག་ལས་སྟོན་མི་རིགས་ནའང་སྔོན་པོ་དང་ཨུཏྤལ་སོ་སོའི་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ནམ་ཡང་མི་སྤོང་བས་སོ་སོར་གོ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྤྱིའི་ཁོངས་སུ་བྱེ་བྲག་འདུས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྤྱི་གཅིག་བརྗོད་ཀྱང་སོ་སོར་གོའོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། སྤྱིའང་རིགས་དོན་གཞན་བརྗོད་པ་སྔར་བཀག་ཟིན་པས་སོ། །དེ་ 8-12-53b བརྗོད་ཀྱི་སྒྲས་ཀྱང་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་བརྗོད་པ་མིན་ཏེ་སྔོ་སྒྲ༷་དག༷་རང༷་གི་དོན་སྤོང་མ༷་ཡི༷ན་པའི་ཕྱིར། དེས་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རི༷གས་དོན་གཞན་ནི༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་སྔར༷་བཀག་པ་བརྗོ༷ད་ཟིན་པའི་ཕྱིར༷། སྤྱི་སྒྲ་ལས་བྱེ་བྲག་ལ་ཐེ༷་ཚོམ་ཟ༷་ཕྱིར༷་དེ་མིན་གཞན༷་སེལ༷་བ་མི༷ན་ལ་གང་གིས་སེལ་བས་དོན་བྱེད་མིན་ནོ། །སྤྱི་རྣམས་བྱེ་བྲག་གི་དོན་གཅི༷ག་ལ་འཇུག་པ་ལ༷ས་སྤྱི་སྒྲ་དེ་རྣམས་དོན་གཅིག་སྟོན་པའི་སྒྲ་རྣམ༷་གྲང༷ས་པ་ཙམ་པོ་གཉིས་སུ༷་འགྱུར༷་བར༷་ཐལ་ལོ། །སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་སྒ
【現代漢語翻譯】 雖然物質不同，但就像牛的兩隻角一樣，根本上是一致的。通過『遣余』（apoha，梵文：apoha，梵文羅馬擬音：apoha，漢語字面意思：否定），區分了藍色等各種不同的事物，因此才能理解。認為根本一致的事物是獨立的，這是對理解差異的無知，因為根本一致意味著理解一個事物具有不同部分，而沒有結果是不合理的。因此，通過『遣余』來區分特性和具有特性者才是合理的。具有根本一致性的事物，並非僅僅是藍色，也並非僅僅是 Utpala（烏 উৎপལ་，梵文天城體：utpala，梵文羅馬擬音：utpala，漢語字面意思：青蓮花），因為這兩者可以被歸納為同一種花。 否則，就像將 nila（尼羅，梵文天城體：nīla，梵文羅馬擬音：nīla，漢語字面意思：青色）分開就無法表達顏色一樣，這兩個詞也會變得毫無意義。將 ni（尼）和 la（羅）分開，即使稍微理解了藍色的含義，但如果將 ni 和 la 兩個詞組合起來理解了藍色，那麼在說 Utpala 藍色時，將藍色和 Utpala 結合起來才能理解其根本一致性。 認為根本一致性的物質是單一的，這種觀點對於其他事物來說是不合理的。例如，如果藍色和 Utpala 的根本一致性的載體是花，那麼這個載體和它的部分是相同還是不同？如果是相同，那是不合理的，因為藍色等部分會變成彼此相同。因此，聚集和組合的部分的載體本身並不存在。此外，聚集也會變成多個，因為它與多個部分相同。如果將聚集的載體稱為 Utpala 藍色，那麼它不應該只表達一個無差別的含義，但藍色和 Utpala 各自的表達對像永遠不會被放棄，因此它們被分別理解。 如果說通過將個別事物包含在一般範疇中，可以表達這兩者的共同一般性，但它們仍然被分別理解，那是不對的。因為之前已經禁止了一般性表達其他類別的含義。因此，表達它的詞語也不能表達單一的載體，因為藍色的詞語不會放棄它自己的含義。因此，藍色等類別不是其他的，因為之前已經禁止了這種表達。由於從一般詞語中對個別事物產生懷疑，因此它不是『遣余』，並且它不能通過排除來發揮作用。如果一般事物包含在個別事物的含義中，那麼這些一般詞語就會變成只表達一個含義的詞語，並且會變成僅僅是數字上的兩個。
【English Translation】 Although the substances are different, like the two horns of a cow, they are fundamentally the same. Through 'other-exclusion' (apoha), various different things like blue are distinguished, and therefore understood. To consider fundamentally consistent things as independent is ignorance of understanding differences, because fundamental consistency means understanding that one thing has different parts, and there is no result, which is unreasonable. Therefore, it is reasonable to distinguish characteristics and those with characteristics through 'other-exclusion'. A thing with fundamental consistency is not merely blue, nor is it merely Utpala (blue lotus), because these two can be summarized as the same flower. Otherwise, just as separating nila (blue) cannot express color, these two words would also become meaningless. Separating ni and la, even if one slightly understands the meaning of blue, if one understands blue by combining the two words ni and la, then when saying Utpala blue, combining blue and Utpala is how one understands their fundamental consistency. To consider the substance of fundamental consistency as singular is unreasonable for other things. For example, if the carrier of the fundamental consistency of blue and Utpala is a flower, then is this carrier and its parts the same or different? If they are the same, it is unreasonable, because the blue and other parts would become the same as each other. Therefore, the carrier of gathered and combined parts does not exist itself. Furthermore, gathering would also become multiple, because it is the same as multiple parts. If the gathered carrier is called Utpala blue, then it should not only express one undifferentiated meaning, but the respective expressions of blue and Utpala are never abandoned, so they are understood separately. If it is said that by including individual things in a general category, one can express the common generality of the two, but they are still understood separately, that is not correct. Because it has already been forbidden for generality to express the meaning of other categories. Therefore, the word expressing it cannot express a single carrier, because the word blue does not abandon its own meaning. Therefore, the category of blue and others is not other, because this expression has already been forbidden. Since doubt arises about individual things from general words, it is not 'other-exclusion', and it cannot function by excluding. If general things are included in the meaning of individual things, then these general words would become words that only express one meaning, and would become merely two in number.
ྲ་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་ན་དེ་གཉིས་གོ་བྱ་ཐ་དད་མེད་པའི་རྣམ་གྲངས་པར་ཐལ་འདྲ་རང་འགྲེལ་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ཐ་དད་དགག་པ་ལ། ཡན་ལག་ཅན་དང་ཡན་ལག་ཀྱང་ཐ༷་ད༷ད་ན༷་ཡ༷ང་གཞི་མཐུན་དང་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་གཉི༷ས་ཀ༷་མེ༷ད། སྔོན་པོ་དང་ཨུཏྤལ་རྫས་གཞན་ཡིན་ཀྱང་གཞི་མཐུན་གྱི་ཚེ་དོན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་ཅེས་པ་འདི་ཅི། སྔོན་པོ་ཨུཏྤལ་གཉིས་ཀ་དོན་གྱི་ཆ་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རམ། གཅིག་ལ་གཅིག་ཡོད་པ་ཡིན། ཡང་ན་དོན་མི་གཅིག་ཀྱང་བརྗོད་སྒྲ་གཅིག་ཡིན། སྒྲ་གཅིག་ལའང་དོན་གཅིག་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ཏེ་བཞི་པོ་ 8-12-54a གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར། ཨུཏྤལའི་དོན༷་གྱི༷་རྫ༷ས༷་རིག༷ས་ད༷ང་ཡོ༷ན་ཏན༷་སྔོན་པོ་དག་གལ༷་ཏེ་དོ༷ན་གཅི༷ག་ལ༷་འཕྲོད་འདུའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག༷་ཅེ་ན༷། ཨུཏྤལ་ལ་རྫས་སྤྱི་དང༷་བྱེ༷་བྲག༷་གཉི༷ས་ཡོ༷ད་པ༷་མིན༷་པར་ཐལ་ལོ། །ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དང་ལྡན། སྔོན་པོ་ཨུཏྤལ་དང་ལྡན་ཏེ་དེ༷་ལྡན༷་གཉི༷ས་ཀྱང༷་ཡོ༷ད་མ༷་ཡིན་སྔོན་པོ་ཨུཏྤལ་མིན་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་མིན་པས་སོ། །ཡིན་ན་དེ་གཉིས་སྒྲ་བློ་རྣམ་གྲངས་པར་ཐལ་ལོ། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ༷་དེ་གཉིས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ནི༷་ཨུཏྤལ་གྱི་རི༷གས་དོན་གཞན་དང༷་ནི༷། ཡོ༷ན་ཏན༷་དོན་གཞན་ཙམ༷་ཞིག༷་བརྗོ༷ད་པར༷་འགྱུར༷་གྱི་དོན་གཅིག་མི་བརྗོད་ལ། རིགས་དང་ཡོན་ཏན་དེ༷་ལྡན༷་བརྗོ༷ད་པ༷་ཉི༷ད་ལ༷་ནི༷། དེ་གཉིས་གཞི་མཚུང༷ས་པ་སྟེ་མཐུན་པ་དང༷་མི༷་མཐུན་པའམ་མི་མཚུང༷ས་དངོས་འགལ་གཉིས་ཚིག་གཅིག་དེས་བརྗོད་པར་ཐལ༷་བར༷་འགྱུར༷་རོ། །དེས་མཚུངས་པ་བརྗོད་ན་དེ་མི་མཚུངས་པ་ཡང་བརྗོད་ཡོད་དགོས་པས་དངོས་འགལ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་གཅིག་སྲིད་པར་ཐལ་ཞེས་འཕང་ངོ་། །དེས་མི་མཐུན་བརྗོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རིགས་དང་ཞེས་བཤད་ལའང་ཐལ་པ་དེ་རང་། དེ་གཉིས་སྤྱི་གཅིག་གིས་མཚུང༷ས་ཕྱིར་གཞི་མཐུན་གྱི་ 8-12-54b གཞན་བརྗོ༷ད་པར་མི་འདོ༷ད་ཅེ༷་ན། བ༷་ལ༷ང་རྟ༷་སོ༷གས་ལ༷་ཡ༷ང་གཞི་མཐུན་ཡིན་པར་མཚུང༷ས་པར་ཐལ་ཏེ་ཡོད་སོགས་སྤྱི་གཅིག་གིས་འབྲེལ་བས་སོ། །བ་རྟ་ནི་དབྱིབས་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་ལ་སྔོན་པོ་དང་ཨུཏྤལ་དེར་དབྱིབས་ཀྱིས་བྱེ༷་བྲག༷་ཏུ༷་མ༷་བྱས༷་ཤེ༷་ན་ཞེས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོའི་སྤྱི་གསལ་བར་བྱས་ཤེ་ན། འོ་ན་བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་དུ་མར་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་མང་པོ་འདྲེས་ཤིང་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་དེ་ཡོད་པ་དང་བུམ་པ་དངོས་པོ་སོགས་སྤྱི་དུ་མས་གསལ་བྱེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག་སྤྱི་དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསལ་དགོས་པས་སོ། །གཞི་མཐུན་གཅིག་ལ་དབྱིབས་དུ༷་མ༷ར་བྱས༷་པ༷་འདུས༷་པ༷ར་འགྱུར༷་ན་དེ་མ་དམིགས་པས་སོ། །གཞི་མཐུན་མི་འདོད་པ་གཞ༷ན་ཡང༷་དེར་ཐལ་ཞིང་འདོ༷ད་པ༷་ལ༷་ཡང་གཞི་མཐུན་མེད་པར་ལ་ཡ༷ང་གཞི་མཐུན་མེ༷ད་པ
【現代漢語翻譯】 如果它們指代同一事物，那麼根據《自釋》，這兩者將成為無異義的同義詞。第二，駁斥部分和整體的差異：如果整體和部分也不同，那麼既沒有共同的基礎，也沒有作用和被作用的區別。如果藍色和烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）是不同的實體，但在共同的基礎上會變成同一事物，那麼這個『同一事物』是什麼？藍色和烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）兩者在意義上變成同一嗎？是一個包含另一個嗎？或者意義不同但表達的詞語相同？一個詞語包含一個意義還是兩個意義？這四種情況中的哪一種？ 如果是第一種情況，烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）的實體、種類和屬性與藍色相同，它們以符合和融合的方式指代同一事物嗎？那麼烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）將不會有一般和特殊的實體。烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）具有藍色，藍色具有烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花），但兩者並不相互包含，因為藍色不是烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花），烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）也不是藍色。如果是這樣，那麼這兩者將成為同義詞。同樣，這兩個詞語所表達的意義，烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）的種類是另一種意義，屬性是另一種意義，它們僅僅表達這些，而不表達同一意義。而對於種類和屬性的包含，這兩者是相同的基礎，即相同和不相同，或者說不相似，這兩個對立的事物將由同一個詞語表達。如果它表達了相似性，那麼它也必須表達不相似性，因此一個詞語表達對立的事物是可能的。如果它表達了不相似性，那麼同樣，當說『詞語種類』時，也會有同樣的錯誤。如果這兩者因為一個共同點而相似，那麼牛和馬等也將被認為是相似的，因為它們通過『存在』等共同點相關聯。牛和馬在形狀上是不同的，但藍色和烏 উৎপল（utpala，梵文：utpala，utpala，青蓮花）在形狀上沒有區別。如果通過形狀的差異來區分它們各自的共同點，那麼一個瓶子也會包含許多混合和聚集的共同點，因為瓶子通過『存在』和『事物』等許多共同點來區分，因此必須通過形狀來區分共同點。如果一個共同的基礎包含多種形狀，那麼它不會被注意到。如果不希望有共同的基礎，那麼也會有同樣的錯誤，如果希望有共同的基礎，那麼也不會有共同的基礎。
【English Translation】 If they refer to the same thing, then according to the 'Self-Commentary', the two would become synonymous terms with no difference in meaning. Second, refuting the difference between part and whole: If the whole and the part are also different, then there is neither a common basis nor a distinction between action and being acted upon. If blue and উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）are different entities, but on a common basis become the same thing, then what is this 'same thing'? Do both blue and উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）become the same in terms of meaning? Does one contain the other? Or are the meanings different but the words of expression the same? Does one word contain one meaning or two meanings? Which of these four cases is it? If it is the first case, do the entity, kind, and attributes of উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）coincide with blue, and do they refer to the same thing in a way that conforms and merges? Then উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）will not have general and specific entities. উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）has blue, and blue has উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）, but the two do not contain each other, because blue is not উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）, and উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）is not blue. If so, then the two would become synonymous terms. Similarly, the meaning expressed by these two words, the kind of উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）is another meaning, and the attribute is another meaning, they merely express these, and do not express the same meaning. And for the inclusion of kind and attribute, these two are the same basis, that is, the same and not the same, or dissimilar, these two opposing things will be expressed by the same word. If it expresses similarity, then it must also express dissimilarity, therefore it is possible for one word to express opposing things. If it expresses dissimilarity, then similarly, when saying 'word kind', there will be the same error. If these two are similar because of a common point, then cows and horses etc. will also be considered similar, because they are related by a common point such as 'existence'. Cows and horses are different in shape, but blue and উৎপল（utpala，Sanskrit: utpala，utpala，blue lotus）do not have a difference in shape. If the respective common points are distinguished by the difference in shape, then a bottle will also contain many mixed and gathered common points, because the bottle is distinguished by many common points such as 'existence' and 'thing', therefore the common points must be distinguished by shape. If a common basis contains many shapes, then it will not be noticed. If a common basis is not desired, then there will be the same error, and if a common basis is desired, then there will be no common basis.
ར་ཐལ། གཞན་བ་ལང་དང་རྟ་གཞི་མཐུན་མི་འདོད་པའང་སྤྱི་མཚུངས་མི་མཚུངས་གཉིས་ཀར་ཐལ། ཡོད་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་འདྲ་བའང་གསལ། བརྡའི་སྤྱི་མི་འདྲ་བའང་གསལ་བས་སོ། །ཨུཏྤལ་དང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་མཚུངས་པ་ལའང་གཞི་མཐུན་མེད་པར་ཐལ་ཏེ་མི་འདྲ་བའི་སྤྱི་གསལ་བས་སོ། །ཡོན༷་ཏན༷་རྫས༷་དག༷་ནི་དབྱིབས་མིན་པས་དེ་ལྡན་གྱིས་ 8-12-55a སྤྱིའི་གས༷ལ་བྱེད་མིན༷་པར་འགྱུར༷་རོ། །སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཐ༷་ད༷ད་ནི་རྗོད༷་བྱེ༷ད་ཐ༷་ད༷ད་ཙམ་ལ༷ས་ཤེ་ན༷། དངོས་པོ་རང༷་ལ༷ས་ཁྱ༷ད་རང་ཁྱད་སྒྲ་ལས་མེད་ཅེས་པའང་བྱུང་། མེ༷ད་པ་སྒྲས༷་ཁྱད་མི་ནུས་སོ། །གསལ༷་བྱེ༷ད་དང་གས༷ལ༷་བ༷་ཐ༷་ད༷ད་ལ༷་རྟོག་པ་ཕན༷་ཚུན་རྟེན༷་པ༷་འཐོབ༷་པ༷ར་འགྱུར༷་ཏེ། སྤྱི་ལ་བརྟེན་ནས་རྫས་ཤེས། རྫས་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྱི་ཤེས་དགོས་པས་སོ། །དེ་དུས་མཉམ་གསལ་ན་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་ཐལ། མི་མཉམ་ན་ཕན་ཚུན་རྟེན་པར་ཐལ་ལོ། །སྤྱི་གཅིག་གི་ར༷ང་བཞི༷ན་དུ༷་མར༷་ཐལ་བ་དང་། ཡང་ན་རང་བཞིན་དུ་མ་གསལ་བ་དང་སྤྱི་གཅིག་གིས་ཕན་ཚུན་གསལ་བ་དེ་ལའང་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པས་བུམ་སོགས་དུ་མ་དང་བུམ་པས་ཡོད་སོགས་དུ་མའང་ངོ་། །སྤྱི་བྱེ་གཅི༷ག་གི༷འང་ཕན༷་ཚུན༷་གས༷ལ་བ༷་མ༷ང་པོར༷་འགྱུར༷་རོ། །སྤྱི་ཡང་གསལ་བ་དུ་མས་གསལ་དགོས་ཤིང་། བུམ་པའང་ཡོད་སོགས་སྤྱི་དུ་མ་གསལ་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷་དངོས་ལ་ཁྱད་བྱེད་ཡོན༷་ཏན༷་དང་ནུས༷་པ༷་ནི་མིང་གིས་དབྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པས་གཞི་མཐུན་མེད་ལ། ཡང་གཅིག་འདོད་རྣམས་མང་པོ་དང་འབྲེལ་བས་དུ་མར་ཐལ་གྱི་གཅིག་གཅིག་པ་མེད། དེས་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་གཞི་ 8-12-55b མཐུན་མེད་ཅེས་པའང་རིགས་པར་ཐལ། ཇི་ལྟར་རྗོད༷་བྱེ༷ད་ཀྱི། དབྱེ༷་བས༷་གྲངས་བཞིན་ཐ༷་ད༷ད་པར་རབ༷་ཏུ་བརྟག༷ས་པའི་དུ་མ་ཡོད་ལ། སྤྱི་དང་རྫས་གཅི༷ག་ཀྱང་ཆོས་མང༷་པོ༷་དེ་དག་དང༷་འབྲེལ༷་བའི༷་ཕྱིར༷། དུ༷་མ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ཐ༷ལ་བར༷་འགྱུར༷་རོ། །ཞེས༷་བྱ་བ༷་བར༷་སྐབ༷ས་ཀྱི༷་ཚི༷གས་སུ་བཅ༷ད་པ༷འོ༷། །ཁྱ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་ཆོས་དང༷་ཁྱ༷ད་པ༷ར་དུ༷་བྱ་བ༷་ཉི༷ད་བློ་ལ་ལྟོས་པས་དོན་རང༷་དབ༷ང་དུ་གནས་པ་མིན༷་པར་སྔར༷་བརྗོ༷ད་དེ་སྒྲོ་བཏགས་མོད་ཡང་དག་པར་གང་གིས་འཇོག །སྒྲ་སེལ་འཇུག་ལ་གཞ༷ན་དངོས་པོ་ཉི༷ད་དུ༷་མིན༷་སྤྱི༷་དང༷་ནི༷་ཐ༷་ད༷ད་དེ་གསལ་བ་ཁྱད་པར་བྱ་བྱེད་སོགས་དེ་དེའི་རྣམ༷་གྲང༷ས་དེ་ཉིད་བརྗོ༷ད་འདོད་ཀྱི་སྒྲས་བསྐུལ༷་ནས་བཞག་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡི༷ན་སྔོ་དང་ཨུཏྤལ་འག༷ལ་མེ༷ད་ཕྱིར༷་ན༷་གཅིག་སྒྲས་གཅིག་བརྗོད་བྱར་མི་སྤོང་ཞིང་ཚོག༷ས་པ༷་ཡི་སྤྱི་བརྗོད་པ་ཡང༷་དེ༷་བཞི༷ན་འགལ་བ་མེད་པས་སོ། །དེའི་ཚུལ་གྱིས། ཁྱད་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་བྱེ་བྲག་དོ༷ན་གཞ༷ན་རྗོད༷་པར༷་བྱེ༷ད་དོ༷་ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷། སྤྱི་ཚོགས་གང་བརྗོད་པ
【現代漢語翻譯】 再說，其他如牛和馬，如果不同意它們有共同的基礎，那麼也同樣會陷入既相同又不相同的境地。因為它們存在本身的相似之處是明顯的，而名稱上的不同之處也是顯而易見的。就像烏 উৎপལ་ (utpala，梵文天城體：उत्पल，梵文羅馬擬音：utpala，漢語字面意思：青蓮花)和藍色一樣，即使是相同的事物，也會因為它們之間存在明顯的差異而導致沒有共同的基礎。如果性質、物質等不是形狀，那麼擁有這些性質、物質的事物就不能成為 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)的顯現者。 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)和特殊之間的差異僅僅在於表達方式的不同嗎？有人說，事物本身並沒有本質上的差異，只有名稱上的差異。但名稱並不能區分不存在的事物。顯現者和顯現的事物之間的差異會導致相互依賴的推論，因為需要依賴 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)來了解事物，也需要依賴事物來了解 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)。如果它們同時顯現，那麼一切都會顯現；如果它們不同時顯現，那麼就會陷入相互依賴的境地。 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)的單一自性會陷入無意義的境地，或者自性不明顯，或者 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)通過相互顯現也會變得繁多，因為存在會與瓶子等許多事物相關聯，而瓶子也會與存在等許多事物相關聯。 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)和特殊之間的相互顯現也會變得繁多。 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)也需要通過許多顯現的事物來顯現，而瓶子也需要通過存在等許多 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)來顯現。 此外，用於描述事物的性質和能力僅僅是名稱上的區分，實際上並沒有本質上的差異，因此沒有共同的基礎。那些認為事物是單一的人，由於事物與許多事物相關聯，也會陷入繁多的境地，而沒有真正單一的事物。因此，認為單一和差異沒有共同的基礎也是合理的。就像表達方式一樣，對差異的區分就像數字一樣，被認為是多種多樣的。即使 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)和事物是單一的，但由於它們與許多性質相關聯，也會陷入繁多的境地。這是關於主題的詩句。 區分的性質和被區分的事物依賴於心識，因此它們不是獨立存在的，這之前已經說過，這只是人為的設定，誰能真正確定呢？在聲音消除的運用中，其他事物本身並不是 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)和特殊，它們之間的差異是明顯的，顯現的差異、被區分的事物等等，這些都只是名稱，是表達者爲了表達而設定的術語。藍色和烏 उत्पལ་ (utpala，梵文天城體：उत्पल，梵文羅馬擬音：utpala，漢語字面意思：青蓮花)之間沒有矛盾，因此一個名稱不會排除另一個名稱所指的事物，而對集合的 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)的表達也是如此，沒有矛盾。 按照這種方式，被區分的 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)和特殊可以表達其他事物，也可以表達 பொது (பொது，泰米爾語，漢語字面意思：一般)集合。
【English Translation】 Furthermore, if one does not agree that other things, such as cows and horses, have a common basis, then they will similarly fall into the state of being both the same and not the same. Because the similarity of their existence itself is obvious, and the difference in names is also clear. Like উৎপལ་ (utpala, Devanagari: उत्पल, Romanized Sanskrit: utpala, literal meaning: blue lotus) and blue, even if they are the same thing, they will be considered to have no common basis because the difference between them is clear. If qualities, substances, etc., are not shapes, then possessing these qualities, substances, etc., will not become manifesters of பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general). Is the difference between பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) and specific merely a difference in expression? Some say that there is no essential difference in things themselves, only a difference in names. But names cannot distinguish non-existent things. The difference between the manifestor and the manifested will lead to the inference of mutual dependence, because one needs to rely on பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) to understand things, and one also needs to rely on things to understand பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general). If they manifest simultaneously, then everything will manifest; if they do not manifest simultaneously, then they will fall into a state of mutual dependence. The single self-nature of பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) will fall into meaninglessness, or the self-nature will not be obvious, or பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) will also become numerous through mutual manifestation, because existence will be associated with many things such as vases, and vases will also be associated with many things such as existence. The mutual manifestation between பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) and specific will also become numerous. பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) also needs to be manifested through many manifesting things, and vases also need to be manifested through many பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) such as existence. Furthermore, the qualities and abilities used to describe things are merely distinctions in name, and there is no essential difference in reality, so there is no common basis. Those who think that things are singular will also fall into the state of being numerous because things are associated with many things, and there is no truly singular thing. Therefore, it is also reasonable to think that singular and different do not have a common basis. Just like the way of expression, the distinction of difference is like numbers, which are considered to be diverse. Even if பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) and things are singular, they will fall into the state of being numerous because they are associated with many qualities. This is a verse about the topic. The distinguishing qualities and the things to be distinguished depend on the mind, so they are not independent existences, as has been said before, this is just an artificial setting, who can really determine it? In the application of sound elimination, other things themselves are not பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) and specific, the difference between them is obvious, the difference in manifestation, the things to be distinguished, etc., these are just names, terms set by the expresser for the purpose of expression. There is no contradiction between blue and উৎপལ་ (utpala, Devanagari: उत्पल, Romanized Sanskrit: utpala, literal meaning: blue lotus), so one name will not exclude the thing referred to by another name, and the expression of the பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) of the collection is also the same, there is no contradiction. In this way, the distinguished பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) and specific can express other things, and can also express the பொது (Tamil: பொது, literal meaning: general) collection.
ར་འདོད་པ་དེ༷་ཙམ༷་ཤེས་པར་འདོ༷ད་པའི༷་ཕྱིར༷་སྒྲ་ཐ༷་ད༷ད་སྦྱོར་ལ་དེའི་བརྗོད་ཚེ་བྱ་བ་རང༷་དང༷་སྤྱི༷་ཡིས༷་སྒྲས་གཅིག་ཤོས་བོར༷་བའམ་སྤང་བ་ནི་མ༷་ཡི༷ན་པས་གཞི་མཐུན་དུ་སྡུད་ཇི་ལྟར་ན་ཤ་པའི་ཁྱད་པར་ 8-12-56a མ་ངེས་ན་ཤིང་སྤྱི་ལས་བྱེ་བྲག་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཆོད་ཀྱང་། དེ་བརྗོད་ཚེ་ཤིང་གིས་ཤ་བ་མི་སྤོང་ལ་ཤ་བས་ཤིང་མི་སྤོང་ངོ་། །ཤ་བ་ཁྱད་པར་དུ་མ༷་བཟུང༷་ན༷་ནི་ཤིང་ཁྱད་ཀྱིས་གཅིག་གི་གཅིག་ལ་དོ༷ན་གཅི༷ག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ༷་གཞི་མཐུན་གྱི་སྒྲ་འདི༷་དག༷་ཐེ༷་ཚོམ༷་བསྐྱེ༷ད་པར༷་མཚུངས༷་ཤིང་བཟུང་ན་གཞི་མཐུན་དུ་འགྱུར་རོ། །སྤྱིའམ་གསལ་བ་དུ༷་མ༷་ཡི༷ན་དུ༷་ཟི༷ན་ཀྱང༷་སྤྱི༷་བཟུང་ན་ཁས༷་ལེ༷ན་པའམ་མི་སྤོང་མ་བཟུང་ན་ཐ༷་ད༷ད་སྟོན་པ་གསལ་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས༷་བརྗོད་བྱ་ལ་མི༷་འཁྲུལ༷་ལོ། །ཁྱ༷ད་པར༷་བྱེ༷ད་དང༷་ཁྱ༷ད་པར༷་དུ༷་བྱེ༷་བ༷་དེ༷་དག༷་ཉི༷ད་མཚུང༷ས་པ་ཙམ་གྱིས་མི༷ན། ཡང་ན་དེ་གཉིས་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཚུལ་འཇོག་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ་ཤིང་ཡོད་ཟེར་ན་གང་སྙམ་དུ་དོགས་པ་སྐྱེ། ཤ་བའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་ན་དོགས་པ་དེ་ཆད། ཤིང་ཤ་བ་ཡོད་ཅེས་བྱས་ན་ཤིང་ཡོད་མེད་དོགས་པ་མི་སྐྱེ་བས་དེས་ཁྱད་པར་བྱ་མི་དགོས་པ་རྒྱལ་ཚབ་བོ། །ཞེས་བྱ༷་བ༷་བསྡུ༷་བའི༷་ཚིག༷ས་སུ༷་བཅད་པའོ། །ཐ༷་ད༷ད་པ་སེང་ལྡིང་ལྟ་བུ་ནི་ཐ༷་ད༷ད་པ་སྟག་པ་སོགས་གཞ༷ན་རྣམས་དང༷་འགལ༷་བའི་ཕྱིར༷་ན༷་དེས་དེ་སེལ༷་བ༷ར་བྱེ༷ད་དེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཕན་ཚུན་མེད་ལ་རྟེན་པའོ། །མེ་དང་ཤིང་ལྟ་བུའི་སྤྱི༷་གཞ༷ན་ཐ༷་ད༷ད་པའང་དོན༷་རྣམ༷ས་ 8-12-56b ཀྱི༷་རང༷་གི་ངོ་བོ་དང༷་སྤྱི༷་ནང་ཕན་ཚུན་དག༷་འག༷ལ་བ༷་ཡི༷ན། བུམ་སོགས་དེ༷་ཤ་བའི་སྒྲ་དེའི་དངོ༷ས་སུ༷་བས༷ལ་བྱ༷་མི༷ན་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱི༷་སྤྱི༷་ནི་མཚུང༷ས་པ༷་ཉི༷ད་མ༷་ཡི༷ན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་སྒྲས་བསལ་བ་མིན་པས་སོ། །དེ༷་བཞི༷ན་སྣུམ་པ་སོགས་ཁྱ༷ད་པ༷ར་གཞ༷ན་རྣམ༷ས་ནི་སྤྱི་སྒྲ་དེ༷་ཡི༷ས་སེལ༷་བར༷་འགྱུར༷་བ་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །གཅིག་གིས་གཅིག་སེལ་ན་གཞི་མཐུན་པ་མི་སྲིད་ཟེར་ན། ཆོས་གང༷་ཞིག༷་གཞི༷་མཐུན༷་པར་གྱུར༷་པ་དེ༷་ཡོ༷ན་ཏན༷་མངར་བ་ད༷ང་ནི༷་ཡོ༷ན་ཏན༷་གཞ༷ན་སྣུམ་པ་ལྟ་བུ་དེ༷་ཟས་ཀྱི་རྫས༷་གཅི༷ག་ལ༷་འཇུག༷་པའམ་གཅིག་པའི༷་ཕྱིར༷་གཞི༷་དེ་ཡི༷་སྒོ་ནས་སྦྲེལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་མི་སྤོང་པར་མི༷་འགལ༷་བར༷་བྱས༷་པ༷་ཡིན་གྱི་མི་སེལ་བ་མིན་ཏེ་སེལ་བ་གཅིག་ཤོས་ལ་དེ་མིན་གཞན་ནམ་ཡང་མ༷་མཐོ༷ང་ཕྱིར༷་ཡང༷་སེལ༷་བ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ངོ་བོ་གཅིག་པ་རྣམས་ལ་དོན་ལ་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ལྡོག་ཆ་ཐ་དད་ཀྱང་རྫས་སུ་མེད་པའི་གཞི་གཅིག་ལ་མི་འདུ་བ་མེད་དེ། དམག་ལྟ་བུ་ནི་ཚོགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་ཆ་ནས་བརྟགས་པའོ། །དོན་ལ་དེ་གཉིས་གཞི་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་མི་འགལ་བའོ། །
【現代漢語翻譯】 爲了理解這種觀點，當表達聲音和組合時，如果行為本身和一般概念沒有通過聲音相互排斥或放棄，那麼如何將它們統一起來，就像對『ཤ་བ』（shawa，鹿）的特定含義不確定時，即使對『ཤིང་』（shing，樹）的一般概念沒有消除疑惑，但在表達時，『ཤིང་』（shing，樹）不會排斥『ཤ་བ』（shawa，鹿），『ཤ་བ』（shawa，鹿）也不會排斥『ཤིང་』（shing，樹）。如果『ཤ་བ』（shawa，鹿）沒有被特別強調，那麼通過『ཤིང་』（shing，樹）的特性將兩者視為同一事物，這與產生共同基礎的聲音相類似，會產生疑惑。如果強調『ཤ་བ』（shawa，鹿），那麼它們就會變得統一。即使一般概念或清晰的概念沒有完全被理解，如果理解了一般概念，就會接受或不排斥；如果不理解，就會顯示差異。清晰的聲音本身不會混淆所表達的事物。區分特性和作為特性的事物，僅僅因為相似是不夠的。或者，這兩種理解的產生方式和確定方式不同。例如，如果說『有樹』，就會產生『是什麼』的疑問；如果表達『鹿』的特性，疑問就會消除。如果說『有樹鹿』，就不會產生『樹』是否存在的疑問，因此不需要區分，這是རྒྱལ་ཚབ་（Gyaltsab，嘉曹杰）。這些是總結的詞語。像སེང་ལྡིང་（sengding，獅子）這樣的差異，因為與其他差異，如སྟག་པ་（takpa，老虎）等相矛盾，所以它會消除那些事物，因為事物是相互依賴的。像火和木頭這樣的其他一般差異，在意義上，事物的本質和一般概念是相互矛盾的。像瓶子等，不會消除『ཤ་བ』（shawa，鹿）的聲音所指的事物，因為這兩者的一般概念並不相同，所以一般的聲音不會消除它。同樣，油膩等其他特性也不會被一般的聲音消除。如果說一個消除另一個，就不可能有共同的基礎，那麼什麼法是統一的呢？例如，甜的品質和油膩的其他品質，因為它們存在或統一于同一種食物材料中，所以通過那個基礎將它們連線起來，使它們不相互排斥或不矛盾，而不是不消除它們，因為消除意味著在另一方面看不到它，所以它也是一種消除。對於本質相同的事物，即使在意義上沒有不同的特性，但即使反面不同，也不會有不包含在同一基礎中的情況。例如，軍隊是指一個群體，是從行為或結果的某個方面來考慮的。在意義上，這兩者不會因為同一個基礎而相互矛盾。 To understand this view, when expressing sound and combination, if the action itself and the general concept do not mutually exclude or abandon each other through sound, then how can they be unified, just as when the specific meaning of 'ཤ་བ' (shawa, deer) is uncertain, even if the doubt about the general concept of 'ཤིང་' (shing, tree) is not eliminated, but when expressing it, 'ཤིང་' (shing, tree) will not exclude 'ཤ་བ' (shawa, deer), and 'ཤ་བ' (shawa, deer) will not exclude 'ཤིང་' (shing, tree). If 'ཤ་བ' (shawa, deer) is not particularly emphasized, then treating the two as the same thing through the characteristics of 'ཤིང་' (shing, tree), which is similar to the sound of producing a common basis, will create doubt. If 'ཤ་བ' (shawa, deer) is emphasized, then they will become unified. Even if the general concept or clear concept is not fully understood, if the general concept is understood, it will be accepted or not excluded; if it is not understood, it will show differences. The clear sound itself will not confuse the things expressed. Distinguishing characteristics and things as characteristics is not enough just because they are similar. Or, the way these two understandings are generated and determined is different. For example, if you say 'there is a tree', the question 'what is it' will arise; if you express the characteristics of 'deer', the question will be eliminated. If you say 'there is a tree deer', the question of whether 'tree' exists will not arise, so there is no need to distinguish it, this is རྒྱལ་ཚབ་ (Gyaltsab). These are summarizing words. Differences like སེང་ལྡིང་ (sengding, lion), because they contradict other differences, such as སྟག་པ་ (takpa, tiger), etc., it will eliminate those things, because things are interdependent. Other general differences like fire and wood, in meaning, the essence of things and general concepts are contradictory. Things like bottles will not eliminate the things referred to by the sound of 'ཤ་བ' (shawa, deer), because the general concepts of these two are not the same, so the general sound will not eliminate it. Similarly, other characteristics such as greasiness will not be eliminated by the general sound. If you say that one eliminates the other, there can be no common basis, then what dharma is unified? For example, the quality of sweetness and other qualities of greasiness, because they exist or are unified in the same food material, so they are connected through that basis, so that they do not exclude or contradict each other, rather than not eliminating them, because elimination means that it cannot be seen on the other hand, so it is also an elimination. For things that are the same in essence, even if there are no different characteristics in meaning, even if the opposite is different, there will be no situation where they are not included in the same basis. For example, an army refers to a group, which is considered from a certain aspect of action or result. In meaning, these two do not contradict each other because of the same basis.
【English Translation】 To understand this view, when expressing sound and combination, if the action itself and the general concept do not mutually exclude or abandon each other through sound, then how can they be unified, just as when the specific meaning of 'ཤ་བ' (shawa, deer) is uncertain, even if the doubt about the general concept of 'ཤིང་' (shing, tree) is not eliminated, but when expressing it, 'ཤིང་' (shing, tree) will not exclude 'ཤ་བ' (shawa, deer), and 'ཤ་བ' (shawa, deer) will not exclude 'ཤིང་' (shing, tree). If 'ཤ་བ' (shawa, deer) is not particularly emphasized, then treating the two as the same thing through the characteristics of 'ཤིང་' (shing, tree), which is similar to the sound of producing a common basis, will create doubt. If 'ཤ་བ' (shawa, deer) is emphasized, then they will become unified. Even if the general concept or clear concept is not fully understood, if the general concept is understood, it will be accepted or not excluded; if it is not understood, it will show differences. The clear sound itself will not confuse the things expressed. Distinguishing characteristics and things as characteristics is not enough just because they are similar. Or, the way these two understandings are generated and determined is different. For example, if you say 'there is a tree', the question 'what is it' will arise; if you express the characteristics of 'deer', the question will be eliminated. If you say 'there is a tree deer', the question of whether 'tree' exists will not arise, so there is no need to distinguish it, this is རྒྱལ་ཚབ་ (Gyaltsab). These are summarizing words. Differences like སེང་ལྡིང་ (sengding, lion), because they contradict other differences, such as སྟག་པ་ (takpa, tiger), etc., it will eliminate those things, because things are interdependent. Other general differences like fire and wood, in meaning, the essence of things and general concepts are contradictory. Things like bottles will not eliminate the things referred to by the sound of 'ཤ་བ' (shawa, deer), because the general concepts of these two are not the same, so the general sound will not eliminate it. Similarly, other characteristics such as greasiness will not be eliminated by the general sound. If you say that one eliminates the other, there can be no common basis, then what dharma is unified? For example, the quality of sweetness and other qualities of greasiness, because they exist or are unified in the same food material, so they are connected through that basis, so that they do not exclude or contradict each other, rather than not eliminating them, because elimination means that it cannot be seen on the other hand, so it is also an elimination. For things that are the same in essence, even if there are no different characteristics in meaning, even if the opposite is different, there will be no situation where they are not included in the same basis. For example, an army refers to a group, which is considered from a certain aspect of action or result. In meaning, these two do not contradict each other because of the same basis.
གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་གཅིག་སེལ་ན་སྤྱི་སྒྲས་བྱེ་བྲག་གོ་བར་འགྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་ལ་སྤྱི་སྒྲ་ 8-12-57a མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་སྒྲས་བྱེ་བྲག་གོ་ནུས་པ་མིན་པས་དེ་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན་སྟེ ། གསལ་བ་ཐ་དད་ཀུན་ལ་སྤྱི་སྒྲ་ཁོ་ན་མི་འཇུག་པས་ཀྱང་། བྱེ་བྲག་སྤྱི་ལས་གཞན་མིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐབས་དང་། ཤུགས་སོགས་ཀྱི་དབང་ལས་ཤིང་འོན་ཅིག་ཅེས་པ་ལས་ཤ་བ་ལ་གོ་བའང་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འཇུག་པ་མི་རིགས་པ་མེད་ཅེས་སོ། །མ་མཐོང་བས་ཡིན་ན་རང༷་ཐ༷་ད༷ད་ལ༷་སྤྱི་སྒྲ་ཡང་སེལ༷་བར་འགྱུར༷་རོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་གཞ༷ན་མི༷ན་ཏེ་སྐབས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དེ་ཡོད་རིག༷ས་པར་མཐོང༷་བའི༷་ཕྱིར༷། དེ༷་ལྟ༷་ནའང་བྱེ་བྲག་དེ་སྣང༷་ལ༷་ཐེ༷་ཚོ༷མ་ཟ་བར་རིགས་ཏེ་མཐའ་གཅིག་ཡོད་མིན་པས་སོ། །འོ་ན་སྤྱི་སྒྲ་བྱེ་བྲག་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ལས་ཁྱད་པར་ལ་ཐེ༷་ཚོ༷མ་ཟ༷་བར༷་རི༷གས་ཤེ༷་ན༷། ངེ༷ས་པར༷་སྤྱི་སྒྲ་ཡ༷ན་ག༷ར་བ༷་ལ༷་བྱེ་བྲག་མ་སྤངས་བའི་དབང་གིས་དེ༷་ཤེས་སྐྱེས་སོ། །ཡ༷ན་ག༷ར་བ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཐ༷་ད༷ད་ལ་སྤྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་མེ༷ད་ན་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཟ་ཅེ༷་ན། དེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡོ༷ད་པ་མིན་གྱི་ཉན༷་པ༷་པོ༷་ལ༷་ལྟོས༷་པ༷་མཐོ༷ང་། སྤྱི་སྣང་བར་མི་འདོད་ན། པ་ལ་ཤ་ལ་འདི་ཤིང་ངོ་ཞེས་སྟོན། ཉན་པོས་སྤྱི་སྤངས་ནས་བྱེ་བྲག་ཤེས་འདོད་ན་ཤིང་འདི་ས་ལས་བྱུང་ 8-12-57b ངམ་འབྱུང་བ་ལྔ་ལས་བྱུང་ཞེས་དྲི་བ་ལ་ས་ལས་བྱུང་ཞེས་སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། །དོན་བཞིན་སྟོན་བྱེད་ཀྱང་སྒྲ༷་གཞ༷ན་རྣམ༷་པ༷ར་བཅ༷ད་ནས༷་ནི་སྒྲ༷་སྤྱི༷་ཙམ་དེ་རྗོད༷་པར༷་བྱེད་པ༷་པོ་ཡི༷ན། དོ༷ན་གང༷་ལ༷་སྦྱར་བའི་སྒྲ་ཅི༷ག་ཐེ༷་ཚོམ༷་ཟ༷་བས་གཞན་མི་སེལ་ཞེ་ན། སྒྲ་གཅིག་དོན་དུ༷་མ༷་ལ༷་དེ་ཐེ༷་ཚོམ༷་ན༷འ༷ང་ཉན་པོའི་སྐབས་སོགས་ཀྱིས་སེལ་ལོ། །ཨ་ཀྵ། ཤིང་རྟ་དང་གཤོལ་མདའ་སོགས་དོན་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་པས་དེ་མིན་གཅོད་པ་མི་ངེས་ཤེ་ན། དེ་འཇུག་མདོ་གང་ལ་ཞུགས་པ་དེས་དེ་མིན་གཅོད་ཅེས་པའང་སྒྲས་གོང་གི་དོན་དྲང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་ལ་སྒྲ་ཡི༷་དོན༷་གཞ༷ན་དངོས་པོ་བ་མ༷་མཐོང༷་ཡ༷ང་རང་དོ༷ན་ཆ༷་ཤ༷ས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྟོན༷་པའི༷་ཕྱིར། དོན་སྒྲ་ཡི༷་འབྲེལ༷་པ༷་ནི༷་ཤིན༷་ཏུ༷་སླ༷་ཞིང་སྒྲ་ལས་དོན་ལ་འཁྲུལ༷་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱང༷་ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ནོ། །ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷། དཔེར་ན་ཤིང་ས་ལ་སོགས་པའི་དོན་ལྔ་པོ་ཡི་སླད་དུ་སྨྲོས་པའི་ཤིང་སོགས་དོན་ལྔ་པོ་དེ་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ངེས་པའི་རྒྱུ་སྟེ་དཔེར་ན་ཤིང་ཞེས་སྨྲོས་ནས་བྱུང་སོགས་གཞན་ལྔ་ཤུགས་ལ་ངེས། ས་བྱུང་གིས་རྫས་སོགས་གསུམ། རྫས་ཀྱིས་དངོས་ཡོད་སོགས་དེས། རིམ་པ་ལས་བཟློག་པ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་དེ། 8-12-58a གཞལ་བྱ་ཙམ་སྨྲོས་ན་ཡོད་རྫས་ས་བྱུང་ཤ
【現代漢語翻譯】 如果僅僅因為沒有見到就排除一種可能，那麼通用詞就會被理解為特指，因為沒有見到特指。如果說這是因為通用詞不能理解為特指，所以不應該這樣結合，那麼，即使對於所有不同的顯現，通用詞並非唯一適用，特指也並非與通用相對立。例如，由於語境和暗示等因素，從『樹，那邊有一個』中理解為『鹿』也是可以見到的。因此，說不適用是不合理的。如果因為沒有見到就排除，那麼通用詞也會被用來排除自性。如果說這兩種情況不同，那是因為在語境等情況下，這種聲音是可以聽到的。即使那樣，特指也可能顯得模糊不清，因為並非只有一種可能性。那麼，通用詞對特指的混淆，又怎麼能導致對通用與特指之間的差異產生懷疑呢？必須是因為通用詞仍然包含特指，所以才會產生這種認識。如果通用詞不適用于包含特指的情況，那又有什麼可懷疑的呢？這不是同時存在，而是取決於聽者。如果不希望通用顯現，就說『這棵樹是巴拉夏拉樹』。如果聽者希望在排除通用后瞭解特指，就可以問『這棵樹是從土地中產生的嗎？』或者『是從五大元素中產生的嗎？』，然後回答『是從土地中產生的』。即使是按照意義來解釋，也是在排除其他聲音之後，才表達出通用的聲音。如果說一個詞與多個意義相關，導致懷疑，因此不能排除其他意義，那麼，即使一個詞與多個意義相關，聽者也可以通過語境等因素來排除。例如，『阿克夏』（Aksha）這個詞可以指車軸、犁頭等多種事物，如果說不能確定排除哪一個，那麼，這個詞所進入的語境就可以排除其他意義，也就是說，聲音可以引導到之前的意義。在佛教的觀點中，即使沒有見到聲音的意義和其他事物，也可以通過將意義分解成各個部分來解釋。因此，意義與聲音的關聯非常容易理解，而且聲音本身也不會產生混淆。再說表達，例如，爲了表達樹、土地等五種意義，所說的樹等五種意義是前後確定的原因，例如，說了『樹』之後，其他五種意義就會自然而然地確定。土地的產生確定了物質等三種意義，物質確定了實有等意義。從順序顛倒來看，後面的意義會引起對後面意義的懷疑，如果只說可測量的事物，那麼土地的產生、物質等就會顯得模糊不清。 If one eliminates something merely because it is not seen, then a general term will be understood as specific, because the specific is not seen. If one says that this is because a general term cannot be understood as specific, so it should not be combined, then, even though a general term is not exclusively applied to all distinct appearances, the specific is not other than the general. For example, due to context and implication, it is seen that 'deer' is understood from 'tree, there is one over there'. Therefore, it is unreasonable to say that it is not applicable. If it is because it is not seen, then a general term will also be used to eliminate self-nature. If one says that these two are not different, it is because in contexts and so on, that sound is seen to be audible. Even so, the specific may seem doubtful because it is not the only possibility. Then, how can the confusion of a general term with a specific one lead to doubt about the difference between the general and the specific? It must be because the general term still contains the specific, so that knowledge arises. If a general term does not apply to something that includes the specific, then what is there to doubt? This is not simultaneous, but depends on the listener. If one does not want the general to appear, one says, 'This tree is a palasha tree'. If the listener wants to know the specific after eliminating the general, one can ask, 'Did this tree come from the earth?' or 'Did it come from the five elements?', and then answer, 'It came from the earth'. Even when explaining according to the meaning, it is only after eliminating other sounds that the general sound is expressed. If one says that a single sound is related to multiple meanings, causing doubt, and therefore cannot eliminate other meanings, then even if a single sound is related to multiple meanings, the listener can eliminate them through context and so on. For example, the word 'Aksha' can refer to multiple things such as an axle, a plow, etc. If one says that it is not certain which one to eliminate, then the context in which that word enters can eliminate other meanings, that is, the sound can lead to the previous meaning. In the Buddhist view, even if the meaning of the sound and other things are not seen, one can explain by dividing the meaning into parts. Therefore, the connection between meaning and sound is very easy to understand, and there is no confusion from the sound itself. Furthermore, regarding expression, for example, in order to express the five meanings of tree, earth, etc., the five meanings of tree, etc., that are spoken are the cause of the certainty of the former and the latter. For example, after saying 'tree', the other five meanings are naturally determined. The arising of earth determines the three meanings of substance, etc., and substance determines the meanings of existent, etc. From the reverse order, the later meanings cause doubt about the later meanings. If only the measurable is spoken, then the arising of earth, substance, etc., will seem unclear.
【English Translation】 If one eliminates something merely because it is not seen, then a general term will be understood as specific, because the specific is not seen. If one says that this is because a general term cannot be understood as specific, so it should not be combined, then, even though a general term is not exclusively applied to all distinct appearances, the specific is not other than the general. For example, due to context and implication, it is seen that 'deer' is understood from 'tree, there is one over there'. Therefore, it is unreasonable to say that it is not applicable. If it is because it is not seen, then a general term will also be used to eliminate self-nature. If one says that these two are not different, it is because in contexts and so on, that sound is seen to be audible. Even so, the specific may seem doubtful because it is not the only possibility. Then, how can the confusion of a general term with a specific one lead to doubt about the difference between the general and the specific? It must be because the general term still contains the specific, so that knowledge arises. If a general term does not apply to something that includes the specific, then what is there to doubt? This is not simultaneous, but depends on the listener. If one does not want the general to appear, one says, 'This tree is a palasha tree'. If the listener wants to know the specific after eliminating the general, one can ask, 'Did this tree come from the earth?' or 'Did it come from the five elements?', and then answer, 'It came from the earth'. Even when explaining according to the meaning, it is only after eliminating other sounds that the general sound is expressed. If one says that a single sound is related to multiple meanings, causing doubt, and therefore cannot eliminate other meanings, then even if a single sound is related to multiple meanings, the listener can eliminate them through context and so on. For example, the word 'Aksha' (Aksha) can refer to multiple things such as an axle, a plow, etc. If one says that it is not certain which one to eliminate, then the context in which that word enters can eliminate other meanings, that is, the sound can lead to the previous meaning. In the Buddhist view, even if the meaning of the sound and other things are not seen, one can explain by dividing the meaning into parts. Therefore, the connection between meaning and sound is very easy to understand, and there is no confusion from the sound itself. Furthermore, regarding expression, for example, in order to express the five meanings of tree, earth, etc., the five meanings of tree, etc., that are spoken are the cause of the certainty of the former and the latter. For example, after saying 'tree', the other five meanings are naturally determined. The arising of earth determines the three meanings of substance, etc., and substance determines the meanings of existent, etc. From the reverse order, the later meanings cause doubt about the later meanings. If only the measurable is spoken, then the arising of earth, substance, etc., will seem unclear.
ིང་བཞི་ལ་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ། དངོས་ཡོད་སྨྲོས་ན་རྫས་སོགས་གསུམ་སོགས་སོ། །ཆ་ཤས་སྒྲོ་འདོགས་བསལ་ཕྱིར་སྒྲ་ཡང་དེ་སྙེད་ངེས་སོ། །ཤིང༷་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང༷་ས༷་ལ༷ས་བྱུང༷་དང༷་རྫས༷་ཡིན་པ་དང་། དངོས་པོ་ཡོ༷ད་པ་དང༷་གཞ༷ལ་བྱ༷་ཞེས་པའི་སྒྲས་དོན་སོ་སོར་ངེས་པར་གཟུང་ལ། དེ་གོ་རིམ༷་ལས་བཟློག༷་སྟེ་བརྗོད་ན། དོན་ལྔ་ལ༷ས་བཞི༷་དང་གསུམ༷་དང་གཉི༷ས་གཅི༷ག་ལ་ཐེ༷་ཚོམ༷་དུ༷་འགྱུར༷་ལ་གཞ༷ན་རིམ་པའི་དང་པོ་དང་པོ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ངེས༷་པའི༷་རྒྱུ་མཚ༷ན་ཡི༷ན། དེས་ན་སྒྲ་རྣམས་ཆ་ཤས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ཅན་ནོ། །ཞེས༷་བྱ༷་བ༷་བར༷་སྐབས༷་ཀྱི༷་ཚིགས༷་སུ༷་བཅ༷ད་པ༷འོ༷། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མཐའ་ཡས་པས་ན། གཞན་སེལ་ལ་བརྡ་བྱས་ཀྱང་དོན་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མི་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མིན་ཏེ་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཅོག་ཀྱང་དེ་མིན་བཅད་པའམ་དེ་མིན་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན། དེའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་མིན་པ་དེས་ན་གསལ་བ་ཀུན་ལ་འཇུག་གོ། དེ་ཅི་ཡིན་ན། ཤིང་སྒྲས་ཤིང་མིན་གཞ༷ན་ལ༷་ཁྱབ༷་པ༷་བཀ༷ག་པའི༷་གཞན་སེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར༷། ཤིང་མིན་ལས་ཐ༷་ད༷ད་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཤིང་ 8-12-58b སྒྲ་དེས༷་རང་གི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཐ༷་ད༷ད་མིན༷་ཚུལ་གྱིས་གོའོ། །དངོ༷ས་པོ་ལ་འཁྲུལ་མེད་དུ་འཇུག༷་སྟེ་རང་མིན་ཐ༷་ད༷ད་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་མིན་ཕྱིར༷་ཡང༷་སེལ་འཇུག་གོ། ཡང་གཞན་སེལ་བར་བརྡ་བྱས་ན་དེ་དངོས་པོ་མེད་པས་དངོས་པོ་ལ་འཁྲུལ་མེད་དུ་གོ་མ་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་བསལ་སྟོན་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་འཁྲུལ་མེད་དུ་འཇུག་སྟེ། དངོས་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་བསལ་སྟོབས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་པས་ན་ཡང་མི་འཁྲུལ་ལོ། །རང་མཚན་ཐ༷་ད༷ད་རྣམས་ལ་མཐའ་ཐུག༷་པ༷་མེ༷ད་པའི་ཕྱིར༷་བརྗོད་བྱར་མི་རུང་བ་དང༷་། སེལ་བ་ལ་རི༷གས་ཀྱི༷་ཆོས༷་སུ་བཏགས་པ་རྣམ༷ས་སེལ་བ་འདི་ལ་རྣམ༷་པར༷་གན༷ས་ཤིང་དེས་གོ་ཆོད་ཅིང་སྐྱོན་མེད་པས་འདི་ཟུང་། ཞེས་སོ། །སྤྱི་དོན་གཞན་ཡོད་པས་འཇིག་རྟེན་ན་གཟུགས་སྒྲ་སྔོན་པོ་ལ་འཇུག་གི་རོ་སོགས་ལ་མི་འཇུག་པ་ཡིན། སེལ་སྨྲ་ལྟར་ན་སྤྱི་མེད་ཅིང་གསལ་བ་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་པས་དེ་མི་འཐད་ལ། ཤིང་བརྗོད་སྒྲས་ཤིང་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་དབང་དུ་གོ་ཡི་དེ་མིན་བསལ་བ་ཞེས་སྤྱི་རང་མི་སྣང་བས་རྒྱུ་མཚན་གང༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་སེལ༷་ཞེས་པ་འདི་ངེས༷་ཤེ༷་ན༷། ཞེས་མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་སྒྲ་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་དངོས་དབང་གིས་སྦྱར་བ་ལས་སེལ་བ་ཞེས་ཅི་ཡང་ 8-12-59a མི་སྣང་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་གཟུགས་རྣམས་ཐ་མི་དད་བྱེད་ལ། རོ་རྣམས་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པའི་སྤྱི་གསལ་ཡོད་ཅེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི། འཇིག༷་རྟེན༷་གྲགས༷་པའི༷་རྗེས༷་སུ༷་འབྲང་བ་ཁོ་ནས་སྤྱི་གསལ་མི༷་བཙལ༷་ཏེ་དེས་མི་རྙེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ཐ་མི་དད་
【現代漢語翻譯】 如果對四種可能性沒有確定的認識，就會產生懷疑。如果說存在實在的事物，那就是物質等三種事物。爲了消除對部分附加的執著，聲音也必須是同樣的數量。'樹'這個聲音是由'木'和'頭'產生的，並且是物質。'存在的事物'和'可衡量的事物'這兩個聲音分別確定了各自的含義。如果將這些順序顛倒來說，那麼對於五個含義中的四個、三個、兩個、一個，就會產生懷疑。而其他的順序，第一個是第一個，最後一個是最後一個，這是確定的原因。因此，這些聲音都具有區分部分的作用。'如是說'是結束語。 如果光明是無限的，那麼即使通過排除其他事物來表達，也不可能完全結合到意義上。並非如此，因為所有的樹都排除了非樹，或者與非樹不同。通過這種方式，不相同的事物就包含了所有的光明。這是什麼意思呢？'樹'這個聲音排除了非樹，因此是一種排除。顯示與非樹不同的含義，'樹'這個聲音以不相同的方式理解了它自身所有的光明。對於事物，它無誤地進入，因為它不進入與自身不同的事物，因此也排除了進入。如果通過排除其他事物來表達，那麼它沒有事物，因此無法無誤地理解事物。顯示排除其他事物的事物無誤地進入，因為排除與該事物不同的事物，所以永遠不會進入，因此也不會出錯。因為自相不同的事物沒有終點，所以不能被表達。將類別的屬性附加到排除上，這些排除存在於此，並且通過它們可以理解，沒有錯誤，所以接受這些。 因為存在普遍的含義，所以在世間，形狀和聲音適用於藍色，而不適用于味道等。按照排除論者的觀點，沒有普遍性，並且光明依賴於不同的事物，所以這是不合理的。表達樹的聲音以證明樹的方式獨立地理解，而不是排除非樹，因為普遍性和自性不明顯，所以有什麼理由說這是排除呢？簡而言之，在世間，所有的聲音都通過事物的力量與意義結合，而不是排除，這是什麼也看不到的。 如果世間的形狀不相同，而味道等與此不同，那麼普遍的光明是否存在呢？名稱的真實性僅僅是遵循世間的說法，而不是尋找普遍的光明，因為這是找不到的。如果普遍性不相同...
【English Translation】 If there is no definite understanding of the four possibilities, doubt will arise. If we speak of real things, then there are three things, such as matter. To eliminate attachment to additional parts, the sounds must also be of the same number. The sound 'tree' comes from 'wood' and 'head' and is matter. The sounds 'existing thing' and 'measurable thing' each determine their respective meanings. If these are spoken in reverse order, then doubt will arise for four, three, two, and one of the five meanings. And the other order, the first is the first, and the last is the last, this is the reason for certainty. Therefore, these sounds all have the function of distinguishing parts. 'Thus it is said' is a concluding remark. If the light is infinite, then even if expressed by excluding other things, it is impossible to fully combine with the meaning. It is not so, because all trees exclude non-trees, or are different from non-trees. In this way, the non-different things include all the light. What does this mean? The sound 'tree' excludes non-trees, therefore it is an exclusion. Showing the meaning different from non-trees, the sound 'tree' understands all its own light in a non-different way. For things, it enters without error, because it does not enter things different from itself, therefore it also excludes entry. If expressed by excluding other things, then it has no thing, therefore it cannot understand things without error. The thing that shows the exclusion of other things enters without error, because by the power of excluding things different from that thing, it never enters, therefore it is also not mistaken. Because there is no end to the self-characteristics, they cannot be expressed. Attaching the attributes of the category to the exclusions, these exclusions exist here, and through them one can understand, without error, so accept these. Because there is a universal meaning, in the world, shapes and sounds apply to blue, but not to tastes, etc. According to the exclusionists, there is no universality, and light depends on different things, so this is unreasonable. The sound expressing tree independently understands in the way of proving tree, rather than excluding non-tree, because universality and self-nature are not obvious, so what reason is there to say that this is exclusion? In short, in the world, all sounds are combined with meaning by the power of things, rather than exclusion, which is not visible at all. If the shapes in the world are not the same, and the tastes, etc., are different from this, then does the universal light exist? The truth of names is only following the world's sayings, rather than seeking universal light, because it cannot be found. If universality is not the same...
ཡོད་པས་མིན་ན་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་པར་འདྲ་བ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྒྲ་སྔོན་པོ་ལ་འཇུག་གི་རོ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ཅིས་ཡིན་ཞེ་ན། དེ༷་ལྟ༷་ན་སྐྱོན་དེ་གཟུག༷ས་ཉི༷ད་དེ་སྤྱི་ལ༷འང་མཚུང༷ས་པར་འགྱུར༷་ཏེ། རོ་དང་སྔོན་པོ་ཐ་དད་པར་འདྲ་བ་ལ་སྤྱི་ཐ་མི་དད་དེ་གཅིག་ཡོད་ཅིང་གཅིག་ལ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ཡིན་ཞེས་བརྟགས་རིགས་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ་སྔོ་སོགས་ལ་མིག༷་གིས་གཟུང་བྱ་ཉི༷ད་ལ༷ས་སམ་བྱ༷་བར༷་གན༷ས་པ་ཡོད་པས་སྒྲ་འཇུག་ལ་རོ་སོགས་ལ་དེ་མེད་པས་ཤེ་ན། རྫས༷་གྲངས་ཚད་རྣམ་འབྱེད་གཞན་ཉིད་གཞན་མིན་ལ༷་སོ༷གས་པར༷་ཡང་གཟུགས་སྒྲ་འཇུག་པར་ཐ༷ལ་བར༷་འགྱུར༷་ཏེ་དེ་རྣམས་མིག་གིས་གཟུང་བྱར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །དཀར༷་མིན༷་སྔོན་པོ་དང་སེར་དམར་སོག༷ས་ལ༷་ཁྱ༷ད་མེ༷ད་པར་གཟུགས་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་གོ་བར་འགྱུར༷། གཞན་སེལ་མིན་ན་རྗེས༷་འགྲོ༷་འབའ་ཞིག༷་ལ༷ས་བྱེ་བྲག་གི་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ༷་པར་ 8-12-59b འགྱུར༷་རོ། །མདོར་ན་སེལ་བས་མིན་པར་སྒྲ་འཇུག་པ་ལ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཞིག་གིས་ཡིན་ན། དངོས་པོ་དེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་ཡོད་པ་ན་གོ་སྲིད་དེ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་ཚད་ཐམས་ཅད་གཟུགས་གཅིག་གི་སྒྲས་ཁྱད་མེད་དུ་གོ་བ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་སེལ་བ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་དེ་མིན་བསལ་བ་ཙམ་སྟེ། སྒྲ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ནོ། །དཀར་མིན་ཆེས་དཀར་མིན་སོགས་ཁྱད་མེད་དེ་སྤྱི་ཆ་མེད་གཅིག་དང་འདྲེས་པས་སོ་ཟེར། སྤྱི་སྒྲས་བྱེ་བྲག་གོ་བའང་སྐབས་དང་ཤུགས་ལས་གཞན་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གལ་ཆེ། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱང་ལྡོག་པ་འབའ་ཞིག་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། རྗེས་ལྡོག་གི་ཁྱབ༷་པ༷་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་ཚང་ཡང་སྒྲས་དངོ༷ས་སུ༷་སོ་སོར་སྟོན་པ་འདོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ། གཞན་བསལ་སྟོབས་ཀྱིས་རྗེས་འགྲོ་དང་དངོས་པོ་ཤིང་ཞེས་པས་དེ་མིན་ཆོད་པ་སྟེ། སྒྲ་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་འདྲ་བས་སམ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་བརྗོད་ཀྱང་གསལ་བ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་སྤྱི་ཆ་མེད་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མིན་ཟེར་དཔྱད། སྒྲས་རྗེས་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་དོན་ 8-12-60a གྱིས་ཚང་ངོ་། །ཡང་ཁྱོད་སེལ་བར་འདོད་པ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའམ་གཞན་མེད་པ་དང་འདྲེས་ན། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངེད་ཀྱི་ཡོད་པའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་འདྲའོ་ཞེས། སེལ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་དེ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པས་གཞན་སེལ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་དང་འདྲེས་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱི་ཁས་བླངས་ཟེར་ན། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིའང་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའང་མེད་པ་གང་རང་གི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་དང་འདྲེས་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པའི་
【現代漢語翻譯】 如果不是這樣，那麼在非常不同的事物中，對於相似之處，例如『藍色』這個詞適用於顏色，但不適用于味道，這是什麼原因呢？如果這樣，那麼這個過失也會同樣適用於『事物』本身，因為它也同樣適用於共相。對於味道和藍色這些不同的事物，它們在相似之處上，共相併非不同，而是一個存在，一個不存在，這是什麼原因呢？這是通過推理來考察的。原因是，對於藍色等事物，眼睛能夠捕捉到它們本身，或者說，存在著能夠被捕捉到的狀態，因此詞語可以適用；而對於味道等事物，則不存在這種情況。如果這樣說，那麼對於『物質』、『數量』、『區分』、『非他』、『非非他』等等，也會導致詞語『事物』的適用，因為你們已經承認了這些是可以被眼睛捕捉到的。如果不是排除其他，那麼僅僅通過隨同，所有差別的意義都會得以成立。 總而言之，如果詞語的適用不是通過排除，而是通過事物的某種原因，那麼當事物僅僅存在隨同的時候，就可以理解。也就是說，所有能夠被眼睛捕捉到的事物，都會被理解為沒有差別的一個『事物』的詞語，因為存在詞語適用的原因。因此，排除僅僅是表達意圖時排除非此而已，詞語並非具有事物的原因。『非白色』、『非常非白色』等等沒有差別，因為它們與沒有部分的共性混合在一起。通過共性的詞語來理解差別，也是通過語境和暗示來排除其他。這很重要。如果這樣，那麼你也會陷入僅僅具有反面的境地。雖然隨同和反面的周遍在意義上是完整的，但我們並不想用詞語來明確地分別顯示它們。通過排除其他，隨同和事物，例如『樹』這個詞，就可以排除非此，也就是說，不做兩個詞語，或者說，即使表達其他的事物，也不明確地表達普遍周遍的無部分共性。考察一下。雖然詞語沒有明確地表達隨同和反面的周遍，但在意義上是完整的。 還有，如果按照你所認為的排除，那麼所有的事物都與排除或者非有混合在一起，那麼一切都會變成從無中產生的一切無有。我們所認為的存在的首要因素之一，就像是認為自性存在一樣。排除是相互之間一個不存在於另一個之中，這是排除所有無有的差別，因此所有排除其他都與無有混合在一起，這是你所承認的。如果這樣，那麼你通過與眾多事物相關聯來證明存在，也是因為無有與眾多自身的差別混合在一起。存在的……
【English Translation】 If not, then in very different things, for similarities, for example, the word 'blue' applies to color but not to taste, what is the reason for this? If so, then this fault would also apply to 'thing' itself, because it also applies to the universal. For taste and blue, these different things, in their similarities, the universal is not different, but one exists and one does not, what is the reason for this? This is examined through reasoning. The reason is that for things like blue, the eyes can capture them themselves, or rather, there exists a state of being able to be captured, therefore words can apply; but for things like taste, this does not exist. If you say so, then for 'matter', 'quantity', 'distinction', 'non-other', 'non-non-other', etc., it would also lead to the application of the word 'thing', because you have admitted that these can be captured by the eyes. If it is not excluding others, then merely through following, all the meanings of difference would be established. In short, if the application of words is not through exclusion, but through some reason of things, then when things merely exist in following, it can be understood. That is to say, all things that can be captured by the eyes would be understood as undifferentiated by the word of one 'thing', because there exists a reason for the application of words. Therefore, exclusion is merely excluding what is not this when expressing intention, words do not have the reason of things. 'Non-white', 'very non-white', etc., have no difference, because they are mixed with the partless universal. Understanding difference through the words of the universal is also excluding others through context and implication. This is important. If so, then you would also fall into the state of merely having the opposite. Although the pervasion of following and opposite is complete in meaning, we do not want to explicitly show them separately with words. Through excluding others, following and things, for example, the word 'tree', can exclude what is not this, that is to say, not making two words, or rather, even if expressing other things, not explicitly expressing the universally pervasive partless universal. Examine it. Although words do not explicitly express the pervasion of following and opposite, it is complete in meaning. Also, if according to your view of exclusion, then all things are mixed with exclusion or non-existence, then everything would become all non-existence arising from non-existence. One of the primary factors of existence that we believe in is like believing in self-nature. Exclusion is that one does not exist in the other mutually, this is the difference of excluding all non-existence, therefore all excluding others are mixed with non-existence, this is what you have admitted. If so, then your proving existence through being related to many things is also because non-existence is mixed with many of its own differences. The existence of...
རང་བཞིན་རྟག་ཡོད་པ་ཞེས་པ་ལོགས་སུ་ཡོད་ཚུལ་ཇི་འདྲ། ཞེས་སོ། །ཁྱོད་དངོས་པོ་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་ལ་གཞན་མེ༷ད་པ༷འམ་སེལ་བ་དང༷་འབྲེལ༷་ཞེས༷་སྨྲས་ན་དངོས་ཀུན་མེད་པ་དང་དོན་གཅིག་གང༷་ཞི༷ག་ཁས༷་ལེན༷་དུ༷་ཐལ་ཞེས་པ་དེར་འགྲོ༷་ན༷། འོ་ན་ཡོ༷ད་ཅེས་པ་དེ༷་དངོས་པོ་དུ༷་མ༷འི་བདག༷་ཉི༷ད་དང་འབྲེལ་བ་ལ༷ས་ཡི༷ན་ཞེས༷་ཅི༷་ཞིག༷་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གང༷་གིས༷་དེ་སྐད་སྦྱོར༷་བ་ཡང་། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱུར་བར་གཉིས་ཀའི་ཡིན་པར་འདོད་པ་ན་རྟ་བ་ལང་གཉིས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ངོས་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ངོས་ནས་གཅིག་པར་འདོད་པའོ། ། 8-12-60b དེ་ལ་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་བློ་འགལ་ཐ་དད་བློ་སྐྱེ་ན་གཅིག་ཡིན་པར་འགལ། ཞེས་སོ། །འཇིམ༷་པའི༷་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་རྣམ་འགྱུར་ཐ༷་ད༷ད་ལ༷ས་ཁམ་ཕོར༷་དང་རྫ་བུམ་ལ༷་སོག༷ས་པ་བཞིན་རང་བཞིན་གཅིག་ལའང་རྣམ་འགྱུར་ཐ༷་ད༷ད་བློར༷་འདོ༷ད་ན༷། སྔར་མེད་དང་ཕན་ཚུན་མེ༷ད་པའི་ཐ༷་ད༷ད་ལ༷ས་ངོ་བོ་གཞ༷ན་དུ་གྱུར་པ་མིན༷་ན་ཡང༷་ཐ༷་ད༷ད་ཀྱི༷་བློ༷་ཅི༷་སྟེ༷་དག༷ག་སྟེ་དགག་མི་རིགས་ནའང་ཁྱོད་ད་དུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་འཁྲུལ་ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པ་མི་རིགས་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་ལས། ཡོ༷ན་ཏན༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་རང༷་བཞིན༷་མཆོག༷། སྣང༷་བའི༷་ལམ༷་དུ༷་གང༷་མ༷་གྱུར༷་པ་དོན་དམ་པའོ། །འདི་ལྟར་སྣང༷་བའི༷་ལམ༷་དུ༷་གང༷་གྱུར༷་པ༷་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ་སྒྱུ༷་མ༷་བཞི༷ན་དུ་ཤི༷ན་ཏུ༷་སྟོང༷་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེ་གཉིས་གཅིག་མིན་ཏེ་སྣང་ལམ་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་དང་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ནའང་གཉིས་སྣང་ངོ་བོས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གཉིས་སུ་འདོད་པས་དེ་གཉིས་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་འགྱུར་མེད་ལ་གཙོ་བོ་ཡོད་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཟེར་ན། གཙོ་བོ་བདེན་པས་རྣམ་འགྱུར་ཡང་བདེན། རྣམ་འགྱུར་རྫུན་པས་གཙོ་བོའང་རྫུན། ཐ་དད་ན་རང་ 8-12-61a བཞིན་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །ཡང་འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ཐ་དད་པའི་ཤིང་གསལ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ཐ་དད་མིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནི། དཔེར་ན་ནག་པོ་སོགས་མཐོང་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པས་བ་ལང་གི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ཞེས་པའི་དཔེ་འགལ་ཏེ། ནག་པོ་དང་བ་ལང་དོན་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་མིན་ཟེར་བ་གྲངས་ཅན་པའི་ལུགས་ངན་ཏེ་བ་ལང་དང་ནག་པོ་སོ་སོའི་སྒྲས་གཞན་བསལ་བའི་ལྡོག་པ་མི་འདྲ་བ་མ་ཤེས་པར་ནག་པོ་དང་བ་ལང་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་བླུན་པོའི་ལྟ་བ་ངོ་ཚ་བའོ། །ནག་པོ་དང་བ་ལང་ཕན༷་ཚུན༷་ཐ༷་ད༷ད་པའི་གཞན་སེལ་བ་ད༷ག་ཏུ་ཡོ༷ད་ཀྱང༷་ནག༷་པོ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་འདུས་པའི་གོང་དུ་མཐོང༷་བ༷་ལ༷ས་དེ༷་ལ་བ་ལང་གི་བློ༷་སྐྱེ་བ་དཔེར༷་བརྗོ༷ད་པ་འཐད་ཀྱང་འགལ༷་ཟེར་བ༷་དེ༷་གཞན་སེལ་ཚུལ
【現代漢語翻譯】 問：『自性恒常存在』的說法是如何成立的？ 答：如果你說『一切事物』都『無他』或『與排除相關』，那麼承認一切事物都不存在豈不是自相矛盾？ 如果『存在』與多種事物的自性相關，那麼以什麼理由這樣說呢？ 如果存在與不存在的認知沒有區別，而是兩者皆可，那麼就像馬和牛，從現象上看彼此不同，但從自性上看則相同。 如果說『一』，則與『不同』的認知相矛盾；如果產生『不同』的認知，則與『一』相矛盾。 就像泥土的自性相同，但形態各異，可以做成碗和罐子等。同樣，自性相同，但可以接受形態各異的認知。 如果說先前不存在和相互排斥的不同不會導致本質的改變，那麼為何會產生不同的認知呢？如果不應該否定，那麼你仍然認為是一，這是錯誤的。 這兩者不應該沒有差別，因為在你的論著中說：『一切功德的自性至高無上，未曾出現在顯現之道中的是勝義諦。』 『凡是出現在顯現之道中的，都是世俗諦，如幻術般空虛，不是勝義諦。』 這兩者不是一，因為有顯現與未顯現、世俗與勝義的區別。 如果是這樣，那麼認為二取顯現是自性成立的二，這兩者是相違的。 如果說沒有形態變化，只是對唯一的『主』的否定，那麼『主』是真實的，形態變化也是真實的；形態變化是虛假的，『主』也是虛假的；如果不同，那麼自性就會喪失。 又如，不同的樹木雖然各不相同，但也會產生沒有不同的認知。例如，看到黑色等就執著為一，從而產生牛的認知，這個比喻是矛盾的。 因為說黑色和牛是同一的，這是數論派的邪說，他們不明白牛和黑色各自的語詞所排除的對境不同，愚蠢地認為黑色和牛是同一的，真是可恥的觀點。 雖然黑色和牛相互排斥的對境完全不同，但是看到黑色等聚集在一起，從而產生牛的認知，這個比喻是恰當的，但說矛盾，這是因為不明白排除的方式。
【English Translation】 Q: How does the statement 'self-nature is eternally existent' hold? A: If you say that 'all things' are 'without other' or 'related to exclusion,' wouldn't admitting that all things do not exist be self-contradictory? If 'existence' is related to the nature of multiple things, then for what reason do you say that? If the cognition of existence and non-existence is not different, but both are possible, then like a horse and a cow, they are different in appearance but the same in nature. If you say 'one,' it contradicts the cognition of 'different'; if the cognition of 'different' arises, it contradicts 'one.' Just as the nature of clay is the same, but the forms are different, and it can be made into bowls and pots, etc. Similarly, the nature is the same, but it can accept cognitions of different forms. If saying that the difference of previously non-existent and mutually exclusive does not lead to a change in essence, then why does different cognition arise? If it should not be denied, then it is wrong that you still consider it one. These two should not be without difference, because in your treatise it says: 'The nature of all virtues is supreme, that which has not appeared in the path of manifestation is the ultimate truth.' 'Whatever appears in the path of manifestation is the conventional truth, as empty as an illusion, and is not the ultimate truth.' These two are not one, because there is a difference between appearing and not appearing, conventional and ultimate. If so, then considering the dualistic appearance as inherently existent duality, these two are contradictory. If you say that there is no change in form, but only a negation of the single 'chief,' then if the 'chief' is real, the change in form is also real; if the change in form is false, the 'chief' is also false; if different, then the self-nature will be lost. Furthermore, for example, although different trees are different, a cognition of no difference may arise. For example, seeing blackness, etc., one clings to it as one, thereby producing the cognition of a cow. This metaphor is contradictory. Because saying that black and cow are the same is a wicked theory of the Samkhya school, they do not understand that the objects excluded by the words 'cow' and 'black' are different. Foolishly believing that black and cow are the same is a shameful view. Although the objects mutually excluded by black and cow are completely different, seeing blackness, etc., gathered together, thereby producing the cognition of a cow, this metaphor is appropriate, but saying it is contradictory is because the way of exclusion is not understood.
་མི་ཤེས་པ་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུགས༷་ངན་ལ༷་རྟེན༷་པ༷་ཡི༷ན་གྱི་ངེད་ལ་མི་འགལ། ཞེས་སོ། །སྒྲ་རྟོག་སྒྲུབ་འཇུག་དེ༷་སེལ་བ་ལ་མི་ལྟོས༷་པར་སྒྲུབ་པས་འཇུག་ཞེ༷ས་པ༷་འདི༷་ནི༷་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ནི་མིན་ཏེ་རང༷་གི༷་རྣམ༷་རྟོག་སྤྲོས༷་པ༷ར་ཟ༷ད་ཀྱི་དོན་ལ་གཞན་སེལ༷་བ༷་མིན༷་པའི༷་སྒྲ༷་ཡིས༷་ནི༷་ཆོས་ཀྱི་རང༷་བཞིན༷་འགའ༷་ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པར་མི༷་བྱ་བ༷་ཁོ་ནའོ། །རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ན་མེད་པས་གཞན་དུ་རྟོགས་ 8-12-61b དགོས་ན་ཤེས་པ་གཞན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཤེས་པ་ལ་ཡ་མཐའ་དང་པོ་མེད་པས་ཐོ༷ག་མ༷་མེ༷ད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ཅེ་ན། ཤེས་པ་ལ་ཡ་མཐའ་མེད་པ་ཙམ་ནི་ངེད་ཀྱི་འདོ༷ད་པ༷་གྲུབ༷་ལ། དེས་ཤེས་པ་རྒྱུ་མཐུན་ཡོད་པ་འགྲུབ་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་མིན་མི་འགྲུབ་ཅིང་རིགས་ཡོད་སོགས་ཕ་རོལ་པོའི་འདོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཅི་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །སེལ་བ་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལའང་བརྡ་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཅད་རུང་ཤིང་མིན་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སྒྲུབ་རུང་ཤིང་གསལ་མཐའ་ཡས་པས་ཤེ་ན། དེ་གཉིས་མཐའ་ཡས་ཀྱང་ཤིང་མིན་མཐའ་དག་རེ་རེ་ནས་བཅད་མི་དགོས་ཏེ་སྤྱི་བཅད་པས་ཆོད་ལ། དེས་ཤིང་གི་སྤྱི་གྲུབ་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱི༷་ཡི༷་སྒོ༷་ནས༷་ཤིང་མིན་སེལ༷་བར༷་བྱེ༷ད་དོ། །དངོས་མེད་ལ་ཆོས་ཅན་མི་སྲིད་པས་ཁྱོད་ཀྱིའང་བད༷ག་དང་གཞ༷ན་གཙོ་བོ་ཡོ༷ད་པ༷ར་ཁ༷ས་ལེ༷ན་དགོས་ཤེ་ན༷། གཅི༷ག་ཉི༷ད་དང་དུ༷་མ་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་བརྟག༷ས་པ༷་འཇུག་གི དེ༷་ད༷ག་དངོ༷ས་པོ༷་ཡོད་པ་ལ༷་མི༷་རི༷གས་དངོས་མེད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ལ་བྱེད་དོ། །བདག་མེད་ལ་གཞན་མེད་ལ་གཞན་མེད་ན་བསལ་རྒྱུའང་མེད་པ་གང་གཞན་དེ་ལ་ཡོད་པ་བདག་ཡོད་པས་ཁྱབ་དེས་ན་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་ཚད་ཡོད་པས་ཁྱབ་ཀྱི་མེད་པ་མི་བརྗོད་ཟེར་ནའམ། ཡང་བདག་ཅེས་པ་ 8-12-62a ཆོས་གཞན་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་ཁས་མི་ལེན་དེ་ལ་གཞན་སེལ་མི་སྲིད་ལ། ཡོད་ན་དེ་གཞན་དུ་ཡོད་པས་གཅིག་ཐ་དད་བརྟགས་པ་མི་འཇུག་ཅེ་ན། གཅིག་ཐ་དད་བརྟགས་པ་དེ་ག་བདག་དངོས་པོ་ལ་མི་འཇུག་ཀྱང་བདག་གི་སྒྲ་དོན་གཞན་སེལ་ཡང་བདག་ཕུང་པོ་སོགས་ལས་གཞན་དུ་དངོས་པོའི་དོན་ལ་མེད་པ འི་ཕྱིར་ཞེས། སྒྲ་དོན་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་ཤན་མི་ཕྱེད་ན།བདག་སྟེ་དངོས་པོ་རང་ཉིད་གཞན་དུ་ཡོད་པར་ཁས་མི་ལེན་ན། ཁྱོད་ཀྱིའང་རྣམ་འགྱུར་གཙོ་བོ་གཅིག་པར་ཐལ་ལོ། །གཅིག་ན་གཙོ་བོ་དུ་མར་ཐལ་ལོ། །གསལ་བ་ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །དེ་བཞིན་གསལ་མི་གསལ་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུགས་ལའ༷ང་གསལ༷་བ༷་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་གཙོ་བོའམ་ནུས༷་པར་འགྱུར༷། གཞན་སེལ་བ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་ཐལ་ཏེ་དེ་འཛིན་པའི་དབང་པོ་ཕུང་གསུམ་པ་མེད་ཟེར་ན། གཞན་སེལ་བའི་སྒྲ༷་ཡི༷་བརྗོ༷ད་བྱའི་དོན༷་ལ༷་ཡིད་རྟོག་བཅས་ཀྱིས་དཔྱོ༷ད་པ༷་འདི༷་ཡང༷་རྣ་སོགས་དབ༷ང་པོའི༷་སྤྱོ
【現代漢語翻譯】 『無知依賴於你的惡習，而不是違揹我。』如此說。聲音概念的建立不需要排除，而是通過建立而建立，這並非事物的真相，只是你自己的概念的擴充套件，聲音的概念並不排除其他，因此無法表達任何法的自性。如果因果關係不存在，需要理解為其他，那麼知識就無法建立為其他，因為知識沒有開始和結束，所以沒有開始，因此因果關係是一體的嗎？僅僅知識沒有開始和結束，就實現了我的意願。這證明了知識有共同的原因，但不能證明其他的瞬間，也不能成為對方意願的證明。如此說。對你這個排除論者來說，符號也無法建立。如果可切割的非樹木是無限的，那麼可建立的清晰樹木也是無限的嗎？即使兩者都是無限的，也不需要逐一切割所有的非樹木，因為通過切割整體就可以完成。因此，樹木的整體得以建立。因此，通過整體的方式來排除非樹木。因為無實物不存在法，所以你也必須承認有『我』和『他』，以及主要存在嗎？通過一和多來觀察，這些事物適用於存在的事物，而無實物的聲音適用於無實物。如果無我，則無他；如果無他，則沒有需要排除的。凡是他所擁有的，都必然有我。因此，聲音所表達的必然存在，或者說不存在是不可表達的嗎？或者，不承認『我』存在於其他法之外，因此不可能排除其他。如果存在，那麼它存在於其他之中，因此一和多的觀察是不適用的嗎？一和多的觀察不適用于『我』這個事物，但『我』的聲音概念排除其他，因為『我』在事物上不存在於蘊等之外。如果聲音概念和事物沒有區分，那麼『我』這個事物本身不承認存在於其他之中，那麼你的轉變主要就是一體的。如果是一體，那麼主要就是多體的。清晰不是不同的。同樣，清晰和不清晰也不存在。按照你的觀點，清晰的轉變都是主要的或能量。排除其他會變成感官的對象，如果說沒有持有它的第三蘊的感官，那麼聲音概念所表達的意義，以及通過意識概念進行的分析，也是耳朵等感官的活動範圍。 如果因果關係不存在，需要理解為其他，那麼知識就無法建立為其他，因為知識沒有開始和結束，所以沒有開始，因此因果關係是一體的嗎？僅僅知識沒有開始和結束，就實現了我的意願。這證明了知識有共同的原因，但不能證明其他的瞬間，也不能成為對方意願的證明。如此說。對你這個排除論者來說，符號也無法建立。如果可切割的非樹木是無限的，那麼可建立的清晰樹木也是無限的嗎？即使兩者都是無限的，也不需要逐一切割所有的非樹木，因為通過切割整體就可以完成。因此，樹木的整體得以建立。因此，通過整體的方式來排除非樹木。因為無實物不存在法，所以你也必須承認有『我』和『他』，以及主要存在嗎？通過一和多來觀察，這些事物適用於存在的事物，而無實物的聲音適用於無實物。如果無我，則無他；如果無他，則沒有需要排除的。凡是他所擁有的，都必然有我。因此，聲音所表達的必然存在，或者說不存在是不可表達的嗎？或者，不承認『我』存在於其他法之外，因此不可能排除其他。如果存在，那麼它存在於其他之中，因此一和多的觀察是不適用的嗎？一和多的觀察不適用于『我』這個事物，但『我』的聲音概念排除其他，因為『我』在事物上不存在於蘊等之外。如果聲音概念和事物沒有區分，那麼『我』這個事物本身不承認存在於其他之中，那麼你的轉變主要就是一體的。如果是一體，那麼主要就是多體的。清晰不是不同的。同樣，清晰和不清晰也不存在。按照你的觀點，清晰的轉變都是主要的或能量。排除其他會變成感官的對象，如果說沒有持有它的第三蘊的感官，那麼聲音概念所表達的意義，以及通過意識概念進行的分析，也是耳朵等感官的活動範圍。
【English Translation】 'Ignorance relies on your bad habits, not contradicting me.' Thus it is said. The establishment of sound concepts does not require exclusion, but is established through establishment, which is not the truth of things, but merely an extension of your own concepts, and the concept of sound does not exclude others, therefore it cannot express any dharma's self-nature. If causality does not exist, and needs to be understood as other, then knowledge cannot be established as other, because knowledge has no beginning or end, so there is no beginning, therefore is causality one? Merely that knowledge has no beginning or end fulfills my wish. This proves that knowledge has a common cause, but cannot prove other moments, nor can it become proof of the other's wish. Thus it is said. For you, the exclusionist, symbols also cannot be established. If the cuttable non-trees are infinite, then are the establishable clear trees also infinite? Even if both are infinite, it is not necessary to cut all the non-trees one by one, because it can be done by cutting the whole. Therefore, the whole of the trees is established. Therefore, exclude non-trees through the way of the whole. Because there is no dharma in non-entities, you must also admit that there is 'I' and 'other', and a main existence? Observe through one and many, these things apply to existing things, and the sound of non-entities applies to non-entities. If there is no self, then there is no other; if there is no other, then there is nothing to exclude. Whatever the other possesses, the self must possess. Therefore, what sound expresses must exist, or is it that non-existence is inexpressible? Or, not admitting that 'I' exists outside of other dharmas, therefore it is impossible to exclude others. If it exists, then it exists in others, therefore is the observation of one and many not applicable? The observation of one and many does not apply to the thing 'I', but the sound concept of 'I' excludes others, because 'I' does not exist in things outside of the skandhas, etc. If the sound concept and things are not distinguished, then the thing 'I' itself does not admit to existing in others, then your transformation is mainly one. If it is one, then the main is many. Clarity is not different. Likewise, clarity and non-clarity do not exist. According to your view, the transformations of clarity are all main or energy. Excluding others will become the object of the senses, and if you say that there is no third skandha sense that holds it, then the meaning expressed by the sound concept, and the analysis through the concept of consciousness, are also within the scope of the activities of the ears and other senses. If causality does not exist, and needs to be understood as other, then knowledge cannot be established as other, because knowledge has no beginning or end, so there is no beginning, therefore is causality one? Merely that knowledge has no beginning or end fulfills my wish. This proves that knowledge has a common cause, but cannot prove other moments, nor can it become proof of the other's wish. Thus it is said. For you, the exclusionist, symbols also cannot be established. If the cuttable non-trees are infinite, then are the establishable clear trees also infinite? Even if both are infinite, it is not necessary to cut all the non-trees one by one, because it can be done by cutting the whole. Therefore, the whole of the trees is established. Therefore, exclude non-trees through the way of the whole. Because there is no dharma in non-entities, you must also admit that there is 'I' and 'other', and a main existence? Observe through one and many, these things apply to existing things, and the sound of non-entities applies to non-entities. If there is no self, then there is no other; if there is no other, then there is nothing to exclude. Whatever the other possesses, the self must possess. Therefore, what sound expresses must exist, or is it that non-existence is inexpressible? Or, not admitting that 'I' exists outside of other dharmas, therefore it is impossible to exclude others. If it exists, then it exists in others, therefore is the observation of one and many not applicable? The observation of one and many does not apply to the thing 'I', but the sound concept of 'I' excludes others, because 'I' does not exist in things outside of the skandhas, etc. If the sound concept and things are not distinguished, then the thing 'I' itself does not admit to existing in others, then your transformation is mainly one. If it is one, then the main is many. Clarity is not different. Likewise, clarity and non-clarity do not exist. According to your view, the transformations of clarity are all main or energy. Excluding others will become the object of the senses, and if you say that there is no third skandha sense that holds it, then the meaning expressed by the sound concept, and the analysis through the concept of consciousness, are also within the scope of the activities of the ears and other senses.
༷ད་ཡུལ༷་མིན༷། གང༷་ཞི༷ག་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་འདི༷་འཇུག༷་པའི༷་དབང་གིས་དབ༷ང་པོ༷་ཡུལ་སོ༷་སོ༷ར་འཇུག་པ་མིན༷་པས་སོ། །དོན་གང༷་ཞིག༷་ཚིག༷་གི༷་བརྗོ༷ད་དུ་རུང་བ༷་འདི་ནི་ངག༷་གི་རྐྱེན་ 8-12-62b ལ༷ས་དོན༷་དུ་རྣམ༷་པར༷་བཏག༷ས་པའི་སྤྱི་སྟེ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པའི་ཡིད་རྟོག་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་བརྡ་མ་བྱང་ཚེ་ངག༷་སྒྲ་རང་མཚ༷ན་དང་དོ༷ན་སོ༷་སོ༷ར་སྣང༷་བར་བརྗོ༷ད་པ་གང༷་དེ༷་ཡིས༷་དང༷་པོ༷་མ་གོམས་ཚེ་མིང་ལས་དོན་གྱི་རྟོག་པ་ཉེ༷་བར༷་བསྐྱེ༷ད་ཅིང་ཇི༷་ལྟར༷་ཕྱིས་གོམས་པའི༷་ངག༷་དག༷་ལ༷ས་དོན༷་ལ༷་མིང་མེ༷ད་དུ༷་ཟིན༷་ཀྱང༷་མིང་ལས་དོན་གྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ་མིང་དོན་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ་། །མིང་རྣམས་དོན་སོ་སོ་རང༷་གི་རྐྱེན༷་དང་རྗེས༷་སུ་འབྲེལ༷་བས༷་དོན་གྱི་རྣམ༷་པ༷་དུ༷་མ༷་སོ༷་སོ༷ར་རྟོགས༷། དེ༷་ཡ༷ང་ང༷ག་གི༷་དོན་དེ་ནི་དེ་མིན་གཞན༷་ལ༷ས་རྣམ༷་པར༷་བཅ༷ད་པའི༷་དོན་དུ༷་འདོ༷ད་དོ། །མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ༷་པ༷་ཤེས༷་པ༷འི་ངག༷་གི༷་དོན༷་གོ་བའམ་བརྗོད་འདོད་དང་དོན་སྤྱིའི་བློ་དཔོག་པ་འདི༷་ཡ༷ང་རྗེས༷་དཔག༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་མིན༷་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གིས་འགྲུབ་པས་སོ། །ག༷ང་ཞིག༷་ངག༷་ལ༷ས་སྐྱེས༷་པ༷་ཡི༷་རྣམ༷་རྟོག༷་སྣ༷་ཚོག༷ས་པའི་ཤེས༷་པ༷་ནི༷་དེ་ཡ༷ང་རང༷་རིག༷་ཡི༷ན་པས༷་ན༷། མངོ༷ན་སུམ༷་ཉི༷ད་ལ༷ས་གཞ༷ན་མ༷་ཡི༷ན། དངོས་པོ་དུ་མ་ལ་མི་འཇུག་པའི་འདོད་རྒྱལ་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན་སྟེ།རྒྱུ་མཚན་ཅན་རྣམས་སེལ་བར་རིགས་ན་འདོད་རྒྱལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདོད་རྒྱལ་ལ་རིགས་བརྗོད་ཚོགས་བརྗོད་གཉིས་ཀྱི་རིགས་ནི་སྤྱི་བརྗོད་ཡིན་མོད་ཚོགས་པའི་སྤྱིའང་དོན་དུ་མི་དབྱེ་བས་སོ། ། 8-12-63a དེ་ཡང་བུམ་པའི་རྡུལ་བརྒྱད་ཀྱི་ཆུ་སྐྱོར་བའི་བྱ་བྱེད་ལ་བུམ་པར་བཏགས་པ་བཞིན། སྒྲ་འདོ༷ད་རྒྱལ༷་བ༷་ཡ༷ང་རང་གིས་བརྗོད་དོན་ལ་རིགས་དང་ཚོགས་པས་དོན༷་དབྱེ༷་བ༷ས་དུ་མའི་སྤྱི་ཡིན་གྱི་གཅིག་པུ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མེད་དོ། །དབྱེ་བ་དེའང་ལ་ལར་ཚིག་གིས་སྤྱི་ཙམ་དངོ༷ས་སུ་རྗོད་པར༷་བྱེ༷ད། རིགས་སྒྲ་དང་ཚོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་གཉིས་ལྟོས་ནས་ཕྱེའོ། །དེ་ལ་རིགས་སྒྲ་ནི་ལ༷་ལ༷ར་བྱེ་བྲག་གམ་ཡན་ལག་ལ་བརྟགས་ནས་གོ་སྟེ། གྲོང་གི་ཕག་པ་བཟའ་བྱ་མིན་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྡོག་ཆ་མིན་པར་དེའི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་བཟའ་མི་འོས་པ་སྟོན། ལ་ལར་ཡན་ལག་ཁོ་རང་ལ་དངོས་སུ་སྟེ། གྲངས་སོགས་སྒྲ་བཞིན། གྲངས་བརྒྱ་ལྟ་བུ་བརྒྱ་ཚོ་ཡིན་གྱི་བཅུ་སོགས་ནི་མིན་ནོ། །ཚོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཡང་སྐབས་སུ་ཚོགས་ཅན་སོ་སོ་ལ་བཏགས་ནས་འཇུག་སྟེ། ཁང་པ། ཞིང་། ལམ། ལྕགས་རི། སྐྱེས་བུ་སོགས་ཚོགས་པ་ལ་གྲོང་སྒྲས་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་སྐྱེས་བུ་ལ་བཏ
【現代漢語翻譯】 非境。何者若稱『樹』之聲等，以其施設之故，非於諸根境各別施設耶？何義詞之可言說者，此乃語之緣起，于義施設之總相，即聲義和合之意念。然此如何耶？若未諳熟，語聲自相與義各別顯現，凡以此言說者，初未習時，由名生義之念，漸次增長。如何后習語，于義無名亦可把握，然由名生義之念亦生，故名義和合顯現。諸名各別義，由自緣與隨屬，于義之諸相各別了知。彼語之義，乃由非彼他者所分別之義而欲求之。知曉名義關係之語義，或欲言說，及義總之意量，此亦非由比度而外，以具足三相，由隨行還滅而成立故。何者由語所生，諸意念之種種識，彼亦是自證，故非現量而外。于多事物不施設之假立聲總，如何施設耶？若能遮遣具因者，云何假立耶？假立有種總與聚總二者，種乃總說，然聚之總亦不分別義故。 彼亦如以瓶之八微塵汲水之作用，而立名為瓶。聲假立亦以自所言說之義，由種與聚而分別義，乃多數之總，非唯一而說。彼差別亦于某些，以詞僅總相而如實言說。種聲與聚說之聲二者相對而分。彼中種聲，于某些觀待差別或支分而解，若說『村之豬不可食』，則非支分之反體，乃顯示其身份不宜食。于某些則于支分自身而如實顯示，如數等聲。如數『百』，乃百之集合，非十等。聚說之聲亦於時而施設於各別聚之有者，如房舍、田地、道路、圍墻、士夫等聚，以村聲說之，彼之一方士夫，施...
【English Translation】 Not a realm. Why is it that the sound 'tree' and so on, because of its application, is not applied to each of the sense objects separately? What meaning is there in that which can be expressed in words? This is the general characteristic that is nominally designated from the cause of speech, which is the conceptualization of the combination of sound and meaning. How is that? If one is not familiar with the terms, the sound of speech and the meaning appear separately. Whatever is expressed by that, when one is not initially accustomed to it, the conception of meaning from the name arises closely. How is it that later, when one is accustomed to the speech, even if the meaning is grasped without the name, the conception of meaning from the name still arises, so that the name and meaning appear mixed together? The various names, in relation to their respective meanings, through their own causes and subsequent connections, cognize the various aspects of the meaning separately. That meaning of speech is intended as the meaning that is distinguished from others that are not it. Understanding the meaning of speech that knows the relationship between name and meaning, or the intention to express it, and the general inference of the meaning, this is also nothing other than inference, because it possesses the three characteristics and is established by following and reversing. Whatever arises from speech, the various cognitions of the mind, that is also self-awareness, so it is not other than direct perception. How does the general sound of arbitrary designation, which does not apply to many objects, apply? If it is possible to eliminate those with reasons, how is it arbitrary designation? Arbitrary designation has two types: class generality and aggregate generality. Class is a general statement, but the generality of the aggregate also does not differentiate the meaning. That is like designating a pot for the action of drawing water with the eight particles of a pot. The arbitrary designation of sound also differentiates the meaning by class and aggregate in the meaning it expresses, so it is a generality of many, and there is no expression of a single one. That distinction also, in some cases, expresses only the generality in words as it is. The two sounds of class sound and aggregate expression are distinguished in relation to each other. Among them, the class sound is understood in some cases by relying on the distinction or the branch. If one says 'the pig of the village is not edible,' then it does not show the opposite of the branch, but shows that the part of its body is not suitable for eating. In some cases, it directly shows the branch itself, like the sound of numbers and so on. Like the number 'hundred,' it is a collection of hundreds, not tens and so on. The sound of aggregate expression is also sometimes applied by designating each of the aggregates separately, such as houses, fields, roads, fences, men, etc. The aggregate is expressed by the sound of village, and one side of it, the man, is...
གས་ནས་གྲོང་འོང་ཞེས་པ་དང་། མཛུབ་མོ་ན་བ་ལ་ལུས་ན་ལྟ་བུ་བཏགས་ནས་འཇུག །ཁ་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་ཅན་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་དང་ནགས་ཞེས་པ། རྡུལ་ 8-12-63b རྫས་སོ་སོ་དང་། ཤ་ཤུག་སོགས་རེ་རེ་ལ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་དང་ཚོགས་བརྗོད་ཀྱིས་འདོད་རྒྱལ་དུ་གོ དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་དབང་གིས་དེར་གོ དེ༷་དཔེར༷་ན༷། བརྒྱ་སྟོང་སོགས་གྲང༷ས་དང༷་སོར་འདོམ་རྒྱང་གྲགས་དཔག་ཚད་བྲེ་སྲང་ཟླ་ཞག་ལོ་བསྐལ་སོགས་ཚད་དམ་མཚ༷ན་ཉི༷ད་དང༷་ནི༷་ཟླུམ་ཟླ་གམ་རིང་ཐུང་ལྷམ་ཁུ་ཚུར་མདུད་པ་ཕྲེང་བ་སོགས་དབྱི༷བས་རང་གི་ཆ་ཤས་ལ་ལྟོས༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་སྤྱི་གྲངས་ཙམ་བློ་ཡུལ་དུ་འཕེན་པ་ལྟ་བུར་རབ༷་ཏུ༷་འཇུ༷ག །ཆུ༷་དྭངས་མོ་ལ་སོགས་པ༷་ནི་རང་རིགས་ཐིགས༷་པ༷་དང༷་། རྡུལ་འདུས༷་པ༷་ལ༷་ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ་ཉིད་དེ་གཉིས་ཀའོ། །དབྱིབ༷ས་དང༷་སྤྱི་སྒྲ་ཡིན་པས་ཁ༷་དོག༷་ནི་ཚོགས་ཅན་ལས་རང་གི་ཆ༷་ཤ༷ས་ཀྱིས༷་ཁྱ༷ད་པར༷་དུ་བྱས༷་ནས༷་ཆ་རེ་རེ་ལ་འཇུག༷་པ༷་མི༷ན༷། གྲངས་མཐ༷འ་ཡས༷་པ་དེ༷་ཡི༷་ཆ༷་ཤས༷་ལ༷། སྤྱི་སྒྲ་དེ་ར༷བ་ཏུ༷་འཇུག༷་པ༷་དམིག༷ས་མ༷་ཡི༷ན། སྤྱི་ལས་བྱེ་བྲག་གམ་འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་ཞེས་སོགས་ལས་དོན་རྟོགས༷་པའི༷་དོན༷་ནི༷་བཏགས་ནས་བསྟན༷་ཕྱིར༷་རོ༷། །སྔོན་ཆད་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བར་མཐོང་བ་མིན་ཀྱང་ཤིང་རྟོག་པ་ན་གོའམ། འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ན་དེ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་ཏེ་རྗེས་དཔག་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ནའོ། །དེ་ནི་འདི་ཞེས་པའི་སྒྲའམ། ལག་ 8-12-64a བརྡའམ་སྔར་གྱི་གྲགས་རྙིང་ལས་བསྟན་ཏེ་གོ་བ་ཡིན་གྱི་མིང་ཙམ་གྱིས་མིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྒྲ་དོན་དངོས་པོས་འབྲེལ༷་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་བློས་བརྟ༷གས་པའི༷་ཕྱིར༷་སྒྲ་བྱུང་ཚད་ལ་ཕུང་གསུམ་པ་མེད། ཕྱོགས༷་འདི༷ས་ལྷག༷་མ༷་ཉེར༷་འཇལ་སོགས་རྣམ༷ས་ལ༷འ༷ང་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པ་མིན་པར་བརྗོ༷ད། དེ་ཡང་སྒྲ་བྱུང་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་མིན་ཏེ་སྒྲ་དོན་དངོས་པོའི་མི་འབྲེལ་བ་བློས་འབྲེལ་བྱས་པའི་འབྲེལ་བ་ལས་མིང་ལས་དོན་དཔགས་པ་རྗེས་དཔག་ཡིན་པས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉེར་འཇལ་ཡང་མཐོང་བ་འདི་དང་མ་མཐོང་བ་འདྲ་ཞེས་འཇལ་བ་ལ་དེ་མཐོང་ངམ་ཐོས་པས་འདྲིས་ཀྱང་བཏགས་ནས་ད་གཟོད་དཔོག་པའོ། །དོན་གོ་བ་ནི་རྗེས་དཔག་གོ། ཞེས་གྲགས་པ་ནི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རྗོད་བྱེད་དེ་བརྗོད་བྱའི་དོན་དུ་འབྲེལ་བརྟགས་ལས་སོ། །སྐབས་སུ་ངེས་པ་ནི་ཉེར་འཇལ་ལྟར་རང་གིས་འབྲེལ་བར་སེམས་པའོ་དཔྱད་དོ། །ཚད༷་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུ༷ས་པ༷་ལ༷ས་གཞན༷་སེལ༷་བརྟག༷ས་པའི༷་ལེ༷འུ༷་སྟེ༷་ལྔ༷་པ༷འོ༷།། །། 辨似能破品 ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་ན། ཚད༷་མ༷་ལྟར་སྣང༷་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོ༷ད་པར༷་འདོ༷ད་པའི་མུ་སྟེགས་རྣམ༷ས་ལ༷་ 8-12-64b རིགས༷་པ༷འི་ཆ༷་ཤས༷་ཏེ་སྒྲུབ
【現代漢語翻譯】 例如，『གྲོང་འོང་ཞེས་པ』（藏文，字面意思：村莊聚集），就像用『མཛུབ་མོ་ན་བ་ལ་ལུས་ན་ལྟ་བུ』（藏文，字面意思：手指疼痛如同身體疼痛）來比喻一樣。有些詞語不適用于集合概念，例如『ཆུ་དང་ནགས་』（藏文，字面意思：水和森林），就像不能將『རྡུལ་རྫས་སོ་སོ་』（藏文，字面意思：各個粒子）和『ཤ་ཤུག་སོགས་རེ་རེ་』（藏文，字面意思：每塊肉）分開一樣。因此，理解事物種類和集合的概念需要依靠約定俗成。這種理解也依賴於排除其他可能性的方式。例如，像『བརྒྱ་སྟོང་སོགས་གྲང』（藏文，字面意思：百、千等數字）和『སོར་འདོམ་རྒྱང་གྲགས་དཔག་ཚད་བྲེ་སྲང་ཟླ་ཞག་ལོ་བསྐལ་སོགས་ཚད་དམ་མཚན』（藏文，字面意思：指、尋、丈、由旬、斗、升、月、日、年、劫等度量或特徵），以及『ཟླུམ་ཟླ་གམ་རིང་ཐུང་ལྷམ་ཁུ་ཚུར་མདུད་པ་ཕྲེང་བ་སོགས་དབྱིབས་』（藏文，字面意思：圓形、半月形、長短、鞋、拳頭、結、念珠等形狀），這些概念的理解不依賴於觀察其自身組成部分，而僅僅是將一個總數投射到心中。而像『ཆུ་དྭངས་མོ་ལ་སོགས་པ』（藏文，字面意思：清水等）這樣的概念，既可以指代同類的『ཐིགས』（藏文，字面意思：水滴），也可以指代『རྡུལ་འདུས』（藏文，字面意思：聚集的粒子）。形狀和一般聲音的概念也是如此，而『ཁ་དོག』（藏文，字面意思：顏色）的概念則不同，它依賴於從集合中區分出其組成部分，因此不適用于每一個單獨的部分。對於無限大的數字，我們不會特別關注它的組成部分。從一般概念中區分出具體事物，例如說『འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་』（藏文，字面意思：這是瑪爾嘎達寶石），是爲了通過命名來指示其功能。 即使以前沒有見過聲音和意義之間的聯繫，當聽到『ཤིང་རྟོག་པ་ན་གོའམ』（藏文，字面意思：木頭）這個詞時也能理解，或者當指示『འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་』（藏文，字面意思：這是瑪爾嘎達寶石）時，也會相信它，那麼這種推斷是如何進行的呢？這是通過指示『འདི་』（藏文，字面意思：這個）這個聲音，或者通過手勢，或者通過以前的舊有認知來理解的，而不僅僅是通過名稱本身。因此，聲音和意義並非通過事物本身來關聯，而是通過心智的構建來關聯。因此，對於聲音的產生，沒有第三種方式。通過這種方式，像『ཕྱོགས』（藏文，字面意思：方向）和『ལྷག་མ་ཉེར་འཇལ་སོགས་』（藏文，字面意思：剩餘的測量）等概念，也不能說是通過第三種方式來理解的。聲音的產生不是通過第三種方式，因為聲音和意義並非通過事物本身來關聯，而是通過心智構建的關聯，因此通過名稱來推斷事物是一種推斷。同樣，『ཉེར་འཇལ་』（藏文，字面意思：近似測量）也是如此，通過看到或聽到相似的事物來進行測量，即使熟悉了，也需要通過命名才能推斷。理解意義是一種推斷。據說，理解是依賴於聲音的，這是因為表達者和被表達者之間的關聯是建立在推測的基礎上的。確定具體情況就像『ཉེར་འཇལ་』（藏文，字面意思：近似測量）一樣，是自己認為相關的。這是對《量理寶藏論》中「排除他者之考察」這一章節的總結，即第五品。 辨似能破品 如果展示相似的量（ प्रमाण ）有什麼用呢？對於那些想要將相似的量（ प्रमाण ）作為論證方式的異教徒來說，需要展示推理的部分，即論證。
【English Translation】 For example, 'གྲོང་འོང་ཞེས་པ' (Tibetan, literal meaning: village gathering), is like using 'མཛུབ་མོ་ན་བ་ལ་ལུས་ན་ལྟ་བུ' (Tibetan, literal meaning: finger pain is like body pain) as a metaphor. Some words do not apply to collective concepts, such as 'ཆུ་དང་ནགས་' (Tibetan, literal meaning: water and forest), just as one cannot separate 'རྡུལ་རྫས་སོ་སོ་' (Tibetan, literal meaning: individual particles) and 'ཤ་ཤུག་སོགས་རེ་རེ་' (Tibetan, literal meaning: each piece of meat). Therefore, understanding the concepts of types and collections relies on convention. This understanding also depends on the way of excluding other possibilities. For example, like 'བརྒྱ་སྟོང་སོགས་གྲང' (Tibetan, literal meaning: hundreds, thousands, etc. numbers) and 'སོར་འདོམ་རྒྱང་གྲགས་དཔག་ཚད་བྲེ་སྲང་ཟླ་ཞག་ལོ་བསྐལ་སོགས་ཚད་དམ་མཚན' (Tibetan, literal meaning: finger, span, fathom, distance, yojana, bre, srang, month, day, year, kalpa, etc. measurements or characteristics), and 'ཟླུམ་ཟླ་གམ་རིང་ཐུང་ལྷམ་ཁུ་ཚུར་མདུད་པ་ཕྲེང་བ་སོགས་དབྱིབས་' (Tibetan, literal meaning: round, crescent, long, short, shoe, fist, knot, rosary, etc. shapes), the understanding of these concepts does not depend on observing their own components, but only projecting a total number into the mind. Concepts like 'ཆུ་དྭངས་མོ་ལ་སོགས་པ' (Tibetan, literal meaning: clear water, etc.) can refer to both the same kind of 'ཐིགས' (Tibetan, literal meaning: drop) and 'རྡུལ་འདུས' (Tibetan, literal meaning: aggregated particles). The concepts of shape and general sound are also like this, while the concept of 'ཁ་དོག' (Tibetan, literal meaning: color) is different, it depends on distinguishing its components from the collection, so it does not apply to each individual part. For infinitely large numbers, we do not specifically focus on its components. Distinguishing specific things from general concepts, such as saying 'འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་' (Tibetan, literal meaning: This is a margada gem), is to indicate its function by naming it. Even if you have not seen the connection between sound and meaning before, you can understand when you hear the word 'ཤིང་རྟོག་པ་ན་གོའམ' (Tibetan, literal meaning: wood), or when you indicate 'འདི་ནོར་བུ་མར་གད་དོ་' (Tibetan, literal meaning: This is a margada gem), you will believe it, so how is this inference done? This is understood by indicating the sound of 'འདི་' (Tibetan, literal meaning: this), or by gestures, or by previous old knowledge, not just by the name itself. Therefore, sound and meaning are not related through things themselves, but through the construction of the mind. Therefore, there is no third way for the generation of sound. In this way, concepts such as 'ཕྱོགས' (Tibetan, literal meaning: direction) and 'ལྷག་མ་ཉེར་འཇལ་སོགས་' (Tibetan, literal meaning: remaining measurement) cannot be said to be understood through the third way. The generation of sound is not through the third way, because sound and meaning are not related through things themselves, but through the relationship constructed by the mind, so inferring things from names is an inference. Similarly, 'ཉེར་འཇལ་' (Tibetan, literal meaning: approximate measurement) is also the same, measuring by seeing or hearing similar things, even if you are familiar with it, you need to infer it by naming it. Understanding the meaning is an inference. It is said that understanding relies on sound, because the relationship between the expresser and the expressed is based on speculation. Determining the specific situation is like 'ཉེར་འཇལ་' (Tibetan, literal meaning: approximate measurement), which is what you think is relevant. This is a summary of the chapter "Examination of Excluding Others" in the Treasury of Logic, that is, the fifth chapter. Analysis of Similarities and Refutations What is the use of showing similar pramanas? For those heretics who want to use similar pramanas as arguments, it is necessary to show the part of reasoning, that is, argumentation.
་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྐྱོན་མེད་སྨྲ༷་བ༷་བཞི༷ན་དུ་དེས་དམ་བཅའ་འམ་ཕྱོགས༷་གྲུབ༷་པ་ལ་དེ་གཉིས་མཚུང༷ས་པ༷་མ་ཡི༷ན་ཞེས༷་བསྟན༷་ཕྱིར༷་ཚུལ་གསུམ་མ༷་ཚང༷་ལ༷་འགལ་སོ༷གས་ལྟར་སྣང་བརྗོ༷ད་དོ། །སྒྲུབ་བྱེད་དང་སུན་འབྱིན་པ་ནི་དེ༷་ཉི༷ད་རབ༷་ཏུ༷་བསྟན༷་པ་བྱ་ཕྱིར༷་དང༷་གཉིས་པོ་དེ༷་ལྟར༷་སྣང༷་བ༷་བརྗོ༷ད་པའི༷་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ལ་ལན་འདི་བརྗོད་པ་བསྟན་བཅོས་སུ་བཤད་རིགས༷་པ༷་ཡི༷ན། དེ་ལ་ལྟག༷་ཆོད༷་ལ༷་ནི༷་རྗེས༷་མཐུན༷་ལ༷ན་གྱི་ཁྱད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ལན་རྣལ་མར་བསམས་ཀྱང་། སྐྱོན་མེད་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེ་ལ་མིང་དུ་ལྟག་ཆོད་ཟེར་རོ། །ཕ་རོལ་པོ་ལ་བཀོད་པའི་ཉེས་པ་རང་ལའང་མཚུངས་པ་ལྟག་ཆོད་ཐ་ཤལ་ཟེར། ལྟག་ཆོད་བཅུ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཕྲ༷ད་ད༷ང་མ༷་ཕྲ༷ད་དག༷་དང༷་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བྱུང་ཕྱིར་ལྟ་བུ་ལ་སུན་འབྱིན་པོ་ན་རེ། རྟགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད་ཕྲད་ན་རྒྱ་མཚོ་དང་ཆུ་བཞིན་འདྲེས་པས་ཁྱད་མེད་ལ། ཡང་མ་གྲུབ་པ་དང་ཕྲད་རྒྱུ་མེད་པས་གྲུབ་པ་དང་ཕྲད་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་ཟིན་པས་གཏན་ཚིགས་མི་དགོས་སོ་ཟེར། མ་ཕྲད་ན་རྟགས་ 8-12-65a མིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པ་དང་ཁྱད་མེད་ཟེར་རོ། །འདིའི་ལྟག་ཆོད་ཀུན་གྱི་དང་པོར་མཚུངས་པ་སྦྱར་བ་ནི། ཕྲད་མ་ཕྲད་དུས་གསུམ་མ་བརྗོད་པ་སོགས་དངོས་མིང་ཡིན་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེ་ཡིས་སྐྱོན་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པས་མཚུངས་པ་ཞེས་གྲགས་སོ་སྙམ་སྟེ་རང་། དཔེར་ན་རལ་གྲི་འདྲ་བའི། མདུང་འདྲ་བའི་ཞེས་པ་འདྲའམ་དཔྱད། གཉིས་པ་དུས་གསུམ་མཚུངས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་བས་སྔ་ན་འདི་གང་གི་རྟགས་ཡིན། བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པས་སོ། །ཕྱིས་གྲུབ་ན་གོ་བྱེད་མི་རིགས་ཏེ་གོ་བྱ་རྟགས་མེད་ཀྱང་གྲུབ་པས་སོ། །དུས་མཉམ་ན་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་པས་གཅིག་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། འདི་གཉིས་རང་གིས་སུན་འབྱིན་དང་དབྱུང་བྱ་ལ་མཚུངས་ཤིང་།མ་ཕྲད་དང་མཚུངས་པས་མི་གྲུབ་པ་མིན་ཞིང་དོན་དམ་གྱི་སྒྲ་དོན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ངོར། རྟགས་སྔ་ནའང་དམ་བཅའི་དོན་ཕུལ་ལོ། །དུས༷་གསུམ༷་པ་ཉིད་ལ༷་བརྟགས་ནས་རྟག༷ས་སུ༷་བརྗོ༷ད་པར་འདོ༷ད་མིན༷་པར་སྒྲུབ་ནས་ངག་དང་རྟགས་དང་དུས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མི་འདོད་བརྗོད། ཕྲ༷ད་དང༷་མ༷་ཕྲ༷ད་པའི་བརྟག༷ས་པ་བརྗོ༷ད་པ་དེ་ཚུལ་གསུམ་མ༷་ཚ༷ང་བས་གཏ༷ན་ཚིག༷ས་དང་རྗེས༷་མཐུན༷་ཏེ་ལྟར་ 8-12-65b སྣང་ཡི༷ན་ཏེ་དེས་རང་དོ༷ན་རྟོགས༷་པ་ལ་མ༷་གྲུབ༷་པས་ལྟར༷་སྣང༷་བརྗོད་པ་ཡི༷ན་ནོ། །གསུམ་པ་རྟག་པ་མཚུངས་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་སྨྲོས་ན། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་སྒྲ་དང་མི་རྟག་དོན་ག
【現代漢語翻譯】 就像論式中無錯的能立之支一樣，爲了表明它與立宗或宗派不相同，所以會說出不具足三相的似是而非的理由等。爲了很好地闡述能立和能破，以及爲了說明這二者也可能出現相似的情況，所以在論典中會闡述能立和能破的相似之處，並給出相應的回答。對於遮破，需要說明隨同的差別，即使反駁者認為是真正的回答。將無錯說成有錯，這就是似是而非的能破，它也被稱為遮破。將施加於對方的過失，同樣施加於自己，這被稱為低劣的遮破。十四種遮破的自性，即相合與不相合，以及相似的遮破。例如，聲是無常，因為是勤勇所生。反駁者會說：這個理由與所立相合還是不相合？如果相合，就像大海和水一樣混合在一起，沒有差別。如果不相合，因為沒有相合的理由，所以必須與已成立的事物相合。如果那樣，因為所立已經成立，所以不需要理由。如果不相合，就與不是理由沒有差別。對於這些遮破，首先將相似之處結合起來，即沒有說相合與不相合的三時等，這是實名，與此相似，因為它實際上並沒有造成過失，所以被稱為相似。例如，類似於寶劍的，類似於長矛的，這需要辨別。第二種是三時相似。如果理由早於所立，那麼這是什麼理由？因為沒有所立。如果之後成立，那麼進行理解是不合理的，因為即使沒有能理解的理由，也已經成立了。如果同時，就像左右角一樣。理由和所立互相同時，所以不需要一個去證明另一個。這二者在自己進行反駁和需要去除的事物上是相同的。與不相合相似，並不是不成立，而是從真實意義上來說，是聲音意義的理由。理由即使早於立宗的意義，也已經完全表達了。在對三時進行觀察之後，並不想說理由，而是通過成立來表達，對於語言、理由和時間一切都不想說。對於相合與不相合的觀察，因為不具足三相，所以是似是而非的理由和隨同，因為它對於自己理解意義來說是不成立的，所以說是相似的。 第三種是常法相似。如果說聲音是無常，那麼聲音無常，聲音和無常的意義是...
【English Translation】 Just like the flawless members of a valid argument, to show that it is not the same as the proposition or tenet, seemingly contradictory reasons that do not fulfill the three aspects are stated. To clearly explain the proof and refutation, and to illustrate that these two can also appear similar, the similarities between proof and refutation are explained in the treatises, along with corresponding answers. For refutation, the distinction of concomitance needs to be explained, even if the opponent considers it a genuine answer. To state that the flawless is flawed is a seemingly contradictory refutation, which is also called 'covering up'. Applying the fault imposed on the other party to oneself is called a 'base covering up'. The nature of the fourteen types of covering up, namely, agreement and disagreement, and similar covering up. For example, 'Sound is impermanent because it is produced by effort.' The refuter might say: 'Does this reason agree with the proposition or disagree? If it agrees, it mixes together like the ocean and water, without distinction. If it disagrees, because there is no agreeing reason, it must agree with what is already established. If that is the case, because the proposition is already established, there is no need for a reason. If it disagrees, it is no different from not being a reason.' For these covering ups, first combine the similarities, that is, not stating the three times of agreement and disagreement, etc., which is a real name, and similar to this, because it does not actually cause a fault, it is called 'similar'. For example, 'similar to a sword', 'similar to a spear', this needs to be discerned. The second is the similarity of the three times. If the reason is earlier than the proposition, then what reason is this? Because there is no proposition. If it is established later, then it is unreasonable to understand, because even without a reason to understand, it is already established. If simultaneous, like the left and right horns. The reason and the proposition are mutually simultaneous, so there is no need for one to prove the other. These two are the same in refuting themselves and in the things that need to be removed. Similar to disagreement, it is not unestablished, but from a true point of view, it is the reason for the meaning of sound. Even if the reason is earlier than the meaning of the proposition, it has already been fully expressed. After observing the three times, one does not want to state the reason, but expresses it through establishment, and one does not want to say anything about language, reason, and time. The observation of agreement and disagreement, because it does not fulfill the three aspects, is a seemingly contradictory reason and concomitance, because it is not established for understanding the meaning itself, so it is said to be similar. The third is the similarity of permanence. If one says that sound is impermanent, then sound is impermanent, the meaning of sound and impermanence is...
ཞན་དུ་བསམས་ནས། འོ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་རང་རྟག་པ་ཡིན་ཟེར་བ་དེ་མིན་ཏེ། སྒྲ་ཉིད་དང་མི་རྟག་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་མི་རྟག་ལས་ལོགས་སུ་ཕྱེ་བའི་སྒྲ་ནི་མི་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་སུན་འབྱིན་དེ་རང་ཚིག་འགལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པས་རྟག་པ་མི་འདོར་ནའོ། །རྟག༷་པ་དང་མཚུངས་པར་བརྗོ༷ད་སྒྲ་གང་མི༷་རྟག༷་པའི༷་རྗེས༷་སུ་འ༷གྲོ་བ་པ་དེ༷་ད༷ག་ནི་མི་རྟག་ཅེས་པའི་མི་རྟག༷་པར༷་སྒྲུབ་ནུས༷་མི༷ན་ཞེས་པ་དེ་དམ་བཅའ མ་ཕྱོག༷ས་ཀྱི༷་སྐྱོན༷་དང༷་རྗེས༷་མཐུན༷་དུ་བརྗོ༷ད་དེ་རང་ཚིག་འགལ་བས་སོ། །བཞི་པ་མ་བརྗོད་པ་དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ནི། རྩོལ་བྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་མ་བརྗོད་པའི་སྔར༷་སྒྲ་མི་རྟག་པ་མིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་གཏན་ཚིགས་དེས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟགས་ཀྱིས་གསར་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་བསམས་ནས་རྩོད་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་ཡིན་ནམ་བརྗོད་ན་རྟག་པར་འདྲའམ། དཔྱད་དེའི་སྔོན་དུ་སྒྲ་མི་རྟག་མིན་པར་རྩོད་པའོ། །དེ་ཡང་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་གཏན་ 8-12-66a ཚིགས་སྔར་བརྗོ༷ད་ལ་དེ་ལྟ་ན་གཏན༷་ཚིགས༷་མེ༷ད་པ༷་ཡིས༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ཡང་མེ༷ད་པ༷ར་ཐ༷ལ་བར༷་འགྱུར༷་དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ་དེས་དེ་སྐྱེད་པ་ཙམ་མོ། །མ༷་བརྗོ༷ད་པ༷་དང་མཚུངས༷་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ། འདི་ཡང་རང་གིས་སྒྲོ༷་བཏ༷གས་ནས༷་དོན་རྟགས་ཀྱིས་དོན་སྒྲུབ་པ་མིན་པར་སྨྲ་པོ༷འི་ངག༷་ཙམ་གྱིས༷་སྒྲུབ༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་པར་རློམ་པས་ན། མ༷་གྲུབ༷་པར་བརྗོད་ཀྱང་གྲུབ་པ་མིན་པའི་ལྟར༷་སྣང༷་། ཡང་ན་ཉུང༷་ལྟར༷་སྣང་སྟེ་མ་ཚང་བ་ལྟར་སྣང༷་ངོ་། །དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་བརྗོ༷ད་པ༷་ལ༷ས་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པས་ན་སྔར༷་སྒྲུབ༷་བྱེ༷ད་འབྱུང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ནའོ༷། །ཉུང་ལྟར་སྣང་བ་ཅི་ཞེ་ན། མ་ཚང་བའོ། །དེ་ཅི་མ་ཚང་ན། གཏན་ཚིགས་མ་ཚང་བའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་སྔར་ཡོད་དུ་འདོད་པས་སོ། །ཅིས་ན་ཚིག་བརྗོད་པ་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པའི་ལྟར་སྣང་སྟེ་དོན་མེད་པའོ། །ལྔ་པ་མ་སྐྱེས་པ་དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ནི། རྩོལ་བྱུང་ཉིད་མ་བརྗོད་པའི་སྔར་ནས་རྟགས་མིན་པས་མ་བརྗོད་པའི་སྔར་སྒྲ་རྩོལ་བྱུང་མ་གྲུབ་པའམ། ཡང་རྩོལ་བྱུང་མ་གྲུབ་པས་རྩོལ་མ་བྱུང་དུ་གྲུབ་པས་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་རྩོལ་བྱུང་དེ་སྒྲ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་སྒྲ་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་འགྱུར་ 8-12-66b ཞེས་པ། རྟགས་བརྗོད་པ༷་ལ༷ས་སྔར༷་རྟག༷ས་མིན༷་པའི་ཕྱིར༷། རྩོལ་བྱུང་གིས་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་མ༷་གྲུབ༷་པ༷་དང༷་འགལ༷་བའི༷་ངག༷་ཏུ་ཞེན་པ། རྟགས་མ༷་སྐྱེས༷་པ༷་དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་རྣམ༷་པ༷་གཉི༷ས་པོ་ནི། གཉི༷ས་སུ༷་སྒྲོ༷་བརྟགས་པ༷་
【現代漢語翻譯】 如果這樣認為，那麼說聲音是常，而不是聲音無常，所以跟隨聲音的東西也是無常的，這不對。因為聲音本身和無常是一體的，所以從無常中分離出來的聲音是不成立的。因此，這種反駁是自相矛盾的。如果聲音無常，怎麼會不捨棄常呢？如同常一樣，所說的聲音凡是跟隨無常的，都不能證明是無常的，這既是承諾的過失，也是不一致的陳述，因為是自相矛盾的。第四種，與未陳述相似的后難是：在未陳述勤勇生（努力產生）的理由之前，聲音不是無常的，因為聲音是由這個理由證明為無常的。這樣，就認為是以理由新證明聲音是無常的方式來進行辯論。如果陳述理由，聲音是無常的，還是聽起來像是常的呢？在審查之前，就辯論聲音不是無常的。如果理由是所要證明的，那麼在先陳述理由，如果這樣，沒有理由，所要證明的也會沒有，這樣就會變成不需要證明，因為它只是產生那個。在與未陳述相似的后難中，這也是自己虛構，認為不是用理由證明意義，而是僅僅用辯論者的話語來證明意義。即使說不成立，也像是成立一樣。或者像是缺少一樣，像是未完成一樣。因為陳述理由就能成立所要證明的，所以虛構了在先產生所要證明的。什麼是像缺少一樣呢？就是未完成。什麼未完成呢？就是理由未完成。為什麼呢？因為認為證明者在先存在。為什麼呢？因為從陳述詞句中進行證明。因此，就像是沒有理由一樣，是沒有意義的。第五種，與未產生相似的后難是：在未陳述勤勇生本身之前，因為不是理由，所以在未陳述之前，聲音不是勤勇生的，或者因為未成立勤勇生，所以成立了非勤勇生，因此聲音是常的，所以勤勇生對於聲音是不成立的，並且實際上也變成了聲音是常的證明者。這是因為在陳述理由之前，不是理由。就像用勤勇生來證明無常一樣，執著于不成立和矛盾的言論。與未產生相似的兩種后難是：兩種都是虛構的。 If one thinks like this, then saying that sound is permanent, rather than sound being impermanent, so what follows sound is also impermanent, is not correct. Because sound itself and impermanence are one, so sound separated from impermanence is not established. Therefore, this refutation is self-contradictory. If sound is impermanent, how can it not abandon permanence? Like permanence, the sound that is said to follow impermanence cannot prove to be impermanent, which is both a fault of commitment and an inconsistent statement, because it is self-contradictory. The fourth type, the subsequent difficulty similar to the unstated, is: before stating the reason of effort-born (produced by effort), sound is not impermanent, because sound is proven to be impermanent by this reason. In this way, it is considered to be arguing in the manner of newly proving that sound is impermanent with reason. If the reason is stated, is sound impermanent, or does it sound like permanent? Before the examination, argue that sound is not impermanent. If the reason is what is to be proven, then state the reason first, and if so, without reason, what is to be proven will also be without, so it will become unnecessary to prove, because it just produces that. In the subsequent difficulty similar to the unstated, this is also self-fabricated, thinking that it is not proving the meaning with reason, but only proving the meaning with the words of the debater. Even if it is said to be unestablished, it seems like it is established. Or it seems like it is missing, like it is unfinished. Because stating the reason can establish what is to be proven, so it is fabricated that what is to be proven is produced first. What is it like to be missing? It is unfinished. What is unfinished? It is that the reason is unfinished. Why? Because it is thought that the prover exists first. Why? Because it is proven from stating the words. Therefore, it is like there is no reason, it is meaningless. The fifth type, the subsequent difficulty similar to the unproduced, is: before stating the effort-born itself, because it is not a reason, so before stating it, sound is not effort-born, or because effort-born is not established, so non-effort-born is established, therefore sound is permanent, so effort-born is not established for sound, and in fact it also becomes the prover that sound is permanent. This is because before stating the reason, it is not a reason. Just like using effort-born to prove impermanence, clinging to the statement of unestablished and contradictory. The two subsequent difficulties similar to the unproduced are: both are fabricated.
【English Translation】 If one thinks like this, then saying that sound is permanent, rather than sound being impermanent, so what follows sound is also impermanent, is not correct. Because sound itself and impermanence are one, so sound separated from impermanence is not established. Therefore, this refutation is self-contradictory. If sound is impermanent, how can it not abandon permanence? Like permanence, the sound that is said to follow impermanence cannot prove to be impermanent, which is both a fault of commitment and an inconsistent statement, because it is self-contradictory. The fourth type, the subsequent difficulty similar to the unstated, is: before stating the reason of effort-born (produced by effort), sound is not impermanent, because sound is proven to be impermanent by this reason. In this way, it is considered to be arguing in the manner of newly proving that sound is impermanent with reason. If the reason is stated, is sound impermanent, or does it sound like permanent? Before the examination, argue that sound is not impermanent. If the reason is what is to be proven, then state the reason first, and if so, without reason, what is to be proven will also be without, so it will become unnecessary to prove, because it just produces that. In the subsequent difficulty similar to the unstated, this is also self-fabricated, thinking that it is not proving the meaning with reason, but only proving the meaning with the words of the debater. Even if it is said to be unestablished, it seems like it is established. Or it seems like it is missing, like it is unfinished. Because stating the reason can establish what is to be proven, so it is fabricated that what is to be proven is produced first. What is it like to be missing? It is unfinished. What is unfinished? It is that the reason is unfinished. Why? Because it is thought that the prover exists first. Why? Because it is proven from stating the words. Therefore, it is like there is no reason, it is meaningless. The fifth type, the subsequent difficulty similar to the unproduced, is: before stating the effort-born itself, because it is not a reason, so before stating it, sound is not effort-born, or because effort-born is not established, so non-effort-born is established, therefore sound is permanent, so effort-born is not established for sound, and in fact it also becomes the prover that sound is permanent. This is because before stating the reason, it is not a reason. Just like using effort-born to prove impermanence, clinging to the statement of unestablished and contradictory. The two subsequent difficulties similar to the unproduced are: both are fabricated.
ལ༷ས་བྱུང་བར་འདོ༷ད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་ཡི་ངོ་བོ་སྔར་ནས་མི་རྟག་དང་རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པ་ལ། འདིར་བརྗོད་པ་ལས་སྔར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། རྩོལ་བྱུང་བརྗོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་གཞིར་བཞག་གི་སྟེང་ནས། དེ་མ་གྲུབ་བསམ་པ་དང་། དེའི་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱིས་འགལ་བ་གྲུབ་སྙམ་པ་མ་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ལ་མ་གྲུབ་དང་འགལ་བར་བརྗོད་པའི་ལྟག་ཆོད་གཉིས་སུ་བྱུང་བའོ། །དྲུག་པ་འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་ནི། འབྲས༷་བུ༷་གཞ༷ན་ཉི༷ད་ཀྱི༷་ཆ༷་ནས༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་མི༷་འགྲུབ༷་པར༷་སྟོན༷་པ༷་དེ༷་ཉི༷ད་འབྲས༷་མཚུངས༷་ལྟག་ཆོད་དེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་བསྒྲུབ་ལ་བྱས་པའམ། འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འདོད་པ། སྒྲ་ལྕེ་སོགས་དང་བུམ་པ་དབྱུག་གུ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས། བྱས་པའམ་འབྲས་བུ་སྒྲ་མི་རྟག་མི་འགྲུབ་པར་སྟོན་པའོ། །དེ༷་ལྟ༷་བུ༷་ལ་སྨྲ་པོའི༷་ཞེ་འདོ༷ད་པས༷་བསམ་ཚུལ་རྣམ༷་པ༷་གསུམ་སྟེ། བུམ་འབྲས་སྒྲ་ལ་ 8-12-67a མེད་ཟེར་ན་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་། སྒྲ་འབྲས་བུམ་སོགས་མི་རྟག་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཟེར་ན་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་། དེ་ཉིད་རྟགས་པ་ལའང་མེད་ཟེར་ན་ཐུན་མིན་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་སྟེ། འདིར་བྱས་ཙམ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞན་ལྡན་གཅོད་དུ་མི་སྦྱོར་རོ། །རྟག་པ་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་མིན་ཀྱང་། །མི་བཀག་པ་ཙམ་རེ་རེ་གོའོ། །བདུན་པ་ཆོས་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་ནི། ངེ༷ས་པའམ་ཁྱབ་པ་བསྟན༷་པའི་ཆེད་དུ་བྱས་ཕྱིར་མི་རྟག་སྒྲའི་དཔེར་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མི༷་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས་ད༷ག་ལ༷ས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས༷་མཐུན༷་དཔེ༷་ཡིས༷་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་གཞ༷ན་རྟག་པ་སྒྲུབ༷་པ༷་ནི༷་ཆོ༷ས་མཐུན༷་པ༷་མཚུང༷ས་པའི་ལྟག་ཆོད་དེ། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་ཕྱིར་མི་མཐུན་དཔེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན། ནམ་མཁའ་དང་སྒྲ་བྱས་པར་མི་མཚུངས་པས་མི་རྟག་པར་གྲུབ་ན། སྒྲ་དང་ནམ་མཁའ་ལུས་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དང་སྒྲ་རྟག་པར་འགྲུབ་ཅེས་ཟེར་རོ། །ཡང་མཐུན་དཔེར་བུམ་པ་བཀོད་པ་ལ། བུམ་པ་དང་བྱས་པར་མཐུན་པས་མི་རྟག་པ་གྲུབ་ན། ལུས་ཅན་མིན་པར་མཐུན་པས་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །བརྒྱད་པ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་མཚུངས་ 8-12-67b པ་ནི། སྔ་མ་ལས་གཞན་ནམ་གཞ༷ན་གྱི་འདོད་པ་དག༷་ནི༷། ཆོས་མཐུན་དཔེ་ཡང་ཆོས་ཅན་དང་མཐུན་པས་སྒྲུབ་བྱ་བཟློག་པ་ཆོས༷་མི༷་མཐུན༷་པས༷་མཚུང༷ས་པ༷་ཉི༷ད་དོ། །ཕྱོགས་གཉིས་ཀའི་འདྲ་བ་གང་རུང་གི་ཆ་ནས་གཞ༷ན་ལ༷་མ༷་གྲུབ༷་པ་བསྟན༷་པའི༷་ཕྱིར༷་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་དེ་ནི་ཐུན༷་མོང༷་བ་བསྟན་པ་དེའི་ལྟར༷་སྣང༷་རྣམ༷་པ༷་གཉི༷ས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མཐུན་པའི་བུམ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་རྟག་པ་དང་། མི་མཐུན་ནམ་མཁའ་ལས་བརྩམས་ཏེ་རྟག་སྒྲུབ་གཉིས་ནི་ཐུན་མོང་བའི་མ་ངེས་པའོ
【現代漢語翻譯】 想要從『所作』（བྱས་པ，梵文：कृ，羅馬轉寫：kṛ，英語：made）中產生（推論）。如果聲音的自性原本就是無常和功用所生，那麼在這裡，從陳述（的角度來看），先前（的『所作』）被虛構為能立（ हेतु ），通過陳述『功用所生』來推論聲音是無常的，在虛構的基礎上，認為『未成立』（asiddha）的想法，以及認為與此相反的『相違』（viruddha）已經成立的想法，對於這兩個不確定的能立，就出現了被稱為『未成立』和『相違』的兩種反駁。 第六，『果相同』（འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་）是指，從其他果的角度來顯示所立（ साध्य ，sādhya，待證）不成立，這本身就是『果相同』的反駁。例如，爲了推論聲音是無常的，（如果有人說）『所作』或『是果』，（那麼反駁者會說，）聲音是舌頭等（產生）的，瓶子是棍棒等（產生）的，從其他果的角度來看，『所作』或『是果』並不能成立聲音是無常的。 對於這種情況，論者有三種不同的想法：如果說瓶子的果在聲音中不存在，那麼看起來就像『未成立』；如果說聲音的果在瓶子等無常的事物中不存在，那麼看起來就像『相違』；如果說這（果）在『有法』（ पक्ष ，pakṣa，有宗）中也不存在，那麼看起來就像『不定共』（sādhāraṇa anaikāntika）。在這裡，僅僅是『所作』，並不能用於排除與所立不同的事物。即使不承認常法存在，僅僅是不遮止（常法存在）也是可以理解的。 第七，『同法相同』（ཆོས་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་）是指，爲了顯示確定性或周遍性，因為是『所作』，所以聲音是無常的，（如果有人）以虛空為例，從異品（ vipakṣa ，非所立）的角度，以有法和同品（ sapakṣa ，同類）為例，來成立與所立不同的常法，這就是『同法相同』的反駁。例如，如果說『聲音是無常的，因為是所作，就像異品虛空一樣』，那麼，如果虛空和聲音在『所作』上不相同，從而成立了（聲音）是無常的，那麼，因為聲音和虛空不是有身之物，所以虛空和聲音也會被成立為常法。 又如，如果以瓶子作為同品，那麼，如果瓶子和『所作』相同，從而成立了（聲音）是無常的，那麼，因為（聲音和瓶子）在不是有身之物上相同，所以也會變成常法，就像虛空一樣。這就是（反駁者）所說的。 第八，『異法相同』（ཆོས་མི་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་）是指，與前者不同，或者說是其他人的觀點，同品也因為與有法相同，而使所立顛倒，這本身就是『異法相同』。從任何一個角度，顯示在其他事物上不成立，因此所說的責難，就像顯示『不定共』一樣，有兩種表現形式：從同品的瓶子出發，成立常法；從異品的虛空出發，成立常法。這兩種都是『不定共』的不確定。
【English Translation】 It is desired to arise from 'what is made' (བྱས་པ，梵文：कृ，Romanization: kṛ，English: made). If the nature of sound is inherently impermanent and produced by effort, then here, from the perspective of statement, the previous 'what is made' is fabricated as the reason ( हेतु , hetu), and by stating 'produced by effort,' it is inferred that sound is impermanent. On the basis of this fabrication, the idea of 'unestablished' (asiddha) is conceived, and the idea that the opposite 'contradictory' (viruddha) has been established. For these two uncertain reasons, there arise two refutations called 'unestablished' and 'contradictory.' Sixth, 'similar result' (འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་) refers to showing that the probandum ( साध्य , sādhya, to be proven) is not established from the perspective of another result. This itself is the refutation of 'similar result.' For example, to infer that sound is impermanent, (if someone says) 'what is made' or 'is a result,' (then the refuter would say) sound is (produced) by the tongue, etc., and a pot is (produced) by a stick, etc. From the perspective of other results, 'what is made' or 'is a result' does not establish that sound is impermanent. Regarding this situation, the debater has three different ideas: If it is said that the result of a pot does not exist in sound, then it appears like 'unestablished'; if it is said that the result of sound does not exist in impermanent things like pots, then it appears like 'contradictory'; if it is said that this (result) does not exist in the 'subject of the argument' ( पक्ष , pakṣa, subject), then it appears like 'common uncertain' (sādhāraṇa anaikāntika). Here, merely 'what is made' cannot be used to exclude things different from the probandum. Even if the existence of permanence is not acknowledged, merely not preventing (the existence of permanence) is understandable. Seventh, 'similar property' (ཆོས་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་) refers to showing certainty or pervasiveness. Because it is 'what is made,' sound is impermanent. (If someone) uses space as an example, from the perspective of the dissimilar class ( vipakṣa , non-probandum), using the subject of the argument and the similar class ( sapakṣa , similar), to establish permanence different from the probandum, this is the refutation of 'similar property.' For example, if it is said, 'Sound is impermanent because it is what is made, like the dissimilar example of space,' then, if space and sound are not the same in 'what is made,' thereby establishing (sound) as impermanent, then because sound and space are not corporeal, space and sound would also be established as permanent. Also, if a pot is used as a similar example, then, if the pot and 'what is made' are the same, thereby establishing (sound) as impermanent, then because (sound and the pot) are the same in not being corporeal, it would also become permanent, like space. This is what (the refuter) says. Eighth, 'dissimilar property' (ཆོས་མི་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་) refers to being different from the previous one, or being the view of others. The similar class also, because it is the same as the subject of the argument, reverses the probandum. This itself is 'dissimilar property.' From any perspective, showing that it is not established in other things, therefore the stated fault-finding, like showing 'common uncertain,' has two manifestations: starting from the similar class of the pot, establishing permanence; starting from the dissimilar class of space, establishing permanence. Both of these are the uncertainty of 'common uncertain.'
། །རྒོལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་མ་གྲུབ་དང་འགལ་མ་ངེས་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་སུན་འབྱིན་ཡང་། དག་ལ་འདིར་དེ་དང་ཆ་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་སྟེ་དོན་ལ་གྲུབ་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཞེས་པར་གོ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་བཞིན་གྲུབ༷་པར་འདོ༷ད་པ༷་ལའང་རྟགས་དེ་མཚུང༷ས་པའི༷་ཕྱིར༷་དཔེར་ན་འག༷ལ་བ༷་ལ༷་མི༷་འཁྲུལ༷་པ༷་ཅ༷ན་བཞི༷ན་དཔེ་ཙམ་བཀོད་པ་འདི༷་ལྟ་བུ་ལ་ཡང༷་དཔེ་ལ་རྗེས༷་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པ་མེ༷ད་པ༷འི་ཕྱིར༷། དཔེ༷་ལྟ༷ར་སྣང༷་བའི༷་སྒོ་ནས་སྐྱོན༷་བརྗོ༷ད་པ་ཡི༷ན། དེ་ལྟར་དཔེ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་རྗེས༷་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་བསྟན་པར་རྗེས་འགྲོ༷་ཕྱིན༷་ཅི་ལོ༷ག་ 8-12-68a ཉི༷ད་ལ༷ས་དཔེ༷་དང༷་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ཕན་ཚུན་འཆོལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས༷་པ༷ར་འགྱུར༷། རྟོག་གེ་ངན་པ་རྣམས་དཔེ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་འཇལ་ཏེ། སྒྲ་བུམ་པ་བཞིན་ཡིན། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མིན་ཞེས་བསྒྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་སྒྲ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཅིས་ཡིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཅིས་མིན་པ་མེད་པར། འདྲ་མི་འདྲ་འདྲེས་སོ། །ཡང་ན་རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་སྒྲ་བུམ་བཞིན་ཟེར་ན་བུམ་པ་སྒྲ་བཞིན་ཞེས་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པར་འགྱུར་བས་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། མི་རྟག་དང་རྩོལ་བྱུང་ཕན་ཚུན་གཅིག་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །བུམ་སྒྲ་ཀུན་ཏུ་འབྲང་མི་སྲིད་པས་སོ། །རྗེས་ལྡོག་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་རྟགས༷་དེའི༷་བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱི༷་ད༷བྱེ་བ༷ས་རྟག་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ངེས་པས་འཁྲུལ༷་པ༷་རྟགས་ལྟར༷་སྣང༷་རྣམ༷་པ༷་གཉི༷ས་ཡིན་ཏེ། གཏན༷་ཚིག༷ས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟག་མི་རྟག་ཕྱོགས༷་གཅི༷ག་ཏུ༷་ངེས༷་པ༷་སྦྱོར༷་བ༷་སྔ༷་མ༷་དེ་གཉིས་ལ༷་ནི་ཡོ༷ད་མིན༷་པས་སོ། །དགུ་པ་རྣམ་རྟོག་མཚུངས་པ་ནི། གཞི་དང་དཔེའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ༷་བྲག༷་བརྗོ༷ད་པས༷་སྒོ་ནས་ཆོས༷་མཐུན༷་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་སྐྱོན་བརྗོད་པ༷འ༷ང་རྣམ༷་རྟོག༷་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དེ། དུང་སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་ཕྱིར། 8-12-68b དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་བཀོད་པ་ན། འདི་ལ་ཆོས་མཐུན་པ་ཡོད་ན་བུམ་པ་ཁོ་ན་ཆོས་མཐུན་པར་བྱ་བ་དང་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་གྱི། སྒྲ་མིན་ཏེ་ཆོས་གཉིས་པོ་མེད་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་ཁོ་ན་རྟག་སྟེ། དེ་བསྲེག་བྱ་མིན་པ་དང་། མཉན་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་མིན་ཏེ་དེ་གཉིས་མེད་ཕྱིར་ལྟ་བུ། སྒྲ་དང་བུམ་པའི་ཆོས་བྱེ་བྲག་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱས་ཏེ་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེར་བྱས་པ་སུན་ཕྱུང་བ་ནི། རྣམ་རྟོག་མཚུང༷ས་པ༷འོ༷། །དེའང་རྩོལ་བྱུང་གིས་འདྲ་བ་དང་བསྲེག་བྱ་མིན་སོགས་ཀྱིས་མི་འདྲ་བ་རྣམ་རྟོག་མཚུངས་པའམ་དཔྱད། བརྗོད་པ་འདི༷་ལ༷་ཡ
【現代漢語翻譯】 此外，反駁者通過指出『未成立』、『相違』和『不定』的過失來駁斥論證。然而，在這裡，以類似的方式指出過失，表面上看起來像是『未成立』，但實際上，即使成立，也必須理解為說成『未成立』。同樣，對於想要成立『未成立』的情況，也同樣適用，例如，就像不會混淆『相違』一樣。僅僅舉出例子，就像這樣，因為沒有展示出例子中具有特殊性的隨同，所以是通過表面上像例子的方式來指出過失。這樣，在沒有展示出例子和所要證明的特殊隨同的情況下，隨同顛倒，例子和所要證明的相互混淆，融為一體。那些糟糕的推理者僅僅通過例子來近似衡量，例如，聲音就像瓶子，不像天空一樣，以此來進行論證。對於此，聲音為什麼像瓶子，為什麼不像天空，如果沒有說明，相似和不相似就會混淆。或者，如果沒有隨同，說聲音像瓶子，那麼瓶子就像聲音，就會相互混淆，僅僅這樣是無法成立的。就像無常和功用生，彼此不能互相作為成立的理由一樣。因為瓶子和聲音不可能普遍隨同。沒有正反周遍的理由，以其自性的差別來論證常與無常，這是不定的，是虛假的相似理由，有兩種。因為那個理由不能確定地與所要證明的常或無常中的任何一方相聯繫。前面兩種情況都不存在這種情況。第九，相似的分別：通過陳述基和例子的法之差別，來考察相似性並指出過失，這也是相似分別的缺陷。例如，聲是所立宗，是無常的，因為是功用所生。就像瓶子一樣。如果說有相似性，那麼只有瓶子是相似的，因為它是可見的。只有它是無常的，而不是聲，因為沒有這兩個法。或者只有聲是常的，因為它不是可焚燒的，並且是可聽的。不是瓶子，因為沒有這兩個法。像這樣，通過聲和瓶子的法之差別，將所要證明的顛倒過來證明，並作為相似的例子來反駁，這就是相似的分別。也就是說，功用生是相似的，不是可焚燒等是不相似的，這就是相似的分別或考察。這個陳述中……
【English Translation】 Furthermore, refuting the arguments by pointing out the faults of 'unestablished,' 'contradictory,' and 'uncertain.' However, here, pointing out faults in a similar manner, seemingly like 'unestablished,' but in reality, even if established, it must be understood as being stated as 'unestablished.' Similarly, for wanting to establish 'unestablished,' the same applies, for example, just like not confusing 'contradictory.' Merely giving examples, like this, because there is no demonstration of the special concomitance in the example, it is pointing out faults through what appears to be an example. Thus, without demonstrating the special concomitance between the example and what is to be proven, the concomitance is reversed, and the example and what is to be proven are confused and merged into one. Those bad reasoners merely approximate by examples, for example, sound is like a pot, not like the sky, to argue this. For this, why sound is like a pot and why it is not like the sky, if not explained, similarity and dissimilarity will be confused. Or, if there is no concomitance, saying sound is like a pot, then the pot is like sound, and they will be confused with each other, and it will not be established merely by that. Just as impermanence and effort-born cannot mutually serve as reasons for establishment. Because it is impossible for a pot and sound to be universally concomitant. A reason without both forward and reverse concomitance, using the distinction of its own nature to prove permanence and impermanence, is uncertain, a false seeming reason, of two types. Because that reason cannot be definitely connected to either side of the permanence or impermanence to be proven. The previous two cases do not have this. Ninth, similar distinctions: By stating the differences in the qualities of the basis and the example, examining the similarity and pointing out faults, this is also a flaw of similar distinctions. For example, sound is the subject, it is impermanent because it is produced by effort. Like a pot. If there is similarity, then only the pot is similar, because it is visible. Only it is impermanent, not sound, because it does not have these two qualities. Or only sound is permanent, because it is not combustible and is audible. Not a pot, because it does not have these two qualities. Like this, through the difference in the qualities of sound and pot, reversing what is to be proven to prove it, and refuting it as a similar example, this is similar distinctions. That is, effort-born is similar, not combustible, etc., is dissimilar, this is similar distinctions or examination. In this statement...
ང༷་མ་ངེས་པའི་འཁྲུལ༷་པ༷་ཅ༷ན་གྱི༷་བྱེ༷་བྲག་བསྲེག་བྱ་མིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་གི༷ས་རྟག༷་པ༷ར་སྒྲུབ་མི་ནུས༷་པས་དེ༷་ལྟར༷་སྣང༷་བའོ། །བཅུ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཚུངས་པ་ནི། སྤྱི༷་མིན༷་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་མཉན་བྱ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས༷་སྒྲུབ་པའང་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱང༷་རྟག་པར་མི་ནུས་ཞེས་སོ། །དཔེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀུན་གཅི༷ག་ཉི༷ད་དུ༷་ཐལ༷་བ༷ར་འགྱུར༷་བ་འཕེན་པའི་ཕྱིར༷་བྱེ༷་བྲག༷་གམ་ཁྱད་པར་མེ༷ད་པར་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དོ། །དཔེར་ན་སྒྲའི་མཐུན་ 8-12-69a དཔེར་བུམ་པ་བྱས་པ་ལ་བུམ་པར་ཡོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཐལ། དེ་མིན་ན་དེ་དེའི་མི་རྟག་པའི་དཔེར་མི་རུང་སྟེ་མི་འདྲ་བས་ཟེར་ཀྱང་འདི་རྣམ་རྟོག་མཚུངས་པ་ལས་ཁྱད་ཆེན་མེད་ཅེས་སོ། །དེ་ལ་བུམ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་མཐུན་པ་བྱས་པས་ཡིན་ན་བུམ་སྒྲ་གཅིག་པར་ཐལ་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འདྲ་བས་ཡིན་ནམ་མཁའ་དང་བུམ་པའང་བེམ་པོ་སོགས་སུ་འདྲ་བས་ཡང་ཅིས་མི་འགྲུབ་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ནས་འདྲ་བའམ། གཅིག་གིས་འདྲ་བས་འགྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནས་འདྲ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་རྟགས་ཁྱད་མེད་དུ་ཐལ་ཏེ། འདི་ལྟར་བུམ་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དཔེ་བྱེད་པ་ཐ་དད་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ན་མི་འགྲུབ་ན། བྱས་པས་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའང་ཐ་དད་དུ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ན་མི་འགྲུབ་པས་རྟགས་ཆོས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཡང་། ཞེས་སོ། །འདིར་ཡང་བུམ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཆོས་མཐུན་ཏེ་སོ་སོར་མེད་ན་གཅིག་ཏུ་ཐལ། དེ་བཞིན་ཆོས་མཐུན་གཞན་དང་ཡང་གཅིག་ཉིད་འགྱུར་ཟེར། སོ་སོར་ཡོད་ན་འབྲས་མཚུངས། མེད་ན་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཚུངས་པའི་རྩོད་དོ། །ཆོས་མཐུན་པས་ཁྱད་པར་མེད་ན་ 8-12-69b ཧ་ཅང་ཐལ། གཞན་བྱ་ཡིན་ཚད་ཀྱི་འགྲོ་ཀུན་གཅིག་ཏུ་ཐལ། ཞེས་དང་། དེས་ན་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་དང་རྟགས༷་ལ་ཁྱ༷ད་པར་མེད་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར༷་ཡང༷་མ༷་གྲུབ་བརྗོད་པ༷་ལྟར༷་སྣང༷་ཡིན་པར༷་འདོ༷ད། ཡ༷ང་བརྗོ༷ད་པ༷། སྒྲ་མི་རྟག་ལྟ་བུའི་བསྒྲུབ༷་བྱ་ལ༷་ནི༷་གནོ༷ད་པའི་ཆོས༷་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པ་དང་མཉན་བྱ་མིན་སོགས་ཀྱང༷་གཏན་ཚིགས་སུ་མཚུངས༷་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱིས༷་བྱེ༷་བྲག༷་མེ༷ད་པར་སྨྲ་བ་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་བུམ་པའི་སྟེང་གི་རྩོལ་བྱུང་གིས་སྒྲ་མི་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན། བུམ་པའི་སྟེང་གི་ཆོས་མཉན་བྱ་མིན་སོགས་ཀྱང་རྟགས་ཡིན་པས་དེའང་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་འོས་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ་གལ་ཏེ་བརྗོད་ན་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་མི་འཕེན་ཏེ། འདི་ཡང་བུམ་པའི་སྟེང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁྱད་མེད་པར་བཟུང་མི་རིགས་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་འདྲའི་གཏན༷་ཚིགས༷་སྐྱོན་ལ༷་འགའ༷་བ་ལྟར༷་སྣང༷་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་དངོས་ཀྱི༷་སྐྱོན༷་ཡ
【現代漢語翻譯】 由於不能用不確定的錯誤，如非可焚燒物等來確立常法，所以才會那樣顯現。第十，無差別相似：不是共同點，而是僅憑特殊性（如可聽性）來確立，也不能總是作為不確定的徵象。爲了避免所有被證實的法都變成一體，所以需要區分或區分無差別相似的缺陷。例如，聲音的相似性 例如，如果將瓶子作為例子，那麼瓶子上存在的所有法都將適用於聲音，如果那樣，兩者將變成一體。如果不是那樣，那麼它就不能作為無常的例子，因為它們不相似。雖然這樣說，但這與概念上的相似性沒有太大區別。如果因為瓶子和聲音在無常方面相似，那麼瓶子和聲音就會變成一體。理由是，如果因為一個方面相似就可以，那麼天空和瓶子在物質等方面也相似，為什麼不能成立呢？如果所有方面都相似，或者一個方面相似就能成立，那就太過分了。如果所有方面都相似，那麼被證實的事物和徵象就沒有區別。如果像這樣，用瓶子來證明聲音的無常，如果存在差異和不相似，就不能成立。如果用『所作』來證明無常，如果存在差異和不相似，就不能成立，因此徵象和法必須變成一體。在這裡，瓶子和聲音在無常方面是相似的，如果它們不是分離的，就會變成一體。同樣，與其他相似之處也會變成一體。如果它們是分離的，結果是相似的。如果沒有，就會有無差別相似的爭論。如果相似之處沒有區別， 那就太過分了。所有作為『所作』的事物都會變成一體。因此，爲了說明被證實的事物和徵象之間沒有區別，就像說不能成立一樣，這似乎是一種表述。還有一種表述：對於像聲音無常這樣的被證實的事物，如果反駁的法是『可以用眼睛看到』和『不是可以聽到的』等等，那麼僅僅因為相似性就說沒有區別，這似乎是矛盾的。就像用瓶子上的努力產生來證明聲音的無常一樣，瓶子上的『不是可以聽到的』等法也應該是徵象，因此也應該證明聲音是常法。如果這樣說，那就是矛盾的。但這並不能避免，因為不能認為瓶子上的所有法都沒有區別。理由是，這樣的論證似乎存在缺陷，但並不是真正的矛盾缺陷。
【English Translation】 Because one cannot establish permanence with uncertain errors, such as non-combustible items, etc., that is how it appears. Tenth, similarity without distinction: not a commonality, but establishing solely through particularity (such as audibility), also cannot always serve as an uncertain sign. To avoid all that is to be proven becoming one, it is necessary to distinguish or differentiate the flaw of similarity without distinction. For example, the similarity of sound For example, if a vase is taken as an example, then all the qualities present in the vase would apply to sound, and if that were the case, the two would become one. If not, then it cannot serve as an example of impermanence because they are dissimilar. Although it is said, this is not much different from conceptual similarity. If it is because the vase and sound are similar in impermanence, then the vase and sound would become one. The reason is, if it is acceptable because one aspect is similar, then the sky and the vase are also similar in terms of substance, etc., so why couldn't it be established? If all aspects are similar, or if it can be established by one aspect being similar, then it is too extreme. If all aspects are similar, then there would be no difference between what is to be proven and the sign. If, like this, using a vase to exemplify the impermanence of sound, if there are differences and dissimilarities, it cannot be established. If using 'being made' to prove impermanence, if there are differences and dissimilarities, it cannot be established, therefore the sign and the property must become one. Here, the vase and sound are similar in impermanence, and if they are not separate, they will become one. Similarly, other similarities will also become one. If they are separate, the result is similarity. If not, there will be a debate about similarity without distinction. If the similarities have no distinction, then it is too extreme. All things that are 'made' would become one. Therefore, to state that there is no difference between what is to be proven and the sign, just like saying it cannot be established, this seems to be a statement. There is also a statement: For things to be proven like the impermanence of sound, if the opposing qualities are 'can be seen with the eyes' and 'is not audible' etc., then merely saying there is no distinction because of similarity seems contradictory. Just as using the effort arising on a vase to prove the impermanence of sound, the qualities on the vase such as 'is not audible' should also be signs, therefore it should also prove that sound is permanent. If one were to say that, it would be contradictory. But this cannot be avoided, because one cannot assume that all qualities on the vase are without distinction. The reason is that such an argument seems to have flaws, but it is not a genuine flaw of contradiction.
ོ༷ད་པ་མིན༷་ཏེ༷་ཕྱོག༷ས་ཕྱི་མ༷་སུན་འབྱིན་གྱིས་སྒྲུབ༷་བྱ༷་ཆོས་སམ་ཆོས་ཅན་ཚོགས་དོན་གང་རུང་ལ༷་གནོ༷ད་པ་སྒྲུབ༷་པའི༷་ཕྱིར༷་དང་དོན་དུ་རྟགས་དེས་བསྒྲུབ༷་བྱ་ལ་གནོ༷ད་པ་མི༷་བྱེ༷ད་པ༷་འགལ༷་ཉི༷ད་མིན་པས་སོ། །བཅུ་གཅིག་པ་དམིགས་པ་མཚུངས་པ་ནི། རང་གིས་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་ 8-12-70a ཡོད་པར་གཏན༷་ཚིག༷ས་ཀྱིས༷་བསྟན༷་ན༷་མི་གྲུབ་ཅེས་པ་དམི༷གས་པ༷་མཚུངས༷་པ༷་ཡི་ལྟག་ཆོད་དེ། དཔེར་ན་རྩོལ་བྱུང་གིས་དུང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩོལ་བྱུང་འདི་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ན། འདིས་མི་རྟག་ཡིན་ཚད་སྒྲུབ་དགོས་པ་ལ། འདི་མེད་ཀྱང་གློག་སོགས་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཡང་བསྟན་པ་བསྒྲུབ་བྱར་གྱུར་པ་འདིའང་། འདི་མེད་ཀྱང་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་དམིགས་པ་གློག་སོགས་ལ་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པ་བཞིན། སྒྲ་ལའང་མིན་ཞེས་པའོ། །དེས་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་གཞན་དུ། བསྟན་ན་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་དུ་བསྟན། ཞེས། འགྱུར་འདྲ། ཡང་། གཏན་ཚིགས་ལས་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ། བསྟན་ན་ཞེས་ཀྱང་། སྒྲ་ལ་བསྒྲུབ༷་པར༷་བྱ༷་བའི་ཆོས་དུ༷་མ༷་བཀོད༷་པ༷་ལ༷། གཏན༷་ཚིགས༷་ཀྱང་དེ༷་ད༷ང་རྗེས༷་མཐུན༷་དུ་མ་ཉི༷ད་ཡིན་གྱི་གཅིག་མིན་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་དུ་མ་ནི་ཚོགས་དོན་ཏེ་སྒྲ་མི་རྟག་དང་། གློག་མི་རྟག་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་གཏན་ཚིགས་སོ་སོས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའང་ཡོད་ལ། གཅིག་གིས་དུ་མ་བསྒྲུབ་པའང་ཡོད། དུ་མས་གཅིག་ཀྱང་ཡོད་ཀྱི། གཅིག་གཅིག་ 8-12-70b གིས་ཁོ་ན་མིན་ནོ། །གཅིག་གིས་དུ་མ་མིན་ཏེ་དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་བཀོད་ན་རྟགས་སོ་སོས་བསྒྲུབ་དགོས་ཀྱི་གཅིག་གིས་མིན་པ་བཞིན། དེའང་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྟགས་ནི་མེད་དེ་མི་རྟག་པར་གྲུབ་པས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་མ་ངེས་པའོ། །གཏན༷་ཚིག༷ས་ཀྱིས༷་ནི༷་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མ༷་ཁྱབ༷་ཀྱང༷་བསྒྲུབ༷་བྱའི༷་དངོས༷་པོ༷་རྟོག༷ས་པའི༷་ཕྱིར༷་གློག་སོགས་བཞིན་དུ་རྩོལ་བྱུང་སྒྲ་ལ་མེད་པར་བསམ་ན་མ༷་གྲུབ༷་ལྟར༷་སྣང༷་ངོ༷་། །དེ་ཡང་སྒྲར༷་གན༷ས་པ་རྩོལ་བྱུང་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པར་གྱུར་ཚད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཐམ༷ས་ཅ༷ད་སྒྲ་ལ་ར༷བ་ཏུ༷་སྒྲུབ༷་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པས་སོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ཐེ་ཚོམ་མཚུངས་པ་ནི། དེ་ཡང༷་ཐེ་ཚོམ༷་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ནི་མིང་བརྡས་བརྗོ༷ད་དོན༷་ཐ༷་ད༷ད་ལ༷ས་བསམས་ཏེ་གཏ༷ན་ཚིག༷ས་ཐེ༷་ཚོ༷མ་ཟ་ཞེས་རྩོད༷་པ༷ར་བྱེ༷ད་པའོ། །དཔེར་ན་དུང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྩོལ་བྱུང་གིས་སྒྲུབ་ན། རྩོལ་བྱུང་ཞེས་པ་འདི་སྔར་ཡོད་རྩོལ་བས་གསལ་བའམ། སྔར་མེད་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་མི་འགྲུབ། ཅེས་སོ། །དེ་ལ་དམ་བཅའ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་ཞེས་པ
【現代漢語翻譯】 如果僅僅是爲了駁斥對方的觀點，或者爲了證明論題或有法（chos can，具有特定性質的事物）的任何集合概念，而使用該論證對所要證明的事物沒有損害，那麼這並不是矛盾本身。 第十一條，目標相同：如果論證（gTan Tshigs，因）表明存在獨立於自身所要證明的事物，則無法成立。這被稱為目標相同的缺陷。例如，通過勤作（rTsol Byung，人為努力）來證明海螺的聲音是無常的。如果這個勤作是無常的證明，那麼它必須證明所有無常的事物。然而，即使沒有它，閃電等也是無常的，並且可以通過論證來證明，這也表明存在獨立於所要證明的事物。因此，這個已經成為所要證明的事物，即使沒有它，也可以證明無常，就像閃電等目標不是這個論證一樣，聲音也不是。因此，論證表明存在獨立於所要證明的事物。或者說，論證表明存在獨立於自身所要證明的事物。或者說，通過其他方式來證明所要證明的事物。此外，對於聲音沒有被指定為要證明的法（chos，性質），論證也與此不一致，而不是一致。也就是說，要證明的多個事物是集合概念，例如聲音是無常的，閃電是無常的。這些都可以通過各自的論證來證明，也可以通過一個論證來證明多個事物，或者通過多個論證來證明一個事物。但不是僅僅通過一個論證來證明一個事物。一個論證不能證明多個事物，例如，如果在聲音上指定常與無常，則需要通過各自的論證來證明，而不是通過一個論證。此外，證明常的事物沒有論證，因為它已經被證明是無常的。參與兩者（常與無常）的是不確定的。即使論證沒有完全涵蓋所要證明的事物，但由於理解了所要證明的事物的本質，就像閃電等一樣，如果認為勤作在聲音中不存在，那麼看起來就像無法成立一樣。也就是說，存在於聲音中的勤作本身並沒有完全證明所有無常的事物都存在於聲音中，而只是證明了無常本身。 第十二條，懷疑相同：懷疑相同的缺陷在於，通過思考名稱和術語的不同含義，從而對論證產生懷疑。例如，通過勤作來證明海螺的聲音是無常的。如果對勤作這個詞的含義產生懷疑，例如，是指先前存在的努力變得清晰，還是指先前不存在的事物的產生，那麼就無法成立。這就是所謂的承諾，即聲音是無常的。
【English Translation】 If it is merely to refute the opponent's view, or to prove any collection concept of the thesis or the subject (chos can, a thing possessing a specific property), and the argument does not harm what is to be proven, then this is not a contradiction itself. Eleventh, Same Objective: If the argument (gTan Tshigs, reason) shows that there is something independent of what it is trying to prove, then it cannot be established. This is called the defect of the same objective. For example, proving that the sound of a conch shell is impermanent through effort (rTsol Byung, artificial effort). If this effort is proof of impermanence, then it must prove all impermanent things. However, even without it, lightning, etc., is impermanent, and it can be proven through argument, which also shows that there is something independent of what is to be proven. Therefore, this has become what is to be proven, and even without it, impermanence can be proven, just as the objective of lightning, etc., is not this argument, nor is sound. Therefore, the argument shows that there is something independent of what is to be proven. Or, the argument shows that there is something independent of what it is trying to prove. Or, to prove what is to be proven through other means. Furthermore, for sound not being designated as the property (chos, quality) to be proven, the argument is also inconsistent with this, rather than consistent. That is, the multiple things to be proven are collection concepts, such as sound is impermanent, lightning is impermanent. These can be proven by their respective arguments, or one argument can prove multiple things, or multiple arguments can prove one thing. But it is not just proving one thing through one argument. One argument cannot prove multiple things, for example, if permanence and impermanence are specified on sound, then it needs to be proven by their respective arguments, not by one argument. Furthermore, there is no argument for proving permanence, because it has already been proven to be impermanent. What participates in both (permanence and impermanence) is uncertain. Even if the argument does not completely cover what is to be proven, but because the essence of what is to be proven is understood, just like lightning, etc., if it is thought that effort does not exist in sound, then it seems like it cannot be established. That is, the effort existing in sound itself does not completely prove that all impermanent things exist in sound, but only proves impermanence itself. Twelfth, Same Doubt: The defect of the same doubt lies in generating doubt about the argument by thinking about the different meanings of names and terms. For example, proving that the sound of a conch shell is impermanent through effort. If doubt arises about the meaning of the word 'effort,' for example, whether it refers to the clarification of a previously existing effort or the generation of something that did not exist before, then it cannot be established. This is what is called the commitment, that sound is impermanent.
འང་སྔར་མེད་དགག་པའམ། མི་གསལ་བ་གང་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ལ་དངོས་སམ་འདོད་པ་གཅིག་རྣམས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ 8-12-71a རྟགས་མ་ངེས། རྟགས་རང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་བརྡ་མི་གཙོ་དོན་ལ་དོན་མ་གྲུབ་ཕྱིར་ལྟར་སྣང་ཡིན་གྱི་མ་ངེས་པ་དང་མ་གྲུབ་མིན་ནོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་སྒྲོ་བཏག༷ས་པའི་དབང་དུ་ན་མ༷་ངེ༷ས་པ༷་ལྟར༷་སྣང༷་རྟགས༷་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དབང་དུ་ན་མ༷་གྲུབ༷་ལྟར༷་སྣང༷་བརྗོད་པའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་དོན་གྱིས་གོ་བ་མཚུངས་པ་ནི། རྩོལ་བྱུང་གིས་མི་རྟག་སྒྲུབ་པའི་དོན༷་ནམ་ཤུགས་ཀྱིས༷་གློག་སོགས་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་འདོ༷ད་པ་མིན༷་པའང་མི༷་མཐུན༷་ཕྱོག༷ས། དུང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྩོལ་བྱུང་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ན་རྩོལ་བྱུང་གི་ཕྱིར་མི་རྟག་ན་དོན་གྱིས་རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་ཕྱིར་རྟག་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་མི་རྟག་པར་འདོད་པ་གློག་སོགས་རྟག་པར་ཐལ་བས་རྟག་པར་བསྒྲུབ༷་པ་བརྗོ༷ད་དོ༷ན་གྱིས་གོ༷་བར་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དེ། འདི༷་ནི༷་འཁྲུལ༷་པ༷་སྟེ་མ་བྱས་པ་སོགས་གཞ༷ན་གྱི་བསྒྲུབ༷་བྱ༷་རྟག་པ་ལ༷་རྩོལ་མ་བྱུང་དེ༷་ཡིས༷་སྒྲུབ༷་པ༷་དེ༷་ལྟར༷་སྣང༷་བ་སྟེ་འཁྲུལ་པའམ་མ་ངེས་པའོ། །བཅུ་བཞི་པ་ཐལ་འགྱུར་དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ནི། ཐལ༷་འགྱུར༷་མཚུང༷ས་པར༷་འདོ༷ད་པ༷་ཡ༷ང་རྩོལ་བྱུང་གིས་དུང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་བུམ་པ་དཔེར་བཀོད་ཚེ་བུམ་པ་ཁོ་ན་མི་རྟག་པར་བསྟན་ 8-12-71b པའི་དཔེ་རྟགས་གང་ཡིན་ཞེས་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བུམ་པས་སྒྲ་སྒྲུབ་ན་བུམ་པའང་ཐལ་འགྱུར༷་དེ་མཚུངས་ཏེ་བུམ་པ་ཅིས་འགྲུབ་ཅེས། བུམ་པ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་བཞིན། འདིར་ཞེས་གྲུབ་ཅེས་པ་དཔེ་མེད་པར་བསྟན་པས་གང༷་ཡང༷་རྒོལ་བ་གཉི༷ས་ཀ༷་མ་ཟད་གཏན༷་ཚིགས༷་ཀྱི་ལམ༷་དེ་ནི༷་དཔེས་གྲུབ་པར་རྩོད་པས་དེ་ནི་དཔེ་ལྟར༷་སྣང༷་བ༷་བཞིན་སྨྲོས་པས་ལྟག་ཆོད་དེ། དེ་ཡང་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལམ་འཇུག་སྒོ་ནི་དཔེ་ལ་བཟུང་བ་བརྟགས་པས་ལྟག་ཆོད་དོ། །ལྟག༷་ཆོད༷་ཀུན༷་ལ༷་དབྱེ་བ་དང་ལན་འདེབས་ཚུལ་ཕྱོག༷ས་ཙམ༷་མོ༷་སྟེ་ཡིན་ནོ། །ལྟག༷་ཆོད༷་བཅུ་བཞི་པོ་རྣམ༷ས་ལ༷་རྩོད༷་སྒྲུབ༷་ཏུ༷་ཕྱིན༷་ཅི༷་ལོག༷་དང༷་བརྫུན༷་ཉི༷ད་དང༷་འགལ༷་བ༷་ཉི༷ད་དེ༷་སྐྱོན༷་གསུམ༷་འཕང་བ་སྟེ། ཕྲད་མ་ཕྲད། མཐུན་མི་མཐུན། རྣམ་པར་རྟོག་པ། བྱེ་བྲག་མེད་པ། འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་སོགས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྐྱོན་དེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་ཞིང་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡོད་པའོ། །ཐལ་འགྱུར་མཚུངས་པ་དང་དོན་གོ་སོགས་ཇི་ལྟར་དམ་བཅས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ལ། 8-12-72a ཚད་མས་གནོད་པ་ཡོད་པས་ར
【現代漢語翻譯】 此外，對於先前未曾否定或不明確的事物，會產生懷疑。如果對需要證明的事物，無論是實體還是意圖，妄加臆斷併產生懷疑，那麼對於這兩者的證明，不確定的理由（不成立的因）就產生了。即使對理由本身產生懷疑，也可以說它是不成立的，但這只是措辭問題，關鍵在於意義上是不成立的，因此這是一種似是而非的理由，而不是真正的不確定或不成立。因此，如果基於對需要證明的事物的臆斷，那麼就會出現『不確定』的假象；如果基於對理由的臆斷，那麼就會出現『不成立』的假象。第十三個是意義上相似的顛倒：例如，通過努力產生來證明事物是無常的，或者通過暗示來證明閃電等是常存的，這並非所期望的，也是不一致的。當把『號角的聲音是無常的』作為努力產生的理由時，如果因為努力產生就是無常的，那麼從意義上說，凡不是努力產生的就應該是常存的，如果這樣，那麼認為無常的號角聲就會變成常存的閃電等，從而推導出常存的結論，這就是意義上相似的顛倒。這是一種錯誤，因為未造作等其他需要證明的事物是常存的，而努力未產生的事物卻被用來證明它，這是一種假象，是錯誤或不確定。第十四個是與推論相似的顛倒：如果認為與推論相似，那麼當用努力產生來證明號角的聲音是無常的，並以瓶子為例時，僅僅是瓶子被證明是無常的，而沒有說明瓶子作為例子的理由是什麼，這是一種沒有邏輯的推論。因為需要證明的性質在例子中沒有隨同出現。如果用瓶子來證明聲音，那麼瓶子也同樣需要被證明，那麼瓶子又如何被證明呢？當瓶子被用來證明無常時，這裡說『如何證明』，就表明沒有例子可以證明，因此雙方都無法前進，論證的道路被例子所阻礙，這就像一個虛假的例子一樣，是一種顛倒。也就是說，雙方論證的入口都被例子所阻礙，這是一種顛倒。對於所有的顛倒，都有區分和迴應的方式，這只是一種方向性的概述。這十四種顛倒，在辯論中會導致錯誤、虛假、矛盾等三種過失。例如，不相符、不一致、分別、無差別、結果相同等等，都是顛倒的過失，缺乏邏輯的特徵，並且存在邏輯上的矛盾。與推論相似和意義理解等，都沒有按照所承諾的那樣成立，並且存在來自量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的矛盾。 並且存在來自量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的矛盾。
【English Translation】 Furthermore, doubt arises regarding something previously unnegated or unclear. If one speculates about what needs to be proven, whether it be an entity or an intention, and then doubts, an uncertain reason (an unestablished cause) arises for proving these two. Even if one doubts the reason itself, it can be said to be unestablished, but this is merely a matter of wording; the key is that it is unestablished in meaning, and therefore it is a seemingly valid reason, not truly uncertain or unestablished. Therefore, if based on speculation about what needs to be proven, a 'uncertain' fallacy appears; if based on speculation about the reason, an 'unestablished' fallacy appears. The thirteenth is the reversal of similar meaning: for example, proving impermanence through effort, or implying that lightning, etc., is permanent, is not what is desired and is inconsistent. When 'the sound of a conch shell is impermanent' is used as a reason for effort, if impermanence is due to effort, then in meaning, whatever is not produced by effort should be permanent. If so, then the sound of the conch shell, which is considered impermanent, would become permanent like lightning, etc., thus inferring permanence. This is a reversal of similar meaning. This is a mistake because other things that need to be proven, such as the uncreated, are permanent, and the fact that effort did not produce them is used to prove it. This is a fallacy, an error, or uncertainty. The fourteenth is the reversal of similarity to inference: if it is considered similar to inference, then when using effort to prove that the sound of a conch shell is impermanent and using a pot as an example, only the pot is shown to be impermanent, and there is no logical reason given for the pot as an example. Because the quality to be proven does not follow in the example. If a pot is used to prove sound, then the pot also needs to be proven. How is the pot proven? When the pot is used to prove impermanence, saying 'how is it proven here' indicates that there is no example to prove it, so both sides cannot proceed, and the path of argument is blocked by the example. This is like a false example, a reversal. That is, the entrance to the argument for both sides is blocked by the example, which is a reversal. For all reversals, there are ways to distinguish and respond, and this is just a directional overview. These fourteen reversals in debate lead to three faults: error, falsehood, and contradiction. For example, incompatibility, inconsistency, differentiation, non-differentiation, similar results, etc., are faults of reversal, lacking the characteristics of logic and having logical contradictions. Similarity to inference and understanding of meaning, etc., are not established as promised, and there are contradictions from valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，valid cognition).
ྫུན་ནོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མཚུངས་པ་དང་། རྟག་པ་དང་མཚུངས་པ་སོགས་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་འགལ་བའི་སྐྱོན་དེ་སྐྱོན་གསུམ་དུ་དོན་ཚན་བསྡུས་ནས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྐྱོན་གསུམ་སོ་སོར་མཚོན་མི་ནུས་ཏེ་ལྟག་ཆོད་རེ་རེ་ལ་སྐྱོན་གསུམ་ཀ་འདྲེས་ནས་འབབ་པའི་ཕྱིར། སོ་སོར་བཞག་པ་དོན་མེད་དེ་དོན་གཅིག་པས་སོ། །གསུམ༷་པོ༷་མ་འདྲེས་པར་ཐ༷་ད༷ད་དུ༷་མཚོན༷་པ་མི༷ན་ཏེ་རིགས་སུ་གཅིག་པས་སོ། །ལྟག༷་ཆོད༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་མཚ༷ན་ཉི༷ད་དང་དེ་ལ་ལན༷་འདེབས་ཚུལ་དཀ༷འ་བ༷་དག་སྦྱོར་རིག༷ས་པ༷་ཕྲ༷་མོ༷ར་ཡ༷ང་ཤེས༷་པར་བྱ་ལ༷། རྐང་མིག་པའི་རིག༷ས་པ་བརྟག༷ས་པར༷་ཡ༷ང་བསྟན་ཏོ། །ལྟག་ཆོད༷་གཞ༷ན་མཐའ་མེད་པ་ལ༷་ཡང་ཕྱོགས༷་དེ༷་ཙམ༷་གྱིས་ཤེས་སོ། །ཡང༷་བརྗོ༷ད་པ༷། རྟོག༷་གེའི༷་ཕྱོག༷ས་ཙམ༷་ཞིག་བསྟན་པའི་མུ༷་སྟེག༷ས་ཀྱི༷་བསྟན་བཅོས་དེ༷་ཡ༷ང་ཚད་མའི་མཚ༷ན་ཉི༷ད་མ་ནོར་བ་མ༷་བསྟན༷་ཅིང༷་། ཅུང་ཟད་བསྟན་པ་རྣམས་རང༷་གི༷་ངག༷་སྦྱོར༷་བ༷་དང༷་ཡ༷ང་འགལ་བས་ན་སྐྱེས་བུའི་གང་འདོ༷ད་ཀྱི༷་དོན་སྒྲུབ༷་པར༷་བྱེ༷ད་པ༷་མི༷ན་ཏེ་ལོག་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་འདུས་བསགས་ཀྱིས་བདག་དོན་སྒྲུབ་དང་། གཙོ་བོ་ཡོད་དེ་ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་སོགས་འབྲེལ་ 8-12-72b མེད་བརྗོད་པས་སོ། །མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དངོས་སྟོབས་དང་འགལ་ལ། རང་གི་སྦྱོར་བ་ཁས་ལེན་འགལ་བའོ། །དེས་ན་དངོས་སུ་རང་གིས་ཚང་མར་བརྟགས་པའི་གཞལ་བྱ་དང་བརྒྱུད་ནས་ཐར་པ་སོགས་རང་གི་འདོད་དོན་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་མི་འདོད་པའི་ལམ་དུ་འཕེན། ཞེས་སོ། །གང༷་ཞིག༷་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་རྟོག༷་གེའི༷་ལམ༷་ནས༷་ཆོས༷་རྣམས་ཀྱི་ཆོས༷་ཉི༷ད་ལ༷་ཁྲིད༷་ན༷་ལམ་གོལ་བ་དེ་ནི༷་ཐུབ༷་པའི༷་བསྟན༷་ལ༷ས་ཆེས༷་རྒྱབ་ཕྱོགས་བསྲིང༷ས་ནས་ཐར་ལམ་ལས་ཉ༷མས་པ་ཡིན་པས། ཆོས་བསམ་མི་ཁྱབ་དེ༷་ལྟ༷་ཡིན་ནའང༷་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་པའི༷་རང་ལུགས་ཀྱི་ཆོ༷ས་རྣམས་ཀྱི༷་མཚ༷ན་ཉི༷ད་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བདག་མེད་སོགས་པ་རྣམ༷ས་གལ༷་ཏེ༷་གཞ༷ན་དུ༷་ལོག་པར་གོ་བའམ་འ༷གྲོ་ན༷་དཔྱ༷ད་དེ་དགག་པར༷་བྱ༷་བ༷འི་རིགས་པའམ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པར་གྱིས། ཞེས་སོ། །གཞན་སྡེའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་གྲངས་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་། རང་གི་དེ་བཟློག་ཡོན་ཏན་ཏེ་རང་གཞན་གྱི་ཚད༷་མའི༷་ཕུང༷་པོའི་སྐྱོན་དང༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རྒྱས༷་པ༷་རུ༷་རབ༷་ཏུ་གས༷ལ་བར༷་བྱས༷་ལ༷ས་འདི༷་རུ༷་དགེ༷་བ༷་ཅི༷་བསག༷ས་དེས། སྐྱེ༷་བ༷་དང་སྐྱེ༷་བར༷་བརྒྱུད་པ་ཡོན༷་ཏན༷་ཡོ༷ད་པ་དང་ཡོ༷ད་པ་མིན༷་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས༷་རབ་དམ་པ༷་ཡི༷་སྒོ་ནས་ལམ་གྲུ༷བ་མཐའ་ཞི༷་བ་ལ་གནས་ཞིང༷་འགྲོ༷་བ་ཀུན་ལ༷་འཁོར་བ་ལས་རྣམ༷་པར་ཐར༷་ 8-12-73a པའི་བདེ་བ་གསུམ་པོ་སྟེར༷་བ༷ར་ཤོག༷་ཅིག་གུ། ཚད༷་མ༷་ཀུན༷་ལ༷ས་བཏུས༷་པ༷་ལ༷ས། ལྟག༷་ཆོ༷ད་བརྟག༷ས་པའི༷་ལེ༷འུ༷་ས
【現代漢語翻譯】 '謬誤啊！'如同未生一般，如同恒常一般，諸如此類的誓言和理由，由於不具備共存性而產生的矛盾過失，這三個過失已總結為要點並加以闡述。對於這三個過失，無法逐一指出，因為每一個駁斥都混合著三個過失。因此，單獨列出毫無意義，因為它們本質上是相同的。這三者並非互不混合，而是各自獨立地呈現，因為它們在本質上是統一的。對於各種駁斥的特徵以及如何迴應這些駁斥，應該以敏銳的智慧來理解。對於微小的推理，也應進行考察。對於其他無盡的駁斥，也應通過這種方式來理解。此外，對於僅僅展示推理方向的那些外道論典，它們既沒有正確地闡述量（pramana）的特徵，也沒有闡述任何細微之處，因為它們自身的言辭和論證相互矛盾，因此它們無法實現個人所期望的目標，因為它們是錯誤的陳述。例如，通過聚集來成就自我利益，或者斷言存在主宰者，或者斷言特殊性是隨之而來的等等，這些都是無關的陳述。對特徵的闡述與實證相矛盾，並且與自己所接受的論證相矛盾。因此，實際上，通過自己完全考察的可衡量之物，以及間接地通過解脫等等，它們無法實現自己想要的目標，而是將自己拋向不希望的道路。因此，如果有人通過他人考察的推理之路來引導眾生走向諸法的法性，那麼這種誤入歧途的做法，比起佛陀的教義，更加背道而馳，並且會失去解脫之路。即使對不可思議之法進行思考，如果對如來（Tathagata）自宗的諸法特徵，例如無我等等，理解錯誤或走向歧途，那麼就應該進行考察和駁斥，或者進行徹底的考察。總之，詳細闡述了其他宗派在量（pramana）的定義、數量等方面的過失，以及自己宗派的相反的優點，即自己宗派和他人宗派的量（pramana）的優缺點。通過在此積累的善業，愿我通過區分有生和無生、傳承的功德和非功德的智慧之門，安住于寂滅的道路，並給予一切眾生從輪迴中解脫的三種安樂。從所有量（pramana）中提取的，駁斥考察之章結束。
【English Translation】 'It is a fallacy!' Like the unborn, like the eternal, and so on, these kinds of vows and reasons, due to the contradiction of not coexisting, these three faults have been summarized as key points and explained. For these three faults, it is not possible to point them out one by one, because each refutation is mixed with all three faults. Therefore, listing them separately is meaningless, because they are essentially the same. These three are not unmixed, but are presented independently, because they are unified in essence. For the characteristics of various refutations and how to respond to these refutations, one should understand with keen wisdom. For subtle reasoning, one should also investigate. For other endless refutations, one should also understand in this way. Furthermore, for those non-Buddhist scriptures that only show the direction of reasoning, they have neither correctly explained the characteristics of pramana (means of valid cognition) nor explained any subtleties, because their own words and arguments contradict each other, therefore they cannot achieve the goals that individuals desire, because they are false statements. For example, achieving self-interest through gathering, or asserting the existence of a lord, or asserting that particularity follows, etc., these are irrelevant statements. The explanation of characteristics contradicts the empirical evidence, and contradicts one's own accepted arguments. Therefore, in reality, through what is measurable that one has fully examined oneself, and indirectly through liberation, etc., they cannot achieve their desired goals, but throw themselves into the path of what is not desired. Therefore, if someone leads beings from the path of reasoning examined by others to the dharmata (nature of phenomena) of all dharmas (phenomena), then this misguided practice is more contrary to the teachings of the Buddha and will lose the path of liberation. Even if one contemplates the inconceivable dharma, if one misunderstands or goes astray regarding the characteristics of the dharmas of the Tathagata's (one who has thus gone) own system, such as selflessness, etc., then one should investigate and refute, or conduct a thorough investigation. In short, the faults of other schools in the definition, number, etc. of pramana (means of valid cognition), and the opposite merits of one's own school, that is, the merits and demerits of the pramana (means of valid cognition) of one's own school and other schools, have been elaborated in detail. Through the merit accumulated here, may I, through the gate of wisdom that distinguishes between the born and the unborn, the merits and non-merits of the lineage, abide in the path of peace and give all beings the three kinds of bliss of liberation from samsara (cyclic existence). Extracted from all pramanas (means of valid cognition), the chapter on the investigation of refutations ends.
ྟེ་དྲུག༷་པ༷འོ།། །། 竟義 ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་རིགས་པ་སྨྲ་བའི་གཙུག་གི་ནོར་བུར་གྲགས་པ་བ་སུ་དྷ་ར་རཀྵི་ཏ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙྪ་བ་དགེ་བསྙེན་སེང་རྒྱལ་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །སླར་སྨྲས་པ། སྟོན་དང་བསྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མའི་གཞུང་། །ཀུན་ལས་བཏུས་མདོ་མཁས་པ་ཀུན་གྱི་མིག །རྒོལ་ངན་འདམ་བུའི་ཚོགས་རྣམས་བརླག་བྱེད་ཅིང་། །སྨྲ་བ་ངན་འཇོམས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་བརྒྱ་པ། །འདི་ནི་བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་མཚོན་ཆ་སྟེ། །ལྟར་སྣང་རིག་པ་སྲིན་བུའི་མེ་སྒྲོན་རྣམས། །ཟིལ་གནོན་ཡང་དག་རིག་པའི་ཉིན་བྱེད་ཀྱི། །གཟི་བརྗིད་འོད་བརྒྱའི་སྣང་བས་འགྲོ་འདི་སྲུངས། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་། །སོ་སོར་ཡང་དག་རིག་བཞིའི་སྣང་བ་ཅན། །རྣམ་མཁྱེན་སྐུ་བཞིའི་ཁང་བཟང་ཉམས་དགའ་བར། །ཕྱིན་ནས་འགྲོ་རྣམས་ཚད་མའི་ལམ་བཀྲིར་ཤོག །འདི་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་ 8-12-73b ཚོགས་དཔག་ཡས་འདིས། །བསྟན་པ་རིན་ཆེན་ཡུན་དུ་གནས་པ་དང་། །སྟོན་པ་ཚད་མར་རྟག་པར་གུས་མཆོད་ནས། །ཡང་དག་རིག་གཞུང་རྒྱ་མཚོར་འཇུག་གྱུར་ཅིག །ཅེས་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེའི་མཆན་བུ་དཀྱུས་སུ་གསལ་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་མཁྱེན་བརྩེ་མཆོག་སྤྲུལ་དམ་པའི་བཀའ་ཡི་གནང་བ་མོས་པ་བརྟན་པར་བྱས། ཤར་ཀཿཐོག་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་འབངས་ཀྱི་གྲལ་མཐར་འཁོད་པ་མཁན་མིང་ནུས་ལྡན་ནས་གཞུང་མཆན་བསྡེབས་ཏེ་བྲིས་པ་སླར་ལྔ་རིག་སྣང་བའི་ཉིན་བྱེད་བསྟན་འཛིན་རྒྱལ་མཚན་དང་མཁན་རིན་པོ་ཆེ་ལེགས་འབྱོར་སྤྱན་སྔར་ཕབས་ཏེ་ཞུས་དག་པར་བྱས་པ་དགེ་ལེགས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག ། ༈ ཨོཾ་སྭ་སྟི། རྒྱལ་གསུང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ལ། །འཇལ་བྱེད་རིག་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བ་ན། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་གྲུབ། །བསླུ་མེད་ངེས་ཤེས་རྙེད་བྱེད་འདི་ཁོ་ན། ༡ །འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་བཟུང་ཕྱོགས་གླང་ལ། །མཁྱེན་གཏེར་ཉིད་ཀྱི་གསུང་གི་རྔ་སྒྲས་བསྐུལ། །ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་གཞུང་བཟང་འདི་བྱིན་པས། །མཁས་རྣམས་མིག་བཟང་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་རྙེད། ། 8-12-74a ༢ འདི་འགྲེལ་བྱེད་ལ་མི་ཕམ་འཇམ་དབྱངས་ནི། །མངོན་སུམ་བྱོན་པ་རྣམ་རྒྱལ་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། །གསུང་མཆན་དཔལ་ཡུལ་སྤྲུལ་པའི་སྐྱེས་ཆེན་མཆོག །ཀརྨ་འགྱུར་མེད་ཐུགས་བསྐྱེད་དག་པས་བཞེངས། ༣ །འདི་དགེས་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་ཀུན། །ཚད་མར་གྱུར་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས། །ཀུན་མཁྱེན་ཀུན་རིག་ཀུན་གཟིགས་མཆོག །དཀའ་བ་མེད་པ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག ༤ །ཅེས་སྤར་བྱང་སྨོན་ཚིག་འདི་ཉིད་བླ་མ་ཞིང་སྐྱོང་ནས་བསྐུལ་ངོར་མཁྱེན་བརྩེའི་སྤྲུལ་མིང་འཛིན་པ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་བྲི
【現代漢語翻譯】 竟義 《釋量論集解》至此圓滿。印度堪布，被譽為理學頂峰之寶的瓦蘇達拉 Rakshita，以及藏族譯師格西僧伽嘉共同翻譯、校訂並最終確定。再次聲明：佛陀和教法的論證工具——量論之根本，集解之精要，乃一切智者的慧眼。摧毀惡辯論者的蘆葦叢，亦是擊敗邪說的百刃金剛。此乃守護教法的利器，似是而非的理論，如同螢火蟲之光。以正理之日光，壓倒一切，以其百道光芒，守護眾生。愿菩提行之大海，達于彼岸，具足四種正智之光明。愿抵達圓滿正覺四身之莊嚴殿堂，引領眾生走向量論之路。以此所生之無量功德，愿珍貴的教法永駐世間。恒常恭敬供養作為量論之佛陀，愿能證入正理之海洋。如是，《釋量論集解》米龐仁波切之註釋，應清晰明瞭。此乃欽哲確吉羅卓之堅定意願。東方噶陀巴大寺之末學，堪布名號能仁，合著正文與註釋。後於五明光顯之日，呈于丹增嘉燦堪布仁波切勒謝座前，校正完畢，愿吉祥圓滿！ ༈ ཨོཾ་སྭ་སྟི།（藏文）རྒྱལ་གསུང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ལ། །འཇལ་བྱེད་རིག་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བ་ན། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་གྲུབ། །བསླུ་མེད་ངེས་ཤེས་རྙེད་བྱེད་འདི་ཁོ་ན། ༡ །（梵文天城體）oṃ svasti। rgyal gsung bka' dang dgongs 'grel bstan bcos la। 'jal byed rig pa'i tshad mas gzhal ba na। ston dang bstan pa yang dag nyid du grub। bslu med nges shes rnyed byed 'di kho na। 1।（梵文羅馬擬音）oṃ svasti। rgyal gsung bka' dang dgongs 'grel bstan bcos la। 'jal byed rig pa'i tshad mas gzhal ba na। ston dang bstan pa yang dag nyid du grub। bslu med nges shes rnyed byed 'di kho na। 1।（漢語字面意思）嗡，吉祥！對於佛陀的教言和註釋性的論著，以衡量智慧的量論來衡量時，佛陀和教法被證實是真實的。這是獲得無欺的確定知識的唯一途徑。1。 འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་བཟུང་ཕྱོགས་གླང་ལ། །མཁྱེན་གཏེར་ཉིད་ཀྱི་གསུང་གི་རྔ་སྒྲས་བསྐུལ། །ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་གཞུང་བཟང་འདི་བྱིན་པས། །མཁས་རྣམས་མིག་བཟང་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་རྙེད། ། ２ འདི་འགྲེལ་བྱེད་ལ་མི་ཕམ་འཇམ་དབྱངས་ནི། །མངོན་སུམ་བྱོན་པ་རྣམ་རྒྱལ་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། །གསུང་མཆན་དཔལ་ཡུལ་སྤྲུལ་པའི་སྐྱེས་ཆེན་མཆོག །ཀརྨ་འགྱུར་མེད་ཐུགས་བསྐྱེད་དག་པས་བཞེངས། ༣ ། འདི་དགེས་མཐའ་ཡས་སེམས་ཅན་ཀུན། །ཚད་མར་གྱུར་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས། །ཀུན་མཁྱེན་ཀུན་རིག་ཀུན་གཟིགས་མཆོག །དཀའ་བ་མེད་པ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག ༤ ། 此印經祈願文，乃應喇嘛西瓊之請，由欽哲化身名號持有者洛哲嘉措所書。
【English Translation】 Concluding Meaning This concludes the commentary on 'Compendium on Valid Cognition'. Translated and finalized by the Indian Abbot Vasudhararakshita, renowned as the jewel at the crown of logicians, and the Tibetan translator Geshe Sengyal. Again: The means of proof for the Buddha and the teachings—the root of valid cognition, the essence of the compendium, is the eye of all scholars. It destroys the reed thickets of bad debaters and is the hundred-edged vajra that defeats bad speech. This is the weapon that protects the teachings; seemingly valid knowledge is like the light of fireflies. May this world be protected by the glory and hundredfold light of the sun of correct knowledge, which overwhelms all. May the ocean of Bodhisattva conduct reach its end, possessing the light of the four distinct correct knowledges. Having reached the delightful palace of the four Kayas of complete enlightenment, may it lead beings onto the path of valid cognition. By this immeasurable collection of merit, may the precious teachings endure, and by constantly revering and worshiping the Buddha as valid, may we enter the ocean of correct knowledge. Thus, the commentary on 'Compendium on Valid Cognition' by Mipham Rinpoche should be clear. This was firmly established by the command of Khyentse Chokyi Lodro. Nuden, one of the last of the Katokpa, combined the text and commentary. Later, it was presented to Khen Rinpoche Lekjor in the light of the five sciences and corrected. May virtue and auspiciousness prevail! ༈ ཨོཾ་སྭ་སྟི།（藏文）རྒྱལ་གསུང་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ལ། །འཇལ་བྱེད་རིག་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བ་ན། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་གྲུབ། །བསླུ་མེད་ངེས་ཤེས་རྙེད་བྱེད་འདི་ཁོ་ན། ༡ །（梵文天城體）oṃ svasti। rgyal gsung bka' dang dgongs 'grel bstan bcos la। 'jal byed rig pa'i tshad mas gzhal ba na। ston dang bstan pa yang dag nyid du grub। bslu med nges shes rnyed byed 'di kho na। 1।（梵文羅馬擬音）oṃ svasti। rgyal gsung bka' dang dgongs 'grel bstan bcos la। 'jal byed rig pa'i tshad mas gzhal ba na। ston dang bstan pa yang dag nyid du grub। bslu med nges shes rnyed byed 'di kho na। 1।（漢語字面意思）Om, Svasti! When the Buddha's words and the commentarial treatises are measured by the valid cognition of measuring wisdom, the Buddha and the teachings are proven to be true. This alone is the means of obtaining infallible definite knowledge. 1. Having been favored by Manjushri, stimulated by the sound of the drum of the wisdom treasure of Jamyang, by bestowing this excellent text of the Compendium, the wise have found good eyes free from dust. 2 Mipham Jamyang, who comments on this, was manifestly requested by Namgyal Gyatso. The supreme emanation of Palyul, Karma Gyurme, erected the commentary with pure intention. 3 By this virtue, may all limitless sentient beings enter the path of valid cognition. May they effortlessly attain the supreme all-knowing, all-seeing, and all-perceiving state. 4 This printing dedication prayer was written by Lodro Gyatso, the holder of the name of Khyentse's emanation, at the request of Lama Shyingkyong.
ས་པ་ཤུ་བྷཾ།། །། 8-12-74b empty page 8-13-1a ༄༅། །གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་གཅིག་པུ་འཇམ་མགོན་མི་ཕམ་རྒྱ་མཚོའི་རྣམ་ཐར་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་དང་གསུང་རབ་ཀྱི་དཀར་ཆག་སྔ་འགྱུར་བསྟན་པའི་མཛེས་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 空頁 《雪域智者雄獅——唯一蔣貢麥彭嘉措（Jamgön Mipham Gyatso）尊者之略傳及題為〈前譯教法之莊嚴〉之著作目錄》
【English Translation】 empty page The Condensed Biography of Jamgön Mipham Gyatso, the Singular Lion of Speech Amidst the Snowy Mountains, and the Catalogue of Scriptures Titled 'The Ornament of the Early Translation Teachings'.