jmp1217_大乘攝要及疏.g2.0f

局米旁大師教言集MP193大乘攝要及疏 12-15-1a 大乘攝要及疏第一安立阿賴耶識 ༄༅། །ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་མཆན་བཅས་བཞུགས་སོ། ། 12-15-1b ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་མེེ་ཏྲི་ན་ཐཱ་ཡ། འདིར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་གཞུང་གི་དོན་གནད་སྙིང་པོ་རང་གི་ཡིད་ལ་འཇིག་པའི་སླད་དུ་ཚིག་སྣ་བསྡུས་ཏེ་བཀོད་པ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་ཤིང་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་བརྩམ་ནས། ཆོས་མངོན་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས།སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བཅུས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་གསུང་ཞེས་བྱ་བའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ 12-15-2a ཀུན་གཞི་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྟེན་གྱི་ཕྱིར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ། སྟོན་པ་ཚདམའི་སྐྱེས་བུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་ཞེས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་གསུང་དང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་བསྡུ་ན། གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། འཇུག་པ་དེའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་འབྲས་བསྒོམ་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་དབྱེ་བ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ 12-15-2b དང་། ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བཅུ་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པའི་གནས་བཅུ་འདི་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཤེས་བྱའི་གནས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས། གཞན་དབང་། ཀུན་བརྟགས། ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ནི་གང་གིས་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་འཇུག་པ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱིན་སོགས་དང་འདས་པའི་སྦྱིན་སོགས་འབྲས་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་ནི་དེའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འཇུག་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་བསྒོམ་པའི་རབ་དབྱེ། སྒོམ་པ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་མི་དགེ་མི་བྱེ

【現代漢語翻譯】局米旁大師教言集MP193大乘攝要及疏 12-15-1a 大乘攝要及疏第一安立阿賴耶識 ༄༅། །ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་མཆན་བཅས་བཞུགས་སོ། ། 12-15-1b 那摩曼殊師利麥德里那塔雅。在此，爲了使聖無著的偉大論著《大乘集經論》的精要能銘記於心，我將簡要地闡述其要點。爲了使菩薩能夠通過深刻理解和領悟深廣的大乘教義，從而深入其中，我將闡述大乘的深廣本質。在世尊面前，我將從大乘開始，引用《阿毗達磨大乘經》，其中佛陀世尊以十種殊勝的方式闡述了他的教義。佛陀世尊的教義之所以殊勝，是因為其所依據之處（阿賴耶識，藏文：ཀུན་གཞི་，梵文天城體：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：一切之基）是根本，是原因和基礎。導師，正士，佛陀世尊的教義的自性是特性的殊勝。了知對境的特性是進入的殊勝。如經中所說，總而言之，依據之處的殊勝，以及自性，進入，進入的原因和結果的殊勝，原因和結果的修習的殊勝，修習的差別殊勝，增上戒律的殊勝，增上心的殊勝，增上智慧的殊勝，以及其果，斷除的殊勝，和智慧的殊勝，總共是十種殊勝。這十種在聲聞乘中未曾闡述的依據是：三種自性的原因，所知之境，極其微細和深奧的名稱，阿賴耶識的行相。其他自在性，遍計所執性，圓成實性，是三種自性的所知之境的特性。唯識是了知所知之境的途徑。六度是進入的原因，包括世俗的佈施等，以及超世俗的佈施等，是結果。菩薩十地是使原因和結果的進入變得熟練的修習的差別。對於修習，菩薩的戒律是不行不善。

【English Translation】 Jumipham Master's Teachings MP193 Summary of the Great Vehicle and Commentary 12-15-1a Summary of the Great Vehicle and Commentary First Establishing the Ālayavijñāna ༄༅། །ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་མཆན་བཅས་བཞུགས་སོ། ། 12-15-1b Namo Manjushri Maitrinatha. Here, in order to impress upon my mind the essence of the great treatise 'Summary of the Great Vehicle' by the great chariot Acharya Asanga, I will briefly explain its key points. For the sake of a Bodhisattva who deeply engages in the profound and vast Great Vehicle by thoroughly understanding and comprehending its meaning, I will articulate the profound and vast nature of the Great Vehicle. In the presence of the Bhagavan, I will begin with the Great Vehicle and quote from the 'Abhidharma Great Vehicle Sutra,' where the Buddhas, the Bhagavans, expounded their teachings with ten distinct superiorities. The teachings of the Buddhas, the Bhagavans, are superior because their basis (Ālayavijñāna) is fundamental, being the cause and foundation. The teacher, the noble being, the nature of the teachings of the Buddhas, the Bhagavans, is the superiority of characteristics. Knowing the characteristics of the knowable is the superiority of entry. As stated in the sutra, in summary, the superiority of the basis, as well as the nature, the entry, the superiority of the cause and result of the entry, the superiority of the practice of the cause and result, the superiority of the distinctions of practice, the superiority of higher ethics, the superiority of higher mind, the superiority of higher wisdom, and its result, the superiority of abandonment, and the superiority of wisdom, totaling ten superiorities. These ten bases, not taught in the Hearer's Vehicle, are: the cause of the three natures, the object of knowledge, the extremely subtle and profound name, the aspects of the Ālayavijñāna. Other-dependence, imputation, and perfect reality are the characteristics of the object of knowledge of the three natures. Mind-only is the means of knowing the characteristics of the object of knowledge. The six perfections are the cause of entry, including mundane giving, etc., and supramundane giving, etc., are the result. The ten Bodhisattva grounds are the distinctions of practice that familiarize the entry of cause and result. For practice, the Bodhisattva's vows are to not do evil.

ད་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། དཔའ་འགྲོ་མཁའ་མཛོད་སོགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྷག་པའི་ནང་གི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་འབྲས་བུ་སྟེ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པ་ཆེན་པོ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པའི་དབང་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གསུམ་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདི་དག་ཉན་ཐོས་ལ་མ་བསྟན་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལས་བརྩམས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་སུ་བསྟན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི་འདི་དག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་ཅིང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པའི་ལམ་ཁྱད་པར་པ་འདི་ཡིན་པས། 12-15-3a ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་དེ་མེད་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གྲངས་སུ་ཆུད་པ་མིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་གནས་རྟེན་འབྲེལ་བསྟན་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་འདུས་ཏེ་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་ཟབ་མོ་ཡིན་པ་དང་ཀུན་གཞི་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་དོན་དེར་འཇུག་པ་དང་། རྣམ་རིག་ཙམ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་འབྲས་ཕར་ཕྱིན་དང་དེ་ས་བཅུར་གོང་ནས་རབ་དབྱེ་བ་གོང་དུ་གོམས་པའི་དང་། །ས་དག་གི་བསླབ་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་དེ་ལས་འབྲས་བུ་སྤངས་པ་མྱང་འདས་དང་། །རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པས་འདི་བཅུ་བསྟན་པའི་ཐེག་པ་ནི་ཐེག་དམན་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་ཁྱད་པར་འཕགས། །གནས་བཅུ་བསྟན་པ་འདི་འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཞན་ན་མ་མཐོང་ལ། །འདི་དག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་རྒྱུར་མཐོང་བས། །གནས་བཅུ་བསྟན་པས་ཁྱད་ཞུགས་གང་ཡིན་པ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀར་འདོད་དོ། །འདི་དག་གི་གོ་རིམ་ནི། འདི་ལྟར་ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པས་ཀུན་བརྟགས་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མིན། ཡོངས་གྲུབ་ཡོད་པས་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་སྤང་ངོ་། །དེའི་རྗེས་སུ་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་ནས་སེམས་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་ཏེ་རྣམ་པར་རིག་ཙམ་དུ་ཤེས་ཤིང་ལྷག་བསམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྒྲུབ་བོ། །ཕར་ཕྱིན་དེ་དག་ས་བཅུར་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་སྒོམ་མོ། །དེ་ལས་བསླབ་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་དང་། 12-15-3b བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱས་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་བོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་བསྒྲུབ་པ། མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ་རྒྱུ་དེ་ནི། འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་འབྱུང་བའི་

【現代漢語翻譯】增上戒學（adhisila），勝定學（adhisamadhi）如勇授（dpa' gro），虛空藏（mkha' mdzod）等的定增上中的心之學，增上慧學（adhiprajna）即無分別智，不住涅槃為果，即斷除二障（煩惱障和所知障）之大者。以無分別智究竟之力，證得法身（ngo bo nyid），報身（longs spyod rdzogs pa），化身（sprul pa）三身，為果位之智慧。這些未曾向聲聞乘宣說，而是從菩薩開始，作為大乘的殊勝法而宣示。因此，大乘是佛陀的教言，是成辦大菩提，獲得一切智智的殊勝道。聲聞乘中沒有這些，故不屬於大乘之列。所知之境，依緣起而顯現，皆攝於阿賴耶識中，是為甚深內緣起。以及阿賴耶識如何顯現之體性，與唯識之義相合。唯識之因果，即是波羅蜜多。從十地向上，次第漸進。諸地之三學清凈圓滿，由此證得果位涅槃。證悟智慧，如是宣說十地之乘，勝於小乘，尤為殊勝。宣說十地之法，在其他聲聞乘中未曾見及。此等見為大菩提之因。以宣說十地而入殊勝之門，是大乘，是佛陀之教言。此等之次第是：首先，菩薩應精通緣起諸法之因。其次，精通緣起之體性，無有遍計所執，雖有依他起，卻非如是。圓成實有，故能斷除增益和損減之邊。其後，徹底了悟體性，心從煩惱中解脫，知一切唯是識，依清凈增上意樂，修持六波羅蜜多。如是波羅蜜多，於十地中，次第向上，於三大阿僧祇劫中修習。由此三學圓滿，證得果位涅槃。證得無上圓滿菩提，成就正等覺，獲得一切智智。如是所說，此中已圓滿了大乘之一切道。首先是修習阿賴耶識。《阿毗達磨經》中說：『無始時來之界或因，是輪迴諸法生起之……』

【English Translation】 The superior discipline (adhisila), the mind training within the superior concentration (adhisamadhi) such as those of Brave Walker (dpa' gro), Treasury of Space (mkha' mdzod), and others, the superior wisdom (adhiprajna) which is non-conceptual wisdom, the fruit of non-abiding nirvana, which is the great abandonment of the two obscurations (klesavarana and jneyavarana). By the power of ultimate non-conceptual wisdom, the attainment of the three bodies—Dharmakaya (ngo bo nyid), Sambhogakaya (longs spyod rdzogs pa), and Nirmanakaya (sprul pa)—is the wisdom of the fruit. These were not taught to the Sravakas, but starting from the Bodhisattvas, they were taught as the distinguished Dharma of the Mahayana. Therefore, the Mahayana is the teaching of the Buddha, and it is the distinguished path for accomplishing great Bodhi and attaining omniscient wisdom. These are not present in the Sravaka Vehicle, so it is not included in the Mahayana. The objects of knowledge, appearing dependently, are all gathered into the Alaya consciousness, which is the profound inner dependent origination. And the nature of how the Alaya consciousness appears, aligns with the meaning of Vijnaptimatra (consciousness-only). The cause and effect of Vijnaptimatra are the Paramitas. Progressing upwards from the ten Bhumis, step by step. The three trainings of the Bhumis are completely purified, and from this, the fruit of Nirvana is attained. Realizing wisdom, thus the vehicle that teaches the ten Bhumis is superior and distinguished from the Hinayana. The teaching of the ten Bhumis is not seen in other Sravaka Vehicles. These are seen as the cause of supreme Bodhi. Entering the distinguished path by teaching the ten Bhumis, is considered the Mahayana, the teaching of the Buddha. The order of these is as follows: First, Bodhisattvas should be skilled in the causes of the phenomena that arise dependently. Second, being skilled in the nature of dependent origination, there is no Parikalpita (completely imputed), and although there is Paratantra (other-powered), it is not like that. Parinispanna (thoroughly established) exists, so the extremes of exaggeration and denigration are abandoned. After that, having thoroughly realized the nature, the mind is liberated from obscurations, knowing that everything is only consciousness, and relying on pure higher intention, practicing the six Paramitas. These Paramitas, in the ten Bhumis, progress upwards step by step, cultivating for three countless kalpas. From this, the three trainings are completely perfected, and the fruit is Nirvana. Attaining unsurpassed perfect Bodhi, accomplishing complete enlightenment, and obtaining omniscient wisdom. As it is said, all the paths of the Mahayana are completed here. First is the cultivation of the Alaya consciousness. The Abhidharma Sutra says: 'The realm or cause from beginningless time is the arising of all phenomena of Samsara...'

གནས་ཡིན་ཏེ། དབྱིངས་དེ་ཡོད་པས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་འགྲོ་ཀུན་དང་། དེ་སྤངས་པས་མྱ་ངན་འདས་པའང་འཐོབ་པར་འགྱུར། །རྣམ་བྱང་གི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཀུན་གཞིས་མ་བསྡུས་ཀྱང་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་སྟེ། །དེ་བས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །དམ་པ་བྱང་སེམས་དག་ལ་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས། ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ན། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དེར་སྦྱོར་བའམ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་དེ་དག་གི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སེམས་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བས་སོ། །དགོངས་འབྲེལ་ལས་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་སྐྱེ་གནས་བཞིའི་བསྡུས་པ་དེ་དག་སྐྱེ་གནས་སུ་ལུས་འགྲུབ་པ་དེའི་དང་པོར་རྟེན་པ་དང་བཅས་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལེན་པ་དང་མིང་དང་མཚན་མ་རྣམ་རྟོག་ལས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ལེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་སྨིན་ཅིང་འཇུག་ལ་རྒྱས་ཤིང་འཕེལ་བ་དང་ཡངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ནི་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་པས་མ་རྟོགས་པས་ 12-15-4a ཟབ་ཤིང་ཉན་ཐོས་བསམ་རྟོགས་པའི་ཕྲ་བ། ཀུན་ཉོན་གསུམ་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ་སྟེ། རྡོར་ཏིང་མ་སྐྱེད་པར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པས། དེ་བསྟན་ན་བདག་ཏུ་རྟོགས་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་གསུངས། ཅི་ཕྱིར་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་ན། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། ལུས་ཅན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚེ་ཇི་སྲིད་སྐྱེས་ནས་མ་ཤིའི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་གི་བར་དུ། དེས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྔ་པོ་མ་ཞིག་བར་ཉེ་བར་བཟུང་བས་ཡིན་གྱི་མ་བཟུང་ན་ཤི་ལུས་བཞིན་དུ་རུལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་དེ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལེན་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྔ་ཕྱིའི་མཚམས་སྤྲེལ་བ་ན་ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེས་ལུས་ཕྱི་མ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་སྟེ་དེ་ལ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་པས་ལུས་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་བཟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀུན་ནས་བསགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་ནི་གཉིས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་འགགས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་དང་༡ ། ཉོན་ཡིད་ནི་བག་ཆགས་སོགས་འཁོར་

【現代漢語翻譯】是處所。因為有此界，所以三界的一切眾生，以及斷除此界而獲得的涅槃，都將成為可能。它不是完全清凈的處所，即使沒有完全包含一切，它也只是一個基礎而已。正如經文所說：『一切法的種子，就是阿賴耶識。因此，阿賴耶識，我為殊勝的菩薩們宣說。』為什麼稱為阿賴耶識呢？因為一切有生之法，都與一切煩惱及其果報的實體相連結；或者，阿賴耶識也與那些事物的因的實體相連結。又或者，各種各樣的眾生，都與阿賴耶識的自性相連結。在《解深密經》中說，六道眾生的類別，以及四種生類的集合，當它們在生處形成身體時，首先是依靠有根的色根，以及從名言和概念分別中取受施設的習氣，以此為基礎，一切種子的心識得以成熟、進入、增長、發展和擴充套件。正如經文所說，這就是取識。《解深密經》中說：『取識是世間人無法理解的，對於聲聞乘來說，它是非常微細的思辨對象。一切雜染的種子如流水般流淌，在沒有生起金剛定時，這種流動是持續不斷的。如果揭示它，並被執著為『我』，那就不好了。』經文說：『我沒有向孩子們揭示這個。』為什麼稱為取識呢？因為它是一切色根的因，並且是身體所依靠的處所。就像這樣，從出生到死亡，它一直伴隨著我們，直到五種色根沒有壞滅為止，它都在守護著它們。如果沒有守護，身體就會像死屍一樣腐爛。阿賴耶識是身體所依靠的處所，就像這樣，在連線前後世的轉生時，也是阿賴耶識使後世的身體得以顯現，因為它擁有一切身體的種子，所以它執持著身體，因此身體才得以存在。阿賴耶識被稱為心，因為它積聚了一切法的習氣。意有兩種，一種是識滅之後的意，它是緊隨其後的因，是識生起的基礎；另一種是染污意，是習氣等的輪迴。

【English Translation】 It is a place. Because this realm exists, all beings in the three realms, and the attainment of Nirvana by abandoning this realm, become possible. It is not a completely pure place; even if it does not completely contain everything, it is only a basis. As the scripture says: 'The seed of all dharmas is the Alaya consciousness. Therefore, the Alaya consciousness, I declare to the excellent Bodhisattvas.' Why is it called Alaya consciousness? Because all phenomena of birth are connected to all afflictions and the substance of their karmic results; or, the Alaya consciousness is also connected to the substance of the causes of those things. Or, various kinds of sentient beings are connected to the nature of the Alaya consciousness. In the Saṃdhinirmocana Sūtra, it says that the categories of beings in the six realms, and the collection of the four types of birth, when they form a body in the place of birth, first rely on the rooted sense faculties, and the habits of taking on designations from names and conceptual differentiations. Based on this, the consciousness of all seeds matures, enters, grows, develops, and expands. As the scripture says, this is the grasping consciousness. The Saṃdhinirmocana Sūtra says: 'The grasping consciousness is incomprehensible to worldly people; for the Śrāvakayāna, it is a very subtle object of contemplation. All defiled seeds flow like a stream; without arising Vajrasamādhi, this flow is continuous. If it is revealed and clung to as 'self', that would be bad.' The scripture says: 'I have not revealed this to children.' Why is it called grasping consciousness? Because it is the cause of all sense faculties, and it is the place on which the body relies. Just like this, from birth to death, it accompanies us until the five sense faculties have not perished, it is guarding them. If it does not guard them, the body will rot like a corpse. The Alaya consciousness is the place on which the body relies. Just like this, in the rebirth that connects the previous and subsequent lives, it is also the Alaya consciousness that causes the body of the subsequent life to manifest, because it possesses the seeds of all bodies, so it holds onto the body, therefore the body can exist. The Alaya consciousness is called mind, because it accumulates the habits of all dharmas. There are two types of mind, one is the mind after the cessation of consciousness, which is the immediately preceding cause, the basis for the arising of consciousness; the other is the afflicted mind, which is the cycle of habits, etc.

བཞི་ལྡན་ངར་འཛིན་དེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སོ། །འཇུག་ཤེས་ནི་གཟུགས་སོགས་སོ་སོའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། 12-15-4b ཉོན་ཡིད་མེད་ན་མ་རིག་པ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དང་། མིག་ཤེས་སོགས་ལྔ་པོ་དག་དང་ཆོས་མཚུངས་པའམ་འདྲ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཏེ་མིག་ཤེས་སོགས་ལ་སོ་སོའི་རྟེན་མིག་སོགས་ཡོད་ཀྱང་། ཡིད་ལ་ནི་ཉོན་ཡིད་རྟེན་ཡིན་ལ་དེ་མེད་ན་ལྔ་པོ་དང་མི་འདྲ་བར་རྟེན་མེད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་འདི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་ལྔའི་རྟེན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྱུར་བ་ནི་མིག་སོགས་སོ། །ངར་འཛིན་པས་ན་ཡིད་ཅེས་བྱ་བའི་ངེས་ཚིག་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པའི་ཡིད་ནི་འགགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་བརྗོད་དོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་འགོག་སྙོམས་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་རྣམ་ཤེས་གཞན་འགགས་ཀྱང་ཉོན་ཡིད་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་དང་འགོག་སྙོམས་ལ་ཉོན་ཡིད་འགགས་ཏེ་མེད་པས་སོ། ༧ །འདུ་ཤེས་མེད་པར་ཉོན་ཡིད་མེད་ན། དེར་སྐྱེ་བ་གཞན་ཐོག་མ་འབྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་པར་འགྱུར་རོ་ཏེ་ངར་འཛིན་མེད་ན་ངར་འཛིན་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ༧ །དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཀུན་དུ་ངར་འཛིན་འབྱུང་བར་དམིགས་ན་ཡང་། གཞན་དུ་ན་ངར་འཛིན་མེད་ན་ངར་འཛིན་དེ་མི་དགེ་བའི་སེམས་ཁོ་ན་དང་དེ་མཚུངས་པར་ལྡན་རུང་གི་དགེ་དང་ལུང་མ་བསྟན་ལ་དེ་མཚུངས་ལྡན་དུ་འབྱུང་མི་རིགས་ན་ཡང་། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པས་སྦྱིན་སོགས་དགེ་བའི་སེམས་ལའང་ངར་འཛིན་འཇུག་པས་སོ། །དགེ་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་། མཚུངས་ལྡན་དུ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བས་གོང་བཤད་སྐྱོན་འདིར་ཉོན་ཡིད་འདོད་པ་ལ་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ཉོན་ཡིད་མེད་ན་མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་པ་མེད་པ་དང་། 12-15-5a མིག་ཤེས་སོགས་ལྔ་པོ་དག་དང་ཡིད་ཤེས་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་དེ་འགལ་ཏེ་མིག་ཤེས་ལ་མིག་སོགས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནམ་གནས་ཡིན་ན། ཡིད་ལ་ཉོན་ཡིད་མེད་ན་དེ་མེད་པས་སོ། །གཞན་གྱི་གཞུང་ལས་གང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གནས་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། །ཀུན་གཞི་གནས་མིན་ནམ་ཞེ་ན་མིན་ཏེ། བདག་པོའི་རྐྱེན་དུ་བརྗོད་པས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་ནི་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །ཉོན་ཡིད་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །གང་དག་སྙིང་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་ཅི་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ཡིད་ཤེས་སྐྱེ་བའི་གནས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་རྣམ་རྟོག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཟུགས་ལ་བརྟེན་པའི་མིག་ཤེས་སོག

【現代漢語翻譯】執著於四種狀態，那是意識產生所有煩惱的根源。進入意識是因為能夠辨別色等各自的對境，所以是意識。因此，薄伽梵（Bhagavan，世尊）說，『心』、『意』和『意識』。如果沒有染污意，就會有無明等煩惱與其他煩惱不混合的過失；也會與眼識等五識沒有相同的法性或相似之處，因為眼識等有各自的所依，如眼等。而對於意來說，染污意是所依，如果沒有染污意，就會變得與五識不同，成為無所依。這就是說，五種意識的所依，與其一同變化的，就是眼等。因為執著于『我』，所以會有沒有『意』這個名稱的過失，因為緊隨其後的意已經停止了，所以不能那樣說。這樣會沒有無想和滅盡定的區別，因為前者是其他意識停止，但染污意仍然存在，而滅盡定是染污意停止，不存在。如果無想中沒有染污意，那麼在那裡出生的其他眾生最初就不會有煩惱，因為沒有我執，就會出生沒有我執之因的狀態。如果認為所有善、非善、無記的心中，總是會產生我執，那麼，如果沒有我執，我執只能與非善心相應，而不能與善和無記心相應。但事實並非如此，因為佈施等善心中也會產生我執。與善等一同產生，並且普遍相應，所以不會有上述的過失，因此需要染污意。這裡有一段偈頌：如果沒有染污意，就不會有不混合的無明。如果承認眼識等五識與意識相同，那就是矛盾的，因為眼識有眼等作為主因或處所，而意如果沒有染污意，就沒有這個條件。其他宗派認為，沒有任何意識是沒有一同產生的處所的。如果認為阿賴耶識（kun gzhi，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種子的儲藏處）不是處所，那是不對的，因為它是作為主因而被承認的。阿賴耶識是意識的俱生因，而染污意是主因。有些人說，存在於心中的任何物質都是意識產生的處所，這只是一種臆測。依賴於物質的眼識等……

【English Translation】 Grasping at the four states, that is the basis of all afflictions arising from consciousness. Entering consciousness is because it can distinguish the respective objects of form, etc., therefore it is consciousness. Therefore, the Bhagavan (Blessed One) said, 'mind', 'intellect', and 'consciousness'. If there is no afflicted mind, there will be the fault of ignorance and other afflictions not being mixed with other afflictions; it will also not have the same Dharma nature or similarity with the five consciousnesses such as eye consciousness, because the eye consciousness, etc., have their respective supports, such as the eye, etc. For the mind, the afflicted mind is the support, and if there is no afflicted mind, it will become different from the five consciousnesses, becoming without support. That is to say, the support of the five consciousnesses, which changes together with it, is the eye, etc. Because of grasping at 'I', there will be the fault of not having the name 'mind', because the mind immediately following has ceased, so it cannot be said that way. This will have no distinction between non-perception and cessation, because the former is the cessation of other consciousnesses, but the afflicted mind still exists, while cessation is the cessation of the afflicted mind, and does not exist. If there is no afflicted mind in non-perception, then other beings born there will not have afflictions at the beginning, because without self-grasping, they will be born in a state without the cause of self-grasping. If it is thought that in all virtuous, non-virtuous, and neutral minds, self-grasping always arises, then, if there is no self-grasping, self-grasping can only be associated with non-virtuous minds, and cannot be associated with virtuous and neutral minds. But this is not the case, because self-grasping also arises in virtuous minds such as giving. Arising together with virtue, etc., and universally associated, so there will be no above-mentioned fault, therefore the afflicted mind is needed. Here is a verse: If there is no afflicted mind, there will be no unmixed ignorance. If it is admitted that the five consciousnesses such as eye consciousness are the same as mind consciousness, that is contradictory, because eye consciousness has the eye, etc., as the main cause or place, while the mind, if there is no afflicted mind, does not have this condition. Other schools believe that there is no consciousness that does not have a place that arises together with it. If it is thought that the Alaya consciousness (kun gzhi, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal Chinese meaning: storehouse of all seeds) is not the place, that is not correct, because it is recognized as the main cause. The Alaya consciousness is the co-emergent cause of mind consciousness, while the afflicted mind is the main cause. Some say that any substance existing in the heart is the place where mind consciousness arises, which is just speculation. Eye consciousness, etc., relying on substance...

ས་བཞི་ནི་ད་ལྟའི་ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་རྟོག་གི་འདས་མ་འོངས་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང་འགོག་སྙོམས་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ་ངོ་བོ་ལ་ཐ་དད་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་བྱེ་བྲག་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ངར་སེམས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་དོ་ཞེས་པའི་ངེས་ཚིག་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་གནས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ལ། །ངར་འཛིན་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ལ་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་མི་འཐད་དེ་སྐྱེ་སྲིད་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་ངར་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པར་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ངར་འཛིན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཅན་ཡིན་ན་འཕགས་པས་སྨད་པའི་གནས་སུ་མི་རིགས་ཏེ་བསྔགས་པའི་འོས་སོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད་མེད་ན། །མ་འདྲེས་པའི་མ་རིག་པ་མེད་པ་དང་ལྔ་པོ་དང་འདྲ་བ་གཉིས་མེད་གསུམ་པོ་ནི་སྙོམས་འཇུག་གི་བྱེ་བྲག་ངེས་ཚིག་ངར་འཛིན་མེད་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར། །དེ་མེད་ན་ནི་ངར་འཛིན་པ། །ཀུན་ན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མ་འདྲེས་ 12-15-5b པའི་མ་རིག་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱི་བགེགས་སུ་རྟག་གྱུར་དང་། །དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ། །སྦྱིན་པ་སྦྱིན་ཚེ་ང་སྦྱིན་པོ་སྙམ་པ་སོགས་མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་འདོད། །ངར་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་རིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། །མ་རིག་པ་ཡང་སེམས་བྱུང་ཡིན་པས་གནས་མེད་པར་མི་འབྱུང་ཏེ། དེའི་གནས་ནི་ཉོན་ཡིད་མིན་པ་གཞན་མེད། སྦྱིན་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་ང་སྦྱིན་པ་བྱེད་དོ། །ཞེས་སེམས་པས་སོ། །དགེ་སེམས་ནི་མ་རིག་པའི་གནས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །ཉོན་ཡིད་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་པས་བསྒྲིབ་ལ་དགེ་མི་དགེར་ལུང་མ་བསྟན་ནོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མ་གཏོགས་པར་སེམས་ཀྱི་ལུས་གསུམ་པ་མི་དམིགས་ཏེ། ཞེས་པ་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་གྱི་སྒྲའི་ལུས་སམ་སྒྲ་ཡི་གདགས་གཞི་ནི། ཡིད་ནི་འགགས་མ་ཐག་པའི་རྣམ་ཤེས། རྣམ་ཤེས་ནི་དྲུག་པོ་ཚོགས་དྲུག་གོ་ཞེས་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པར་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཀྱང་། སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་ཡིན་པར་དོན་གྱིས་ཤེས་སོ་གསུངས། ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་གཞན་འབྱུང་ངོ་། །འཇུག་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བསགས་ཤིང་གང་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་གསུངས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཀུན་གཞི་འམ་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མ་བསྟན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོ་རྟོགས་དཀའ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཤེས་བྱ་

【現代漢語翻譯】如果認為四禪是安住于現在的境界，而不緣於過去和未來，以及無想和滅盡定之間存在差別，那是不合理的，因為它們的本體沒有差別。因此，它們會變得沒有差別，並且會產生『因為執著自我，所以是意』這樣的定義缺失的過失。在無想定的狀態中，相續的生起，會產生沒有我執的過失，因為相續的生起不應沒有煩惱，因為生有是具有煩惱的。具有我執是其原因，在任何情況下都是不合理的。如果是有不執著的相續，那就不應受到聖者的呵責，而應受到讚歎。如果沒有煩惱的意，那麼就不會有不共的無明，並且五者和二者相同，三者是定的差別，與不執著的定義相違背。如果沒有它，那麼就不會有執著我者，不共的無明是進入證悟真實義的心的障礙，並且在善、不善和無記的心的狀態中都會產生。佈施時認為『我是佈施者』等，是不共的無明。具有我執，如果沒有無明就不會產生。無明也是心所，所以不會沒有處所而產生，它的處所不是煩惱意，沒有其他。佈施時，心裡想著『我是佈施者』。善心不能作為無明的處所。煩惱意是煩惱的，所以是遮蔽的，對於善、不善是無記的。除了阿賴耶識之外，沒有第三種心的身體可以指認。心、意和識這三個詞的身體或詞的指代對象是：意是剛剛停止的識，識是六識，也就是六根。雖然普遍認為它們是不同的，但心是阿賴耶識，這是通過意義來理解的。一切種子都從阿賴耶識中產生，意和識也是如此。被入識所包含的法（事物）的種子，具有各種不同的能力，通過各種不同的方式積累和充滿。這是心的定義。為什麼在聲聞乘中沒有講阿賴耶或者取識呢？那是因為它屬於難以理解的細微所知，爲了總結，聲聞們對於所知

【English Translation】 If one thinks that the four Dhyānas (meditative absorptions) are dwelling in the present state and do not relate to the past and future, and that there is a difference between the state of 'without perception' and the 'absorption of cessation', it is unreasonable because their essence is not different. Therefore, they would become indistinguishable, and there would be the fault of lacking a definition such as 'because of clinging to self, it is mind'. In the state of 'without perception', the continuity of rebirth would have the fault of being without self-grasping, because the continuity of rebirth should not be without afflictions, as the 'becoming' (bhava) is afflicted. Having self-grasping as its cause is unreasonable in any case. If it is a continuum without self-grasping, then it should not be blamed by the noble ones but should be praised. If there is no afflicted mind, then there would be no unshared ignorance, and the five and the two would be the same, and the three would be the difference of absorption, which contradicts the definition of non-grasping. If that does not exist, then there will be no self-graspers. Unshared ignorance is always an obstacle to the mind that engages in seeing the true meaning, and it arises in all states of mind, whether virtuous, non-virtuous, or neutral. When giving, thinking 'I am the giver' etc., is considered unshared ignorance. Having self-grasping will not arise without ignorance. Ignorance is also a mental factor, so it will not arise without a place. That place is not the afflicted mind; there is no other. At the time of giving, one thinks, 'I am the giver.' A virtuous mind cannot be the place of ignorance. The afflicted mind is afflicted, so it is obscured and is neutral regarding virtue and non-virtue. Apart from the Ālaya-vijñāna (storehouse consciousness), no third body of mind can be pointed out. The body of the words or the referent of the words 'mind', 'manas' (intellect), and 'vijñāna' (consciousness) is: manas is the consciousness that has just ceased, and vijñāna is the six consciousnesses, that is, the six senses. Although it is commonly accepted that they are different, it is understood by meaning that mind is the Ālaya-vijñāna. All seeds arise from the Ālaya-vijñāna, and so do manas and vijñāna. The seeds of dharmas (phenomena) contained by the entering consciousness, having various different capacities, are accumulated and filled in various ways. This is the definition of mind. Why is the Ālaya or the grasping consciousness not taught in the Śrāvakayāna (vehicle of hearers)? That is because it belongs to subtle knowable objects that are difficult to realize, in order to summarize. The hearers, regarding knowable objects

ཕྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལྷག་པར་ཤེས་པ་ལ་གཏོགས་པ་མིན་ཏེ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ 12-15-6a ཐབས་ཙམ་འདོད་པས། དེ་དག་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་བསྟན་པ་མེད་པར་ཡང་། བདག་དོན་འབའ་ཞིག་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཤེས་པར་གྱུར་པས་ཉོན་སྒྲིབ་རགས་པ་ཉིད་ལས་རྣམ་གྲོལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་ཏོ། །བྱང་སེམས་རྣམས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷག་པར་བརྟགས་ཤིང་ཤེས་པ་ལ་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་དག་ལ་དེ་བསྟན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཕྲ་བ་དེ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་བསྟན་ཏེ། གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་རྣམ་པ་བཞི་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། སྐྱེ་དགུ་ད་ལྟའི་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་མདོར་བསྟན། འདས་པའི་དུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ། མ་འོངས་པའི་ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་ལ། ད་ལྟ་བའི་ཀུན་གཞི་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ན་ཉན་འདོད་ལ། ཞེས་པ་ནས། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་བར་དང་།ཕལ་ཆེན་སྡེ་པའི་ལུང་ལས་ཀྱང་། རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ས་སྟོན་སྡེ་པའི་ལུང་ལས། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཞེས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བསྟན་ཏོ། །ལ་ལར་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དང་འདུ་ཤེས་མེད་སོགས་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པར་སྣང་ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་བརྟན་པ་ལ་དེ་དག་གི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་། སེམས་དང་། རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་། ལེན་པའི་རྣམ་ 12-15-6b ཤེས་དང་། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་དང་། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་པོ་ཆེ་ཐོག་མར་བཏོད་བ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་པ་ཁ་ཅིག་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་ཚིག་འབྲུ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་གཅིག་སྙམ་པ་མི་འཐད་དེ། ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་ཐ་དད་པར་དམིགས་པ་བཞིན། སེམས་ཀྱང་དོན་ཐ་དད་ཡོད་པས་དེ་གསུམ་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གོང་དུ་ཀུན་གཞི་ཞེས་གསུངས་པ་ཉེར་ལེན་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཀུན་གཞིར་གསུངས་སོ་ཞེས་དང་། ཡང་བདེ་ཚོར་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང་། འཇིག་ལྟ་ལ་ཀུན་གཞིར་གསུངས་སྙམ་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་བཞག་པའི་ཚུལ་ལྟར་དེ་ལྟར་བཞག་པ་ལ་མི་རུང་བ་མེད་ཀྱང་། དངོས་ཀྱི་བརྗོད་དོན་ཀུན་གཞི་མ་ཤེས་པར་ལུང་དོན་དེ་ལྟར་བཟུང་ན་ཡང་། མ་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བཟུང་བ་ནི་ཆེས་བཟང་སྟེ། ཉེར་ལེན་ཕུང་ལྔ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་པ་དག་དང་མི་མཐུན་པས་ཤིན་ཏུ་འདོད་པ་མེད་པས་དེ་དག་ལ་དགའ་ཞིང་སྦྱོར་བ་མི་རིགས་ཏེ་དེ་དག་དེ་

【現代漢語翻譯】並非所有細微之處都屬於徹底瞭解的範疇，因為（小乘行者）僅僅希求平息輪迴的痛苦。因此，即使不為他們宣說阿賴耶識，他們也能通過了解痛苦等，獲得僅僅是自身利益的因，從而從粗重的煩惱障中解脫出來，所以才不宣說。菩薩們屬於對所有所知進行徹底考察和了解的範疇，因此為他們宣說阿賴耶識，因為不瞭解細微的所知，就難以獲得一切智智。然而，即使僅僅是名稱不同的阿賴耶識，也在聲聞乘中有所宣說。如在《一源流出經》中，宣說了如來出現的四種利益，其中簡要地說：『眾生喜愛當下的阿賴耶。』『過去時的阿賴耶已經過去，未來時的阿賴耶令人歡喜，如果爲了捨棄當下的阿賴耶而宣說佛法，他們才會樂於聽聞。』直到『這種稀有奇妙的佛法也會在世間出現。』大眾部（的經典）中也說：『根本識。』說一切有部（的經典）中，也用『輪迴存在的蘊』這樣的名稱來表示它。在某些情況下，無心狀態，如無色界和無想定等，雖然顯現為心識中斷，但由於阿賴耶識的相續恒常，這些狀態的心識種子不會斷絕。阿賴耶識、心、根本識、取識、輪迴存在的蘊、有支，這些名稱都是最初開創阿賴耶識這一偉大道路的說法。有些聲聞乘行者認為心、意、識雖然詞語不同，但意義相同，這種想法是不合理的，因為意和識的對境是不同的。心也有不同的意義，所以要區分這三者。如果認為前面所說的『阿賴耶』是指五取蘊，或者認為對快樂的感受與貪慾以及我見是阿賴耶，那麼按照聲聞乘的觀點這樣安立並沒有不妥之處。但是，如果不瞭解真實的所指，而這樣理解經文，那麼未被愚昧所迷惑的人們最好還是將阿賴耶識作為所指，因為五取蘊與生於極度痛苦的惡趣眾生是格格不入的，因此不應貪戀和執著於五取蘊。

【English Translation】 Not all subtle details belong to the category of thorough understanding, because (Śrāvakas) only desire to pacify the suffering of Saṃsāra (cyclic existence). Therefore, even without explaining the Ālayavijñāna (storehouse consciousness) to them, they can understand suffering etc. as the cause of obtaining only their own benefit, and thus be liberated from the gross kleśavarana (afflictive obscurations), so it is not explained. Bodhisattvas belong to the category of thoroughly examining and understanding all knowable objects, so it is explained to them, because without knowing the subtle knowable objects, it is not easy to obtain Sarvajñāna-jñāna (omniscient wisdom). However, even the Ālayavijñāna, which is merely a different name, is also explained in the Śrāvakayāna (vehicle of hearers). For example, in the Sutra of the Benefits of the Appearance of the Tathāgata (Thus-Gone One) from One Source, which explains the four benefits of the appearance of the Tathāgata, it is briefly stated: 'Beings delight in the present Ālaya.' 'The Ālaya of the past has passed, the Ālaya of the future is delightful, if the Dharma is taught to abandon the present Ālaya, they will be willing to listen.' Up to 'This rare and wonderful Dharma will also appear in the world.' In the Vinaya of the Mahāsāṃghika (Great Assembly Sect), it also says: 'Root consciousness.' In the Vinaya of the Sarvāstivāda (Everything Exists Sect), it is also indicated by the name 'Aggregates as long as Saṃsāra exists.' In some cases, in states of mindlessness, such as the Formless Realm and the Non-Conceptual Realm, although it appears that the mind stream is interrupted, the seeds of those states of mind do not cease because the continuity of the Ālayavijñāna is constant. Ālayavijñāna, Mind, Root Consciousness, Grasping Consciousness, Aggregates as long as Saṃsāra exists, and Limb of Existence, these terms are the initial establishment of the great path of Ālayavijñāna. Some Śrāvakas think that mind, intellect, and consciousness are different words but have the same meaning, which is unreasonable, because the objects of intellect and consciousness are different. Mind also has a different meaning, so these three should be distinguished. If it is thought that the 'Ālaya' mentioned above refers to the five aggregates of grasping, or that the feeling of pleasure with attachment and the view of self are the Ālaya, then there is nothing wrong with establishing it in this way according to the Śrāvakayāna. However, if one grasps the meaning of the scriptures in this way without understanding the actual referent, the Ālayavijñāna, then it is best for those who are not deluded to grasp the Ālayavijñāna as the referent, because the five aggregates of grasping are incompatible with those born in the extremely painful lower realms, so it is not appropriate to be delighted and attached to them.

དང་འབྲལ་བར་འདོད་པས་སོ། །བདེ་ཚོར་ཆགས་བཅས་ཀྱང་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ན་མེད་ཅིང་། བདེ་ཚོར་དེ་ལྡན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པས་དེ་དག་དེར་ཡང་སྦྱོར་བ་མི་རིགས་སོ། །འཇིག་ལྟ་ཡང་ཆོས་འདི་བ་བདག་མེད་ལ་མོས་པ་དང་མི་མཐུན་པས་དེ་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་མི་རིགས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ནང་གི་བདག་གི་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་གཞིའི་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ངན་སོང་བ་རྣམས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཞིག་པར་འདོད་ 12-15-7a ཀྱང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་བདག་ཏུ་ཆགས་པས་བཅིངས་པ་དེ་དག་དེ་ཞིག་པར་འདོད་པ་མིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ན་བདེ་བ་མེད་ཀྱང་། ཀུན་གཞིའི་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡོད་ཅིང་། ཆོས་འདི་པ་རྣམས་ལ་བདག་ལྟ་དང་མི་མཐུན་ཟིན་ཀྱང་། སེམས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བདག་ཆགས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡོད་དོ་སྟེ་ཡོད་པ་ཙམ་བཟློག་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། རྒྱུ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ། ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་ས་བོན་ཡོངས་སུ་འཛིན་མི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་ན། དེ་ནི་ཆོས་གཞན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་ཀུན་ཉོན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པའོ། །གསུམ་པ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཀུན་ཉོན་གྱི་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་གཞི་དེ་བྱུང་བའོ། །བག་ཆགས་ཞེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་མིང་འདིའི་བརྗོད་བྱ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་གང་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སླད་ཀྱིས་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིང་འདིའི་བརྗོད་བྱ་སྟེ།དཔེར་ན་ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་གིས་བསྒོས་པ། ཏིལ་དང་མེ་ཏོག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་ཀྱང་ཏིལ་རྣམས་མེ་ཏོག་དེའི་དྲི་གཞན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་བ་དང་། འདོད་ཆགས་སོགས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ 12-15-7b བག་ཆགས། འདོད་ཆགས་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་ཀྱང་སེམས་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་དང་། མང་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་མང་ཐོས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱང་། ཐོས་པ་དེ་ཡིད་བྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་ཀྱང་སེམས་ནི་དེ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་སྟེ། བག་ཆགས་དེས་ཟིན་པ་ལ་ཆོས་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟར། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡང་ཚུལ་དེ་ལྟར་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁམས་སྣ་ཚོགས་པར་བལྟའོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡོད་པའི་ས་བོན་དེ་དག་ཐ་དད་དམ། ཐ་དད་པ་མིན་ཞེ་ན། ས་བོན་ལ་མྱུ་གུའི་དབྱིབས་སོགས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ས་བོན་ལས་ཐ་དད་མིན་ལ

【現代漢語翻譯】因為想要分離的緣故。對於樂受的執著，在第四禪及以上是不存在的。與具有樂受的眾生不一致，因此將那些眾生與此聯繫起來是不合理的。對於我見，也與此宗派信奉的無我相違背，因此將那些見解與此聯繫起來是不合理的。將阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）視為內在自我的名稱所依的基礎事物，那些極度痛苦的惡道眾生，雖然想要痛苦的蘊（蘊，梵文：skandha，梵文羅馬擬音：skandha，漢語字面意思：蘊）解脫，但由於對阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的執著而被束縛，他們並不想讓它解脫。雖然在第四禪及以上沒有樂受，但對阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的執著是相關的。即使此宗派與我見不一致，但對心識阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的執著仍然存在，僅僅是存在這一點是無法否認的。阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的特徵有三種：建立自性、建立為因、建立為果。第一，由於它具有無法完全持有由一切雜染之法（kunnyon gyi cho，梵文：kleśa-dharma，梵文羅馬擬音：kleśa-dharma，漢語字面意思：煩惱法）的習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣）所產生的種子的能力，因此，它是其他法產生的因的特徵。第二，因為它具有產生一切法的能力，所以它始終作為一切雜染的因存在。第三，從無始以來，阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）是依賴於一切雜染的習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣）而產生的。習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣）是什麼？這個名稱的含義是什麼？凡是與某種法同時生起和滅去，並因此成為後來產生該法的因的，就是這個名稱的含義。例如，用花薰染芝麻，芝麻和花同時生起和滅去，但芝麻會成為產生花香的原因。又如，貪慾等行為的貪慾等習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣），貪慾等與心識同時生起和滅去，但心識會成為其原因。又如，博學者的博學習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣），聽聞與作意同時生起和滅去，但心識會成為表達它的原因。就像被習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣）所控制就被稱為法執一樣。對於阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識），也應以同樣的方式看待各種習氣（bagchag，梵文：vāsanā，梵文羅馬擬音：vāsanā，漢語字面意思：習氣）的界。阿賴耶識（kunyaizhi namshe，梵文：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）中存在的種子是各不相同，還是不相同呢？種子產生苗芽的形狀等能力與種子本身並不相同。

【English Translation】 Because of the desire to separate. Attachment to pleasurable feelings does not exist in the fourth dhyana (bsam gtan bzhi pa) and above. It is inconsistent with sentient beings who possess pleasurable feelings, so it is unreasonable to associate those beings with it. As for the view of self, it also contradicts the belief in no-self of this school, so it is unreasonable to associate those views with it. Those extremely suffering beings in the lower realms, who regard the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) as the basis for attaching the term 'inner self', although they want the aggregates of suffering to be destroyed, they do not want it to be destroyed because they are bound by attachment to the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness). Although there is no pleasure in the fourth dhyana (bsam gtan bzhi pa) and above, attachment to the mind of the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) is related. Even though this school is inconsistent with the view of self, attachment to the mind of the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) still exists, and the mere existence of this cannot be denied. The characteristics of the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) are threefold: establishing its own nature, establishing it as a cause, and establishing it as a result. First, because it possesses the inability to fully hold the seeds produced by the habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) of all defiled dharmas (kunnyon gyi cho, Sanskrit: kleśa-dharma, Romanized Sanskrit: kleśa-dharma, literal meaning: afflictive dharmas), it is the characteristic of being the cause of the arising of other dharmas. Second, because it has the power to generate all dharmas, it always exists as the cause of all defilements. Third, from beginningless time, the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) has arisen dependent on the habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) of all defilements. What is a habitual tendency (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit)? What is the meaning of this name? Whatever arises and ceases simultaneously with a certain dharma, and thereby becomes the cause of the subsequent arising of that dharma, that is the meaning of this name. For example, sesame seeds infused with flowers, the sesame seeds and flowers arise and cease simultaneously, but the sesame seeds become the cause of producing the fragrance of that flower. Also, the habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) of actions such as desire, desire and so on arise and cease simultaneously with the mind, but the mind becomes the cause of it. Also, the habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) of the learned, hearing and mental activity arise and cease simultaneously, but the mind becomes the cause of expressing it. Just as being controlled by habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) is called clinging to dharma. For the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) as well, the realm of various habitual tendencies (bagchag, Sanskrit: vāsanā, Romanized Sanskrit: vāsanā, literal meaning: habit) should be viewed in the same way. Are the seeds present in the alaya-vijñana (kunyaizhi namshe, Sanskrit: ālaya-vijñāna, Romanized Sanskrit: ālaya-vijñāna, literal meaning: storehouse consciousness) different or not different? The ability of the seeds to produce the shape of sprouts, etc., is not different from the seeds themselves.

། ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་དང་དོན་གཅིག་མིན་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་རྫས་སུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་མིན་པའང་མིན་མོད་ཀྱི། ཆོས་གང་དེ་འབྱུང་བའི་མཐུའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དེ་འབྲས་བུ་བཞིན་བྱུང་བ་ལ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱའོ་སྟེ། ༧ །ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་དེ་དག་དུས་མཉམ་དུ་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཅིག་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ན། དཔེར་ན་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་འབྱུང་བ་དང་། སྙིང་པོ་ཚིག་པ་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་པ་དང་། མདུང་ཁྱིམ་ཡང་དུས་མཉམ་པ་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་ནས་མི་འགྱེལ་བ་བཞིན་དུ་བལྟའོ། །འདིས་ཆོས་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་རྒྱུ་དངོས་སུ་རུང་བར་གྲུབ་བོ། ༧ །ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར། ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྒྱུར་གྱུར་བ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་གཞན་མ་དམིགས་ 12-15-8a པས་སོ། ༧ །བག་ཆགས་ཐ་དད་མིན་ལ་སྣ་ཚོགས་མིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐ་དད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་ཅི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། དཔེར་ན་ཚིག་གུའི་རྩི་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་རས་སྣ་ཚོགས་སུ་མི་སྣང་བ། སྐུད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཅིངས་བའི་གོས་ལ་སྣ་ཚོགས་མི་སྣང་ཡང་གང་ཚེ་ཚོན་གྱི་སྣོད་དུ་བཅུག་པ་དེའི་ཚེ་རས་ལ་ཚོན་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་སྣ་ཚོགས་དུ་མ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་ཡང་། བག་ཆགས་ཀྱི་དུས་ན་སྣ་ཚོགས་སྨིན་ཡང་། འབྲས་བུ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་ཚོན་སྣོད་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ན་སྣ་ཚོགས་ཚད་མེད་པ་སྟོན་ཏེ། འདི་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་སོ་སྐྱེས་རྟོགས་དཀའ་ཞིང་ཕྲ་བ་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་དཀའ་བས་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་ནང་གི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྟེན་འབྲེལ་ནི་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཅན་དང་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྟེ་རྟོགས་དཀའ་བ་ཕྲ་བའི་དོན་ཏོ། ། 第二.十二緣起 གཉིས་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཏེ། བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་དབྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་དངོས་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་རགས་པ་རྟོགས་སླ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 說所知處 རྟེན་འབྲེལ་དང་པོའི་དོན་ལ་རྨོངས་པ་དག་ཁ་ཅིག་གིས་ཆོས་རྣམས་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་རྟོག །ཁ་ཅིག་སྔོན་བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་འཛིན། དེ་བཞིན་ 12-15-8b དབང་ཕྱུག་གི

【現代漢語翻譯】正如種子和它的力量並非完全相同，它們在本質上既非完全相同也非完全不同。任何事物產生的特殊力量，即阿賴耶識（kun gzhi rnam shes，梵文：ālayavijñāna，英文：Ālaya-vijñāna，漢語字面意思：一切之基礎的意識），就像果實一樣顯現，這被稱為一切種子（sa bon thams cad pa）。阿賴耶識（kun gzhi rnam shes）和染污法（kun nyon gyi chos）如何同時成為彼此的原因呢？例如，燈焰的產生和燈芯的燃燒是同時的，又如房屋的棟樑互相支撐而不倒塌一樣。這證明了兩種法同時存在，並且可以作為直接的共同原因。正如阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes）是染污法（kun nyon gyi chos）的原因一樣，染污法也被認為是阿賴耶識的原因和條件。因為它們互相成為原因，所以沒有必要尋找其他的原因和條件。如果習氣（bag chags）既非不同也非相同，那麼它如何能成為各種不同法的起因呢？例如，用各種顏色的染料染色的布，看起來並不相同；用各種線縫製的衣服，看起來也不相同。但是，當把布放入染缸時，布上會顯現出各種不同的顏色。同樣，薰染在阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes）上的習氣，在習氣存在時，各種果報已經成熟。當與顯現果實的條件相遇，並顯現出來時，就會顯現出無數的差別。這是大乘（theg pa chen po）中，凡夫難以理解的深奧之處，即使是阿羅漢（dgra bcom）也難以理解，是最深奧的緣起（rten cing 'brel bar 'byung ba）之理。簡而言之，緣起（rten 'brel）有兩種：區分自性（ngo bo nyid rnam par 'byed pa can）和區分苦與非苦（sdug pa dang mi sdug pa rnam par 'byed pa can）。第一種是依靠阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes）而產生諸法，因為阿賴耶識的自性會轉變為區分各種法的實體。這是難以理解的細微之處。第二，十二緣起（yan lag bcu gnyis te），是由於善趣和惡趣的苦與非苦的各種差別，而轉變為實體，這是粗顯易懂的。有些人不明白第一種緣起（rten 'brel）的含義，認為諸法是從自在的自性因產生的。有些人認為是從先前的行為產生的。同樣, 自在天（dbang phyug gi）

【English Translation】 Just as a seed and its power are not exactly the same, they are neither completely the same nor completely different in essence. Whatever special power arises, the Ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, Sanskrit: ālayavijñāna, English: Ālaya-vijñāna, literal meaning: the consciousness that is the basis of everything), appears like a fruit, and this is called the all-seeds (sa bon thams cad pa). How can the Ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes) and defiled dharmas (kun nyon gyi chos) simultaneously become the cause of each other? For example, the arising of a lamp flame and the burning of the wick are simultaneous, just as the pillars of a house support each other without collapsing. This proves that two dharmas exist simultaneously and can serve as a direct common cause. Just as the Ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes) is the cause of defiled dharmas (kun nyon gyi chos), defiled dharmas are also regarded as the cause and condition of the Ālaya-vijñāna. Because they become causes for each other, there is no need to seek other causes and conditions. If habits (bag chags) are neither different nor the same, how can they be the cause of various different dharmas? For example, cloth dyed with various colors of dye does not appear the same; clothes sewn with various threads do not appear the same. However, when the cloth is placed in a dye vat, various different colors appear on the cloth. Similarly, the habits imprinted on the Ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes), when the habits exist, various retributions have already matured. When encountering the conditions for manifesting the fruit and manifesting, countless differences appear. This is a profound point in the Mahāyāna (theg pa chen po) that is difficult for ordinary people to understand, and even Arhats (dgra bcom) find it difficult to understand. It is the most profound principle of dependent origination (rten cing 'brel bar 'byung ba). In short, there are two types of dependent origination (rten 'brel): distinguishing self-nature (ngo bo nyid rnam par 'byed pa can) and distinguishing suffering and non-suffering (sdug pa dang mi sdug pa rnam par 'byed pa can). The first is the arising of dharmas relying on the Ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes), because the self-nature of the Ālaya-vijñāna transforms into the entity that distinguishes various dharmas. This is a subtle point that is difficult to understand. Second, the twelve links of dependent origination (yan lag bcu gnyis te), is the transformation into entities due to the various differences of suffering and non-suffering in happy and unhappy realms, which is coarse and easy to understand. Some people do not understand the meaning of the first type of dependent origination (rten 'brel) and think that dharmas arise from the inherent nature cause. Some think they arise from previous actions. Similarly, Īśvara (dbang phyug gi)

ས་སྤྲུལ་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཆད་ལྟ་བས་རྒྱུ་མེད་པ་དང་རྐྱེན་མེད་པར་བྱུང་བར་རྟོག་གོ། །རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་པ་ལ་རྨོངས་པས་བདག་ལ་ལས་བྱེད་པོ་དང་འབྲས་བུ་ཟ་བ་པོར་རྟོག་སྟེ། དཔེར་ན་དམུས་ལོང་དུ་མ་གླང་པོ་ཆེ་མ་མཐོང་བ་དག་གིས་གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལ་རེག་ནས་གླང་པོ་ཆེ་བཤོལ་མདའ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྨྲ། མཆེ་བ་ལ་རེག་པས་གཏུན་ཤིང་ལྟ་བུར་སེམས། རྣ་བ་ལ་རེག་པས་ཞིབ་མ་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སོགས་ཟེར་བ་ལྟར། རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་པོའི་དོན་མི་ཤེས་པ་མ་རིག་པས་དམུས་ལོང་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས། གླང་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྔར་བསྟན་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་མི་ཤེས་པས། རང་བཞིན་དང་སྔོན་བྱས་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་རྒྱུར་འཛིན་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་འཛིན་ཏེ། ཟ་བོ་དང་བྱེད་པོར་ཡང་འཛིན་ཏོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། དེས་ཁམས་གསུམ་པའི་རིས་ཀྱི་ལུས་མི་མཐུན་སྣ་ཚོགས་དང་འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་ནང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་མི་གསལ་བ་ལུང་མ་བསྟན་པའོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དགེ་མི་དགེ་གཉིས་དང་ཀུན་རྫོབ་ཕྱི་རོལ་ཏེ་དེའི་ས་བོན་ཉིད་དང་ནི། །དམ་པའི་དོན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐ་སྙད་པའི་དོན་དམ་མོ་དེ་དག་ཀུན། །ས་བོན་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །དེ་དག་སྐད་ཅིག་པ་དང་ས་བོན་དང་དེ་འཛིན་ལྷན་ཅིག་བྱུང་པ། །དེ་ནི་ཇི་སྲིད་གཉེན་པོ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་ 12-15-9a སུ་འབྱུང་བར་འདོད། །ས་བོན་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་དང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། །ས་བོན་ལས་རང་རང་གི་འབྲས་བུས་བཟུང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །བརྟན་པ་བསྒོ་བཞི་ལུང་མ་བསྟན་པ་ལ་བསྒོ་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་བག་ཆགས་བཞག་པས་སོ། །འབྲས་བུའང་དེ་ཉིད། དེ་ཉིད་ལ་བསྒོས་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སོ་སོར་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །དེ་ལ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒོས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་པའོ། །མི་བརྟན་པ་རླུང་ལྟ་བུ་ལ་བསྒོ་བྱ་མིན། ལུང་བསྟན་པ་ལ་བསྒོ་བྱ་མིན་ཏེ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་ལ་དྲི་ཞིམ་བཞིན་ནོ། །བསྒོ་བར་འོས་པ་ལ་བསྒོ་ཡི། མི་འོས་པ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ་རྡོ་བ་དང་གསེར་དངུལ་སོགས་ལ་དྲི་ཞིམ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལ་ལྟ་ན་འབྱུང་རྒྱུན་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡོད་ཀྱི་འཇུག་ཤེས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་མེད་དོ། །དེས་

【現代漢語翻譯】關於地（ས་，earth）的化現和個體（གང་ཟག་，person），人們認為它們是從原因產生的，或者由於斷見（ཆད་ལྟ་བ་，theory of annihilation）而認為它們是無因無緣產生的。由於對緣起（རྟེན་འབྲེལ་，dependent origination）的無知，人們認為自我是作者和受者。例如，許多盲人沒有見過大象，他們摸到大象的鼻子，就說大象像一根犁杖；摸到象牙，就認為是木杵；摸到耳朵，就認為是簸箕等等。同樣，不瞭解兩種緣起意義的無明（མ་རིག་པ་，ignorance）之人，就像盲人一樣，不瞭解大象般的阿賴耶識（ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་，store consciousness）的自性，即先前所說的自相（རང་གི་མཚན་ཉིད་，own characteristic）和因果關係，因此執著于自性（རང་བཞིན་，nature）、先作者（སྔོན་བྱས་，former action）和自在天（དབང་ཕྱུག་，Ishvara）等為原因，或者認為沒有原因，也執著于受者和作者。簡而言之，阿賴耶識的自性是異熟識（རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་，vipāka-vijñāna），是所有法的種子（ས་བོན་，bīja）。它包含了三界（ཁམས་གསུམ་པ་，three realms）中各種不同的身體和五道（འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་，five destinies）。外境和內在的阿賴耶識是不明顯的、無記的（ལུང་མ་བསྟན་པ་，avyākṛta）。阿賴耶識與善（དགེ་，virtue）與非善（མི་དགེ་，non-virtue）二者以及世俗（ཀུན་རྫོབ་，saṃvṛti）的外境，即其種子本身相關聯；勝義諦（དམ་པའི་དོན་，paramārtha）是阿賴耶識，即所有法的種子，是名言（ཐ་སྙད་པའི་，conventional）的勝義諦。這些都被認為是六種種子。這些種子是剎那生滅的，與種子和執持它們的（心識）同時產生。它們持續不斷地生起，直到對治（གཉེན་པོ་，antidote）生起為止。這些種子各自是確定的，依賴於因緣，並且通過各自的果來證明。對於堅固的、應被教誡的無記事物，需要進行教誡，因為一切法的因是阿賴耶識，一切法顯現的習氣（བག་ཆགས་，vāsanā）都儲存在其中。果也是它本身，因為它本身被教誡。自性被稱為異熟識，即一切種子。獲得各自自性的就是異熟。一切種子所教誡的就是一切。對於不堅固的、如風一般的事物，不應進行教誡。對於已被預言的事物，也不應進行教誡，就像將香味賦予不香之物一樣。應該對值得教誡的事物進行教誡，不應該對不值得教誡的事物進行教誡，就像將香味賦予石頭、金銀等物一樣。如果觀察剎那生滅、生起和持續等現象，這些都存在於阿賴耶識中，而入識（འཇུག་ཤེས་，active consciousness）則不具備這些特徵。因此，

【English Translation】 Regarding the manifestation of earth (ས་, earth) and individuals (གང་ཟག་, person), people believe they arise from causes, or due to the theory of annihilation (ཆད་ལྟ་བ་, uccheda-dṛṣṭi), they assume they arise without cause or condition. Due to ignorance of dependent origination (རྟེན་འབྲེལ་, pratītyasamutpāda), people consider the self as the agent and the enjoyer. For example, many blind people who have not seen an elephant touch the elephant's trunk and say the elephant is like a plow handle; touching the tusk, they think it is like a pestle; touching the ear, they say it is like a winnowing basket, and so on. Similarly, those who do not understand the meaning of the two dependent originations, like the blind due to ignorance (མ་རིག་པ་, avidyā), do not understand the nature of the store consciousness (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་, ālayavijñāna), which is like an elephant, i.e., its own characteristic (རང་གི་མཚན་ཉིད་, svalakṣaṇa) and how it transforms into cause and effect as previously explained. Therefore, they grasp at nature (རང་བཞིན་, prakṛti), former action (སྔོན་བྱས་, pūrva-kṛta), and Ishvara (དབང་ཕྱུག་, īśvara) as causes, or they also assume there is no cause, and they also grasp at the enjoyer and the agent. In short, the nature of the store consciousness is the resultant consciousness (རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་, vipākavijñāna), which is all the seeds (ས་བོན་, bīja) of all dharmas. It encompasses the various different bodies of the three realms (ཁམས་གསུམ་པ་, triloka) and all five destinies (འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་, pañca-gati). External objects and the internal store consciousness are indistinct and unindicated (ལུང་མ་བསྟན་པ་, avyākṛta). The store consciousness is associated with both virtue (དགེ་, kuśala) and non-virtue (མི་དགེ་, akuśala), and the conventional (ཀུན་རྫོབ་, saṃvṛti) external world, i.e., its seeds themselves; the ultimate truth (དམ་པའི་དོན་, paramārtha) is the store consciousness, i.e., the seeds of all dharmas, which are the conventional ultimate truth. These are all considered as six types of seeds. These seeds are momentary, arising simultaneously with the seeds and the (consciousness) that holds them. They arise continuously until the antidote (གཉེན་པོ་, pratipakṣa) arises. These seeds are each definite, dependent on conditions, and proven by their respective fruits. For stable, unindicated things that should be instructed, instruction is needed because the cause of all dharmas is the store consciousness, in which the habitual tendencies (བག་ཆགས་, vāsanā) of the appearance of all dharmas are deposited. The result is also itself, because it itself is instructed. The nature is called the resultant consciousness, which is all the seeds. That which obtains its own nature separately is the result. That which is instructed by all the seeds is all. For unstable things, like the wind, instruction should not be given. For things that have been predicted, instruction should not be given, just as fragrance is given to something that is not fragrant. Instruction should be given to what is worthy of instruction, and not to what is not worthy, just as fragrance is given to stones, gold, silver, etc. If one observes momentariness, arising, continuity, etc., all these exist in the store consciousness, but the active consciousness (འཇུག་ཤེས་, pravṛtti-vijñāna) does not have such characteristics. Therefore,

ན། བསྒོ་བྱ་དེ་སྒོ་བར་བྱེད་དང་འབྲེལ་བ་ལས། །སྒོ་བར་བྱེད་ཀྱི་དེ་ནི་གཞན་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པ། །དེ་ནི་བག་ཆགས་མཚན་ཉིད་དོ་དེའི་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་འཐད་དོ། །འཇུག་ཤེས་དྲུག་པོ་དག་ལ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་མེད་དེ། །མིག་སོགས་རྟེན་གཞན་དང་གཞན། དམིགས་པ་གཞན། ཡིད་བྱེད་གཞན་པའི་ཐ་དད་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། ༧ །སྐད་ཅིག་འགགས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རིགས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་བསྒོའོ་ཞེས་བྱ་ན་ནི་གཞན་ལས་གཞན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མིག་སོགས་གཟུགས་དང་བར་རིགས་མཐུན་པས་སོ། ༧ །ཕྱི་དང༡་ནང་གི་ས༡་བོན་དེ། །བསྐྱེད་པ༢་དང་ནི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་ 12-15-9b འཕེན༢་པར་བྱེད་པར་འདོད། །ཕྱིའི་ས་བོན་མ་བཏབ་ནང་གི་ཤི་བ་འཕེན་པའི་ཕྱིར། །མདའ་ནི་གང་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གྱི་བར་དུ་མི་ལྟུང་བཞིན། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་བོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནང་གི་ས་བོན་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། །ཕྱི་རོལ་གཞན་ལུག་གི་རྭ་ལས་དུ་རྦ་སོགས་དང་ས་ལུ་སོགས་ས་བོན་མ་བཏབ་པའམ། །ནང་གི་ས་བོན་ནི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐོས་སོགས་བག་ཆགས་མེད་ན་ནི། །དེ་འབྲས་ཐོས་པ་སོགས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ཕྱིར། །བྱས་དང་མ་བྱས་འཇིག་དང་ཕྲད། །ཉེས་པར་འགྱུར་བས་འགལ་ཕྱིར་རོ། །ནང་གི་ས་བོན་ཕྱིར་རོལ་གྱི་ས་བོན་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནོ། ༧ །འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་གང་ཡིན་པ་ལུས་དང་ལྷ་སོགས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ཏེ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་བས་སོ། །དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། གཅིག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །གཉིས་པ་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཚོར་བས་ཉེ་བར་སྤྱོད་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང་། །དེ་ཡི་འཇུག་བྱེད་འདུ་བྱེད་ཉིད་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་གཞི་དང་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དེ་གཉིས་གཅིག་གི་རྐྱེན་གཅིག་ཡིན་པ་ནི། ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས།ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སྦྱོར། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་དག་ལ་ཡང་ཀུན་གཞི་དེ་དེ་བཞིན་སྦྱོར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དང་། །རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་གྱི་དངོས་པོར་རྟག་ཏུ་སྦྱོར། །གང་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་ 12-15-10a རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ཡིན་ཚེ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན། དེ་རྒྱུ་ཡིན་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གསུམ་སྟེ། འཁོར་བའམ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། འདོད་མི་འདོད་འགྲོ་བས་བྱེད་པ་དང་། ལུས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ནོ། ། མ་ལ་བུ་རྣམས་བདག་ཅག་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིན་ནོ།

【現代漢語翻譯】問：所薰染的事物與能薰染的事物相關聯，但能薰染的事物並非總是如此，這是為什麼呢？答：這是因為習氣具有這樣的特性，阿賴耶識（kun gzhi，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）中的習氣是可以被薰染的。六種入識與習氣無關，因為眼等所依不同，所緣不同，作意不同，存在這三種差別。又因為剎那滅，所以不會同時生起。如果說入識的種類沒有關聯也可以被薰染，那麼就會出現『他生他』的過失，因為眼等與色等種類相同。外種和內種，被認為是在生起和最終之間起作用。如果不播種外種，內種就會增長。就像箭在射出的路徑中不會墜落一樣。偈頌說：『外境的種子是這樣的，但內心的種子卻不是這樣。』外境如羊角上的杜鵑等，或者稻穀等，如果不播種種子，就不會生長。但內心的種子並非如此認為，如果沒有聽聞等的習氣，就不會產生聽聞等的結果。如果這樣，就會出現已作和未作、壞滅和相遇的過失，因為這是相違的。內心的種子以外境的種子為緣，因此，阿賴耶識是習氣的所依。其他的入識，無論是什麼，都是在身體和天等一切有情中行使作用，因為所緣和行相不會完全斷絕。《辨中邊論》中說：『第一，阿賴耶識是緣的行相；第二，入識是行使作用的。』感受是行使作用，意識是完全斷絕，而它的入行是行，是心所生。如經中所說。阿賴耶識和入識這兩種識，一個是另一個的緣，如《阿毗達磨經》中說：『一切法都與生起阿賴耶識相關聯，阿賴耶識也同樣與它們相關聯。』這樣，兩者就總是果的體性和因的緣的體性相關聯。當阿賴耶識是因時，它就是果；當它是因時，阿賴耶識就是果。經中說：『三者是緣起：輪迴或自性，欲與不欲的行作，以及身體的行使作用。』母親對孩子們說：『我們是屬於您的。』

【English Translation】 Q: Why is it that what is to be perfumed is related to what does the perfuming, but what does the perfuming is not always so? A: This is because the predispositions have such a characteristic, and the predispositions in the Ālayavijñāna (kun gzhi, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, Chinese literal meaning: storehouse consciousness) are suitable for being perfumed. The six entering consciousnesses are unrelated to predispositions because the bases such as the eye are different, the objects are different, and the attention is different, there being these three distinctions. Also, because it ceases momentarily, it does not arise simultaneously. If it is said that the types of entering consciousnesses can be perfumed even without a relationship, then the fault of 'other arising from other' would occur, because the eye and so forth are of the same type as form and so forth. The external seed and the internal seed are considered to function between arising and the ultimate end. If the external seed is not sown, the internal seed will grow. Just as an arrow does not fall in the path where it goes. The verse says: 'The external seeds are like this, but the internal seeds are not like that.' External things such as cuckoos on sheep's horns, or rice and so on, will not grow if the seeds are not sown. But the internal seeds are not considered to be like that, for if there are no predispositions of hearing and so forth, the result of hearing and so forth will not arise. If so, the faults of what has been done and what has not been done, destruction and encounter, would occur, because this is contradictory. The internal seed takes the external seed as a condition, therefore, the Ālayavijñāna is the basis of predispositions. The other entering consciousnesses, whatever they may be, function in all beings such as bodies and gods, because the object and aspect are not completely cut off. The Distinguishing the Middle from the Extremes says: 'First, the Ālayavijñāna is the aspect of a condition; second, the entering consciousness is what functions.' Feeling is what functions, consciousness is what completely cuts off, and its entering action is action, which is mind-born. As it is said in the sutra. These two consciousnesses, the Ālayavijñāna and the entering consciousness, are each other's condition, as the Abhidharma Sutra says: 'All dharmas are associated with the arising of the Ālayavijñāna, and the Ālayavijñāna is also associated with them in the same way.' Thus, the two are always associated with the nature of the fruit and the nature of the condition of the cause. When the Ālayavijñāna is the cause, it is the fruit; when it is the cause, the Ālayavijñāna is the fruit. The sutra says: 'The three are dependent arising: cyclic existence or self-nature, the action of desire and non-desire, and the functioning of the body.' The mother says to the children: 'We belong to you.'

།མས་ཀྱང་ཁྱོད་ངའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་དང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་འབྱེད་ལ་རྣམ་ཤེས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ན། རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་པ་ལ་ཀུན་གཞི་དེ་གང་གི་རྐྱེན་ཡིན་ཞེ་ན་དངོས་སུ་ན མ་རིག་སོགས་ཀྱི་དབང་གིས་འདུ་བྱེད་འབྱུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ཡང་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏོ། །ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོ་རྐྱེན་དུས་སྐྱེ་ཞེ་ན། མིག་དབང་སོགས་བདག་པོ་དང་། གཟུགས་སོགས་དམིགས་པ་དང་། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ། །འདི་ལྟར་འཁོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་འབྱེད་པ་པ་དང་། འདོད་པ་དང་། མི་འདོད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་པ་འགྲོ་བ་པ་དང་། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྐྱེན་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རྣམ་གྲངས་དང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལྟར་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་མིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་ན། ཀུན་ཉོན་གསུམ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་གཉིས་རྣམ་བྱང་མི་རུང་བས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན། ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ 12-15-10b ཆགས་ས་བོན་དུ་བྱས་པ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལ་བཞག་མི་རུང་སྟེ། མིག་ཤེས་གང་ཞིག་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་གང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འགགས་པ་མིག་ཤེས་དེ་ཉིད་ལ་འདོད་ཆགས་སོགས་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་བསྒོ་ཡི་རྣ་ཤེས་སོགས་གཞན་ལ་མིན་ནོ། །མིག་ཤེས་དགགས་ནས་རྣ་ཤེས་སོགས་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་མེད་ཅིང་། བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་མིག་ཤེས་ཀྱང་མི་དམིགས་ཏེ། དེ་འགགས་ཤིང་གཞན་གྱིས་བར་ཆོད་པ་ཡིན་ལ། འདས་པ་གང་ཞིག་ད་ལྟ་མེད་པ་དེ་ལས་ཆགས་སོགས་དང་བཅས་པར་འབྱུང་མི་རུང་ཏེ་འདས་པའི་ལས་རྣམ་སྨིན་བྱུང་ཟིན་པ་ལས་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འདས་པའི་ལས་ལས་རྣམ་སྨིན་འབྱུང་བ་ནི་དེའི་བག་ཆགས་ལས་སོ། ༧ །མིག་ཤེས་གང་ཞིག་ཆགས་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དུས་མཉམ་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཡང་བག་ཆགས་བསྒོ་མི་རུང་ངོ་འདོད་ཆགས་མིག་ཤེས་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་རིགས། རེ་ཤིག་འདོད་ཆགས་ལ་རང་ཉིད་རང་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ནི་མིག་ཤེས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་གནས་པས་གནས་ལ་བསྒོ་ཡི་བཟློག་པ་མི་རིགས་པས་སོ། །རང་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བས་སོ་གསུངས། རང་གི་རྒྱུན་མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གིས་མི་འདོར་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཡང་མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།

【現代漢語翻譯】就像母親說：『你是我的』一樣。如果第一個緣起是自性顯現，並且那些識相互之間是因緣，那麼第二個緣起，阿賴耶識是何者的因緣呢？實際上，由於無明等的作用，行產生，所以是因緣，但也是主宰之緣。此外，對於近取緣起，六識是否在因緣時產生呢？眼根等是主宰，色等是所緣，相似者是無間緣，由這些產生。如此，三種緣起顯現：如此，輪迴是自性顯現，意欲和不意欲的第二個緣起是行者，近取緣起的因是剛才所說的這四種。如此，阿賴耶識以名稱和體性的方式安立。正如阿賴耶識以名稱和體性顯示一樣，難道不是趣入識嗎？如果不存在如此安立的阿賴耶識，那麼遍染三者和超越世間二者就無法清凈。如果不存在阿賴耶識，那麼煩惱遍染的習氣種子就無法安立在六識上。如果某個眼識與貪等煩惱和隨煩惱一起產生並滅盡，那麼那個眼識本身就成為貪等習氣的因，而不是其他耳識等。眼識滅盡后，被其他耳識等間隔，那麼就沒有貪等的習氣，並且習氣的處所眼識也無法觀察到，因為它已經滅盡並被其他間隔。已經過去的事物現在不存在，因此不可能與貪等一起產生，就像過去的行為已經產生異熟，不可能再產生異熟果一樣。過去的行為產生異熟，是從其習氣中產生的。如果某個眼識與貪等一起產生，那麼也不能在同時的識上熏習習氣，貪從眼識中產生，這怎麼合理呢？稍微思考一下，貪不是它自己，因為貪依賴於眼識而存在，並且安住于眼識，因此不可能在安住處熏習，這是不合理的。自性造作是相違的。因為自己的相續不穩定。有些人不捨棄，因為識也不穩定。有些人不捨棄，因為識也不穩定。

【English Translation】 It is like a mother saying, 'You are mine.' If the first dependent origination is the manifestation of self-nature, and those consciousnesses are causal conditions for each other, then for the second dependent origination, what is the Alaya consciousness a condition for? Actually, due to the influence of ignorance etc., actions arise, so it is a causal condition, but also a lordly condition. Furthermore, for the closely appropriating dependent origination, do the six consciousnesses arise at the time of conditions? The eye faculty etc. are the lords, forms etc. are the objects, and the similar is the immediately preceding condition, from these they arise. Thus, the three types of dependent origination manifest: Thus, samsara is the manifestation of self-nature, the second dependent origination of desire and non-desire is the goer, and the cause of the closely appropriating dependent origination is these four just mentioned. Thus, the Alaya consciousness is established by way of names and characteristics. Just as the Alaya consciousness is shown by names and characteristics, is it not the entering consciousness? If the Alaya consciousness thus established does not exist, then the three pervasively defiled and the two transcendent cannot be purified. If the Alaya consciousness does not exist, then the seeds of habitual tendencies pervasively defiled by afflictions cannot be established on the six consciousnesses. If a certain eye consciousness arises and ceases together with afflictions such as attachment and secondary afflictions, then that eye consciousness itself becomes the cause of the habitual tendencies of attachment etc., not other ear consciousnesses etc. After the eye consciousness ceases, being interrupted by other ear consciousnesses etc., then there is no habitual tendency of attachment etc., and the place of the habitual tendency, the eye consciousness, cannot be observed either, because it has ceased and been interrupted by others. Things that have passed do not exist now, so it is impossible to arise together with attachment etc., just as past actions have already produced their fully ripened result, and cannot produce the fruit of fully ripened result again. Past actions produce fully ripened results from their habitual tendencies. If a certain eye consciousness arises together with attachment etc., then one cannot instill habitual tendencies on the simultaneous consciousness either. How is it reasonable that attachment arises from the eye consciousness? Think a little, attachment is not itself, because attachment relies on the eye consciousness to exist, and abides in the eye consciousness, so it is unreasonable to instill in the abiding place. Self-creation is contradictory. Because one's own continuum is unstable. Some do not abandon, because consciousness is also unstable. Some do not abandon, because consciousness is also unstable.

།རྣམ་ཤེས་གཞན་རྣ་ཤེས་སོགས་ལའང་མིན་ཏེ། དེ་དག་གི་གནས་མིག་སོགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། མིག་ཤེས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་རྣ་ཤེས་སོགས་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་མེད་པས་སོ། །མིག་ཤེས་རང་གི་ 12-15-11a དངོས་པོ་ལ་མིག་ཤེས་རང་གི་བག་ཆགས་མིན་ཏེ། རང་གི་དངོས་པོ་ལ་བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་མེད་དོ་དེ་གཉིས་མེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་མིག་ཤེས་ལ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་བག་ཆགས་བསྒོས་པར་མི་རུང་ངོ་། །མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཞན་གྱིས་བསྒོས་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། མིག་ཤེས་བཞིན་འཇུག་ཤེས་གཞན་ལ་ཅི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ༧ །གང་ས་གོང་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནས་འཕོས་ཏེ་འདོད་ཁམས་འདིར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་བ་ཐོག་མ་ཉིད་དེ་ཡང་ས་བོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་བའི་བག་ཆགས་དེ་གནས་བསྒོ་བྱའི་འཇུག་ཤེས་དྲུག་དང་བཅས་པ་སྔར་འགགས་ནས་འདས་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་སྤོང་བའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་བྱུང་ན་དེ་མིན་གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ནི་འགགས་ཏེ་མེད་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་པར་གཉེན་པོའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ནི་བསྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་གྱི་ས་བོན་དང་བཅས་པར་མི་རུང་སྟེ། རྣམ་བྱང་དང་ཉོན་མོངས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་ཅི་ལ་གནས་ཞེས་སོ། ༧ ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན། མཐོང་ལམ་དེའི་འོག་ཏུ་འཇུག་ཤེས་འབྱུང་བ་ན། སྔར་གྱི་བག་ཆགས་དེ་རྟེན་ནམ་གནས་དང་འཇུག་ཤེས་བཅས་པ་འདས་ནས་ཡུན་རིང་སོང་བས་མེད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རྗེས་ཀྱི་འཇུག་ཤེས་དེ་དག་ས་བོན་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ 12-15-11b ཞིང་། དེས་སྔར་གོམས་པའི་དགེ་མི་དགེ་དང་ཐོས་སོགས་དྲན་པས་ན་སེམས་རྒྱུད་མ་ཆད་པར་ཤེས་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ཉོན་འབྱུང་བར་མི་རུང་ངོ་། ༧ །ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཇི་ལྟར་མི་རུང་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མིག་སོགས་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཆགས་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཅན་འབྱུང་བར་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པར་འཇུག་ཤེས་དྲུག་གིས་སྐྱེ་བ་ལེན་ནམ་སྙམ་ན། མིག་ཤེས་སོགས་འདོད་ཆགས་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་མི་རིགས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མིང་དང་གཟུགས་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་གྱི་མིག་ཤེས་སོགས་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་སོང་བ་དེ། ད་ལྟར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ད

【現代漢語翻譯】其他識也不是耳識等，因為它們的處所，如眼等是各不相同的。眼識的貪慾等與耳識等同時生起和滅去是不可能的。眼識自己的事物也不是眼識自己的習氣，因為對於自己的事物來說，能教和所教不可能同時生起和滅去，因為這兩者是不存在的。因此，對於眼識來說，貪等煩惱和近煩惱不可能薰染習氣。眼識也不能被其他的識所薰染，就像眼識一樣，對於其他的入識也應該如理了知。從無色界上層天界死後投生到欲界的人，他們的識最初就變成煩惱，這也將變成無種子，因為煩惱的習氣與六入識一起，作為所教和能教，之前已經滅盡消失了。如果生起對治煩惱的入流道的見道所斷的識，那麼其他的世間識都會滅盡消失，如果沒有阿賴耶識，那麼對治識就不能與修道所斷的煩惱和近煩惱的種子一起存在，因為清凈識和煩惱在本體上是相違背的，不可能同時生起和滅去。那麼，煩惱的種子存在於哪裡呢？如果沒有阿賴耶識，那麼在見道之後生起入識時，之前的習氣，作為所依或處所，以及入識都已經過去很久了，已經不存在了，因此，之後的入識將從無種子中產生。因此，這將變成從無因中產生，並且因為能夠回憶起以前習慣的善與非善以及聽聞等，所以能夠知道心相續沒有斷絕。因此，如果沒有阿賴耶，煩惱的遍行煩惱是不可能產生的。業的遍行煩惱怎麼不可能產生呢？如果沒有阿賴耶識，那麼由於行（saṃskāra，梵文，saṃskāra，行，造作）的緣故，眼等入識的識與貪等同時產生，如果不承認阿賴耶，那麼六入識會受生嗎？眼識等與貪等同時生起，不可能是從以前的行中產生的，因為識緣名色（nāmarūpa，梵文，nāmarūpa，名色，精神現象和物質現象）的緣故。以前的眼識等是剎那性的，那些已經滅去很久的識，現在連線相續是不可能的。

【English Translation】 Other consciousnesses are not ear consciousnesses, etc., because their locations, such as the eye, etc., are different. It is impossible for the desire, etc., of eye consciousness to arise and cease simultaneously with ear consciousness, etc. The eye consciousness itself, is also not the habit of eye consciousness itself, because for one's own object, the one who teaches and the one who is taught cannot arise and cease simultaneously, because these two do not exist. Therefore, for eye consciousness, it is impossible for afflictions such as desire and near afflictions to imprint habits. Eye consciousness also cannot be imprinted by other consciousnesses, just like eye consciousness, one should understand other entering consciousnesses accordingly. Those who die from the upper realms of the formless realm and are born in the desire realm, their consciousnesses initially become afflicted, and this will also become seedless, because the habits of affliction, together with the six entering consciousnesses, as the taught and the teacher, have already ceased and disappeared. If the consciousness of the stream-enterer's path that overcomes afflictions arises, then all other worldly consciousnesses will cease and disappear. If there is no Ālayavijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，阿賴耶識), then the antidote consciousness cannot exist together with the seeds of afflictions and near afflictions that are to be abandoned on the path of cultivation, because pure consciousness and afflictions are contradictory in nature and cannot arise and cease simultaneously. So, where do the seeds of affliction reside? If there is no Ālayavijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，阿賴耶識), then when entering consciousness arises after the path of seeing, the previous habits, as the basis or location, and the entering consciousness have already passed for a long time and no longer exist. Therefore, the subsequent entering consciousness will arise from no seed. Therefore, this will become arising from no cause, and because one can recall the previously habitual good and non-good deeds and hearing, etc., one can know that the mind stream has not been cut off. Therefore, if there is no Ālayavijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，阿賴耶識), it is impossible for the pervasive afflictions of afflictions to arise. How is it impossible for the pervasive afflictions of karma to arise? If there is no Ālayavijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，阿賴耶識), then due to the Saṃskāra (འདུ་བྱེད་，संस्कार，saṃskāra，行), the consciousness of the entering consciousnesses such as the eye arises simultaneously with desire, etc. If one does not accept the Ālayavijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，阿賴耶識), then will the six entering consciousnesses take rebirth? The eye consciousness, etc., arising simultaneously with desire, etc., cannot arise from previous Saṃskāra (འདུ་བྱེད་，संस्कार，saṃskāra，行), because of the arising of name and form (nāmarūpa，མིང་དང་གཟུགས་，नामरूप，nāmarūpa，名色) due to consciousness. The previous eye consciousness, etc., are momentary, and those consciousnesses that have ceased for a long time cannot connect the continuum now.

ུས་ཀྱི་མིང་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་མི་རུང་སྟེ་ཉེས་པ་མང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཉེས་པ་འདིར་དོགས་ནས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དུས་ན། བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་སོང་བ་ཡིན་ལ། ༧ །དེའི་བར་མཚམས་སྤྲེལ་བྱེད་ཤེས་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པ་གང་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པས་སོ། །རང་ཆགས་སྡང་གིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་ནི་ལུང་མ་བསྟན་མིན་ལ། རྣམ་སྨིན་ནི་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པས་དེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ཅན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །འཇུག་ཤེས་འདུ་བྱེད་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་རྣམས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་བག་ཆགས་བསྐྱེད་ན་ནི་རུང་ངོ་། །འདུ་བྱེད་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་ན། འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱུར་བའི་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་མི་རུང་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་དངོས་སུ་ཕྱོགས་པའམ་འཇུག་པ་རྙེད་པ་སྲིད་པ་ 12-15-12a ཡིན་གྱིས། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་རྣམ་ཤེས་མི་འཐད་དེ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་འབྱིན་པར་ཕྱོགས་པར་གྱུར་པ་ན་ལས་དེ་གང་དུ་གནས་ན་སྲིད་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱང་མི་རུང་ངོ་མི་རུང་ཞིང་། འདུ་བྱེད་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་དེ་མེད་ན་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །སྐྱེ་བའི་ཀུན་ཉོན་ཇི་ལྟར་མི་རུང་ན། ཉིང་མཚམས་འབྲེལ་བའམ་སྦྲེལ་བ་ནི་སྔ་ཕྱི་བར་མ་ཆད་དུ་སྦྲེལ་བ་སྟེ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་ནས་ཤི་འཕོས་པའི་ཡིད་བར་དོའི་སྲིད་པར་གནས་ཚེ། ཡིད་ཤེས་ཆགས་སྡང་གི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྤྲེལ་ཏེ་སྐྱེ་ལ། ཡིད་ཤེས་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་བར་དོའི་སྲིད་པར་གཏོགས་པས་དེ་འགགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མའི་མངལ་དུ་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱང་བསྡུས་པ་ནུར་ནུར་པོ་ཉིད་དུ་བརྒྱལ་ལོ། །བརྒྱལ་ན་བརྒྱལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་མའི་མངལ་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་ཡིད་ཤེས་བརྒྱལ་ན་ནི། བརྒྱལ་ལ་བརྟེན་ནས་མའི་མངལ་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། བརྒྱལ་བ་ཞེས་པ་མངལ་དུ་སྐྱེས་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། སྐྱེ་སྲིད་བཟུང་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དད་སོགས་དགེ་བ་དང་། ཆགས་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་མི་དགེ་བ་དང་། བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་མྱོང་བ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པ་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཤེས་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་རིམ་པས་འབྱུང་དགོས་ཀྱང་། བརྒྱལ་བའི་ཚེ་ཡིད་ཤེས་འགགས་ལ་མེད་པས་དེས་ཁུ་ཁྲག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་བཟུང་ནས་གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་སྟེ་མངལ་

【現代漢語翻譯】如果說，名色是識的因，那是不行的，因為會有很多過失。如果考慮到這個過失，認為中陰時期的意識是識，那也是不行的。因為中陰意識的那個時候，福德、非福德和不動行已經停止很久了。第七，在那期間，沒有任何能維繫相續的常恒之識存在。由於自生的貪嗔之心所生的中陰之識並非無記，而異熟是無記，所以它不能作為行的因。如果說，與行相應的入胎識在阿賴耶識中留下習氣，那倒是可以的。如果沒有完全被行所薰染的識，那麼當果報顯現時，就無法通過取蘊之因來維繫生命。因為只有在習氣存在的情況下，業的異熟才能真正顯現或進入，這是可能的。但中陰意識並非如此。如果說，被習氣薰染的識是不合理的，因為如果它不存在，那麼當果報顯現時，業將存在於何處？因此，如果沒有阿賴耶識，業的煩惱也不可能存在。第七，如果沒有行作為因產生識，那麼就無法通過取蘊之因來維繫生命。第七，那麼，生的煩惱怎麼會不存在呢？因為連線或結合中陰，就是連線前後不間斷的相續，這是不可能的。例如，從沒有入定的狀態中死去，並處于中陰狀態時，意識帶著貪嗔煩惱連線中陰，從而產生下一世。這個帶著煩惱的意識屬於中陰狀態，它停止后，識可能會在母胎中產生，但會立即昏厥。如果昏厥，就不會進入母胎。因此，如果意識昏厥，就不會因為昏厥而進入母胎。昏厥意味著在母胎中出生並執取異熟。執取生有之後，才能依次產生與信心等善法、貪慾等不善法以及苦樂感受相應的、具有分別唸的後世意識。但在昏厥時，意識已經停止不存在了，它怎麼能執取精血之性的身體，從而產生後世呢？怎麼能進入母胎呢？ 12-15-12a

【English Translation】 If you say that name and form are the cause of consciousness, that is not acceptable, because there would be many faults. If you consider this fault and think that the consciousness of the intermediate state is consciousness, that is also not acceptable. Because at the time of the intermediate state consciousness, merit, non-merit, and unwavering actions have ceased for a long time. Seventh, during that time, there is no constant consciousness that can maintain the continuity. Since the intermediate state consciousness born from self-generated attachment and aversion is not indeterminate, and the result is indeterminate, it cannot be the cause of action. If you say that the entering-womb consciousness corresponding to action leaves habitual imprints in the Alaya consciousness, that is acceptable. If there is no consciousness completely influenced by action, then when the fruition manifests, it is impossible to maintain life through the cause of grasping aggregates. Because only when habitual imprints exist can the fruition of karma truly manifest or enter, this is possible. But the intermediate state consciousness is not like that. If you say that the consciousness influenced by habitual imprints is unreasonable, because if it does not exist, then when the fruition manifests, where will the karma reside? Therefore, if there is no Alaya consciousness, the afflictions of karma cannot exist either. Seventh, if consciousness does not arise from action as a cause, then it is impossible to maintain life through the cause of grasping aggregates. Seventh, then, how can the afflictions of birth not exist? Because connecting or combining the intermediate state is connecting the continuous sequence without interruption, which is impossible. For example, when someone dies from a state of non-meditation and remains in the intermediate state, consciousness connects the intermediate state with afflictions of attachment and aversion, thereby giving rise to the next life. This consciousness with afflictions belongs to the intermediate state, and after it ceases, consciousness may arise in the mother's womb, but it will immediately faint. If it faints, it will not enter the mother's womb. Therefore, if consciousness faints, it will not enter the mother's womb because of fainting. Fainting means being born in the womb and grasping the result. After grasping the existence of birth, the subsequent consciousness with discrimination, corresponding to virtuous qualities such as faith, non-virtuous qualities such as attachment, and experiences of pleasure and pain, can arise in sequence. But when fainting, consciousness has ceased to exist, how can it grasp the body of the nature of semen and blood, thereby giving rise to the next life? How can it enter the mother's womb? 12-15-12a

དུ་ཞུགས་པའང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞུགས་པ་པོའི་ཤེས་པ་བརྒྱལ་ཡོད་པར་སླར་ 12-15-12b དཔྱོད། དེས་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལུང་དུ་མ་བསྟན་ན། དམིགས་རྣམ་མ་ཆད་པ་བཏང་སྙོམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཡིད་བརྒྱལ་བ་ཞེས་པ་དེ་དང་། གང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་འདུ་བྱེད་ཅན་རྣམ་སྨིན་མིན་པ་ལུང་བསྟན་པ། དམིགས་རྣམ་རིས་ཆད་པ། བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་ཤེས་ཞིག་དང་། ཡིད་ཤེས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཡོད་དགོས་ན་དེ་ནི་མདོ་དང་འགལ་ཏེ། ཁྱེད་ནི་འདི་སྐད་འདོན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ལྔ་ཕྱི་མེད་པར་འབྱུང་བ་གནས་མ་ཡིན་ཞིང་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་མི་སྨྲའམ། དེ་གཉིས་ཡིད་ཤེས་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་སྨིན་རྒྱུན་ཆད་ན་ནི་སྲོག་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ལ། རྣམ་སྨིན་མེད་ན་འགྲོ་བ་ལྔ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་ཤེས་བརྒྱལ་བ་དེ་ཡིད་ཤེས་སུ་མི་རིགས་ཏེ། གང་ཡིད་ཤེས་ཉིད་དུ་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པའམ་རྟག་པ་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཅན་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་དཔེར་ན་དུས་ཕྱི་ལ་འབྱུང་བའི་ཡིད་ཤེས་བཞིན་ནོ། །ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཐམས་ཅད་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་ཉོན་མོངས་ཅན་གནས་ཡིན་ཏེ། བར་དོའི་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་གནས་སྐབས་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པར་དམིགས་པ་ནི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་རྟག་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་གནས་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བའི་སྲིད་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཞེས་འདོད་པས་སོ། །དེས་ན་ཁོ་རང་གི་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བཟློག་པར་བསྟན་པའོ། །ཡང་ན་ཉོན་མོངས་བཞི་དང་མཚུངས་ལྡན་ཉོན་མོངས་ཅན་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡིད་ཤེས་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀས་རང་ཡུལ་ལ་དམིགས་པར་ཁས་ལེན་ཏེ། འཇུག་ཤེས་སོ་ 12-15-13a སོའི་ཡུལ་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སེམས་བརྒྱལ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རང་གི་དམིགས་པ་མི་གཅོད་པས་ཡིད་ཤེས་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་འགོག་སྙོམས་ཀྱི་སེམས་དང་མཚུངས་པར་ཕྱིར་བརྒལ་མི་རུང་སྟེ་དེ་ནི་ཡིད་ཤེས་སུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནའང་འདིར་དམིགས་པ་མི་དམིགས་པས་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པ་ཡིན་གྱི། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཡོད་བཞིན་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་དོ། །ཡིད་ཤེས་ཀྱི་གནས་མིག་སོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཤེས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་མའི་མངལ་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་ཤེས་བརྒྱལ་བ་དེ་ཡིད་ཤེས་སུ་མི་རིགས་ཏེ། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཡིད་ཤེས་ནི་དུས་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གནས་ཡིན་པ་ཁས་བླ

【現代漢語翻譯】也不是進入者，因為進入者的意識已經昏厥，需要重新審視。因此，在那時，如果不說明不依賴於心的顯現作用，而是具有異熟性質（vipāka）的無記（avyākrta），那麼，不間斷地緣取對境，與舍（upekṣā）相應的昏厥之意，以及依賴於它的有作用的非異熟無記，間斷地緣取對境，與苦樂感受相應的意識，這兩種意識必須同時存在，這與經部相違背。你不是這樣說的嗎？兩種識在沒有五根的情況下同時產生是不可能的，沒有機會的。這二者不是一個意識，因為自性不同。如果異熟斷絕，那麼生命之流也會斷絕，如果沒有異熟，那麼五道（五趣）也不會存在。昏厥的意識不應該是意識，因為凡是自他雙方都確定是意識，或者常恒的意識，都不可能是常時染污的，因為它有善、不善、無記三種。這就像未來產生的意識一樣。所有連線相續的心，都是常時染污的，因為中陰（antarābhava）所攝的，緣取生有的狀態，在一切界中都是常時染污的，因為生有被認為是染污的。因此，他自己的立宗的過失，顯示了法（dharma）與其自性相違背。或者，與四種煩惱相應，是常時染污的，因此，連線相續的心是染污的。意識是自他雙方都承認緣取自境的，因為它是了別諸根對境的自性。連線相續的昏厥之心，不間斷地緣取自境，所以不是意識。這不能像止滅定的心一樣反駁，因為那不被認為是意識。即使如此，這裡也不是完全不緣取對境，而是不完全間斷。對於它來說，不是沒有意的對境法，而是存在卻不完全間斷。因為意識的所依眼等不完全具備，所以兩個意識會同時進入母胎。昏厥的意識不應該是意識，因為連線相續的意識總是染污的，這是已經承認的。

【English Translation】 It is also not an enterer, because the consciousness of the enterer has fainted, and needs to be re-examined. Therefore, at that time, if it is not stated that it does not depend on the manifestation of mind, but is of the nature of vipāka (異熟) and is avyākrta (無記), then, continuously taking the object, the fainting mind corresponding to upekṣā (舍), and the active non-vipāka that depends on it, intermittently taking the object, the consciousness corresponding to the feeling of pleasure and pain, these two consciousnesses must exist simultaneously, which contradicts the sutras. Didn't you say that? It is impossible for two consciousnesses to arise simultaneously without the five roots, there is no chance. These two are not one consciousness, because their nature is different. If vipāka is cut off, then the stream of life will also be cut off, and if there is no vipāka, then the five destinies (five realms) will not exist. The fainting consciousness should not be consciousness, because whatever is determined by both oneself and others to be consciousness, or constant consciousness, cannot be constantly defiled, because it has three types: good, non-good, and unindicated. This is like the consciousness that arises in the future. All minds that connect the continuum are constantly defiled, because the state of taking birth, which is included in the antarābhava (中陰), is constantly defiled in all realms, because the state of taking birth is considered defiled. Therefore, his own fault of assertion shows that the dharma (法) contradicts its own nature. Or, corresponding to the four afflictions, it is constantly defiled, therefore, the mind that connects the continuum is defiled. Consciousness is admitted by both oneself and others to take its own object, because it is the nature of distinguishing the objects of the senses. The fainting mind that connects the continuum does not interrupt its own object, so it is not consciousness. This cannot be refuted like the mind of cessation, because that is not considered consciousness. Even so, here it is not completely not taking the object, but not completely interrupting. For it, it is not that there is no object of mind, but it exists but is not completely interrupted. Because the basis of consciousness, such as the eyes, is not fully possessed, two consciousnesses will simultaneously enter the womb. The fainting consciousness should not be consciousness, because the consciousness that connects the continuum is always defiled, which has been admitted.

ང་དང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་མངལ་དུ་ཡིད་ཤེས་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་དེར་བརྒྱལ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། ཡིད་ཤེས་དེ་ཉིད་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ལ་གང་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་མངལ་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན།གལ་ཏེ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་མིང་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ཡང་ཅི་སྟེ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ན་ནི། དེས་ན་གང་ས་བོན་ཀྱི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་མ་ཡིན་ན། གང་རྟེན་པ་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དེ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པར་རུང་རེ་སྐན། དེ་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཁུ་ཁྲག་གི་དབུས་སུ་བརྒྱལ་བཞིན་པ་དེ་ཡིད་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ 12-15-13b ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། ༧ །དེར་མ་ཟད་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་སྦྲེལ་ཟིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་སུ་མི་འཐད་དེ། དེ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ནི་གནས་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་རྒྱུན་མི་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ནི་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ་། །རྣམ་ཤེས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་མིང་མིང་བཞི་དང་གཟུགས་ནུར་ནུར་པོ་སོགས་མདུང་ཁྱིམ་ལྟར་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་མི་རུང་ངོ་། །རྣམ་ཤེས་གཞན་ནི་སེམས་ཅན་འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཟས་སུའང་མི་རུང་སྟེ་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཤེས་མེད་ན་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོ་གང་ཡར་རུང་བས་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཟས་བྱེད་པ་ནི་མི་དམིགས་སོ། ༧ །འདོད་ཁམས་འདི་ནས་འཕོས་ཏེ་ཁམས་གོང་མ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སར་སྐྱེ་བ་ན། ཡིད་ཤེས་ཉོན་མོངས་ཅན་མཉམ་བཞག་མིན་པས་སྐྱེ་བར་མཚམས་སྦྱོར་བར་མི་རུང་སྟེ། སྐྱེ་བའི་ས་བོན་མཉམ་བཞག་མིན་པའི་སེམས་པ་དེའི་རོ་མྱོང་བའི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་ཀུན་གཞི་མིན་པ་གཞན་དེ་མི་འཐད་དོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ནི་གོང་མའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་མེད་པས་སོ། །མཉམ་བཞག་གི་སེམས་ཀྱང་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་མིན་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ས་བོན་ 12-15-14a དང་ས་བོན་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་མི་རུང་ངོ་། །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཐོབ་པ་ཡང་ས་བོན་དུ་མི་རུང་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་པས་སོ། །གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱང་ས་བོན་ཅན་མ་ཡ

【現代漢語翻譯】因為我和意識沒有任何目標可以指向。即使子宮中有意識，也可能處於昏迷狀態，那麼，這個意識本身就是一切種子的載體嗎？或者說，一切種子都依賴於它才能進入子宮？如果它是一切種子的載體，那麼它就被稱為『阿賴耶識』（kun gzhi'i rnam shes，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，一切種子識）的另一種名稱。即使它是一切種子的載體，如果依賴於它，那麼，作為種子之源的意識，難道不是一切種子的載體嗎？如果所依賴的成為結果，那麼它怎麼可能是一切種子的載體呢？因此，在精血中昏迷的意識不是意識，而是成熟的阿賴耶識，被稱為一切種子的載體。此外，連線輪迴的眾生的有色根（dbang po gzugs can，感官）的執取，也只能是阿賴耶識，而不是其他的異熟識（rnam smin gyi rnam shes，成熟的意識），因為其他的意識有各自確定的位置，並且持續性不穩定。沒有被意識所執取的有色根是不可能存在的。意識，即阿賴耶識，以及由它引起的名稱、名四蘊（ming bzhi，四種名蘊，受、想、行、識）和粗糙的色蘊（gzugs nur nur po，粗糙的色），就像茅草屋一樣，彼此依賴，如果缺少異熟識也是不可能的。其他的意識也不能成為眾生的食物，因為它們不能遍及兩種等持（snyoms 'jug gnyis，兩種禪定）和無想狀態（'du shes med pa，無想）。如果沒有阿賴耶識，那麼六種異熟識中的哪一種能夠成為三界眾生的食物呢？這是無法確定的。如果從欲界（'dod khams，kāmadhātu）轉移到更高的色界（gzugs khams，rūpadhātu），並生於禪定之地，那麼，有染污的意識（nyon mongs can，煩惱的）不能作為連線輪迴的媒介，因為輪迴的種子不是禪定，而是體驗非禪定之心的染污種子，除了阿賴耶識之外，其他的都不合理。在欲界中活動的心不是更高界（khams gong ma，上界）的種子，因為兩者不能同時生起和滅亡。禪定的心也不是種子，因為同一個事物不能既是種子又是具有種子的事物。在色界中獲得來世的心也不能作為種子，因為缺少了習氣的阿賴耶識。色蘊的相續也不是具有種子的事物。

【English Translation】 Because neither I nor consciousness has any object to fixate on. Even if there is consciousness in the womb, it may be in a state of unconsciousness. Is that consciousness itself the bearer of all seeds? Or do all seeds rely on it to enter the womb? If it is the bearer of all seeds, then it is called another name for 'Ālayavijñāna' (kun gzhi'i rnam shes). Even if it is the bearer of all seeds, if it relies on it, then isn't the consciousness that is the source of the seeds the bearer of all seeds? If what is relied upon becomes the result, how can it be the bearer of all seeds? Therefore, the consciousness that is unconscious in the sperm and blood is not consciousness, but the matured Ālayavijñāna, which is called the bearer of all seeds. Furthermore, the grasping of the sense faculties (dbang po gzugs can, sense organs) of beings who are connected to rebirth can only be the Ālayavijñāna, and not other Vipāka-vijñāna (rnam smin gyi rnam shes, matured consciousness), because other consciousnesses have their own fixed locations and their continuity is unstable. A sense faculty that is not grasped by consciousness cannot exist. Consciousness, that is, Ālayavijñāna, and the name, the four aggregates of name (ming bzhi, four nāma-skandhas: feeling, perception, volition, and consciousness) and the coarse form (gzugs nur nur po, coarse form) caused by it, are like a thatched house, relying on each other. It is impossible without Vipāka-vijñāna. Other consciousnesses cannot be the food of sentient beings either, because they do not pervade the two Samāpattis (snyoms 'jug gnyis, two attainments) and the state of non-perception ('du shes med pa, non-perception). If there is no Ālayavijñāna, then which of the six Vipāka-vijñānas can be the food of beings in the three realms? This cannot be determined. If one transfers from the desire realm ('dod khams, kāmadhātu) and is born in a place of meditation in the higher form realm (gzugs khams, rūpadhātu), then the afflicted consciousness (nyon mongs can, afflicted) cannot be the medium for connecting to rebirth, because the seed of rebirth is not meditation, but the afflicted seed of experiencing the non-meditative mind. Other than Ālayavijñāna, others are not reasonable. The mind that operates in the desire realm is not the seed of the higher realm (khams gong ma, higher realm), because the two cannot arise and cease simultaneously. The mind of meditation is also not a seed, because the same thing cannot be both a seed and a thing with a seed. The mind that obtains another life in the form realm cannot be a seed either, because it lacks the Ālayavijñāna of habit. The continuum of form is also not something with a seed.

ིན་ཏེ་གཟུགས་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་པ་དེའི་ས་པའི་སེམས་གང་ལ་བག་ཆགས་གནས་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་ངེས་པར་གནས་བཅའ་བར་བྱ་དགོས་སོ། །ཡང་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བའི་རོ་མྱོང་བའི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་དགེ་སེམས་ཡོད་པ་རྣམས་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་དགེ་སེམས་ཀྱང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་མེད་ན། ས་བོན་མེད་ཅིང་གཞི་མེད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་ཅེས་པར་འགྱུར་རོ་དེའི་ཚེ་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་དེའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་དེ་ཉིད་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་མངོན་པར་བྱེད་ཚེ། གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་མེད་པས་དེའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འགྲོ་བ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་དེ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་སུ་འགྱུར་རོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས། རང་ས་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་མེད་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན། དེ་དག་གི་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་འདས་ཀྱི་སེམས་དེའི་གནས་ནི།སྲིད་རྩེ་དང་ཅི་ཡང་མེད་དེ་གཉིས་གང་གི་འགྲོ་བའང་མ་ཡིན་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་པའི་ཡང་གནས་སུ་མི་རུང་ངོ་མྱང་འདས་ནི་འགྲོ་བས་བསྡུས་པ་མིན་ནོ། ༧ །ཡང་ལེགས་བྱས་ཅན་ནམ་ཉེས་བྱེད་དག་འཆི་བ་ན། ལུས་ 12-15-14b སྨད་དམ་སྟོད་ནས་དྲོད་རིམ་ཡལ་འགྱུར་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་པར་མི་རུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཡིད་ཡོད་ཀྱང་ལུས་གཏོང་བ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ཉོན་ནི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་མེད་ན་མི་རུང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་ཤེས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་བྱང་མི་རུང་ན། འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན་ཅིང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པ་མིན་པས། འདོད་པའི་དགེ་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་བྲལ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དེ་ཡང་། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་མེད་ཕྱིར་དེས་བསྒོས་པར་མི་རུང་བས་དེ་ས་བོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་སྤྱོད་ཀྱི་སེམས་འདས་པ་ཚེ་རབས་དུ་མར་སེམས་གཞན་གྱིས་བར་དུ་བཅད་བ་དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་བཞེད་འགགས་ཟིན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་མཉམ་བཞག་གི་རྗེས་ཀྱི་སེམས་དེའི་ས་བོན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་ཆགས་བྲལ་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ལ་གང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བྱུང་དགེ་སེམས་དེ་

【現代漢語翻譯】因為色蘊不接受（種子）。因此，對於無始以來的有情眾生，必須將業習所依的阿賴耶識安置於某處。此外，對於生於無色界的體驗受的煩惱善心者，如果煩惱善心沒有包含一切種子的阿賴耶識，那麼就會變成『無種子，無基礎，無異熟』。那時，一切心和心所都會變成它的實體。當在無色界顯現出世間心時，因為沒有其他的世間心，所以它的異熟之流就會停止，那就會變成無餘涅槃。生於無想和非想非非想處者，因為在自地沒有無漏道，所以在依靠無所有處的心而顯現出世間出世間心時，他們的兩種流都會停止。因為出世間心的處所既不是有頂，也不是無所有處，涅槃之流也不能成為有餘涅槃的處所，涅槃不是流所包含的。 7 。此外，當行善或作惡者死亡時，無論從身體的下部還是上部逐漸失去溫度，都不能沒有阿賴耶識，因為那時即使有意識，捨棄身體的也是阿賴耶識。因此，如果沒有作為一切種子生起的俱生染污阿賴耶識是不行的。如果入定識不能成為世間清凈，因為沒有對欲界的貪著，也沒有獲得色界的心，所以當以欲界的善心來斷除欲界的貪著時，在欲界中所行的瑜伽所生的心，因為不能與在色界中所行的心同時生起和滅去，所以不能被它薰染，因此它不能成為種子。過去的色界行心，被許多世的心所間隔，就像經部宗所認為的那樣，因為已經滅盡不存在了，所以不能成為等持后的心的種子。同樣，對於一切離貪的種子，也應根據情況進行相應的配合。因此，從一個異熟識傳遞到另一個異熟識的一切種子，就是色界行等持心的因緣，而瑜伽所生的善心是... 當行善或作惡者死亡時，無論從身體的下部還是上部逐漸失去溫度，都不能沒有阿賴耶識，因為那時即使有意識，捨棄身體的也是阿賴耶識。因此，如果沒有作為一切種子生起的俱生染污阿賴耶識是不行的。如果入定識不能成為世間清凈，因為沒有對欲界的貪著，也沒有獲得色界的心，所以當以欲界的善心來斷除欲界的貪著時，在欲界中所行的瑜伽所生的心，因為不能與在色界中所行的心同時生起和滅去，所以不能被它薰染，因此它不能成為種子。過去的色界行心，被許多世的心所間隔，就像經部宗所認為的那樣，因為已經滅盡不存在了，所以不能成為等持后的心的種子。同樣，對於一切離貪的種子，也應根據情況進行相應的配合。因此，從一個異熟識傳遞到另一個異熟識的一切種子，就是色界行等持心的因緣，而瑜伽所生的善心是...

【English Translation】 Because the form aggregate does not accept (seeds). Therefore, for sentient beings who have existed since beginningless time, the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) where karmic imprints reside must be established somewhere. Furthermore, for those who experience suffering and have virtuous minds in the formless realm, if the virtuous minds afflicted by defilements do not contain the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) that contains all seeds, then it will become 'no seed, no basis, no vipāka (rnam par smin pa, 異熟)'. At that time, all minds and mental factors will become its substance. When a supramundane mind manifests in the formless realm, because there is no other mundane mind, its stream of vipāka (rnam par smin pa, 異熟) will cease, and that will become nirvana without remainder. Those born in the realm of neither perception nor non-perception, because there is no uncontaminated path in their own realm, when they manifest a supramundane mind relying on the mind of the realm of nothingness, both of their streams will cease. Because the place of the supramundane mind is neither the peak of existence nor the realm of nothingness, the stream of nirvana cannot become the place of nirvana with remainder; nirvana is not encompassed by streams. 7. Furthermore, when those who do good or evil die, whether warmth gradually disappears from the lower or upper part of the body, there cannot be no ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識), because at that time, even if there is consciousness, it is the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) that abandons the body. Therefore, it is not possible to be without the coemergent defiled ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) that arises as all seeds. If the mind of absorption cannot become worldly purification, because there is no attachment to desire and the mind of the form realm has not been attained, when the attachment to desire is abandoned by the virtuous mind of the desire realm, the mind born from yoga practiced in the desire realm, because it cannot arise and cease simultaneously with the mind practiced in the form realm, it cannot be influenced by it, therefore it cannot become a seed. The past mind of form realm practice, which has been interrupted by the minds of many lifetimes, as the Sautrāntikas believe, because it has already ceased and no longer exists, cannot become the seed of the mind after samadhi. Similarly, for all seeds of detachment, appropriate combinations should be made according to the circumstances. Therefore, all seeds that are transmitted from one vipāka-vijñāna (rnam par smin pa, 異熟) to another are the causal condition of the mind of form realm practice in samadhi, and the virtuous mind born from yoga is... Furthermore, when those who do good or evil die, whether warmth gradually disappears from the lower or upper part of the body, there cannot be no ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識), because at that time, even if there is consciousness, it is the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) that abandons the body. Therefore, it is not possible to be without the coemergent defiled ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam shes, 根識) that arises as all seeds. If the mind of absorption cannot become worldly purification, because there is no attachment to desire and the mind of the form realm has not been attained, when the attachment to desire is abandoned by the virtuous mind of the desire realm, the mind born from yoga practiced in the desire realm, because it cannot arise and cease simultaneously with the mind practiced in the form realm, it cannot be influenced by it, therefore it cannot become a seed. The past mind of form realm practice, which has been interrupted by the minds of many lifetimes, as the Sautrāntikas believe, because it has already ceased and no longer exists, cannot become the seed of the mind after samadhi. Similarly, for all seeds of detachment, appropriate combinations should be made according to the circumstances. Therefore, all seeds that are transmitted from one vipāka-vijñāna (rnam par smin pa, 異熟) to another are the causal condition of the mind of form realm practice in samadhi, and the virtuous mind born from yoga is...

ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྣམ་བྱང་ཡང་། ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་སྨིན་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་མི་རུང་སྟེ། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སོ་སོ་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་ 12-15-15a བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་ན། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཡིད་བྱེད་དེས། རྣ་ཤེས་སམ། ཡིད་ཤེས་སམ། དེ་གཉིས་ཀར་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་ཡིན་གྲགས་ན། རྣ་ཤེས་ལ་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་མི་འབྱུང་ཞིང་། ཡིད་ཤེས་དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཡེང་བས་བར་ཆོད་ལ། གང་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། ཡིད་ཤེས་ལ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་དེ་ཉིད་ནི། བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་འགགས་ཤིང་ཡུན་རིང་ལོན་ཏེ་མེད་ན། ཕྱིས་དེའི་ས་བོན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་གང་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན། གང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་མཚུངས་ལྡན་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་དེ་ནི། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སེམས་དང་ནམ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེས་བསྒོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་བསྒོས་ས་བོན་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྣམ་བྱང་ཡང་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་མི་རུང་ཏེ། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེའི་ས་བོན་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཀུན་ཉོན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེ་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ། འདས་པའི་སེམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་བག་ཆགས་མེད་ལ་དེའི་ཕྱིར་ས་བོན་གང་ལས་འབྱུང་བ་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་ 12-15-15b བོན་ལས་འདས་པའི་ས་བོན་དེ་འབྱུང་ངོ་། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཡང་ཅི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནམ། ཡིན་ན་དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་། ངོ་བོ་མིན་ན་ས་བོན་དེའི་གནས་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་གནས་གང་ལ་འཇུག་པ་དེ། ལྷན་ཅིག་འདུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་སྨིན་དོན་གསང་ལས་འདིར་ཀུན་གཞིའི་མ་སྨྲོས་པ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ས་བརྒྱད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་། དགྲ་བཅོམ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མེད་པས་དེས་རྣམ་བྱང་གི་བག་ཆགས་འཛིན་པར་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུད་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཡོད་དོ་གསུངས་པའི་རྣམ་ཤེས་ལ་འཇུག་སྟེ་འོ་མ་དང་ཆུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ག

【現代漢語翻譯】因此，可以確定『我』是產生現象的原因。同樣，要實現超世間的清凈，也必須要有作為一切種子的阿賴耶識（kun gzhi rnam shes，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種子識），否則是不行的。正如佛陀所說，通過聽聞他人的教法，以及各自如理作意（tshul bzhin yid byed，梵文：yoniso manasikāra，梵文羅馬擬音：yoniso manasikāra，漢語字面意思：如理作意）的因緣，才能產生正確的見解。如果說通過聽聞他人的教法而產生的作意，會在耳識、意識或兩者之上留下習氣，那麼對於耳識來說，不會產生如理作意；而對於意識來說，也會被其他散亂的意識所阻隔。當如理作意和相應的心理活動產生時，意識上聽聞的習氣，如果已經連同習氣一起消失，並且已經過去了很長時間，那麼之後這些種子又會從何處產生與如理作意相應的心理活動呢？如果與如理作意相應的世間心，與具有正確見解的超世間心永遠不會同時生起和滅去，那麼它就不會留下習氣。如果沒有留下習氣，就不能成為種子。因此，要實現超世間的清凈，也必須要有作為一切種子的阿賴耶識，聽聞的習氣才能持有這些種子。如果作為一切種子的阿賴耶識是所有煩惱的根源，那麼它怎麼能成為超世間心的種子呢？超世間心與世間心是不同的，因此它不會留下習氣，所以必須說明種子是從何處產生的。答：從法界（chos dbyings，梵文：dharmadhātu，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：法界）極度清凈的同類因，以及聽聞習氣的種子中，才能產生超世間的種子。那麼，聽聞的習氣是阿賴耶識的自性嗎？如果是，那麼它怎麼能成為對治阿賴耶識的種子呢？如果不是，那麼這些種子又存在於何處呢？答：依賴於諸佛的菩提（byang chub，梵文：bodhi，梵文羅馬擬音：bodhi，漢語字面意思：菩提），所產生的聽聞習氣，存在於何處，以及如何共同存在併成熟的意義，在這裡沒有提到阿賴耶識，是因為阿賴耶識不存在於八地菩薩（byang sems，梵文：bodhisattva，梵文羅馬擬音：bodhisattva，漢語字面意思：菩薩）的相續中，也不存在於阿羅漢（dgra bcom，梵文：arhat，梵文羅馬擬音：arhat，漢語字面意思：阿羅漢）和獨覺佛（rang sangs rgyas，梵文：pratyekabuddha，梵文羅馬擬音：pratyekabuddha，漢語字面意思：獨覺佛）的相續中，因此它不能普遍持有清凈的習氣。他們相續中存在的成熟的識，就像牛奶和水一樣。它不是阿賴耶識的自性。

【English Translation】 Therefore, it can be determined that 'I' is the cause of phenomena. Similarly, to achieve supramundane purification, it is also necessary to have the Ālayavijñāna (kun gzhi rnam shes, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal meaning: all-seed consciousness) as the seed of everything, otherwise it will not work. As the Buddha said, through hearing the teachings of others, and through each's appropriate attention (tshul bzhin yid byed, Sanskrit: yoniso manasikāra, Romanized Sanskrit: yoniso manasikāra, literal meaning: appropriate attention) as the cause, correct views can arise. If it is said that the attention arising from hearing the teachings of others leaves habits on the ear consciousness, mind consciousness, or both, then for the ear consciousness, appropriate attention will not arise; and for the mind consciousness, it will also be blocked by other scattered consciousnesses. When appropriate attention and corresponding mental activities arise, if the habits of hearing in the mind consciousness have disappeared together with the habits, and a long time has passed, then from where will these seeds later arise the mental activities corresponding to appropriate attention? If the mundane mind corresponding to appropriate attention never arises and ceases simultaneously with the supramundane mind with correct views, then it will not leave habits. If no habits are left, it cannot become a seed. Therefore, to achieve supramundane purification, it is also necessary to have the Ālayavijñāna as the seed of everything, so that the habits of hearing can hold these seeds. If the Ālayavijñāna as the seed of everything is the root of all afflictions, how can it become the seed of the supramundane mind? The supramundane mind is different from the mundane mind, so it will not leave habits, so it must be explained from where the seeds arise. Answer: From the homogeneous cause of the extremely pure Dharmadhātu (chos dbyings, Sanskrit: dharmadhātu, Romanized Sanskrit: dharmadhātu, literal meaning: the realm of phenomena), and from the seeds of the habits of hearing, the supramundane seeds can arise. Then, are the habits of hearing the nature of the Ālayavijñāna? If so, how can it become the seed to counteract the Ālayavijñāna? If not, then where do these seeds exist? Answer: Depending on the Bodhi (byang chub, Sanskrit: bodhi, Romanized Sanskrit: bodhi, literal meaning: enlightenment) of the Buddhas, where the habits of hearing that arise exist, and the meaning of how they coexist and mature, the Ālayavijñāna is not mentioned here, because the Ālayavijñāna does not exist in the continuum of the eighth-level Bodhisattva (byang sems, Sanskrit: bodhisattva, Romanized Sanskrit: bodhisattva, literal meaning: enlightenment being), nor does it exist in the continuum of the Arhat (dgra bcom, Sanskrit: arhat, Romanized Sanskrit: arhat, literal meaning: foe destroyer) and the Pratyekabuddha (rang sangs rgyas, Sanskrit: pratyekabuddha, Romanized Sanskrit: pratyekabuddha, literal meaning: solitary buddha), so it cannot universally hold the habits of purification. The mature consciousness that exists in their continuum is like milk and water. It is not the nature of the Ālayavijñāna.

ཉེན་པོའི་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་ལ་བརྟེན་ན་འབྲིང་། འབྲིང་ལས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ལན་མང་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ཡང་ཆོས་སྐུའི་ས་བོན་དུ་བལྟ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མིན་པ་དང་དུག་དང་དེའི་གཉེན་པོའི་སྨན་ལྷན་ཅིག་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་དུ་རྣམ་དག་གི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའོ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་མ་བྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་ཀུན་དཀྲིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་། 12-15-16a ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་གཉེན་པོ་དང་། ཉེས་བྱས་ཐམས་ཅད་དེངས་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང་འཕྲད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྡུས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་སུ་བསྡུས་པར་ཡང་བལྟའོ། །དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་སྐུ་དང་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལུས་སུ་བསྡུས་པ་སྟེ།ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་དེ་ལྟ་བུར། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་འབྲི་ཞིང་རང་ཉིད་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །གནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ན། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡང་ས་བོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་། དེ་མ་ཡིན་པ་ཆུའོ་བཞིན་དུ་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་རྣམས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ངང་པས་ཆུ་ལས་འོ་མ་འཐུངས་པ་ལྟ་བུ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ན། མཉམ་བཞག་མིན་པའི་སའི་བག་ཆགས་འགྲིབ་ནས་མཉམ་བཞག་གི་སའི་བག་ཆགས་འཕེལ་ནས་གནས་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། ༧ །འགོག་སྙོམས་ལ་འཇུག་པ་རྣམ་བྱང་དེའི་ལུས་ལ་རྣམ་ཤེས་མི་འབྲལ་བར་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བར་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེའི་གཉེན་པོར་འགོག་སྙོམས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་འཇུག་ཤེས་དམིགས་རྣམས་རིས་ཆད་མ་ཞི་བའི་གཉེན་པོ་སྐྱེད་ 12-15-16b དོ། །སྙོམས་འཇུག་དེ་ལས་ལངས་པ་རྣམས་ཀྱི་གདོད་འཇུག་ཤེས་འབྱུང་བ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མ་གཏོགས་པར་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འགོག་སྙོམས་ལ་ཡིད་ཤེས་ཡོད་པས་སེམས་དང་བཅས་ཞེས་སེམས་པ་དེ་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་ན་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་

【現代漢語翻譯】因為它是危險的種子。如果依賴於微小的習氣，它會變成中等；從中等變成巨大，因為它與多次的聽聞、思維、禪修相關聯。聽聞的習氣種子，無論大小，都被視為法身的種子，因為它是阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的對治——無分別智（mi rtog ye shes）。如同阿賴耶識的自性與毒藥及其解藥並存一樣。即使是世俗的，它也是超越世間的法界（chos dbyings）——極度清凈的同類因，因此它變成了超越世間之心的種子。即使這種超越世間的心尚未生起，它也是煩惱纏縛的對治，是墮入惡道的對治，是消除一切罪業的對治。它與佛陀和菩薩的相遇相一致。因此，對於初學者菩薩來說，即使是世俗的，也被視為法身（chos sku）的集合；對於聲聞和獨覺（nyan thos dang rang sangs rgyas）來說，也被視為解脫身（rnam par grol ba'i lus）的集合。它不是阿賴耶識，而是法身和解脫身的集合。無論大小，它都逐漸增長，成熟的識逐漸減少，而自身則得以安住。當一切狀態完全轉變時，成熟識的一切種子也會變成無種子，並且完全斷除。阿賴耶識和非阿賴耶識如何像水和牛奶一樣共存，然後逐漸減少呢？就像天鵝從水中取奶一樣；當遠離世俗的貪慾時，非等持之地的習氣減少，等持之地的習氣增加，從而發生轉變。因此，進入滅盡定（'gog snyoms）的清凈者，據說識不離其身，因此也應理解為不離阿賴耶識。生起滅盡定不是阿賴耶識的對治，而是生起入定識，它是未寂滅的執著的對治。從該等持中出定的人，最初的入定識不會立即產生，因為成熟識的相續已經中斷，除了再次投生之外，沒有其他產生的方式。如果有人認為進入滅盡定後有意識，因此是有心的，這是不正確的，因為如果有意識，那麼想和感覺

【English Translation】 Because it is a dangerous seed. If it relies on small habitual tendencies, it becomes medium; from medium it becomes large, because it is associated with repeated hearing, thinking, and meditation. The seeds of habitual tendencies from hearing, whether small, medium, or large, are also regarded as seeds of the Dharmakaya (chos sku), because they are the antidote to the Alaya-vijñana (kun gzhi'i rnam shes, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, Chinese literal meaning: storehouse consciousness) – non-conceptual wisdom (mi rtog ye shes). It is like the nature of the Alaya-vijñana and poison and its antidote existing together. Even if it is worldly, it is the congenerous cause of the transcendent realm of Dharma (chos dbyings) – utterly pure, therefore it becomes the seed of the transcendent mind. Even if this transcendent mind has not yet arisen, it is the antidote to the entanglement of afflictions, the antidote to falling into the lower realms, and the antidote to eliminating all misdeeds. It is in accordance with meeting the Buddhas and Bodhisattvas. Therefore, for beginner Bodhisattvas, even if it is worldly, it is regarded as a collection of the Dharmakaya (chos sku); for Sravakas and Pratyekabuddhas (nyan thos dang rang sangs rgyas), it is also regarded as a collection of the liberated body (rnam par grol ba'i lus). It is not the Alaya-vijñana, but a collection of the Dharmakaya and the liberated body. Whether small, medium, or large, it gradually increases, the maturing consciousness gradually decreases, and oneself abides. When all states are completely transformed, all the seeds of the maturing consciousness also become seedless, and are also completely abandoned. How do the Alaya-vijñana and non-Alaya-vijñana, like water and milk, coexist and then gradually decrease? Just as a swan takes milk from water; when one is free from worldly desire, the habitual tendencies of the non-Samadhi ground decrease, and the habitual tendencies of the Samadhi ground increase, thus transformation occurs. Therefore, for the purified one who enters cessation Samapatti ('gog snyoms), it is said that consciousness does not leave their body, therefore it should also be understood as not being separate from the Alaya-vijñana. The arising of cessation Samapatti is not the antidote to the Alaya-vijñana, but the arising of the entering consciousness, which is the antidote to the unpacified clinging. For those who arise from that Samapatti, the initial entering consciousness does not arise immediately, because the continuum of the maturing consciousness has been interrupted, and there is no other way to arise except for rebirth. If someone thinks that there is consciousness after entering cessation Samapatti, therefore it is with mind, that is not correct, because if there is consciousness, then perception and feeling

བ་མ་ཁེགས་པས་སྙོམས་འཇུག་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཡིད་ཤེས་དམིགས་རྣམས་མེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །འགོག་སྙོམས་དེ་མི་དགེ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མི་རིགས་པས། དགེ་སེམས་མངོན་གྱུར་མེད་ཀྱང་དགེ་རྩ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རེག་པ་དམིགས་པས་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། གནས་སེམས་མ་བཀག་པར་འདུ་ཤེས་ཙམ་རྒྱུན་ཆད་པ་ཙམ་གྱི་མཉམ་བཞག་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་མི་རིགས་ཏེ་སེམས་ཁེགས་པས་འདུ་ཤེས་མི་ཁེགས་པ་དང་། ཡིད་མི་སྤོང་ན་སེམས་པ་དང་དད་སོགས་དགེ་རྩ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟེན་སེམས་ལས་བརྟེན་པ་འདུ་ཤེས་སོགས་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་དཔེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ན་འབྱུང་འབྱུང་འགྱུར་བཞིན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་མི་རུང་ཀྱང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་བཞིན་དུ་སེམས་གཞན་གྱི་ས་བོན་ཅན་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ན། ལྷག་མེད་མྱང་འདས་སུ་འཇུག་པའི་སེམས་ཐ་མ་གཏན་ལྡོག་མིན་པར་སེམས་གཞན་གྱི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །གསལ་བའི་སེམས་ཡོད་ན་ཚོར་འདུ་གཉིས་ཡོད་དེ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ་དགེ་མི་ 12-15-17a དགེ་ལུང་མ་བསྟན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །གང་ཡང་མདོ་སྡེ་པ་དག་གཟུགས་དང་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རྣམས་སྔ་ཕྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ན་ཀུན་གཞིའི་ཅི་བྱ་སྙམ་པ་དེའི་ཡང་སྐྱོན་གོང་མ་བཞིན་དུ་མི་འཐད་ཀྱི་སྟེང་དུ། གཟུགས་མེད་པ་ནས་ཤི་འཕོས་པ་གཟུགས་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནས་ཤི་འཕོས་པ་དང་། འགོག་སྙོམས་ལས་ལངས་བའི་སེམས་དེ་ཡང་མི་རུང་ངོ་སྟེ་སྔ་མ་མེད་པས་སོ། །དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་རུང་བ་ལ་མ་གཏོགས་པར་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཐ་མའི་སེམས་ཀྱང་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་འགྲུབ་བོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགེ་བ་བཟང་པོའི་སེམས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སྤངས་པ་ཡིད་ཤེས་ནི། ཟག་བཅས་བརྩལ་བ་དེ་ལས་གཞན་པ་ཟག་མེད་ལ། སེམས་ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བག་ཉལ་དུ་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ་ཇི་ལྟར་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་སེམས་དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཞེས་བྱར་འདོད་ན། །དེས་དེ་སྤངས་པ་མིན་ཕྱིར་མི་རུང་ངོ་ག

【現代漢語翻譯】因為沒有阻斷，所以這種等持是不允許的；又因為意識的所緣和行相沒有被對治，所以意識的所緣和行相不可能不存在。由於滅盡定不可能是非善和無記，即使善心沒有現前，也會與善根相應；因為觸的緣故，就會產生受和想；如果不是住心被阻斷，而只是想的相續中斷的等持，那是不允許的，因為心被阻斷，想卻沒有被阻斷；如果不捨棄意，那麼作意和信等善根就會普遍產生；因為所依心和所依賴的想等不能被區分開來；因為有無想定作為例子；或者說，生滅變化中的一切心和心所都是不允許的。如果一切心都像阿賴耶識一樣，必定成為其他心的種子，那麼進入無餘涅槃的最後一個心，如果不徹底斷滅，就會成為其他心的種子，這是不允許的。如果有明瞭的心，那麼受和想兩者都會存在，因為它們是遍行心所，所以不可能沒有。不是意識，因為不可能是非善和無記，所以這也是不允許的。有些經部師認為，色和心的剎那，前後相續地產生，后一個成為前一個的種子，那麼認為阿賴耶識是『做什麼呢』，這個過失也和前面一樣是不允許的，而且，從無色界死後投生到有色界，從無想天死後投生，以及從滅盡定中出定的心，也是不允許的，因為沒有前一個。除了作為直接因之外，阿羅漢的最後一個心也是不允許的。這樣，如果沒有一切種子的異熟識，那麼雜染和清凈是不可能的。這樣，阿賴耶識的存在以及它的體性如何被宣說，才能成立。這裡有一段偈頌：『菩薩善妙心，捨棄五種識，意識有漏作，不同於無漏，心阿賴耶識，無漏心相違，不容有習氣，如何成種子。』如果認為有漏心是它的對治，那麼因為它沒有捨棄它，所以是不允許的。 Because this absorption is not permissible since it is not blocked; and because the object and aspect of mental consciousness are not counteracted, it is impossible for the object and aspect of mental consciousness not to exist. Since cessation absorption cannot be non-virtuous or neutral, even if virtuous mind is not manifest, it will correspond with virtuous roots; because of contact, feelings and perceptions will arise; if it is not that the abiding mind is blocked, but merely an absorption that is only a continuous cessation of perception, that is not permissible, because if the mind is blocked, perception is not blocked; if the mind is not abandoned, then mental activity and faith, etc., all virtuous roots will universally arise; because the dependent mind and the dependent perception, etc., cannot be distinguished as separate; because there is an example of the absorption of non-perception; or rather, all minds and mental events in arising and changing are not permissible. If all minds necessarily become seeds of other minds, like the ālaya-vijñāna (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識), then the last mind entering into nirvana without remainder will not be completely reversed, but will become the seed of another mind, which is not permissible. If there is a clear mind, then both feeling and perception exist, because they are universally present, so it is impossible for them not to exist. It is not mental consciousness, because it is not appropriate to be non-virtuous or neutral, so that is also not permissible. Some Sautrāntikas (經部派) think that the moments of form and mind arise successively, the latter becoming the seed of the former, then the fault of thinking 'what should be done' with the ālaya-vijñāna (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識) is also not permissible as before, and moreover, the mind that transmigrates from the formless realm to the realm of form, the mind that transmigrates from the realm of non-perception, and the mind that arises from cessation absorption are also not permissible, because there is no former. Except for being a direct cause, the last mind of an arhat (阿羅漢) is also not permissible. Thus, if there is no fully ripened consciousness of all seeds, then affliction and purification are not possible. Thus, the existence of the ālaya-vijñāna (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識) and how its characteristics are explained will be established. Here is a verse: 'The bodhisattva's (菩薩) virtuous and excellent mind, abandoning the five consciousnesses, the afflicted mental consciousness, is different from the non-afflicted, the mind, ālaya-vijñāna (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識), the non-afflicted mind is contradictory, it is not permissible to have latent tendencies, how does it become a seed?' If it is thought that the afflicted mind is its antidote, then because it has not abandoned it, it is not permissible.

【English Translation】 Because this absorption is not permissible since it is not blocked; and because the object and aspect of mental consciousness are not counteracted, it is impossible for the object and aspect of mental consciousness not to exist. Since cessation absorption cannot be non-virtuous or neutral, even if virtuous mind is not manifest, it will correspond with virtuous roots; because of contact, feelings and perceptions will arise; if it is not that the abiding mind is blocked, but merely an absorption that is only a continuous cessation of perception, that is not permissible, because if the mind is blocked, perception is not blocked; if the mind is not abandoned, then mental activity and faith, etc., all virtuous roots will universally arise; because the dependent mind and the dependent perception, etc., cannot be distinguished as separate; because there is an example of the absorption of non-perception; or rather, all minds and mental events in arising and changing are not permissible. If all minds necessarily become seeds of other minds, like the ālaya-vijñāna, then the last mind entering into nirvana without remainder will not be completely reversed, but will become the seed of another mind, which is not permissible. If there is a clear mind, then both feeling and perception exist, because they are universally present, so it is impossible for them not to exist. It is not mental consciousness, because it is not appropriate to be non-virtuous or neutral, so that is also not permissible. Some Sautrāntikas think that the moments of form and mind arise successively, the latter becoming the seed of the former, then the fault of thinking 'what should be done' with the ālaya-vijñāna is also not permissible as before, and moreover, the mind that transmigrates from the formless realm to the realm of form, the mind that transmigrates from the realm of non-perception, and the mind that arises from cessation absorption are also not permissible, because there is no former. Except for being a direct cause, the last mind of an arhat is also not permissible. Thus, if there is no fully ripened consciousness of all seeds, then affliction and purification are not possible. Thus, the existence of the ālaya-vijñāna and how its characteristics are explained will be established. Here is a verse: 'The bodhisattva's virtuous and excellent mind, abandoning the five consciousnesses, the afflicted mental consciousness, is different from the non-afflicted, the mind, ālaya-vijñāna, the non-afflicted mind is contradictory, it is not permissible to have latent tendencies, how does it become a seed?' If it is thought that the afflicted mind is its antidote, then because it has not abandoned it, it is not permissible.

ཉེན་པོ་ནི་སྤང་བ་མིན་ཏེ་སྤང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། གྱུར་པ་ནི་སྤངས་པའི་འབྲས་བུའོ། །གཉེན་པོ་དེ་ནི་སྤངས་བ་ཡིན་ན་ཡང་། སྤོང་བྱེད་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ས་བོན་དང་འཇུག་ཤེས་རྣམས་བྲལ་བའམ། །དེས་ནི་ས་བོན་གྱི་ 12-15-17b དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བར་འདོད་ན། །ས་བོན་དེ་ཡོད་ན་མེད་པར་རུང་གི་དེ་མེད་པར་ནི་ཐལ་བའམ་དངོས་མེད་བྱས་པ་དེ་གཉིས་མེད་དེ། །དེའི་ཕྱིར་ཟག་སེམས་ཟག་མེད་དུ་འགྱུར་བ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ༧ །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་འདིའི་རབ་དབྱེ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་གསུམ་སྟེ། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ལྷ་ཡི་མིག་སོགས་སྣ་ཚོགས་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་། འཇིག་ལྟའི་བདག་ལྟའི་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྲིད་པ་སྣ་ཚོགས་འགྲུབ་བོ། །ཡང་རྣམ་པ་བཞི་ནི་སྐྱེ་བ་འཕེན་པའི་རབ་དབྱེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རབ་དབྱེ། རྒྱུ་ཉིད་དུ་རབ་དབྱེ། མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་རབ་དབྱེས་སོ། །དང་པོ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་བག་ཆགས་གསར་དུ་ཐོག་མར་འབྱུང་བ་སྟེ། འཕེན་བྱེད་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་ཤེས་དང་། ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གང་འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འཕང་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ། དེ་མེད་ན་ས་བོན་མེད་པས་ཡང་འབྱུང་བའི་ཆོས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ་། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། གང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དེ། དེ་མེད་ན་ཡིད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པ་མི་རུང་ངོ་། །མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རབ་དབྱེ་ནི། གང་དེའི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། ཐུན་མིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ཚོར་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ས་བོན་གྱིས་མཚན་ཉིད་དང་། ཚོར་བ་དང་བཅས་པར་འབྱུང་བའི་ས་བོན་གྱི་ 12-15-18a མཚན་ཉིད་དོ། ༈ །ཐུན་མོང་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཐུན་མིན་སོ་སོ་རང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཐུན་མོངས་པ་སྣོད་རྣམས་ཚོར་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ནོ། །ཐུན་མིན་ནི་ཚོར་བཅས་སོ། །གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་བྱུང་ན་ཐུན་མིན་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ས་བོན་འགགས་ཏེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་གོ། །ཕྱི་སྣོད་ཐུན་མོང་བ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་ས་དང་ཆུ་སོགས་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པ་སོགས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ཏེ་མེས་མི་ཚིག་ཆུས་མི་ཁྱེར་སོགས་དང་། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་འགགས་པ་རྣལ་འབ

【現代漢語翻譯】對治（ཉེན་པོ，pratipakṣa）不是斷除，而是斷除的原因；轉化（གྱུར་པ，pariṇāma）是斷除的結果。如果對治就是斷除，那麼斷除的行為和它的結果的因果關係就沒有差別了。如果種子和了知（འཇུག་ཤེས）分離，或者認為這樣會使種子（ས་བོན）的實體不存在，那麼，如果種子存在，就可以說它不存在，但如果它不存在，那麼毀滅或使之不存在這二者都不可能。因此，染污心（ཟག་སེམས）轉化為無染污心（ཟག་མེད）是不可能的。關於阿賴耶識（ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས）的分類，簡而言之有三種：顯現的如天眼等各種顯現的習氣差別；我見（འཇིག་ལྟ）和我執（བདག་ལྟ）的習氣差別；以及有支（སྲིད་པའི་ཡན་ལག）的習氣差別，由此形成各種行（འདུ་བྱེད）的有（སྲིད་པ）。還有四種分類：投生（སྐྱེ་བ）的分類，異熟（རྣམ་པར་སྨིན་པ）的分類，作為因（རྒྱུ）的分類，以及僅僅從體性（མཚན་ཉིད）上的分類。第一種是新產生的異熟習氣，如果沒有能投生的阿賴耶識，那麼行的因緣和受生的因緣就不可能成立。對於異熟的分類，通過行和有的因緣所投生之處，阿賴耶識本身就是異熟，如果沒有它，因為沒有種子，就不可能產生再次出現的法、根（དབང་པོ）、有色（གཟུགས་ཅན）等。作為因的分類是，阿賴耶識本身就是意識執著為我的因，如果沒有它，意識就不可能執著於我。從體性上分類是，它的共同體性，非共同體性，以及無感覺產生的種子體性和有感覺產生的種子體性。共同的是作為器世界（སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན）種子的那個。非共同的是各自的生處（སྐྱེ་མཆེད）的種子。共同的是器等無感覺產生的種子。非共同的是有感覺的。當對治道諦（ལམ་བདེན）生起時，非共同中的六處（སྐྱེ་མཆེད་དྲུག）的種子就會止息，成為不相順的對治品。外器世界共同的部分，被其他分別念所完全控制的，如地、水等，瑜伽士們看到如同虛空般清凈等，會變得完全清凈，火不能燒，水不能沖走等。內部生處的分別念止息，瑜伽士們……

【English Translation】 The antidote (ཉེན་པོ，pratipakṣa) is not abandonment, but the cause of abandonment; transformation (གྱུར་པ，pariṇāma) is the result of abandonment. If the antidote were abandonment, then the cause and effect of the act of abandoning and its result would be indistinguishable. If the seed and the knowing (འཇུག་ཤེས) are separated, or if it is thought that this would cause the seed (ས་བོན)'s entity to not exist, then, if the seed exists, it could be said that it does not exist, but if it does not exist, then destruction or making it not exist are both impossible. Therefore, it is not possible for defiled mind (ཟག་སེམས) to transform into undefiled mind (ཟག་མེད). Regarding the classification of the ālaya-vijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས), in brief, there are three: the habit differences of various manifestations such as the divine eye, the habit differences of the view of self (འཇིག་ལྟ) and the clinging to self (བདག་ལྟ), and the habit differences of the limbs of existence (སྲིད་པའི་ཡན་ལག), which form various formations (འདུ་བྱེད) of existence (སྲིད་པ). There are also four classifications: the classification of rebirth (སྐྱེ་བ), the classification of vipāka (རྣམ་པར་སྨིན་པ), the classification as cause (རྒྱུ), and the classification solely by nature (མཚན་ཉིད). The first is the newly arising vipāka habit, and without the ālaya-vijñāna that can project rebirth, the causes and conditions of formation and the causes and conditions of taking birth would not be possible. For the classification of vipāka, the ālaya-vijñāna itself is the vipāka in the places where beings are projected through the causes and conditions of formation and existence, and without it, because there is no seed, it would not be possible for the re-emerging dharma, faculties (དབང་པོ), form (གཟུགས་ཅན), etc., to arise. The classification as cause is that the ālaya-vijñāna itself is the cause of the mind clinging to self, and without it, it would not be possible for the mind to cling to self. The classification by nature is its common nature, uncommon nature, and the seed nature of arising without feeling and the seed nature of arising with feeling. The common is that which is the seed of the container world (སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན). The uncommon is the seed of each individual place of birth (སྐྱེ་མཆེད). The common is the seed of the container and other things arising without feeling. The uncommon is with feeling. When the antidote path truth (ལམ་བདེན) arises, the seeds of the six places of birth (སྐྱེ་མཆེད་དྲུག) within the uncommon will cease, becoming the opposing factors that are not in accordance. The common part of the external container world, which is completely controlled by other conceptual thoughts, such as earth, water, etc., will become completely pure as yogis see it as pure as space, etc., fire cannot burn, water cannot carry away, etc. The conceptual thoughts of the internal place of birth cease, yogis...

ྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་གི་མོས་པ་ཐ་དད་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་རྡོ་ལའང་གསེར་དངུལ་སོགས་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སྣོད་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ཆགས་པའམ་འཆིང་བ་སྤང་དཀའ་དང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དཀའ་བར་འདོད། །ཕྱི་རོལ་མཚན་མ་ཆེན་པོ་སྣོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་མོས་པ་ཐ་དད་སེམས། སེམས་ཅན་ཐུན་མོང་གི་ངོར་སྣང་བ་དེ་ནི་འགགས་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་། །དག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དག་ལ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟིགས་པ་རྣམ་པར་དག་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ། །ཐུན་མིན་གང་ཡིན་པ་ཚོར་བ་དང་བཅས་སུ་འབྱང་བའི་ས་བོན་ཏེ། ཐུན་མོང་དེ་མེད་དུ་ཟིན་ན་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན། ཐུན་མིན་དེ་མེད་ན་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་འབྱུང་བའི་བྱེ་བྲག་མི་རུང་ངོ་། ༧ །ཡང་དབྱེ་སྒོ་གཞན། གནས་ངན་ལེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་སུ་ 12-15-18b མི་རུང་བའོ། །དང་། ཤིན་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་རུང་ལས། དང་པོ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་གྱི་ས་བོན། གཉིས་པ་ཟག་བཅས་དགེ་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། །དེ་གཉིས་མེད་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་གནས་ཀྱི་དབང་གིས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་ལས་རུང་གི་བྱེ་བྲག་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ། ༧ །ཡང་སྤྱད་ཟིན་དང་། མ་སྤྱད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དང་པོ་དགེ་མི་དགེའི་རྣམ་སྨིན་སྨིན་ཟིན་དང་། གཉིས་པ་མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ཏེ། ཐོག་མེད་ནས་སྤྲོས་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ནོ། །དེ་མེད་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་སྤྱད་ཟིན་མི་རུང་ལ། མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བག་ཆགས་གསར་དུ་འབྱུང་བ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། ༧ །ཡང་དཔེའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ། རབ་རིབ་ལྟ་བུའི་སྣང་ནི་སྣང་ཡང་དེ་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་མེད་ན་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཡང་དག་མིན་པའི་ཀུན་རྟོག་གི་ས་བོན་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་གཞིའི་ཉིད་ཀུན་ཉོན་གཟུང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་ས་བོན་མཐའ་དག་ཉིད་དང་། མཐའ་དག་མིན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། འཆིང་བ་ཀུན་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་དག་གོ། །མཐའ་དག་མིན་པ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆགས་བྲལ་རྣམས་ཀྱིས་འཆིང་བ་ཅི་རིགས་ཉམས་པར་བྱས། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་བཏོན་བྱས། དགྲ་བཅོམ་དང་རང་རྒྱལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་མཐའ་དག་བཏོན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཤེས་སྒྲིབ་ཅི་རིགས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་མཐའ་དག་བཏོན་པའོ། །དེ་མེད་ན། ཀུན་ཉོན་རིམ་གྱིས་ལྡོག་པར་ 12-15-19a མི་རུང་ངོ་། ༧ །ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་མི་དགེའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་བྱ་ན། འདི་ལྟ

【現代漢語翻譯】就像由於眾生的不同喜好，對於同一物體，有人視其為石頭，有人視其為金銀等，所見各異一樣。由共同之因產生的器物等事物之形成或束縛難以捨棄，也難以完全瞭解。外境的巨大表象，即器物之物，源於瑜伽士們各異的意樂。對於眾生共同顯現的現象，即使沒有止息，但在清凈者看來，由於佛陀的見地完全清凈，佛土也是完全清凈的。任何非共同的，伴隨著感受而生起的種子，如果缺少了共同的因素，器世間便無法形成；如果缺少了非共同的因素，有情世間也無法產生，這是它們的差別。另一種分類方式是：惡趣的特徵是不適宜（作為業的場所），而調柔的特徵是適宜。前者是煩惱和近煩惱的種子，後者是具有染污的善法的種子。如果缺少了這二者，由於阿賴耶識的異熟果位的力量，（善與不善）適宜與不適宜的差別便無法成立。還有已受用和未受用的特徵：前者是善與不善的異熟果已經成熟，後者是顯現的習氣種子，是從無始以來產生戲論的種子。如果缺少了這些，業的異熟果便無法受用，新的顯現習氣也無法產生。再比如比喻的特徵：阿賴耶識就像幻術、陽焰、夢境、眼翳一樣，雖然顯現，但實際上並不存在。如果缺少了這些，執著顯現為真實的非理作意，以及以執取的方式而成為一切染污之因的阿賴耶識，便無法成為顛倒之因。還有一切種子和非一切種子的特徵：一切種子是指具有一切束縛者。非一切種子是指世間離欲者已經減少了相應的束縛，聲聞和菩薩學道者已經斷除了一部分，阿羅漢和獨覺佛已經斷除了一切煩惱障。對於所知障也有相應的斷除。而佛陀則斷除了一切二障。如果缺少了這些，染污便無法逐漸止息。為什麼善與不善之法的異熟果被稱為無覆無記的異熟果呢？

【English Translation】 Just as, due to the different inclinations of beings, the same object is seen differently, some seeing it as a stone, others as gold, silver, etc. The formation or bondage of objects such as vessels arising from common causes is difficult to abandon and difficult to fully understand. The great external appearance, the object of the vessel, arises from the different intentions of the yogis. For the phenomenon that appears commonly to sentient beings, even if it has not ceased, in the eyes of the pure, because the Buddha's vision is completely pure, the Buddha-field is also completely pure. Any uncommon seed that arises with feeling, if the common factor is missing, the vessel-world cannot be formed; if the uncommon factor is missing, the sentient being-world cannot arise, these are their differences. Another way of classifying is: the characteristic of bad rebirth is unsuitability (as a place for karma), while the characteristic of pliancy is suitability. The former is the seed of afflictions and near-afflictions, the latter is the seed of virtuous dharmas with defilements. If these two are missing, due to the power of the ripening state of the Alaya consciousness, the difference between suitability and unsuitability (of good and bad) cannot be established. There are also the characteristics of what has been experienced and what has not been experienced: the former is that the ripening result of good and non-good has matured, the latter is the seed of the habit of manifestation, which is the seed from which proliferation arises from beginningless time. If these are missing, the ripening result of karma cannot be experienced, and new habits of manifestation cannot arise. Furthermore, consider the characteristic of analogy: the Alaya consciousness is like illusion, mirage, dream, and cataract, although it appears, it does not actually exist. If these are missing, the non-reasoned attention that grasps appearances as true, and the Alaya consciousness that becomes the cause of all defilements by way of grasping, cannot become the cause of inversion. There are also the characteristics of all seeds and not all seeds: all seeds refer to those who have all bondages. Not all seeds refer to worldly beings who have reduced the corresponding bondages, Shravakas and Bodhisattvas in training have eliminated a portion, Arhats and Pratyekabuddhas have eliminated all afflictive obscurations. There is also a corresponding elimination of cognitive obscurations. Buddhas have eliminated all two obscurations. If these are missing, defilements cannot be gradually ceased. Why is the ripening result of good and non-good dharmas called the un-obscured and un-indicated ripening result?

ར་མ་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ནི། དགེ་མི་དགེ་གང་དང་ཡང་འགལ་བ་མེད་དེ།དགེ་མི་དགེ་ནི་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་ནོ། །རྣམ་སྨིན་དེ་ཡང་དགེ་མི་དགེར་འགྱུར་ན་ཀུན་ཉོན་ལྡོག་པར་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་བསྒྲིབ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །ཤེས་བྱའི་གནས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །༈ །། 所知定義 ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ནི། གཞན་དབང་གི་མཚན་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་པ་ལས་ཉོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཉིད་དང་། གཟུང་འཛིན་དང་བདག་གཉིས་སུ་བཏགས་པ་དོན་ལ་མེད་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཀུན་ཏུ་བཏགས་ཀྱང་དེ་མ་གྲུབ་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་མོ། །གཞན་དབང་ནི། གང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་ཅན། ཡང་དག་མིན་པའི་ཀུན་རྟོག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་རིག་སྟེ། དེ་ཡང་ལུས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དང་། ལུས་ཅན་ཉོན་ཡིད་དང་།ཟ་བ་པོའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡིད་ཤེས་དང་། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དེའི་ཉེ་བར་སྤྱད་བྱའི་རྣམ་རིག་དང་། རྣམ་ཤེས་ལྔ་པོ་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་རྣམ་རིག་དང་། དུས་གསུམ་དུས་ཀྱི་རྣམ་རིག་དང་། གཅིག་སོགས་གྲངས་ཀྱི་རྣམ་རིག་དང་། གྲོང་སོགས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་རིག་དང་། མཐོང་ཐོས་སོགས་གཞི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། ངའོ་ངའི་འོ་ཞེས་བདག་དང་དེ་མིན་ལ་གཞན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་རིག་དང་། ལྷ་མི་བདེ་འགྲོ་ངན་སོང་གསུམ་ངན་འགྲོའི་འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །དེ་ལ་ལུས་ 12-15-19b དང་ལུས་ཅན་ཟ་པ་པོའི་རྣམ་རིག་དང་། དེས་སྐྱེད་བྱ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ། དུས་གྲངས། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་རིག་གང་ཡིན་པ། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངའོ་ངའི་འོ་གཞན་ནོ་ཞེས་བདག་གཞན་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་རིག་བདག་ལྟའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་སོ། །བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་འཕོ་སྐྱེའི་རྣམ་རིག །རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་སོ། །རྣམ་རིག་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་དང་འགྲོ་བ་སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བར་སྨིག་རྒྱུ་ཆུར་སྣང་བའི་གཟུགས་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་གཞན་དབང་། ཆུར་སྣང་བ་ཆུ་དངོས་སུ་བཟུང་སྟེ་དེར་བཏགས་པ་ཀུན་བརྟགས། ཆུ་དེ་ནི་གཏན་བྲལ་བ་ཡོངས་གྲུབ་ལྟ་བུའོ་ཡང་དག་མིན་པའི་ཀུན་རྟོག་སྣང་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་བསྟན་ནོ། །ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་རྣམ་རིག་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོར་བཞག་ནས་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གིས་བསྡུས་པ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ནོར་བའི་དོན་སྣང་བའི་གནས་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་སྣང་བ་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ༧ །ཀུན་བརྟགས་ནི་ག

【現代漢語翻譯】無覆無記（ར་མ་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ནི།）：與善或非善都不相違背，因為善與非善是相互不一致的。如果異熟也轉變為善或非善，那就不可能斷除一切煩惱。因此，異熟識是無覆無記的。關於所知之境的解釋到此結束。所知之定義所知的體性（ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ནི།）：是依他起的體性，即以能取和所取而進行分別的虛妄分別，是煩惱的依他起性；以及將能取、所取和二我執立，但實際上並不存在的遍計所執的體性；以及雖然是遍計所執，但實際上並不成立的圓成實性，這三者是所知的體性。依他起（གཞན་དབང་ནི།）：是指具有阿賴耶識（ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་）種子的，由非如實的虛妄分別所攝持的識。這包括：作為身體、根、有色之物的識；作為有身者、煩惱意（ཉོན་ཡིད་）的識；作為食者的識，即意識（ཡིད་ཤེས་）；作為外境所依的識；以及五識所依的識；過去、現在、未來三時的識；一等的數量的識；村莊等處所的識；見聞等名言之基礎的識；以及『我』、『我的』等，區分我和非我的識；以及天人善趣、惡趣三惡道的死亡、轉生之識。其中，身體、有身者、食者的識，以及由此產生的，以及所依的，時間、數量、名言的識，都是從名言習氣種子中產生的。『我』、『我的』、『他』等，區分我和他者的識，是從我見習氣種子中產生的。善趣、惡趣的轉生之識，是從十二緣起的有支習氣種子中產生的。這些識涵蓋了界、趣、生處的一切，依他起的體性就像在心的顯現中，如陽焰顯現為水一樣，顯現為能取和所取二者。如水顯現，執著為真實的水，並於其上施設安立，這是遍計所執。而水實際上是完全不存在的，這就像圓成實性一樣。這是從非如實的虛妄分別顯現的角度來解釋的。如上所說的這些識，僅僅是識的顯現，錯誤地執著為能取和所取的實有，被非如實分別所攝持，認為外境是存在的，但實際上並非如此。在那裡顯現的識，是錯誤的，顯現為事物存在之處，這就是在顯現上如此成立的依他起的體性。遍計所執是...

【English Translation】 The unlabelled and unpredetermined (ར་མ་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ནི།) is not contradictory to either virtue or non-virtue, as virtue and non-virtue are mutually incompatible. If the resultant also transforms into virtue or non-virtue, then it would be impossible to eliminate all afflictions. Therefore, the resultant consciousness is indeed unlabelled and undetermined. The explanation of the object of knowledge is complete. Definition of Knowable The characteristic of knowable (ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ནི།) is the nature of other-dependence (གཞན་དབང་), which is the false conceptualization that distinguishes between the apprehended and the apprehender, and is the other-dependent nature of afflictions; and the nature of the completely imputed (ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་), which is the imputation of the apprehended, the apprehender, and the two selves, but which does not exist in reality; and the nature of the perfectly established (ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་), which, although completely imputed, is not established in reality. These three are the characteristics of knowable. Other-dependence (གཞན་དབང་ནི།) refers to the consciousness that possesses the seeds of the ālaya-vijñāna (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་) and is gathered by unreal conceptualizations. This includes: the consciousness that is the body, the senses, and form; the consciousness that is the embodied one, the afflicted mind (ཉོན་ཡིད་); the consciousness that is the eater, which is the mind-consciousness (ཡིད་ཤེས་); the consciousness that is the basis of external objects; the consciousness that is the basis of the five consciousnesses; the consciousness of the three times, past, present, and future; the consciousness of numbers such as one; the consciousness of places such as villages; the consciousness that is the basis of terms such as seeing and hearing; the consciousness that distinguishes between self and non-self, such as 'I' and 'mine'; and the consciousness of the dying, transference, and birth of gods, humans, and the three evil destinies. Among these, the consciousness of the body, the embodied one, and the eater, and that which is produced by them, and that which is the basis, the consciousness of time, number, and terms, all arise from the seeds of habitual expressions. The consciousness that distinguishes between self and other, such as 'I', 'mine', and 'other', arises from the seeds of the habit of self-view. The consciousness of the transference of good and evil destinies arises from the seeds of the habitual tendencies of the twelve links of dependent origination. These consciousnesses encompass all realms, beings, and birthplaces. The nature of other-dependence is like the appearance of a mirage as water in the mind's appearance, appearing as the apprehended and the apprehender. The appearance of water, grasping it as real water, and imputing it as such, is the completely imputed. And the water is actually completely non-existent, like the perfectly established. This is explained from the perspective of the appearance of unreal conceptualizations. The consciousnesses mentioned above, merely the appearance of consciousness, are mistakenly grasped as the reality of the apprehended and the apprehender, gathered by unreal conceptualizations, thinking that external objects exist, but in reality they do not. The consciousness that appears there is mistaken, appearing as the place where things exist, and this is the nature of other-dependence that is established in appearance. The completely imputed is...

ཟུགས་སོགས་དོན་མེད་ཀྱང་རྣམ་རིག་ཙམ་དོན་དུ་སྣང་བའོ་ལ་དོན་དུ་ཡོད་པར་བརྟགས་པའོ། ༧ །ཡོངས་གྲུབ་ནི། གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་གཏན་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་དོན། །ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་དབང་། །དེ་ཡི་སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ། །ཅེས་སོ། ༧ །ལུས་ 12-15-20a ལུས་ཅན་ཟ་བ་པོའི་རྣམ་རིག་ནི་མིག་སོགས་ནང་གི་ཁམས་དྲུག་གོ། །དེས་སྤྱད་བྱའི་རྣམ་རིག་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་ཁམས་དྲུག དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་རྣམ་རིག་མིག་ཤེས་སོགས་ཁམས་དྲུག །རྣམ་རིག་ལྷག་མ་རྣམས་རྣམ་རིག་འདི་དག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །རྣམ་རིག་འདི་དག་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་མེད་ཕྱིར་རྣམ་རིག་ཙམ་མོ། །འདི་ལ་དཔེ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྨི་ལམ་སོགས་བཞིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་དོན་མེད་པར་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཉིད། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ། ཁང་ཁྱིམ་ནགས་ཚལ་ས་དང་རི་སོགས་དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །སོགས་སྒྲས། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་རབ་རིབ་ཀྱང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སད་དུས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཟད་ན། རྨི་ལམ་ལ་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་བཞིན་སད་དུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཅིས་མི་ཤེས་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པས་གཏི་མུག་ལས་སད་པ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། རྨི་ལམ་རྨིས་བཞིན་མ་སད་པ་ལ་མི་འབྱུང་གི་སད་པ་ལ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་ནས་མ་སད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལུང་དང་རིགས་པས་ཏེ། ལུང་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པར།ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བྱམས་པས་ཞུས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་སེམས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ནི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་རིག་པ་ལ་ 12-15-20b ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དེ་ཐ་དད་མིན་ན་སེམས་དེས་སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཞེས་ཞུས་པར། བྱམས་པ་ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་གང་ཡང་ཆོས་གང་ལ་མི་འཛིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་གང་ཡིན་དེར་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་དང་། དེའི་དཔེར་ནང་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་མེ་ལོང་ལས་གཟུགས་ཉིད་མཐོང་ཡང་། གཟུགས་བརྙན་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས། དེ་ལ་ནི་གཟུགས་དེ་དང་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་དོན་ཐ་དད་པར་སྣང་ངོ་དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་མེད་པས་ཐ་དད་དུ་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་སེམས་དེ་ཡང་དེ་ལས་དོན་ཐ་དད་པར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་ལུང་འདིས་རིགས་པ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མཉམ་བཞག་གི་སེམས་ལ་ཤེས་

【現代漢語翻譯】即使色等無意義，唯識也顯現為有意義，並被認為是真實存在的。圓成實性（Pariniṣpanna，完全成就的自性）：是依他起性（Paratantra，由其他條件產生的自性）的特徵，其中沒有任何心識之外的意義特徵。分別所計之義，遍計所執之自性，分別即是依他起，彼之空性為圓成實。有情眾生吞食者的識，即眼等內在的六界。其所享用的識，即色等外在的六界。對此進行享用的識，即眼識等六界。其餘的識，應被理解為這些識的詳細分類。由於沒有獨立於這些識之外的外境，所以只有識。對此有什麼例子呢？就像夢等一樣。在夢中，沒有真實的意義，只有心識。就像在夢中顯現的各種景象，如形狀、聲音、氣味、味道、觸感，房屋、森林、土地和山脈等各種事物一樣，所有這些都應理解為唯識。等等一詞也包括幻術、陽焰和眼翳。如果像夢等一樣，醒來時一切都只是唯識，那麼為什麼在夢中知道是唯識，醒來時卻不能這樣知道呢？事實上，通過認識到這一點而從愚癡中醒來的人，就會這樣認識到。就像在做夢時不知道，醒來后才知道一樣。那些沒有醒悟的人如何通過經文和推理來推斷唯識呢？經文方面，世尊在《十地經》中說：『三界唯是心。』在《解深密經》中，慈氏菩薩（Maitreya）請問后，佛開示說：『三摩地（Samadhi，定）境界中的影像與心識並非他體，識只是對所緣境的分別。』慈氏菩薩又問：『如果不是他體，那麼心識如何執持心識呢？』佛回答說：『慈氏，真實而言，任何法都不執持任何法，然而，任何顯現的方式，都是因為生起了以那種方式顯現的心識。』例如，就像通過內在形狀的條件，從鏡子中看到形狀本身，但認為看到的是影像。雖然形狀和影像的顯現似乎是不同的，但實際上影像並不存在，所以不是不同的。同樣，以那種方式生起的心識，也顯現為與它不同的事物。』這個經文也顯示了理證。在等持（Samahita，專注狀態）的心識中，知識

【English Translation】 Even though forms and other things are meaningless, only consciousness appears to be meaningful and is considered to be real. The perfectly established nature (Pariniṣpanna): is the characteristic of the dependent nature (Paratantra), in which the characteristic of meaning other than mind is completely absent. The meaning of what is imputed by discrimination, the nature of what is completely imputed, discrimination is dependent on others, the emptiness of that is perfectly established. The consciousness of the sentient beings who devour is the six inner realms such as the eyes. The consciousness to be used by it is the six outer realms such as forms. The consciousness that uses it is the six realms such as eye consciousness. The remaining consciousnesses should be understood as the detailed divisions of these consciousnesses. Since there is no external object other than these consciousnesses, there is only consciousness. What example is there for this? Like dreams and so on. In dreams, there is no meaning, only consciousness itself. Just as in dreams, various appearances such as shapes, sounds, smells, tastes, and touches, houses, forests, land, and mountains appear, all of these should be understood as only consciousness. The word 'etc.' also includes illusions, mirages, and cataracts. If, like dreams and so on, everything is only consciousness even when awake, then why is it not known as only consciousness when awake, just as it is known as only consciousness in dreams? In fact, those who awaken from delusion by knowing this will know it in this way. Just as it does not happen to those who are dreaming and have not awakened, but it happens to those who have awakened. How should those who have not awakened after knowing that infer only consciousness through scripture and reasoning? In terms of scripture, the Blessed One said in the Sutra of the Ten Stages: 'These three realms are only mind.' In the Explanation of the Thought Sutra, Maitreya asked and the Buddha said: 'The image in the realm of Samadhi is not different from consciousness, and consciousness is only distinguished by the object being perceived.' Maitreya also asked: 'If it is not different, then how does that consciousness hold that consciousness?' The Buddha replied: 'Maitreya, in reality, no dharma holds any dharma, but whatever the appearance, the mind that arises in that way appears in that way.' For example, just as one sees a shape from a mirror due to the condition of an inner shape, but thinks that one is seeing an image. Although the shape and the appearance of the image seem to be different, the image itself does not exist, so it is not different. Similarly, the mind that arises in that way also appears to be different from it.' This scripture also shows reasoning. In the mind of Samahita (focused state), knowledge

བྱའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པར་བསྔོས་པ་སོགས་གང་དང་གང་མཐོང་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་མཐོང་བ་ལས་དོན་གཞན་མེད་པ་བཞིན། འདིས་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་དཔག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་བསྔོས་པ་སོགས་སྔར་མཐོང་བ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་མི་རུང་སྟེ། དམིགས་པ་དེ་མངོན་སུམ་པའི་བློས་མདུན་དུ་བཞག་ནས་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་བྲན་པའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་དོན་དུ་མེད་ཀྱང་དེར་སྣང་བའང་རང་རིག་རྣམ་རིག་ཙམ་མོ། །མིག་སོགས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡིན་ན། དེ་དག་གཟུགས་སུ་མཚུངས་ཤིང་རྒྱུན་བརྟན་པར་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སོགས་ཀུན་ཉོན་གྱི་གཞི་འམ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུན་བརྟན་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ 12-15-21a ལྟར་མིག་སོགས་རྒྱུན་ཆགས་པ་མིན་ན་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བ་མི་འབྱུང་ཞིང་། མ་བྱུང་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་བར་མི་འགྱུར་ལ། མ་གྱུར་ན་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བའམ་རྣམ་བྱང་ཡང་ཡེ་ནས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ༧ །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡོད་ཕྱིར་འཁྲུལ་གྲོལ་འཐད་དོ། ༧ །འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་དང་འཁྲུལ་བ་ནི། །གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པར་འདོད། །དེ་འདྲའི་རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་ན་ནི། །གཟུགས་ཅན་མིན་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་དང་ཅིག་ཤོས་གཟུགས་ཀྱང་མེད། །ཅི་ཕྱིར་ལུས་ལུས་ཅན་ཟབ་པོའི་རྣམ་རིག་དང་། དེས་སྤྱད་བྱ། དེ་ལ་སྤྱོད་པའི་རྣམ་རིག་རྣམས་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འདུས་པར་འབྱུང་ཞེ་ན། གནས་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་དེའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ལུས་མཐའ་དག་མངོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དུས་ཀྱི་རྣམ་རིག་སོགས་ཇི་སྐད་སྨྲོས་པ་དེ་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ཐོག་མེད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་འཁོར་བའི་རྒྱུན་དུས་ཀྱི་རྣམ་རིག་མི་འཆད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་སྣོད་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡུལ་ཁམས་དང་། དེར་ཕན་ཚུན་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་བདག་གཞན་ཉེ་བར་སྤྱད་པའི་བྱེ་བྲག །བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་ལས་འབྲས་སྨིན་པ་འདོད་མི་འདོད་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང་། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་བ་མྱོང་བའི་རབ་དབྱེ་སྟེ་དེ་དག་རེ་རེ་ནས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྣམ་རིག་འདི་དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་ཙམ་ཞེས་བརྗོད་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཏེ། དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ནི་ཕྱི་དོན་མེད་པ་སྟོན་པ་ 12-15-21b དང་། དེ་ལ་རྒྱས་པར་བྱས་ན་གཞན་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རིག་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པའམ་ལྟ་བ་དང་བཅས

【現代漢語翻譯】正如看到鳥的影像等任何事物，都只是看到了自己的心，沒有其他東西一樣。因此，對於由此顯現的一切，都應視為唯識（rnam rig tsam du dpag par bya'o）。先前所見的影像等事物，不能說是回憶的知識，因為目標是由現量的心識擺在面前，清晰地顯現出來。從聽聞和思考中產生的回憶的識，是因為它緣於過去。即使過去的事物實際上不存在，但顯現為存在，這也只是自證的唯識。如果眼睛等有形之物都是唯識，那麼它們如何能保持形態相同且持續存在呢？因為顛倒等煩惱的根本或原因就存在於其中，所以它們才顯得如此持續存在。如果眼睛等不是持續存在的，那麼外境就不會顯現；如果不顯現，就不會執著于能取和所取的二障而產生煩惱；如果不產生煩惱，那麼從障礙中解脫或完全清凈也根本不會存在。實際上並不存在，但因為有那樣的顯現，所以迷惑和解脫才是合理的。迷惑的原因和迷惑本身，被認為是顯現為色法的識。如果沒有那樣的識，那麼就不會有執著于非色法的識，也不會有色法本身。為什麼身體、有身體者、深奧的識，以及由此所用的、作用於它的識，會同時在所有身體中產生並聚集呢？因為在任何地方產生以及與之相關的行為，都完全在所有身體中顯現。為什麼時間的識等會如前所述那樣產生呢？因為無始以來的輪迴持續不斷，時間的識不會中斷；因為眾生的界、器世間（snod 'jig rten）的處所，以及在那裡相互進行稱謂的行為；完全執取、自他、與之相關的差別；善趣和惡趣的業果成熟，對想要和不想要的事物進行區分；出生、衰老、死亡、死亡和再生所經歷的各種類別，這些都是不可估量的。如何使這些識僅僅安住于唯識之中，從而被稱為唯識呢？簡而言之，通過三種方式：僅僅是這樣就表明沒有外境；如果對此進行擴充套件，則分為能取和所取的兩種顯現，這樣識本身也是境的因，以及具有能取或見解。

【English Translation】 Just as seeing the image of a bird or anything else is merely seeing one's own mind, and there is nothing else, so too, everything that appears from this should be regarded as mere consciousness (rnam rig tsam du dpag par bya'o). The previously seen images and so on cannot be said to be the knowledge of recollection, because the object is clearly presented in front by the direct perception of the mind. The consciousness of recollection arising from hearing and thinking is because it is focused on the past. Even though past things do not actually exist, but appear to exist, this is also merely self-aware consciousness. If the eyes and other forms are merely consciousness, how can they remain the same in form and continue to exist? Because the root or cause of perversion and other afflictions resides within them, they appear to be so continuous. If the eyes and so on were not continuous, then external objects would not appear; if they did not appear, there would be no affliction from the two obscurations of clinging to the grasper and the grasped; if there were no affliction, then liberation from obscurations or complete purification would not exist at all. In reality, it does not exist, but because there is such an appearance, delusion and liberation are reasonable. The cause of delusion and delusion itself are considered to be the consciousness that appears as form. If there is no such consciousness, then there would be no consciousness clinging to non-form, nor would there be form itself. Why do the body, the one with a body, the profound consciousness, and the consciousness used by it and acting upon it, arise and gather together simultaneously in all bodies? Because everything that arises in any place and the actions related to it are fully manifested in all bodies. Why do the consciousness of time and so on arise as described above? Because the continuum of beginningless samsara is continuous, the consciousness of time does not cease; because of the realm of sentient beings, the place of the container world (snod 'jig rten), and the actions of mutual designation there; the complete grasping, self and other, the distinctions related to them; the ripening of the results of actions in good and bad destinies, the distinctions in experiencing what is desired and undesired; the various categories of experiencing birth, aging, death, dying, and rebirth—these are immeasurable one by one. How can these consciousnesses abide only in consciousness, so that they are called mere consciousness? In short, through three ways: being only that shows that there is no external object; if it is expanded, it is divided into the two appearances of the grasper and the grasped, so that the consciousness itself is also the cause of the object, and has the grasper or view of the object.

་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བས་ནི་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་རིག་གཅིག་དང་གཉིས་དང་དུ་མར་སྣང་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་ལས་དོན་གཞན་མེད་པ་རྣམ་རིག་གཅིག་པུ་ཙམ་ཡིན་ལ། མིག་སོགས་ལྔའི་རྣམ་རིག་གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྣམ་ཤེས་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་ནས་རེག་བྱ་ལ་ལྟ་བ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་དང་ལྟ་བའི་ཆ་གཉིས་དང་བཅས་པའོ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རིག་ནི་མིག་སོགས་ནས་ཆོས་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱི་རྣམ་རིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་ཤིང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་རིག་ནི་དེ་ཀུན་ལ་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཡིད་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། རྣམ་རིག་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་དེ་ཙམ་དང་མིག་ཤེས་སོགས་གཉིས་དང་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཙམ་གྱི་དོན། །རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་རྟོགས་པར་འདོད། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཙམ་ལ་ནི་ཞུགས་གྱུར་པ། །ཡུལ་དེ་དང་བྲལ་ན་དེ་ཕྱིར་སེམས་དེ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་སོ་སོ་རང་རིག་གི་གནས་སོ། ༧ །བྱང་སེམས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་གཅིག་པར་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ཡིད་ཤེས་དེ་ཉིད་མིག་སོགས་རྟེན་དེ་དང་དེ་ནས་བྱུང་བ་ན་མིག་ཤེས་སོགས་དེ་དེའི་མིང་ཐོབ་སྟེ། སེམས་པ་གཅིག་པུ་ལ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་གྱུར་ 12-15-22a བ་ཉོན་ཡིད་ཅེས་སོ་ཞེ་ན། ལན་བཏབ་པ། མིག་སོགས་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིད་ཤེས་དེ་འབྱུང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འབྱུང་སྟེ། གང་ཞེ་ན་དེ་ནི་དོན་ཙམ་དུ་སྣང་བ་གཟུང་བ་དང་། དེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་མི་རྟོག་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །གཟུགས་ཁམས་ན་ཡིད་ཤེས་ལུས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། ཁམས་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་མིག་སོགས་ལུས་ལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་རེག་བྱ་ལ་འཛིན་པར་སྣང་བའང་འབྱུང་ངོ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཁོང་ལྕི་བ་དང་། ཡང་ན་མྱོང་བ་གཅོད་པས་སོ། ། གཅིག་པུར་སྨྲ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལུང་ཁུང་སྨོས་པ་གང་ཞིག་ཁོག་པ་གཟུགས་ཅན་གྱི་ལུས་མེད་ཕུག་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་ཤིང་། །ཉེ་བ་མིན་པའི་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་རིང་དུ་འགྲོ་ལ་གཅིག་པུར་རྒྱུ་སྟེ་གཉིས་པ་མེད་པས་སོ། །གདུལ་བར་དཀའ་བའི་དམུ་རྒོད་དེ་བཟུང་དཀའ་བས་སེམས་འདུལ་དེས་དབང་དུ་བྱེད་པ། དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྲམ་ཟེར་སངས་རྒྱས་ངས་བཤད་དོ། །ལུང་གཉིས་པ་ཡང་དབང་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིད་ཀྱིས་མྱོང་སྟེ། ཡིད་ནི་འདི་དག་གི་རྟོན་པའོ་རྟོན་པ་ནི་དེའི་དབང་གིས་འགྲུབ་པས་སོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ།

【現代漢語翻譯】因為如此。由於各種法同時生起，所以顯現為多種多樣的形態。因此，所有這些顯現為一個、兩個和多個識的現象，實際上都只是識，沒有其他實體，僅僅是唯一的識。眼等五識所取之境，是以色等外境為因緣。這些識從觀色到觀觸，都具備因緣和觀照兩個方面，因此有十二處。意之識具備從眼等直到法的所有識的因緣，而意識之識則具備對這一切的觀照。意識是分別，由所有識的顯現所生起。僅僅是識，以及眼識等二者和多種的唯心之義，瑜伽行者們想要證悟。對於進入這種唯心狀態的人來說，如果離開了那個境，那麼那個心也就沒有了所緣。這是遠離能取所取的各自自證之境。有些菩薩認為，意識是唯一的識蘊，當它從眼等所依處產生時，就獲得了眼識等的名稱，就像一個心同時具有身語之業一樣。如果這樣，那麼變成煩惱的意識，又該如何稱呼呢？回答是：當意識在所有眼等所依處生起時，會以多種形態顯現為二，即顯現為僅僅是境的所取，以及顯現為執持它的分別。因此，它沒有不分別的過失。在色界中，意識存在於身體中。就像在那個界中，其他的有色根，如眼等，存在於身體中一樣，在所有存在之處，也會顯現為執持觸。或者通過止息等持，或者通過斷除感受。有些主張唯一性的菩薩引用經文說：『空心的身體住在沒有形體的身體里，遠離一切可知的境，獨自遊走，沒有伴侶。難以調伏的野馬，難以捉摸的心，調伏它就能獲得自在。我說那就是真實的婆羅門，那就是佛。』第二段經文也說：『五根的行境由意來體驗，意是這些的所依，所依依靠它才能成立。』就像這樣所說的一樣。

【English Translation】 Because of this. Because various dharmas arise simultaneously, they appear in various forms. Therefore, all these phenomena that appear as one, two, and multiple consciousnesses are actually just consciousness, with no other entity, merely the sole consciousness. The objects taken by the five consciousnesses of eye, etc., are based on the causes and conditions of external objects such as form. These consciousnesses, from seeing form to touching touch, possess both the aspects of cause and condition and observation, hence the twelve sources. The consciousness of mind possesses the causes and conditions of all consciousnesses from eye, etc., up to dharma, while the consciousness of intellect possesses the observation of all of these. Intellect is discrimination, generated by all the appearances of consciousness. Yogis wish to realize the meaning of mind-only, which is merely consciousness, and the duality and multiplicity of eye-consciousness, etc. For those who have entered such a state of mind-only, if they are separated from that object, then that mind also has no object of focus. This is the state of self-awareness, separate from the grasped and the grasper. Some Bodhisattvas who assert the unity of consciousness say that when that very intellect arises from this and that basis of the eye, etc., it obtains the name of that eye-consciousness, etc., just as a single mind has the actions of body and speech. If that is the case, then what should the afflicted consciousness be called? The answer is: When that intellect arises in all the bases of the eye, etc., it appears as two in various forms, namely, it appears as the grasped, which is merely the object, and as the discrimination that holds it. Therefore, it does not have the fault of non-discrimination. In the form realm, the intellect resides in the body. Just as in that realm, other form sense faculties, such as the eye, etc., reside in the body, so too, in all places of existence, it also appears to grasp touch. Either through stopping samadhi, or through cutting off feelings. Some Bodhisattvas who assert oneness quote scriptures saying: 'The hollow body dwells in the formless body, far from all knowable objects, wandering alone, without a companion. The wild horse that is difficult to tame, the elusive mind, taming it brings freedom. I say that is the true Brahmin, that is the Buddha.' The second scripture also says: 'The realm of the five senses is experienced by the mind, the mind is the basis of these, and the basis is established by relying on it.' Just as it is said.

།ཡང་ལུང་གསུམ་པ་སྨོས་པ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ༧ །གང་དུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་རིག་ནི། དོན་གྱི་རྣམ་རིག་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེར་ཡང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ལུས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་རིག་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ཤེས་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིའམ་དམིགས་པའི་རྣམ་རིག་གོ། འདས་མ་ཐག་པའི་ཡིད་དང་ 12-15-22b ཡིད་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་རིག་རྟེན་ཉོན་ཡིད་དང་བཅས་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དེའི་ལྟ་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དོན་ལས་དེ་འཛིན་འབྱུང་བ་བཞིན་མིག་སོགས་རྣམ་རིག་དོན་ལྟར་སྣང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་སྣང་བ་ན་དེ་འཛིན་ཡིད་ཤེས་ལྟ་བ་དང་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་དེ་འབྱུང་བའི་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་རིག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ༧ །ཇི་ལྟར་དོན་དངོས་སུ་སྣང་བཞིན་དེ་མེད་པར་ལྟ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་གསུངས་པའི་དོན། དང་པོ་རྣམ་ཤེས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་ནི། དཔེར་ན་ཆུ་གཅིག་ལ་ཡི་དྭགས་རྣག་ཁྲག་དུད་འགྲོ་དང་མི་ཆུ་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་སོགས་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་སོ་སོའི་རྣམ་རིག་ཐ་དད་པ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་དོན་ནམ་དམིགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་རིག་དམིགས་པས་ནི། དཔེར་ན། འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། རྨི་ལམ་དང་། གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པ་ལྟ་བུ་དང་སྟེ་དེ་དག་རྣམ་རིག་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་མེད་པས་སོ། ། འབར་པ་མེད་པར་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཤེས་པས་ནི། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་བཞིན། །དོན་རྣམས་ཡང་དག་ཉིད་རྟོགས་ན། །ཡང་དག་མཐོང་བས་ལུས་ཅན་རྣམས། །འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །དོན་ཡོད་ན་དོན་དུ་དམིགས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་འབད་མེད་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་སུ་ཡང་ཕྱིན་ 12-15-23a ཅི་ལོག་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཤེས་པས་ནི། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་དང་། བསམ་གཏན་པ་ཉན་རང་སོགས་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་མོས་པའི་དབང་གིས། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ས་གསེར་དུ་སྣང་། ཆུ་སར་སྣང་བ་སོགས་དོན་དེ་སྣང་བ་དང་༡། ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པའི་ཞི་ལྷག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ། མདོ་སྔགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བསམ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་སོགས་དུ་མའི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་དོན་སྣང་བ་ད ང༢་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས

【現代漢語翻譯】此外，在第三部經文中，關於闡述十二處（skye mched bcu gnyis）的教義中，例如，經文中說：『六識的集合是意處。』在何處將阿賴耶識（kun gzhi'i rnam rig）確立為對境之識（don gyi rnam rig）的地方，所有其他的身識等都是阿賴耶識的原因或所緣之識。緊隨其後的意和意識的識，連同染污意（nyon yi）都是阿賴耶識的顯現，應當這樣理解。因此，識成為原因，它本身就是顯現生起的原因。正如從對境產生執取一樣，眼等識顯現為對境的原因，當這種顯現發生時，執取它的意識就成為顯現，而根本識則起到生起之所依的作用。因此，所有這些識都僅僅存在於識性之中。如果有人問：『既然對境顯現為真實存在，為何說它不存在呢？』世尊（bcom ldan 'das）說，菩薩（byang chub sems dpa'）具備四法，就能通達一切識的對境皆無。第一，通過了解不相似識的原因，例如，同一杯水，餓鬼（yi dwags）見為膿血，畜生和人見為水，天人見為甘露等，對於同一事物，各自的識顯現不同。第二，通過緣取無對境之識，例如，緣取過去、未來、夢境和影像等，這些識之外沒有獨立的對境。第三，通過了解無勤作亦無顛倒，如果如實了知對境，以正確的見地，眾生無需勤作即可解脫。如果對境存在，那麼緣取對境的識就能毫不費力地如實了知它，因此，任何眾生都不會有顛倒。第四，通過了解三種識的隨順，例如，對於菩薩、禪定者、聲聞緣覺（nyan rang）等獲得心自在者來說，憑藉自己心意的力量，會顯現土地變為黃金，水變為陸地等對境。以及，對於獲得止觀（zhi lhag）雙運的瑜伽士，通過思維經部、密續等教法，以智慧勤修勝觀（lhag mthong），僅僅在心中作意無常等多種相狀，對境也會顯現。還有不分別的智慧（ye shes）。

【English Translation】 Furthermore, in the third Agama, in the teaching on the twelve sources (skye mched bcu gnyis), it is said, for example, 'The collection of the six consciousnesses is the mind source.' Where the alaya-consciousness (kun gzhi'i rnam rig) is established as the consciousness of objects (don gyi rnam rig), all other consciousnesses of the body, etc., are the reason or object of that all-consciousness. The immediately preceding mind and the consciousness of mind, together with the afflicted mind (nyon yi), are to be understood as the appearance of that alaya-consciousness. Thus, consciousness becomes the cause, and it itself is the cause of the arising of appearance. Just as grasping arises from objects, the eye and other consciousnesses appear as the cause of objects, and when this appearance occurs, the consciousness that grasps it becomes the appearance, and the root consciousness performs the function of the basis of arising. Thus, all these consciousnesses exist only in the nature of consciousness. If one asks, 'Since objects appear to be real, why is it said that they do not exist?' The Bhagavan (bcom ldan 'das) said that a Bodhisattva (byang chub sems dpa') who possesses four qualities will realize that all consciousnesses have no object. First, by knowing the cause of dissimilar consciousnesses, for example, the same water is seen as pus and blood by pretas (yi dwags), as water by animals and humans, and as nectar by gods, etc. For the same object, each consciousness appears differently. Second, by focusing on consciousness without an object, for example, focusing on the past, future, dreams, and images, etc. There is no object separate from these consciousnesses. Third, by knowing that without effort there is no reversal, if one truly understands objects as they are, with the correct view, beings will be liberated without effort. If objects exist, then the consciousness that focuses on objects will effortlessly know them as they are, therefore, no being will have reversal. Fourth, by knowing the conformity of the three consciousnesses, for example, for Bodhisattvas, meditators, Shravakas and Pratyekabuddhas (nyan rang), etc., who have gained mastery over their minds, by the power of their own mental inclinations, land appears as gold, water appears as land, etc. And for yogis who have attained the union of Shamatha and Vipassana (zhi lhag), by contemplating the teachings of Sutra, Tantra, etc., and diligently practicing Vipassana with wisdom, objects appear merely as mental fabrications of impermanence, etc. And there is non-discriminating wisdom (ye shes).

་ཐོབ་ནས་དེ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་ངོ་སྟེ་དོན་ཡོད་ན་དེ་ལ་མི་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པ་དོན་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༣་། གཏན་ཚིགས་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ལས་གཞན་པའི་དོན་མེད་པར་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་གྲུབ་བོ། ༧ །ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་མི་རྣམས་དང་། །ལྷ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་རིགས་སུ། །ཆུ་གཅིག་ལ་ཡི་དྭགས་ཀྱིས་རྣག་ཁྲག །མིས་ཆུ་དང་། དུད་འགྲོས་བཏུང་བ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་རྩི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དངོས་གཅིག་ཡིད་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དོན་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །འདས་སོགས་མ་འོངས་དམིགས་དེ་བཞིན་རྨི་ལམ་དང་། །གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཡང་། །དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །དེ་ལ་དམིགས་པར་རུང་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་དོན་དེ་ཉིད་དུ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་གྱུར་ན། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་ 12-15-23b པ་ལ་དེ་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་མི་འགྱུར། །རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དེ་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འཐོབ་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་ཐོབ་དང་། །རྣལ་འབྱོར་བ་ལ་འདི་ལྟར་ཡང་། །མོས་པའི་དབང་གིས་ས་ལ་སོགས། །དངོས་པོ་དེ་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་སུ་ཞིག་བློ་ལྡན་ཞིང་། །རྣམ་རྟོག་ཞི་བ་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ཡི། །ཆོས་ཀུན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ། །ཡིད་ལ་གང་བྱས་དེ་ལྟར་དོན་རྣམས་སྣང་ཕྱིར་དང་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་བ་ལ། །དོན་ཀུན་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་ཡང་། །དོན་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། །དེ་གཟུང་བ་དེ་མེད་པས་ན་དེ་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་བོ། ༧ །གལ་ཏེ་རྣམ་རིག་ཙམ་དོན་སྣང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་གཞན་དབང་ཞེས་མིང་དེ་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་གཞན་ལས་སྐྱེས་ཕྱིར་གཞན་དབང་དང་། སྐྱེས་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་འགག་པས་གཞན་དབང་ཞེས་བྱའོ་རང་དབང་གིས་མ་སྐྱེས། རང་དབང་དུ་མི་གནས། རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་ཞིང་འགགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནས་པའི་དོན་མེད་བཞིན་སྣང་བ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཡིད་ཤེས་ཀུན་རྟོག་དཔག་ཏུ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པས་ཀུན་བརྟགས་ 12-15-24a པ་ཡིན་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་ལ་བློའི་ཀུན་རྟོག་ཙམ་དུ་དམིགས་པས་ཀུན་བརྟགས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་དེ་གཏན་མ

【現代漢語翻譯】如經中所說，'獲得並安住于彼者，一切事物皆不顯現，若事物存在，則不會不顯現。' 如此宣說之後，立即理解三種意義，並與前述論證相符，從而確立了除心之外無有他物，一切皆唯是識。正如餓鬼、畜生、人類和天人，各自因其業力不同，面對同一水源，餓鬼見膿血，人見清水，畜生飲用，天人則見甘露，如無垠虛空一般。萬法本體各異，因此，事物並非以其自身之體性而存在。過去、未來等所緣境，以及夢境和影像，皆非真實存在。因為它們並非真實存在，所以才能成為所緣境。如果事物以其自身之體性真實存在，那麼緣彼事物之識，必然會以彼事物之相狀而顯現。若無分別，則無有證悟成佛之理。因為無分別之智慧，不可能存在能取所取。菩薩獲得自在，瑜伽士亦如是，憑藉其意樂之力，能夠將地等事物觀想成所希望之形態。誰是有智慧之人？誰能獲得寂滅分別之成就？對於一切法皆隨心所緣，隨心所緣，事物便如是顯現。因為無分別智慧執行之時，一切事物皆不顯現，所以應了知萬法皆無自性。因為能取不存在，所以所取之識亦不存在。因此，能取所取皆不存在的無分別智慧得以成立。如果唯識僅是事物顯現之處，是依他起性，那麼如何知曉它是依他起？為何稱其為依他起？因為它從自身的習氣種子之外產生，生起后瞬間消逝，故為依他起。非自主生起，非自主安住，而是由因的力量而生滅。如果安住于彼者，事物雖不存在卻顯現，是遍計所執性，那麼如何知曉它是遍計所執？為何稱其為遍計所執？因為它具有無量意念分別的顛倒相，是產生顛倒之因，故為遍計所執。因為自性本空，僅是心識的分別念，所以稱為遍計所執。如果遍計所執是永恒的……

【English Translation】 As stated in the scripture, 'Having attained and abiding in that, all things do not appear; if things exist, they will not fail to appear.' After saying this, immediately understanding the three meanings and conforming to the preceding arguments, it is established that there is nothing other than mind, and all is merely consciousness. Just as pretas (hungry ghosts), animals, humans, and gods, each according to their karma, see different things in the same water source: pretas see pus and blood, humans see water, animals drink it, and gods see nectar, like limitless space. The essence of all things is different; therefore, things are not established by their own nature. Past, future, and other objects of focus, as well as dreams and images, are not truly existent. Because they are not truly existent, they can become objects of focus. If things were truly established by their own nature, then the consciousness that focuses on those things would inevitably appear with the characteristics of those things. If there is no differentiation, then there is no reason to attain Buddhahood. Because non-discriminating wisdom cannot exist with a subject and object. Bodhisattvas who have attained freedom and yogis are also able to visualize things like earth in the form they desire through the power of their aspiration. Who is wise? Who can attain the accomplishment of pacifying discrimination? For all dharmas are contemplated by the mind, and as the mind contemplates, things appear accordingly. Because when non-discriminating wisdom operates, all things do not appear, one should understand that all dharmas are without inherent existence. Because the apprehended does not exist, the apprehending consciousness also does not exist. Therefore, non-discriminating wisdom, in which both the apprehended and the apprehending do not exist, is established. If mere consciousness is only the place where things appear, and is of the other-dependent nature (paratantra-svabhava), then how is it known to be other-dependent? And why is it called other-dependent? Because it arises from seeds of its own habitual tendencies, it is other-dependent. It does not arise independently, nor does it abide independently, but arises and ceases by the power of causes. If abiding in that, things appear even though they do not exist, and is of the completely imputed nature (parikalpita-svabhava), then how is it known to be completely imputed? And why is it called completely imputed? Because it has the inverted aspects of countless mental discriminations, and is the cause of arising inversion, it is completely imputed. Because its own characteristics are empty, and it is only focused on as a mental imputation, it is called completely imputed. If the completely imputed is eternal...

ེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ཡོངས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དང་། དགེ་ཆོས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གི་དོན་གྱིས་ཡོངས་གྲུབ་ཅེས་བྱའོ། །དོན་གསང་ལས། ཀུན་བརྟགས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས། བརྟགས་པ་ནི་ཤེས་པ་གང་གིས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས། མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གི་རྟེན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་པར་ཡང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུང་དེ་ལས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་པས་དམིགས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དབང་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྗེས་ཐོབ། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། སོ་སྐྱེས་ཤེས་པས་ཀྱང་རང་རིག་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཡོངས་གྲུབ་དེ་མ་མཐོང་བར་གཞན་དབང་མི་མཐོང་ཞེས་འབྱུང་བ་ཅི་ཡོད་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཞན་དབང་མ་ལུས་པར་མངོན་སུམ་པ་དགག་པ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་སོ་སྐྱེའི་རང་རིག་གིས་བཟུང་ཀྱང་ཀུན་བརྟགས་པས་དབེན་པར་ངེས་པར་མི་བཟུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་དབང་རང་རིག་པ་ཡོད་ཀྱང་ངེས་པར་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང་། ཡོངས་གྲུབ་འདི་མ་མཐོང་བ་ཞེས་སྨྲོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི། ཡུལ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟག་པ་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ 12-15-24b ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་རང་རིག་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་གསུངས། དེ་ཡང་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པར་བྱ་བ་གཞན་དབང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལས་གཞིར་བྱས་པ། བརྟགས་བྱེད་ཐོག་མེད་ནས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་མཐའ་ཡས་པའི་ས་ལས་བྱུང་བ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གང་ཞིག་བདག་དང་བུམ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་བརྟགས་བྱ་གཞན་དབང་གི་ཆ་དེ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་བྱ་གཞན་དབང་ལ། ཡིད་ཤེས་ཀུན་རྟོག་ཅན་དེས་དེའི་མིང་དུ་དམིགས་ཤིང་མིང་གི་དོན་དེ་དེའི་མཚན་མར་བཟུང་ནས་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་ཞིང་། མཐོང་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་སོགས་སམ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅིང་། དོན་དུ་མེད་པར་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཅི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་པོ་འདི་ཐ་དད་དམ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཐ་དད་དུ་མི་དམིགས་པས་ཐ་དད་ཀྱང་མིན་ལ་ཐ་དད་མིན་པའ

【現代漢語翻譯】如果遍計所執的體性是圓成實性，那麼如何才是圓成實？為何稱為圓成實？因為其不會變為其他，所以是圓成實。由於是清凈的對境，並且是所有善法的頂峰，因此以殊勝之義稱為圓成實。《秘密義》中說：『遍計所執唯有凡夫才能了知，因為他們執著於一。』《抉擇》中說：『遍計所執是指任何識所不能緣的。』因為不存在，所以不能作為任何事物的所依，但並非不能作為增益的對境。例如，正如該論中所說，凡夫的識也能緣取。他起性是出世間的后得智，清凈的世間法，以及凡夫的識也能通過自證的方式來了解。那麼，如果說在未見圓成實之前不能見他起性，這又是什麼意思呢？這就像是否定完全顯現的他起性一樣，因此沒有過失。另一方面，即使凡夫的自證能夠把握他起性，但也不能確定其遠離了遍計所執。即使存在他起性的自證，也不能確定已經把握了它，因此才說『未見圓成實』。圓成實是指：境是如實常恒的，而其有境，即正確的智慧，是無常的體性。據說，這是通過勝義諦和自證的方式，為出世間智慧所了知的。也就是說，以遍計所執為基礎，他起性在名言中存在。從無始以來顯現的戲論習氣無邊無際的大地上產生，任何作意，即以我、瓶等無量法之相，以一切方式進行分別，這就是在他起性的所遍計部分進行遍計。如此一來，在所遍計的他起性上，意識的遍計心執著於它的名稱，並將名稱的意義執為它的相，從而執著於它，引發所有表達體性和差別的言語，進行區分見聞等差別的各種名言，並將實際上不存在的事物增益為存在。如此遍計即是遍計所執的體性。那麼，這三種體性是各不相同，還是並非各不相同呢？因為不能確定它們是各不相同的，所以既非不同，也非非不同。

【English Translation】 If the characteristic of Parikalpita (遍計所執, kun brtags, kun-brtags) is the nature of Pariniṣpanna (圓成實, yongs grub, yongs-grub), then how is it Pariniṣpanna? And why is it called Pariniṣpanna? Because it does not change into anything else, it is Pariniṣpanna. Because it is a pure object and the supreme of all virtuous dharmas, it is called Pariniṣpanna in the sense of supreme. The 《Secret Meaning》 says: 'Parikalpita should be known only by ordinary beings, because they are attached to one.' The 《Determination》 says: 'Parikalpita is that which is not the object of any consciousness.' Because it does not exist, it cannot be the basis of anything, but it is not that it cannot be the object of superimposition. For example, as it says in that text, it is the object of the consciousness of ordinary beings. Paratantra (他起性, gzhan dbang, gzhan-dbang) is the post-attainment of the transcendent, the pure worldly, and the consciousness of ordinary beings can also know it through the door of self-awareness. Then, what does it mean to say that Paratantra is not seen without seeing Pariniṣpanna? This is like denying the complete manifestation of Paratantra, so there is no fault. In one way, even if the self-awareness of ordinary beings grasps Paratantra, it is not necessarily grasped as being separate from Parikalpita. Even though there is self-awareness of Paratantra, it is not necessarily grasped, so it is said 'without seeing Pariniṣpanna.' Pariniṣpanna is: the object is suchness, permanent, and its object-possessor, the correct wisdom, is the characteristic of impermanence. It is said that this is to be known by the wisdom of the transcendent through the door of ultimate truth and self-awareness. That is, based on the Parikalpita, the Paratantra exists in name. From the ground of endless habitual tendencies of manifestation from beginningless time, any mind-consciousness that discriminates in all ways through the door of endless aspects of dharmas such as self and pot is the Parikalpita of that part of Paratantra. Thus, on the Paratantra that is to be discriminated, that mind-consciousness, the Parikalpita, clings to its name, and taking the meaning of the name as its sign, it clings to it, arousing all speech expressing essence and difference, making various names distinguishing seeing and hearing, and superimposing what does not exist in reality as existing. Thus, discrimination is the nature of Parikalpita. Are these three natures different or not different? Because it is not certain that they are different, they are neither different nor not different.

ང་མིན་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་གཉིས་སུ་བརྗོད་བྱ་མིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀུན་བརྟགས་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཏུའང་བརྗོད་དེ། ཀུན་རྟོག་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་གཞན་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་སུ་འོང་། །དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ 12-15-25a བསམ་ནས་དེ་ལ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུའང་བརྗོད་པ་ཡོད་དོ། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། །མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དང་། རྣམ་པར་བརྟགས་ཚེ་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བརྟགས་བྱ་མིན་ཚེ་མ་གྲུབ་པ་རྣམ་བྱང་དུ་འགྱུར་བས། །གཉིས་ཀར་རག་ལས་པའི་གཞན་དབང་ངོ་། །ཀུན་བརྟགས་ལ་ཡང་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མིག་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་། བུམ་པ་རིང་པོ་ལྟ་བུ་ཁྱད་པར་དུ་མིག་མི་རྟག་སོགས་ཁྱད་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་བཏགས་པ་གཉིས་སོ། །ཡོངས་གྲུབ་ལའང་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གམ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་རྣམ་པར་དག་པས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་སོ། །ཡང་དབྱེ་སྒོ་གཞན་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དང་། ཐ་སྙད་ལ་བྱང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་རང་གི་བསམས་པ་བརྗོད་པ་དང་། མ་བྱང་བ་མི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་རྟོག་གོ་བ་ལང་སོགས་ཀྱི་སྟེ་དེ་དག་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་མིང་བརྗོད་མི་ནུས་སོ། །ཡང་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། མིང་ལ་བརྟེན་དེ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ། མིང་འདིའི་དོན་འདིའོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་། དོན་ལ་བརྟེན་ཏེ་མིང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ། དོན་ལྟོ་ལྡིར་བ་འདིའི་མིང་བུམ་པ་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །མིང་ལ་བརྟེན་ཏེ་མིང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་པ་ནི། མིང་བརྗོད་ཀྱང་དེའི་དོན་མ་རྟོགས་ནས་ 12-15-25b འདི་ཅིའི་མིང་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པའོ། །དོན་ལ་བརྟེན་ཏེ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་རྟོག་པ་ནི། མིང་མ་ཤེས་པའི་དོན་ལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །མིང་དོན་གཉིས་ཀར་བརྟེན་ཏེ་གཉིས་ཀར་རྟོག་པ་ནི་དོན་འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་འདིའི་མིང་ནི་འདིའོ་ཞེས་སུ་རྟོག་པའོ། །ཐམས་ཅད་བསྡུ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་སྟེ། རྩ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོ། །མཚན་མའི་རྣམ་རྟོག་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་རིག་གོ་འདི་ཞེས་མཚན་མར་བྱེད་པས་སོ། །མཚན་མར་སྣང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི་རྟེན་དང་བཅས་པ

【現代漢語翻譯】並非存在或不存在，因為這兩者都無法表達。由於依賴於其他原因的類別，他緣自性（Paratantra-svabhava）也被稱為遍計所執性（Parikalpita）和圓成實性（Parinispanna）。因為是遍計的原因，所以遍計所執的他緣成為遍計所執。像這樣，由於如此考察卻無法成立，所以思及遍計所執的法性，也稱其為圓成實性。他緣自性有多少種分類呢？簡而言之有兩種：依賴於習氣種子的原因的他緣；以及當考察分別時，如果考察俱生染污和清凈的自性卻無法成立，則會轉變為清凈。因此，依賴於兩者的他緣。對於遍計所執，也有僅僅對瓶子等自性中的眼等事物進行普遍分別，以及對瓶子長等特徵中的眼無常等特徵進行普遍分別的兩種安立。對於圓成實性，也有不變的圓成實性，即自性圓成，自性清凈或具有垢染的真如；以及不顛倒的圓成實性，即通過完全清凈而圓成的無垢真如兩種。此外，還有其他分類，普遍分別有四種：對自性進行普遍分別；對特徵進行普遍分別；精通術語者在表達自己的想法時，先說出智者的言辭；以及不精通者，即不智者的分別，如牛等，這些分別甚至無法表達名稱。還有五種：依賴於名稱而普遍分別事物的自性，即認為『這個名稱的含義是這個』；依賴於事物而普遍分別名稱的自性，如認為『這個肚子脹鼓鼓的事物，它的名字是瓶子』；依賴於名稱而分別名稱的自性，即說出名稱卻不理解其含義，思考『這是什麼的名字』；依賴於事物而分別事物的自性，即對不瞭解名稱的事物進行普遍分別；依賴於名稱和事物兩者而對兩者進行分別，即思考『這種事物的自性，它的名字是這個』。總而言之，分別有十種：根本分別是指阿賴耶識（Alaya-vijnana）；相狀分別是指色等識，因為它們將此識別為相狀；顯現為相狀的分別是指與所依相關的。 Not being existent or non-existent, because neither can be expressed. Due to the category of depending on other causes, the Paratantra-svabhava (other-powered nature) is also referred to as Parikalpita (completely imputed) and Parinispanna (perfected nature). Because it is the cause of imputation, the other-powered nature that is imputed becomes the completely imputed. Like that, because such examination cannot be established, contemplating the Dharma-nature of the completely imputed, it is also called the Parinispanna. How many divisions are there of the other-powered nature? Briefly, there are two: the other-powered that depends on the cause of habitual seeds; and when examining discriminations, if examining the nature of co-emergent defilement and purification cannot be established, it will transform into purification. Therefore, the other-powered that depends on both. For the completely imputed, there are also two establishments: merely universally discriminating objects such as eyes in the nature of a pot, and universally discriminating characteristics such as impermanence of the eye in the characteristics of a long pot. For the Parinispanna, there are also two: the unchanging Parinispanna, which is the self-perfected, the self-purified or defiled Suchness; and the non-inverted Parinispanna, which is the stainless Suchness perfected by complete purification. Furthermore, there are other divisions, universal discriminations are of four types: universally discriminating the nature; universally discriminating the characteristics; those who are proficient in terminology express their own thoughts by first stating the words of the wise; and the discriminations of the unproficient, the unwise, such as cows, etc., these discriminations cannot even express names. There are also five types: relying on names to universally discriminate the nature of things, thinking 'the meaning of this name is this'; relying on things to universally discriminate the nature of names, such as thinking 'this thing with a bulging belly, its name is pot'; relying on names to discriminate the nature of names, that is, uttering the name but not understanding its meaning, thinking 'what is the name of this'; relying on things to discriminate the nature of things, that is, universally discriminating things without knowing the name; relying on both name and thing to discriminate both, that is, thinking 'the nature of this kind of thing, its name is this'. In summary, there are ten types of discriminations: the fundamental discrimination is the Alaya-vijnana (store consciousness); the characteristic discrimination is the consciousness of forms, etc., because they identify this as a characteristic; the discrimination that appears as a characteristic is related to the basis.

【English Translation】 Not being existent or non-existent, because neither can be expressed. Due to the category of depending on other causes, the Paratantra-svabhava (other-powered nature) is also referred to as Parikalpita (completely imputed) and Parinispanna (perfected nature). Because it is the cause of imputation, the other-powered nature that is imputed becomes the completely imputed. Like that, because such examination cannot be established, contemplating the Dharma-nature of the completely imputed, it is also called the Parinispanna. How many divisions are there of the other-powered nature? Briefly, there are two: the other-powered that depends on the cause of habitual seeds; and when examining discriminations, if examining the nature of co-emergent defilement and purification cannot be established, it will transform into purification. Therefore, the other-powered that depends on both. For the completely imputed, there are also two establishments: merely universally discriminating objects such as eyes in the nature of a pot, and universally discriminating characteristics such as impermanence of the eye in the characteristics of a long pot. For the Parinispanna, there are also two: the unchanging Parinispanna, which is the self-perfected, the self-purified or defiled Suchness; and the non-inverted Parinispanna, which is the stainless Suchness perfected by complete purification. Furthermore, there are other divisions, universal discriminations are of four types: universally discriminating the nature; universally discriminating the characteristics; those who are proficient in terminology express their own thoughts by first stating the words of the wise; and the discriminations of the unproficient, the unwise, such as cows, etc., these discriminations cannot even express names. There are also five types: relying on names to universally discriminate the nature of things, thinking 'the meaning of this name is this'; relying on things to universally discriminate the nature of names, such as thinking 'this thing with a bulging belly, its name is pot'; relying on names to discriminate the nature of names, that is, uttering the name but not understanding its meaning, thinking 'what is the name of this'; relying on things to discriminate the nature of things, that is, universally discriminating things without knowing the name; relying on both name and thing to discriminate both, that is, thinking 'the nature of this kind of thing, its name is this'. In summary, there are ten types of discriminations: the fundamental discrimination is the Alaya-vijnana (store consciousness); the characteristic discrimination is the consciousness of forms, etc., because they identify this as a characteristic; the discrimination that appears as a characteristic is related to the basis.

འི་མིག་ཤེས་སོགས་དེ་ལས་མཚན་མར་སྣང་བས་གོས་ཀྱི་རྣམ་རིག་གོ། མཚན་མར་འགྱུར་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི། ལུས་འགྱུར་བ་རྒ་བ་སོགས་དང་། བདེ་ཚོར་སོགས་དང་། ཆགས་སོགས་དང་། གནོད་པ་དང་དུས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་སོགས་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་འགྲོ་བ་སོགས་ངན་སོང་དང་། འདོད་ཁམས་ལ་སོགས་པས་གཟུགས་གཟུགས་མེད་གཉིས་དེ་འགྱུར་བའོ། །མཚན་མར་སྣང་བ་འགྱུར་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི། ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མར་སྣང་བ་དེ་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། དམ་པ་མིན་པའི་ཆོས་མཉན་པའམ། དམ་པའི་ཆོས་མཉན་པའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་རྣམ་རྟོག་གོ། །ཚུལ་བཞི ན་མིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། དམ་པ་མིན་པའི་ཆོས་མཉན་པ་ལས་བྱུང་བ། བསྟན་པ་འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཚུལ་བཞིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ནི། དམ་པའི་ཆོས་མཉན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཆོས་འདི་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་ 12-15-26a རྟོག་ནི། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ལས་བྱུང་འཇིག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ལྟ་བར་སོང་བ་ཚངས་པ་དྲ་བའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དབུས་ལ་རྟོག་པས་དབྱེ་བ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གོ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བྱའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཅུ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། དངོས་པོའི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། སྐུར་བ་འདེབས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བའོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོའི་དོན་དུ་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་དུ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས་གསུངས་སོ། །དངོས་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་དང་། སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཉེན་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་ཡང་དག་པ་བརྗེས་སུ་མི་མཐོང་། དེ་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་དང་། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་དང་། གཟུགས་ཚོར་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། འདི་ལྟར་མིང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །སྐུར་འདེབས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་བྱས་ 12-15-26b པ་མིན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པས་སོ་གསུ

【現代漢語翻譯】眼識等由此顯現為相，是衣之識。轉變為相之分別念是：身體的轉變如衰老等，以及樂受等，以及貪慾等，以及損害和時間的完全轉變等，以及眾生地獄的行處等惡趣，以及欲界等，有色無色二者是轉變。顯現為相轉變之分別念是：如前所說之轉變本身顯現為相，那即是轉變為其他。由他所教之分別念是：聽聞非正法，或隨順聽聞正法之分別念。不如理之分別念是：從聽聞非正法所生，如教外徒之分別。如理之分別念是：從聽聞正法所生，如教內徒之分別。現行耽著之分別念是：從不如理作意所生，以壞聚見為根本之見，如《梵網經》所說，以對過去、未來、現在三時之思念，而有六十二種差別及與之相應之分別念。從無分別智散亂之分別念是：菩薩之所應斷，即十種分別念：無事物之相散亂，有事物之相散亂，增益之散亂，損減之散亂，一性之散亂，異性之散亂，自性之散亂，差別之散亂，如名之義散亂，如義之名散亂。如是，為對治于無事物之分別念，而說：菩薩雖存在，然於世俗中存在而宣說。為對治有事物之分別念，說：菩薩不應真實隨見。為對治增益之分別念，說：菩薩之名亦不應真實隨見。如是，《般若經》中，於行，以及於色、受、想、行、識之間，亦不應真實隨見。此為何故？因此，名自性空等語。為對治損減之分別念，說：非以空性為空性，雖非以空性為空，然法性存在故。

【English Translation】 Eye consciousness and so on, appearing as characteristics from this, is the consciousness of clothing. The conceptualization that transforms into characteristics is: the transformation of the body, such as aging, and feelings of pleasure, and desires, and harm and the complete transformation of time, and the realms of sentient beings in hell, and the desire realm, and both the form and formless realms are transformations. The conceptualization of appearing as characteristics transforming is: the transformation itself as mentioned before appears as characteristics, which is transformed into something else. The conceptualization taught by others is: listening to non-virtuous teachings, or the conceptualization of following the listening to virtuous teachings. The non-virtuous conceptualization is: arising from listening to non-virtuous teachings, such as the conceptualizations of those outside this doctrine. The virtuous conceptualization is: arising from listening to virtuous teachings, such as the conceptualizations of those within this doctrine. The conceptualization of manifest attachment is: arising from non-virtuous attention, with the view of the aggregates as the root, as stated in the Brahma-jala Sutra, with thoughts on the past, future, and present, there are sixty-two types of distinctions and corresponding conceptualizations. The conceptualizations that distract from non-conceptual wisdom are: the ten conceptualizations to be abandoned by Bodhisattvas: distraction by the characteristic of non-things, distraction by the characteristic of things, distraction by superimposition, distraction by denial, distraction by oneness, distraction by otherness, distraction by essence, distraction by difference, distraction by name as it is, and distraction by meaning as it is. Thus, to counteract the conceptualization of non-things, it is said: 'Although the Bodhisattva exists, it is taught as existing in conventional terms.' To counteract the conceptualization of things, it is said: 'The Bodhisattva should not truly see.' To counteract the conceptualization of superimposition, it is said: 'The name of the Bodhisattva should not be truly seen.' Likewise, in the Prajnaparamita Sutra, it is said that one should not truly see actions, as well as form, feeling, perception, mental formations, and consciousness. Why is this? Because names are empty of inherent existence. To counteract the conceptualization of denial, it is said: 'It is not that emptiness is empty of emptiness, but even though it is not made empty by emptiness, the nature of phenomena exists.'

ངས། ཞེས་དང་། གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་དག་པ་དང་མ་དག་པ་ལ་དམིགས་པས་སོ་དང་། ཐ་དད་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏགས་པའི་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །ཞེས་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟ་སྟེ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མིང་ཙམ་ཞེས་སོགས་སོ་གཟུགས་ཉིད་མི་དམིགས་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མ་སྐྱེ་མི་འགག །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར།མིང་བཅོས་མ་ལ་ཆོས་དེ་དག་སོ་སོར་རྟོག་ནས། མིང་གློ་བུར་གྱིས་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་ཏོ་ཞེས་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མིང་དུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྣམ་གཡེང་བཅུ་པོ་འདི་དག་གི་གཉེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་མཐའ་དག་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་དེའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་འདི་ཉིད་དུ་ 12-15-27a རིག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། མཚན་ཉིད་གསུམ་ཀར་ཡང་འགྱུར་ན། དེ་གསུམ་ཁྱད་མེད་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་གྲངས་གང་གིས་གཞན་དབང་ཉིད་ཡིན་པས་ན།དེས་ཀུན་བརྟགས་དང་ཡོངས་གྲུབ་མིན་པ་སོགས། གཞན་གཉིས་ཀར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་མིན་པར་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། བུམ་སོགས་ཀྱི་མིང་གི་སྔ་རོལ་ན་དེ་དང་དེའི་བློ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགལ་བ་དང་། དོན་གཅིག་ལ་ཡང་མིང་མང་པོ་ཡོད་པས་གཞན་དབང་གི་བདག་ཉིད་མང་པོར་ཐལ་བས་འགལ་བ་དང་། མིང་ངེས་པ་མེད་པས་དེའི་ངོ་བོའམ་བདག་འདྲེས་པར་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་འགྲོ་ལྡིང་བ་རྣམས་རྣ་བ་ལ་མིག་ཟེར། འབྲས་ཆན་ལ་ཆོམ་རྐུན་ཟེར། མཆུ་ལ་ཐ་དད་པ་ཟེར་བ་ལྟ་བུའོ། །མིང་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ན་རྣ་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་འཆོལ་བར་འགྱུར་རིགས་ན་དེ་མི་འཐད་དོ། །མིང་གི་སྔ་རོལ་ན་མིང་དེས་བཏགས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་དེའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར། མིང་མང་བའི་ཕྱིར་དང་མིང་མ་ངེས་

【現代漢語翻譯】對於執著于『一』的對治法：認為『色』的空性不是『色』等等，這是因為執著于清凈與不清凈。對於執著于『異』的對治法：『色』不是空性之外的其他，因為所假立的『色』即是空性，空性即是『色』。對於執著于『自性』的對治法：如善現，所謂的『色』只是一個名稱等等，因為『色』本身是不可得的。對於執著于『差別』的對治法：『色』等的自性是不生不滅，不是完全染污，也不是完全清凈。對於執著于名與義相同（名如其義）的對治法：在虛假的名相上，分別這些法，然後隨意安立名稱，隨著如何安立名稱，就如何執著。對於執著于義與名相同（義如其名）的對治法：菩薩不會如實地見到所有這些名稱的意義，因為不如實見到，所以沒有執著，這是指如實地見到意義。對於『色』，應該像這樣類推到『識』。這十種散亂的對治法是般若波羅蜜多的不分別智慧，因此，般若波羅蜜多的所有意義，包括不相符的方面及其對治法，都應該在此處理解。如果通過不同的範疇，他性的自性在三種體性（遍計所執性，依他起性，圓成實性）上都會改變，那麼這三種體性怎麼會沒有差別呢？無論通過哪種範疇，只要是依他起性，那麼遍計所執性和圓成實性也是如此。如果依他起性顯現為遍計所執性的體性，那怎麼能證明它不是遍計所執性的自性呢？因為在瓶子等名稱之前，不會產生對瓶子等的認知，所以與遍計所執性的自性相違背；並且對於同一個事物有許多名稱，所以會導致依他起性的自性變成多個，這也是相違背的；並且名稱是不確定的，所以會導致依他起性的體性或自性混淆，這也是相違背的。例如，遊牧民族稱耳朵為眼睛，稱米飯為小偷，稱嘴唇為其他。如果名與義在自性上是一體的，那麼耳朵等的意思就會混淆，這是不合理的。因為在名稱之前，沒有通過名稱來區分的事物的認知，並且因為名稱很多，而且名稱不確定。

【English Translation】 As an antidote to clinging to 'oneness': The emptiness of 'form' is not 'form,' etc., because of focusing on purity and impurity. As an antidote to clinging to 'otherness': 'Form' is not other than emptiness, because the imputed 'form' itself is emptiness, emptiness is 'form.' As an antidote to clinging to 'self-nature': As Rāhulabhadra, the so-called 'form' is just a name, etc., because 'form' itself is imperceptible. As an antidote to clinging to 'difference': The self-nature of 'form' etc. is unborn and unceasing, not completely defiled, and not completely purified. As an antidote to clinging to names and meanings being the same (names as their meanings): On false names, distinguishing those dharmas separately, then arbitrarily establishing names, and however names are established, so they are clung to. As an antidote to clinging to meanings and names being the same (meanings as their names): Bodhisattvas do not truly see the meanings of all those names as they are, and because they do not truly see them, there is no clinging, which refers to truly seeing the meanings. For 'form,' it should be applied similarly up to 'consciousness.' The antidote to these ten distractions is the non-conceptual wisdom of the Perfection of Wisdom, therefore, all the meanings of the Perfection of Wisdom, including the incompatible aspects and their antidotes, should be understood here. If, through different categories, the self-nature of other-power changes in all three natures (imputed nature, dependent nature, perfect nature), then how can these three natures not be different? Whichever category is dependent nature, the imputed and perfect natures are also the same. If dependent nature appears as the nature of imputed nature, how can it be proven that it is not the self-nature of imputed nature? Because before the names of pots etc., there is no cognition of pots etc., so it contradicts the self-nature of imputed nature; and because there are many names for the same thing, it would lead to the self-nature of dependent nature becoming multiple, which is also contradictory; and because names are uncertain, it would lead to the mixing of the essence or self-nature of dependent nature, which is also contradictory. For example, nomads call ears eyes, call rice thieves, and call lips others. If names and meanings are one in self-nature, then the meanings of ears etc. would be confused, which is unreasonable. Because before the name, there is no cognition of the thing distinguished by the name, and because there are many names, and the names are uncertain.

པའི་ཕྱིར། གཞན་དབང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་བདག་མང་པོ་དང་། །བདག་འདྲེས་པར་འགལ་བས་གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་མིན་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཆོས་རྣམས་མེད་ཀྱང་དེར་སྣང་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དང་། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་ཕྱིས་རྣམ་དག་ཡོད་པ་ནི། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་མེད་པ་དམིགས་པ་དང་འདྲ་དང་། །དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་བཅས་པ་དང་བྲལ་བ་འདྲར་ཤེས་པར་བྱ། ༧ །ཡང་བརྒལ་བ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་མེད་དུ་ཟིན་ན། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པ་ 12-15-27b ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། གཞན་དབང་དེ་མེད་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་དེ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ན། ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོང་མིན་ན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་དག །དུས་ཀུན་དུ་ནི་མེད་པར་འགྱུར། ༧ །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་མིག་ཡོར་གཟུགས་བརྙན་བྲག་ཆ་ཆུ་ཟླ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ན། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་བཞི་བསྟན་པས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི། རང་བཞིན་རྣམ་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་སོ་དང་། ཀུན་བཏགས་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བདེན་པའི་མཐར་ཐུག་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་པ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་ཐོབ་བྱ་སྟེ། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དབྱིངས་དྲུག་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ། །དྲི་མ་མེད་པར་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི། གློ་བུར་བྲལ་དག་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་མི་ལྡན་པའོ། །དེ་ཐོབ་པའི་ལམ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི། རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡུལ་བྱང་ཆུབ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཐམས་ཅད་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལམ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལུང་གི་ཆོས་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་ 12-15-28a དེ་ནི་རྣམ་བྱང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་དག་གི་རྒྱུ་མཐུན་ཡིན་པས་གཞན་དབང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདིས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཀུན་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱུང་རྟེན་གཞན་དབང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་བསྟན། །ཀུན་བརྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་བསྟན། །རྣམ་པར་དག་པ་བཞིར་བརྟེན་ནས། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། །དག་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་དང་། །དྲི་མ་མེད་དང་ལམ་དང་དམིགས། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣ

【現代漢語翻譯】因此，如果他性（Paratantra）（其他力量）的自性是眾多自體，並且與自體混合相違，那麼他性就被證實不是遍計所執（Parikalpita）（完全構想的）。即使諸法不存在，在那裡顯現也有所緣，即使沒有一切煩惱，後來也有完全的清凈。如幻術等不存在，有所緣相同，同樣，要知道虛空與云相伴和無雲相同。又問：如果顯現如何，就如何不存在，那麼他性的自性不是在一切時間和一切情況下都不存在了嗎？如果他性不存在，那麼圓成實性（Parinispanna）（完全實現的）的自性也不存在，那麼怎麼會不在一切時間都不存在呢？如果他性和圓成實的自性都不存在，那麼一切染污和一切清凈都會永遠不存在，但因為一切染污和一切清凈都有所緣，所以不是在一切情況下都不存在。如果他性和圓成實性在任何方面都不存在，那麼一切染污和一切清凈都會永遠不存在。他性的自性應該如何理解呢？應該理解為如幻術、陽焰、夢境、眼花、影像、山谷回聲、水中月、化現等。圓成實的自性應該如何理解呢？通過宣說四種清凈之法來理解，即自性清凈，因為自性本凈的真如（Tathata）（如是）不會改變；沒有遍計所執，所以是空性；因為是真實的究竟，所以是真實的邊際；沒有色等之相；以勝義智所獲得，也是清凈之法的六界。無垢清凈，即是遠離了所有客塵垢染。獲得它的道清凈，即是覺悟之法，與菩提分法三十七品一切，以及波羅蜜多等。爲了生起此道，所緣清凈，即是大乘經所說的法，如此，因為這是清凈之因，所以不是遍計所執，因為是法界清凈的同類因，所以不是他性。這四種是清凈之法的一切總攝。所生之依是他性，如幻術等已宣說，依靠遍計所執，宣說了它的自性不存在，依靠四種清凈，宣說了圓成實性，清凈即是自性，無垢和道與所緣，是清凈之法的體性。

【English Translation】 Therefore, if the nature of Paratantra (other-powered) is many selves, and it contradicts being mixed with selves, then Paratantra is proven not to be Parikalpita (completely conceptualized). Even if phenomena do not exist, there is an object of focus where it appears, and even if there are no afflictions, there is complete purification later. It is the same as having an object of focus when illusions and the like do not exist, similarly, one should understand that the sky is the same as being with and without clouds. Again, if it is argued that if it appears in such a way, it does not exist in such a way, then wouldn't the nature of Paratantra not exist at all times and in all ways? If Paratantra does not exist, then the nature of Parinispanna (completely accomplished) also does not exist, so how could it not exist at all times? If the nature of Paratantra and Parinispanna do not exist, then all afflictions and all purifications would be permanently non-existent, but because all afflictions and all purifications have objects of focus, they are not non-existent in all cases. If other-power and complete accomplishment do not exist in any way, then all afflictions and all purifications will be non-existent at all times. How should the nature of other-power be understood? It should be understood as being like illusion, mirage, dream, optical illusion, reflection, echo, moon in water, emanation, and so on. How should the nature of complete accomplishment be understood? It should be understood by teaching the four kinds of purification, namely, the purification of nature, because the Suchness (Tathata) of the naturally pure nature does not change; because there is no complete conceptualization, it is emptiness; because it is the ultimate truth, it is the ultimate reality; there are no characteristics of form and so on; it is obtained by the supreme wisdom of ultimate meaning, and it is also the six realms of the pure phenomena. Immaculate purification is the separation from all adventitious stains. The purification of the path to attain it is the Dharma of realization, all thirty-seven factors of enlightenment, and the Paramitas and so on. For the sake of generating this path, the purification of the object of focus is the Dharma taught in the Mahayana sutras, thus, because it is the cause of purification, it is not completely conceptualized, and because it is the homogeneous cause of the pure Dharmadhatu, it is not other-powered. These four are the complete collection of all pure phenomena. The basis of arising is other-power, like illusion and so on, which has been taught. Relying on complete conceptualization, it has been taught that its nature does not exist. Relying on the four purifications, complete accomplishment has been taught. Purification is nature, immaculate, and the path and object of focus are the nature of pure phenomena.

མས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་པོས་བསྡུས་པ་ཡིན། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་ཞེ་ན། གཞན་དབང་ལ་གཞན་དག་ནོར་བ་ཉིད་དུ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གམ་ནོར་བའི་སོམ་ཉི་ཟན། གཞན་དག་འདི་སྙམ་དུ་དོན་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་དག་གི་སོམ་ཉི་བཟློག་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་མེད་ཀྱང་དམིགས་པ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་མེད་ཀྱང་སེམས་ལ་སྣང་ངོ་། །སེམས་སེམས་བྱུང་འབའ་ཞིག་གཟུགས་དོན་མེད་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དབྱུང་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ཆུའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལྟ་བུ། དོན་མེད་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་པ་རྨི་ལམ་ན་འདོད་པའི་དོན་མྱོང་བ། དོན་མེད་ན་ལས་དགེ་མི་དགེའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཆ་འདྲ་བ་གཟུགས་བརྙན། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་དོན་མེད་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བློ་འབྱུང་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པ་མིན་པ་བཞིན་ཞེས་དབྱིག་ 12-15-28b གཉེན་གསུངས། འདི་ཡང་གཟུགས་དངོས་མེ་ལོང་དེར་སྣང་བ་ལྟ་བུར་བཤད་འདུག །གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བའི། གཟུགས་བརྙན་མེད་དེ་གསུངས། རྐྱེན་ལས་དེ་འདྲའི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་ཡང་གཟུགས་གཟུགས་བརྙན་གཉིས་སུ་འཛིན་ནོ། །དོན་མེད་ན་རྣམ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་མིག་ཡོར་བག་འདྲ་བའི་རྩེད་མོ་སྣ་ཚོགས་ལྟ་བུ། གྲིབ་མའི་རྩེད་མོ་འདོད་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་བསྒྱུར་བར་བྱེད་པ་དེ་ན་མིག་ཡོར་གྱི་དོན་མེད་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཞེས་གསུངས། དོན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་བྲག་ཆ་ལྟ་བུ། དོན་མེད་ན་ཡང་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཆུ་དྭང་བ་བཞིན་མི་དྭང་བར་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་དོན་སྟོན། དོན་མེད་ན་བྱང་སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་སྙམ་དུ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་བཟློག་ཕྱིར་ལུས་འཛིན་པ་སོགས་ནི་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལས་དགོངས་ཏེ་ཚངས་པས་ཞུས་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཁོར་བ་ཡང་མི་དམིགས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མི་དམིགས་ཞེས་བསྟན་ཞེ་ན། གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དམིགས་ན་དེའི་མྱང་འདས་ཅི་ཞིག་སྟེ་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ལས་དགོངས་ནས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་འཁོར་བའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའ

【現代漢語翻譯】 མས་ནི། །（藏文）是故，是故。（漢語字面意思） རྣམ་པ་བཞི་པོས་བསྡུས་པ་ཡིན། །由四種相所攝。 གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་ཞེ་ན། 為什麼要把依他起的自性顯示為如幻等呢？ གཞན་དབང་ལ་གཞན་དག་ནོར་བ་ཉིད་དུ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །爲了遣除其他人對於依他起自性產生是錯亂的懷疑。 དེ་བཤད་པ་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གམ་ནོར་བའི་སོམ་ཉི་ཟན། 那麼，如何解釋這種顛倒或錯亂的懷疑呢？ གཞན་དག་འདི་སྙམ་དུ་དོན་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་དག་གི་སོམ་ཉི་བཟློག་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དོ་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་མེད་ཀྱང་དམིགས་པ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་མེད་ཀྱང་སེམས་ལ་སྣང་ངོ་། །爲了遣除那些認為『無意義的事物怎麼會成為認識的對境』的想法，所以說它就像幻術一樣。即使沒有幻術變出的象，但就像目標一樣，即使沒有色等，也會在心中顯現。 སེམས་སེམས་བྱུང་འབའ་ཞིག་གཟུགས་དོན་མེད་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་དབྱུང་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ཆུའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལྟ་བུ། 爲了遣除『僅僅是心和心所，如何排除無意義的色』的疑惑，所以說它就像陽焰顯現為水的形態一樣。 དོན་མེད་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་པ་རྨི་ལམ་ན་འདོད་པའི་དོན་མྱོང་བ། 如果沒有意義，那麼如何產生合意和不合意的受用呢？就像在夢中體驗合意的事物一樣。 དོན་མེད་ན་ལས་དགེ་མི་དགེའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཆ་འདྲ་བ་གཟུགས་བརྙན། 如果沒有意義，那麼善與非善之業的果報，合意與不合意的事物，又如何實現呢？就像與色相似的影像一樣。 ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་དོན་མེད་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བློ་འབྱུང་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པ་མིན་པ་བཞིན་ཞེས་དབྱིག་ གཉེན་གསུངས། 就像色本身沒有意義，但在影像中卻產生色的認知，但色本身並非存在一樣，世親如是說。 འདི་ཡང་གཟུགས་དངོས་མེ་ལོང་དེར་སྣང་བ་ལྟ་བུར་བཤད་འདུག །這也解釋為，就像真實的色顯現在鏡子中一樣。 གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་བའི། གཟུགས་བརྙན་མེད་དེ་གསུངས། 顯現色的自性，但沒有影像，如是說。 རྐྱེན་ལས་དེ་འདྲའི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྣང་ཡང་གཟུགས་གཟུགས་བརྙན་གཉིས་སུ་འཛིན་ནོ། །雖然由於因緣，顯現了那樣的色的自性，但卻執著於色和影像二者。 དོན་མེད་ན་རྣམ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་མིག་ཡོར་བག་འདྲ་བའི་རྩེད་མོ་སྣ་ཚོགས་ལྟ་བུ། 如果沒有意義，那麼各種各樣的識又如何產生呢？就像眼花繚亂的各種遊戲一樣。 གྲིབ་མའི་རྩེད་མོ་འདོད་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་བསྒྱུར་བར་བྱེད་པ་དེ་ན་མིག་ཡོར་གྱི་དོན་མེད་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཞེས་གསུངས། 就像影子游戲，由於意願而變幻出各種各樣的形態，就像眼花繚亂的事物本身沒有意義，卻顯現出各種各樣的形態一樣。 དོན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་བྲག་ཆ་ལྟ་བུ། 如果沒有意義，那麼各種各樣的名稱又如何產生呢？就像山谷迴音一樣。 དོན་མེད་ན་ཡང་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྙམ་པར་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཆུ་དྭང་བ་བཞིན་མི་དྭང་བར་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་དོན་སྟོན། 如果沒有意義，那麼正確的等持的對境又如何產生呢？就像水中的月亮一樣，清澈的水和不清水，都顯現出影像。 དོན་མེད་ན་བྱང་སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་སྙམ་དུ་སོམ་ཉི་ཟ་བ་བཟློག་ཕྱིར་ལུས་འཛིན་པ་སོགས་ནི་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །爲了遣除『如果沒有意義，那麼未顛倒的菩薩們，又如何成辦利益有情的事業』的懷疑，所以說受持身體等就像化身一樣。 བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལས་དགོངས་ཏེ་ཚངས་པས་ཞུས་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འཁོར་བ་ཡང་མི་དམིགས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མི་དམིགས་ཞེས་བསྟན་ཞེ་ན། 世尊考慮到什麼，在梵天請問時，如來顯示『既不觀察輪迴，也不觀察涅槃』呢？ གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དམིགས་ན་དེའི་མྱང་འདས་ཅི་ཞིག་སྟེ་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ལས་དགོངས་ནས་བསྟན་ཏེ། 因為依他起的自性是遍計所執和圓成實的自性，如果觀察輪迴，那麼它的涅槃又是什麼呢？考慮到輪迴和涅槃沒有差別，所以這樣顯示。 འདི་ལྟར་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་ནི་འཁོར་བའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའ 如此，依他起的自性，其遍計所執的法就是輪迴，其圓成實的法就是涅槃。

【English Translation】 mas ni. (Tibetan) Therefore, therefore. (Chinese literal meaning) rnam pa bzhi pos bsdus pa yin. It is encompassed by four aspects. gzhan dbang gi ngo bo nyid ci'i phyir sgyu ma la sogs pa lta bur bstan zhe na. Why is the nature of other-dependence shown to be like illusion, etc.? gzhan dbang la gzhan dag nor ba nyid du som nyi za ba bzlog pa'i phyir ro. To avert the doubts of others that the nature of other-dependence is mistaken. de bshad pa ji ltar phyin ci log gam nor ba'i som nyi zan. How is this explained to dispel the doubts of being inverted or mistaken? gzhan dag 'di snyam du don med pa ji ltar shes pa'i spyod yul du 'gyur snyam du sems pa de dag gi som nyi bzlog phyir sgyu ma lta bu nyid do sgyu ma'i glang po med kyang dmigs pa bzhin gzugs sogs med kyang sems la snang ngo. To dispel the doubts of those who think, 'How can something meaningless become an object of knowledge?' it is like an illusion. Even though there is no elephant in the illusion, it appears to the mind as if it were an object, even though there is no form, etc. sems sems byung 'ba' zhig gzugs don med pa rnams ji ltar dbyung snyam pa'i the tshom bzlog phyir smig rgyu chu'i rnam par snang ba lta bu. To dispel the doubt of 'How can only mind and mental factors eliminate meaningless forms?' it is like a mirage appearing as water. don med na 'dod pa dang mi 'dod pa'i nye bar spyod pa ji ltar 'gyur snyam pa rmi lam na 'dod pa'i don myong ba. If it is meaningless, how can there be enjoyment of desirable and undesirable things? It is like experiencing desirable things in a dream. don med na las dge mi dge'i 'bras bu 'dod pa dang mi 'dod pa ji ltar 'grub snyam par gzugs kyi cha 'dra ba gzugs brnyan. If it is meaningless, how can the results of virtuous and non-virtuous actions, desirable and undesirable things, be accomplished? It is like an image that resembles form. ji ltar gzugs kyi don med bzhin du gzugs brnyan la gzugs kyi blo 'byung yang gzugs kyi don yod pa min pa bzhin zhes dbyig gnyen gsungs. Just as the thought of form arises in an image even though the form itself is meaningless, but the form itself does not exist, Vasubandhu said. 'di yang gzugs dngos me long der snang ba lta bur bshad 'dug. This is also explained as like a real form appearing in a mirror. gzugs kyi ngo bo nyid snang ba'i. gzugs brnyan med de gsungs. The nature of form appears, but there is no image, it is said. rkyen las de 'dra'i gzugs kyi ngo bo nyid snang yang gzugs gzugs brnyan gnyis su 'dzin no. Although the nature of such a form appears due to conditions, it is apprehended as two, form and image. don med na rnam shes sna tshogs ji ltar 'byung snyam par mig yor bag 'dra ba'i rtsed mo sna tshogs lta bu. If it is meaningless, how can various kinds of consciousness arise? It is like various games of optical illusions. grib ma'i rtsed mo 'dod pa'i dbang gis rnam pa sna tshogs par bsgyur bar byed pa de na mig yor gyi don med bzhin sna tshogs su snang ba zhes gsungs. It is said that just as shadow play transforms into various forms according to desire, so too, optical illusions appear in various ways even though they are meaningless. don med pa'i tha snyad sna tshogs ji ltar 'byung snyam par brag cha lta bu. If it is meaningless, how can various kinds of terms arise? It is like an echo in a rock. don med na yang dag pa'i ting 'dzin gyi spyod yul ji ltar 'byung snyam par chu zla lta bu chu dwang ba bzhin mi dwang bar gzugs brnyan lta bu'i don ston. If it is meaningless, how can the object of correct samadhi arise? It is like the moon in water, showing the meaning of an image in both clear and unclear water. don med na byang sems phyin ci ma log pa rnams sems can gyi don bya ba ji ltar bsgrub snyam du som nyi za ba bzlog phyir lus 'dzin pa sogs ni sprul pa lta bu nyid bstan to. To dispel the doubt of 'If it is meaningless, how can the non-inverted Bodhisattvas accomplish the benefit of sentient beings?' it is shown that holding a body, etc., is like an emanation. bcom ldan 'das kyis ci las dgongs te tshangs pas zhus par. de bzhin gshegs pas 'khor ba yang mi dmigs. mya ngan las 'das pa yang mi dmigs zhes bstan zhe na. Considering what did the Bhagavan show, when Brahma asked, 'The Tathagata does not observe samsara, nor does he observe nirvana'? gzhan dbang gi ngo bo nyid kun tu brtags pa dang yongs su grub pa'i ngo bo nyid yin pa'i phyir 'khor ba dmigs na de'i myang 'das ci zhig ste 'khor ba dang myang 'das bye brag med pa las dgongs nas bstan te. Because the nature of other-dependence is the nature of the completely imputed and the thoroughly established, if one observes samsara, what is its nirvana? Considering that there is no difference between samsara and nirvana, it was shown. 'di ltar gzhan dbang gi ngo bo de nyid kun tu brtags pa'i chos ni 'khor ba'o. yongs su grub pa'i chos ni mya ngan las 'das pa'o. Thus, the nature of other-dependence itself, the completely imputed dharma is samsara, and the thoroughly established dharma is nirvana.

ོ། ༧ །ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་ནི་གསུམ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་ 12-15-29a ཆར་གཏོགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཅི་ལས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་ཤེ་ན། གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་ནི་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆར་གཏོགས་ལ། ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་རྣམ་བྱང་གི་ཆར་གཏོགས་པས་གཞན་དབང་ནི་དེ་ལྟར་གཉིས་ཀའི་ཆར་གཏོགས་པའོ། །འདི་ལ་དཔེ་ནི། ས་ཁོང་ན་གསེར་ཡོད་པ་ལ་ནི་འབྱུང་བ་སའི་ཁམས་སྲབ་དང་འབྱུང་གྱུར་ས་ནི་ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་གསེར་གྱི་ས་བོན་གསུམ་དམིགས་སོ། །ས་ཁམས་ཙམ་ལ་ནི་མེད་པའི་ས་དམིགས་ལ་ཡོད་པའི་གསེར་མི་དམིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་མེས་རེག་ན་ས་མི་སྣང་ལ་གསེར་སྣང་ངོ་། །སའི་ཁམས་ནི་སར་སྣང་བ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་མིན་པ་ལོག་པར་སྣང་ངོ་། །གསེར་དུ་སྣང་བ་ན་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སྣང་ངོ་། །དེ་བས་ན་སའི་ཁམས་ནི་ས་དང་གསེར་གཉིས་ཀའི་ཆར་གཏོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་གི་རྣམ་པར་རིག་པ་ལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མེས་མ་རེག་ན། རྣམ་རིག་དེ་ཡང་ཡང་དག་མ་ཡིན་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྣང་གི། ཡང་དག་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་ལ། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མེས་རེག་ན། རྣམ་པར་རིག་པ་དེ་ཡང་དག་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་གི། ལོག་པར་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྣམ་རིག་གང་ཞིག་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་ཀུན་བྱང་ངམ་བརྟགས་ཡོངས་གཉི་གའི་ཆར་གཏོགས་པ་སྟེ། ཁོངས་ན་གསེར་ཡོད་པ་ལ་སའི་ཁམས་བཞིན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལ་ལར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ 12-15-29b རྟག་གོ་ཞེས་བསྟན། ལ་ལར་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བསྟན། ལ་ལར་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཅི་ལས་དགོངས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཞེ་ན། གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་རྟག་པ་དང་། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཆོས་མི་རྟག་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་འདི་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། དགེ་མི་དགེ། སྟོང་མི་སྟོང་། བདག་བདག་མེད། ཞི་མ་ཞི། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ། སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ། འགགས་མ་འགགས། གཟོད་མ་ནས་ཞི་མ་ཞི། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་མ་འདས། འཁོར་བ་དང་། མྱ་ངན་འདས་པ་གཉིས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟར་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས་བརྩམ་སྟེ་བསྟན་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་ཡོད་མིན་ཞི

【現代漢語翻譯】在《阿毗達磨經》中說：『法有三種，即遍計煩惱、清凈和屬於這兩者。』這是什麼意思呢？依賴性的自性中存在遍計的自性，這屬於遍計煩惱；圓成實的自性屬於清凈；因此，依賴性屬於這兩者。例如，土地中含有黃金，可以辨識出土的元素（地界），即土的粗糙，以及土的顏色、形狀和黃金的種子這三者。僅僅是土的元素，就只能辨識出沒有黃金的土，而無法辨識出存在的黃金。就像用火燒時，土消失了，而黃金顯現出來。土的元素在土中顯現時，與其自性不符，是顛倒的顯現。當顯現為黃金時，因為與其自性相符，所以才能顯現。因此，土的元素屬於土和黃金兩者。同樣，如果不以無分別智之火觸及依賴性的識，那麼這個識就會顯現為不真實的遍計自性，而不會顯現為真實的圓成實自性。如果以無分別智之火觸及，那麼這個識就會顯現為真實的圓成實自性，而不會顯現為虛妄的遍計自性。這樣，不真實的遍計識，即依賴性的自性，就屬於遍計和圓成兩者，就像含有黃金的土地一樣。' 世尊在一些經中說一切法是常，在一些經中說一切法是無常，在一些經中說既非恒常也非無常，這是什麼意思呢？這是因為依賴性的自性、圓成實的法是常，遍計的法是無常，以及既非恒常也非無常的法。對於快樂和痛苦等二元對立，如善與非善、空與非空、有我與無我、寂靜與非寂靜、自性存在與不存在、生與不生、滅與不滅、從初始寂靜與非寂靜、自性涅槃與非涅槃、輪迴與涅槃的二元對立等等，世尊的所有隱晦言辭，都應理解為像常與無常等範疇一樣，是從三種自性出發而闡述的。因此，因為所顯現的與實際不存在相符，所以法不是真實存在的。

【English Translation】 In the Sutra of Abhidharma, it is said: 'There are three kinds of dharmas: those of complete affliction, those of complete purification, and those that belong to both.' What is the meaning of this statement? The nature of dependence (paratantra-svabhava) that possesses the nature of imputation (parikalpita-svabhava) belongs to complete affliction; the nature of perfect accomplishment (parinispanna-svabhava) belongs to complete purification; therefore, dependence belongs to both. For example, when gold is in the earth, one can discern the element of earth (dhatu), that is, the coarseness of the earth, and the three aspects of the earth's color, shape, and the seed of gold. With just the element of earth, one can only discern the earth without gold, and cannot discern the gold that exists. Just as when touched by fire, the earth disappears, and the gold appears. The element of earth appears as earth, but its nature is not that, it is a reversed appearance. When it appears as gold, it appears because it is in accordance with its nature. Therefore, the element of earth belongs to both earth and gold. Similarly, if the consciousness of dependence is not touched by the fire of non-conceptual wisdom, then that consciousness will appear as the unreal nature of imputation, and will not appear as the real nature of perfect accomplishment. If it is touched by the fire of non-conceptual wisdom, then that consciousness will appear as the real nature of perfect accomplishment, and will not appear as the false nature of imputation. Thus, the unreal imputed consciousness, which is the nature of dependence, belongs to both imputation and perfect accomplishment, like the element of earth in which there is gold.' In some sutras, the Blessed One taught that all dharmas are permanent; in some, that they are impermanent; and in some, that they are neither permanent nor impermanent. What is the reason for this? It is because the nature of dependence, the dharma of perfect accomplishment is permanent, the dharma of imputation is impermanent, and the dharma of both is neither. All the veiled words of the Blessed One regarding dualities such as happiness and suffering, good and non-good, emptiness and non-emptiness, self and no-self, peace and non-peace, existence and non-existence, birth and non-birth, cessation and non-cessation, from the beginning peaceful and non-peaceful, by nature nirvana and non-nirvana, samsara and nirvana being non-dual, and so on, should be understood as being taught based on the three natures, just like the categories of permanence and impermanence. Therefore, because what appears is in accordance with what does not actually exist, dharmas are not truly existent.

ང་། །ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་དུ་མར་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཡོད་པ་དང་ཆོས་མེད་པ་ནི། །དེ་གཉི་གའི་ཆ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་དུ་བསྟན། །ཆ་རེས་དེ་དག་མེད་པ་དང་། །ཡོད་པ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། །གཉི་གའི་ཆོས་ནི་ཡོད་མིན་ཞིང་། །མེད་པའང་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་མཛད། །བདག་དང་ཆོས་སམ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་མེད། །དེ་ཕྱིར་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་མཛད། །གང་ཕྱིར་མེད་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་ 12-15-30a ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པ་མཛད། །རྐྱེན་གྱི་ཁ་ན་ལས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་བདག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་འགགས་ནས་མེད་པས་སོ། །ད་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་རང་གི་དངོས་ལ་མི་གནས་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ངོ་བོ་མེད་པའོ། །རྟག་པའམ་གཟུགས་སོགས་དོན་དུ་གཟུང་བ་བཞིན་དུ་དེ་མེད་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་པས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མེད་པ་ཡིས། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་སོགས། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་བརྟེན་པར་བྱས་ཏེ། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་གཟོད་ཞི་དང་། །རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པར་གྲུབ། །ཏེ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་བཤད་པ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པའོ། །མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་འགགས་པ། མ་འགགས་པས་བཟོད་ནས་ཞི་བ། གཟོད་ནས་ཞི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་སོ། །ཞེས་དགོངས་པ་བཤད་པའོ། །ཡང་དགོངས་པ་བཞི་དང་ལྡེམ་པོར་དགོངས་བཞིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དགོངས་པ་རང་གི་ཡིད་ལ་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཕ་རོལ་ལ་ལྟོས་པ་ཁས་མི་ལེན། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་གཟུད་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། །ཞེས་བཤད། དེ་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ། ང་ཉིད་དེའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་མང་གི་མཚན་བཟུང་བས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། དགེ་རྩ་དེས་ནམ་ཞིག་ཐོབ་པ། པ་ཎ་གཅིག་གིས་སྟོང་བསྒྲུབས་པོ་ལྟ་བུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས་ 12-15-30b བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། དོན་གཞན་ལ་དགོངས་པ། སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་སྙེད་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཚིག་དོན་མ་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། གང་ཟག་གི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ནི། འདི་ལྟར་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་སེར་སྣ་ཅན་ལ་སྦྱིན་པ་བསྔགས་ལ། ལ་ལར་སེར་སྣ་མེད་པ་ལ་དེ་ཙམ་བསྔགས་པ་མིན་པའང་གསུངས་པ་ལྟར། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་ཁ་ཅིག་ཀྱང

་དེ་བཞིན་དུའོ། །ལྡེམ་དགོངས་བཞི་ནི། གཞུག་པ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་གཟུང་ཕྱིར་རྫུས་ཏེ་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་ཡོད་དོ་ཞེས་དང་། ཐེག་ཆེན་ལ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་སྟོང་ཉིད་དྲང་དོན་དུ་བྱས་པ་འདྲ། ཆད་པར་འགྱུར་གྱིས་འཇིགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་དབང་གིས་སོ་གསུངས། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། གང་དུ་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་པོ་དག་སྟོན་པའོ། །གཉེན་པོ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི་གང་དུ་སྤྱོད་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་གཉེན་པོ་བསྟན་པའོ། །བསྒྱུར་བ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ནི། གོང་དུ་སྒྲས་བརྗོད་བྱའི་དོན་གཞན་དུ་བརྗོད་ལ། བརྗོད་བྱ་དངོས་པོའི་དོན་ཉིད་གཞན་དུ་སྟོན་པ་སྟེ། རྣམ་གཡེངས་ནི་སྙིང་པོ་མེད་ལ་སྙིང་པོར་ཤེས། །རྟག་བདེ་སོགས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཤིན་ཏུ་གནས། །སེམས་ཅན་དོན་དུ་དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཀུན་ནས་རབ་ཉོན་མོངས། ། 12-15-31a བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་འཆད་པར་འདོད་པས་མདོར་བསྡུ་ན། རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་བསྟན་པ་དང་། རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། བཤད་ཟིན་པའི་དོན་བསྟན་པས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བསྟན་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་སྤྲོས་པའམ་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ལས་དེ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་དག་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་ནི། རྒྱུ་མཚན་དང་ལྟ་བ་དང་དབང་དྲུག་ཤེས་དྲུག་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་གནས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་དབང་དང་། ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་བོ། །འདིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།རྒྱུ་མཚན་ལྟ་དང་བཅས་པ་ལས། དེ་དག་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་ན། གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་ལ།ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ན་ཡོད་ན། དེ་ཁོ་ན་མ་མཐོང་བ་དང་མཐོང་བས་དུས་གཅིག་ཏུ་དེ་གཉིས་ཀ་རིམ་བཞིན་ཡོད་པའམ། མེད་པར་མི་དམིགས་པའམ་དམིགས་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་མ་མཐོང་བས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡོངས་གྲུབ་མེད་པར་ 12-15-31b མཐོང་། ཀུན་བརྟགས་ཡོད

【現代漢語翻譯】同樣如此。四種隱晦之意是：以遷就而作隱晦之意，即在聲聞乘或大乘中，將補特伽羅（梵文：Pudgala，意為「人」）和法的自性與差別，以世俗諦的方式來闡述。例如，爲了引導聲聞乘的眾生，（佛）假裝說有情存在；爲了引導大乘的眾生，（佛）說色即是空。這就像是將空性作為不了義（需要進一步解釋的）教義。佛陀說這是爲了使那些因害怕斷滅而感到恐懼的眾生安心。以知識的特徵而作隱晦之意，即在闡述法的特徵時，揭示三種自性（遍計所執性、依他起性、圓成實性）。以對治而作隱晦之意，即在闡述八萬四千種行（對治煩惱的方法）的對治法。以轉變而作隱晦之意，即在上面用語言表達的意義，在另一方面表達，而所表達的事物本身的意義，卻在另一方面顯示。例如，散亂的心識將無意義的事物視為有意義，對於常、樂等顛倒的認知非常執著，爲了眾生的利益，精勤修行並完全地被煩惱所困擾，最終將獲得殊勝的菩提。想要宣講大乘佛法的人，簡而言之，應該通過三種方式來宣講：闡述已經講過的緣起，闡述緣起之法的特徵，以及通過闡述已經講過的意義來進行宣講。其中，闡述緣起是說，諸法是從戲論或言語的習氣中產生的，正如所說的那樣，它們本身就是原因。例如，異熟識和入胎識，由於它們相互成為因緣而產生。入胎識的特徵之法，是具有根、境和六識的識的自性。這些也是處所的處所的特徵——依他起性，遍計所執的特徵，以及法性的特徵——圓成實性。這表明了三種自性的特徵，正如所說：從因緣和觀點出發，這些被稱為三種特徵。那麼，如何闡述這些特徵呢？在依他起的特徵中，沒有遍計所執的特徵，而圓成實的特徵存在於其中。因此，在未見到真如和見到真如時，這兩者同時存在或不存在，或者不可見或可見。由於未見到真如，因此在依他起的自性中，見到沒有圓成實性，而遍計所執存在。

【English Translation】 It is the same. The four hidden meanings are: The hidden meaning of accommodation is that in the Śrāvakayāna or the Mahāyāna, the nature and differences of the Pudgala (Sanskrit: Pudgala, meaning 'person') and Dharma are explained in the manner of conventional truth. For example, in order to guide the beings of the Śrāvakayāna, (the Buddha) pretends to say that sentient beings exist; in order to guide the beings of the Mahāyāna, (the Buddha) says that form is emptiness. This is like making emptiness a provisional (requiring further explanation) teaching. The Buddha said this was to reassure those beings who are afraid of annihilation. The hidden meaning of the characteristics of knowledge is that when explaining the characteristics of Dharma, the three natures (Parikalpita, Paratantra, and Pariniṣpanna) are revealed. The hidden meaning of the antidote is that the antidote to the eighty-four thousand practices (methods to counteract afflictions) is explained. The hidden meaning of transformation is that the meaning expressed in words above is expressed in another aspect, while the meaning of the thing itself that is expressed is shown in another aspect. For example, a distracted mind regards meaningless things as meaningful, is very attached to inverted perceptions such as permanence and happiness, diligently practices for the benefit of sentient beings, and is completely afflicted by afflictions, and will eventually attain supreme Bodhi. Those who wish to teach the Mahāyāna Dharma, in short, should teach in three ways: explaining the already taught dependent origination, explaining the characteristics of the Dharma of dependent origination, and teaching by explaining the already taught meaning. Among them, explaining dependent origination is to say that all Dharmas arise from the habits of elaboration or speech, just as it is said that they themselves are the cause. For example, the Vipāka-vijñāna and the entering consciousness arise because they become mutual causes. The characteristic Dharma of the entering consciousness is the nature of consciousness with roots, objects, and the six consciousnesses. These are also the characteristics of the place of the place—the Paratantra, the characteristics of the Parikalpita, and the characteristics of the Dharma—the Pariniṣpanna. This shows the characteristics of the three natures, as it is said: From causes and views, these are called three characteristics. So, how should these characteristics be explained? In the characteristic of the Paratantra, there is no characteristic of the Parikalpita, but the characteristic of the Pariniṣpanna exists in it. Therefore, when not seeing Suchness and seeing Suchness, these two exist or do not exist at the same time, or are invisible or visible. Because of not seeing Suchness, in the nature of the Paratantra, it is seen that there is no Pariniṣpanna, while the Parikalpita exists.

་པར་མཐོང་། དེ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བས། གཞན་དབང་དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པར་མཐོང་། ཡོངས་གྲུབ་ཡོད་པར་དམིགས་པས་སོ། །གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ། ཀུན་བརྟགས་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་སྟེ། ཡོངས་གྲུབ་དེ་དམིགས་པ་ན་ཀུན་བརྟགས་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་གྲུབ་དེ་མི་དམིགས་པ་ན་ཀུན་བརྟགས་དེ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་ལ་ནི་ཀུན་བརྟགས་པ་དོན་གཞན་དུ་མེད། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་གཞན་དབང་དེ་ལ་བརྟགས་ཡོངས་གཉི་ག་ཡང་། །ཀུན་བརྟགས་མི་དམིགས་ཡོངས་གྲུབ་དམིགས་པ་མཉམ་པ་ཡིན། །ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །བཤད་ཟིན་པའི་དོན་བཤད་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཚིག་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ཚིག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའམ། དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་མངའ་བ། ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཆགས་སོགས་གཉིས་མི་མངའ་བ་ཤེས་བྱ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན། བསྟན་པ་དང་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་གཉིས་ལ་གཞན་པས་དེ་མིན་པར་ཕྱིར་ཟློག་ཏུ་མེད་དེ། དེ་ལས་འཕགས་པའི་ཆོས་མེད་པས་སོ། །རང་གི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་དང་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་རམ་གཞོལ་བར་མཛད་པ་ཡི་ཡོན་ཏན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་པས་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱུན་མི་གཅོད་པ་གནས་པ་ཡི་ཡོན་ཏན། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་གནས་པ་དང་དགོངས་པ་ 12-15-32a ཕྲིན་ལས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་མཉམ་པ་ཉིད་བརྙེས་པ། སྒྲིབ་པ་མི་མངའ་བས་རྟོགས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའི་ཡོན་ཏན། དེ་ལ་གཞན་དུ་བརྒོལ་བས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན། འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་མི་འཕྲོག་པ། ཆོས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡི་ཡོན་ཏན། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དྲི་བ་ཐམས་ཅད་ལུང་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་སྐུ་དང་ལྡན་པ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་མངའ་བ། སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་བློ་མངའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་མཛད་པའི་ཡོན་ཏན། སླད་མར་ཆོས་འབྱུང་བ་མཁྱེན་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་ལ་ནེམ་ནུར་མེད་པ། རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པའི་སྐུ་མངའ་བ་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན། ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་

【現代漢語翻譯】當見到彼（指『他性』）時，同時只見到彼，因此，在他性上，見到的是沒有遍計（parikalpita）的，因為專注于圓成實（parinispanna）的存在。在他性的自性中，遍計的缺失和圓成實的存在是同時發生的，因為當專注于圓成實時，遍計就不會顯現；反之，當圓成實不顯現時，遍計就會顯現。在他性上，遍計並非是不同的事物，圓成實是存在的。因此，在他性上，遍計和圓成實兩者，遍計的不顯現和圓成實的顯現是同時發生的。正如所說的那樣。什麼是已解釋過的意義的解釋呢？例如，先前已解釋過的詞語，通過剩餘的詞語，在功德或意義的方面進行區分和解釋。在功德方面，例如：擁有極其清凈的智慧，沒有煩惱和所知二障，沒有執著等習氣，對所知無礙地進入的功德；對於教法（bstan pa）和證悟（thugs su chud pa）的二法，他人無法推翻，因為沒有比這更殊勝的法了；自己證悟的法，教導沒有二邊特徵的法，以及如實知曉真如（tathata）的功德；以佛陀的住處，自然成就，持續不斷的功德；安住於一切佛陀的法身，意念和事業沒有差異的功德；沒有障礙，證悟所知，修習一切障礙的對治法的功德；具有他人無法推翻的法，一切外道無法戰勝的功德；雖然生於世間，卻不被世間法的行為所染污；安立各種不可思議的法的功德；在三時中證悟平等性，回答一切問題的功德；具有遍佈一切世間的身，示現報身和化身的功德；對一切法沒有疑惑的功德，擁有智慧；具有一切行為的智慧，以各種方式進入的功德；知曉未來法產生的功德，沒有猶豫；具有不分別的身，如所愿示現的功德；一切智慧菩薩完全... 當見到彼（指『他性』）時，同時只見到彼，因此，在他性上，見到的是沒有遍計（parikalpita）的，因為專注于圓成實（parinispanna）的存在。在他性的自性中，遍計的缺失和圓成實的存在是同時發生的，因為當專注于圓成實時，遍計就不會顯現；反之，當圓成實不顯現時，遍計就會顯現。在他性上，遍計並非是不同的事物，圓成實是存在的。因此，在他性上，遍計和圓成實兩者，遍計的不顯現和圓成實的顯現是同時發生的。正如所說的那樣。什麼是已解釋過的意義的解釋呢？例如，先前已解釋過的詞語，通過剩餘的詞語，在功德或意義的方面進行區分和解釋。在功德方面，例如：擁有極其清凈的智慧，沒有煩惱和所知二障，沒有執著等習氣，對所知無礙地進入的功德；對於教法（bstan pa）和證悟（thugs su chud pa）的二法，他人無法推翻，因為沒有比這更殊勝的法了；自己證悟的法，教導沒有二邊特徵的法，以及如實知曉真如（tathata）的功德；以佛陀的住處，自然成就，持續不斷的功德；安住於一切佛陀的法身，意念和事業沒有差異的功德；沒有障礙，證悟所知，修習一切障礙的對治法的功德；具有他人無法推翻的法，一切外道無法戰勝的功德；雖然生於世間，卻不被世間法的行為所染污；安立各種不可思議的法的功德；在三時中證悟平等性，回答一切問題的功德；具有遍佈一切世間的身，示現報身和化身的功德；對一切法沒有疑惑的功德，擁有智慧；具有一切行為的智慧，以各種方式進入的功德；知曉未來法產生的功德，沒有猶豫；具有不分別的身，如所愿示現的功德；一切智慧菩薩完全...

【English Translation】 When one sees 'that' (referring to 'other-powered nature'), one sees only 'that' at the same time. Therefore, in 'other-powered nature', what is seen is without the imputed (parikalpita), because one is focused on the existence of the perfectly established (parinispanna). In the nature of 'other-powered nature', the absence of the imputed and the presence of the perfectly established occur simultaneously, because when one focuses on the perfectly established, the imputed does not appear; conversely, when the perfectly established does not appear, the imputed appears. In 'other-powered nature', the imputed is not a different thing; the perfectly established exists. Therefore, in 'other-powered nature', both the imputed and the perfectly established, the non-appearance of the imputed and the appearance of the perfectly established, are simultaneous. As it is said. What is the explanation of the meaning that has already been explained? For example, the words that have been explained previously are distinguished and explained by the remaining words in terms of qualities or meanings. In terms of qualities, for example: possessing extremely pure wisdom, without the two obscurations of afflictions and knowledge, without habits such as attachment, the quality of entering into knowledge without hindrance; for the two dharmas of teaching (bstan pa) and realization (thugs su chud pa), others cannot refute them, because there is no dharma more supreme than this; the dharma that one has realized oneself, teaching the dharma without the characteristics of the two extremes, and the merit of truly knowing suchness (tathata); with the abode of the Buddha, naturally accomplished, the merit of continuous existence; abiding in the Dharmakaya of all Buddhas, the merit of non-difference in intention and activity; without obscurations, realizing what is to be known, the merit of practicing the antidote to all obscurations; having a dharma that cannot be refuted by others, the merit of being invincible by all non-Buddhists; although born in the world, not being defiled by the behavior of worldly dharmas; the merit of establishing various inconceivable dharmas; realizing equality in the three times, the merit of answering all questions; having a body that pervades all realms of the world, the merit of showing the Sambhogakaya and Nirmanakaya; the merit of having no doubt about all dharmas, possessing wisdom; having wisdom with all actions, the merit of entering in various ways; the merit of knowing the future arising of dharmas, without hesitation; having a non-discriminating body, the merit of showing as desired; all wisdom Bodhisattvas completely... When one sees 'that' (referring to 'other-powered nature'), one sees only 'that' at the same time. Therefore, in 'other-powered nature', what is seen is without the imputed (parikalpita), because one is focused on the existence of the perfectly established (parinispanna). In the nature of 'other-powered nature', the absence of the imputed and the presence of the perfectly established occur simultaneously, because when one focuses on the perfectly established, the imputed does not appear; conversely, when the perfectly established does not appear, the imputed appears. In 'other-powered nature', the imputed is not a different thing; the perfectly established exists. Therefore, in 'other-powered nature', both the imputed and the perfectly established, the non-appearance of the imputed and the appearance of the perfectly established, are simultaneous. As it is said. What is the explanation of the meaning that has already been explained? For example, the words that have been explained previously are distinguished and explained by the remaining words in terms of qualities or meanings. In terms of qualities, for example: possessing extremely pure wisdom, without the two obscurations of afflictions and knowledge, without habits such as attachment, the quality of entering into knowledge without hindrance; for the two dharmas of teaching (bstan pa) and realization (thugs su chud pa), others cannot refute them, because there is no dharma more supreme than this; the dharma that one has realized oneself, teaching the dharma without the characteristics of the two extremes, and the merit of truly knowing suchness (tathata); with the abode of the Buddha, naturally accomplished, the merit of continuous existence; abiding in the Dharmakaya of all Buddhas, the merit of non-difference in intention and activity; without obscurations, realizing what is to be known, the merit of practicing the antidote to all obscurations; having a dharma that cannot be refuted by others, the merit of being invincible by all non-Buddhists; although born in the world, not being defiled by the behavior of worldly dharmas; the merit of establishing various inconceivable dharmas; realizing equality in the three times, the merit of answering all questions; having a body that pervades all realms of the world, the merit of showing the Sambhogakaya and Nirmanakaya; the merit of having no doubt about all dharmas, possessing wisdom; having wisdom with all actions, the merit of entering in various ways; the merit of knowing the future arising of dharmas, without hesitation; having a non-discriminating body, the merit of showing as desired; all wisdom Bodhisattvas completely...

མནོས་པ་སྐུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན།སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆོས་སྐུ་མཉམ་པ་ལ་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་འགྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པར་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མ་འདྲེས་བ་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན། མཐའ་དང་དབུས་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པའི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཀླས་པ། ཕྱོགས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐས་གཏུགས་པ། དུས་ 12-15-32b ཕྱི་མའི་མཐའི་མུར་ཐུག་པ་མི་ཟད་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསྟན་པའོ། །དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་མངའ་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་འདིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཚིག་ལྷག་མ་རྣམས་ཡིན་པ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཆོས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བློ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཡོན་ཏན་བཅུ་དགུས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཆོག་ཏུ་རྣམ་དག་ཤེས་པར་མཛད་པ་སོགས་ཀྱིས་སོ། །དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་གང་ཞེ་ན།སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བར་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་༡པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ལས་ལ་འཛུད༢་པ་དང་། བདག་ཅི་རི་ཞེས༣་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བདག་ཤེས་བཞི་གསུངས་དང་། ང་རྒྱལ༤་བཅོམ་པ་གཞན་གྱིས་བྱེད་དུ་མ་བཅུག་པར་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བའི་ལས་དང་། ལྷག་པའི་བསམ༥་པ་བརྟན་པ་མི་འཁྲུགས་པའི་ལས་དང་། བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་བྱམས༡་པ་ཟང་ཟིང་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ལས་དང་། མཛའ་བ༢་དང་མི་མཛའ་བ་ལ་སེམས་སྙོམས་ཕན་འདོགས་པ་དང་གནོད་བྱེད་ལ་ཆགས་སྡང་མེད་པའི་ལས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའི་བར་༣ དུ་གཏན་དུ་མཛའ༤་བ་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་བཅོས་མིན་སོགས་ཚིག་གསུམ་གྱིས་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་ལས་སུ་བཤད་དོ་དང་། ཚིག་རན་༡ པ་ཚིག་གིས་དེ་དང་མཐུན་པའི་ངག་གི་ལས་དང་། 12-15-33a ལུས་ཀྱི་འཛུམ༢་པའི་བཞིན་གྱིས་བསོང་བོར་སྨྲ༧་བ་དང་ལྷག་བསམ་དང་མཐུན་པའི་ལས་གཉིས་སོ། །བདེ་སྡུག་མཉམ་པའི་ལས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ། བདེ་བ་ཅན་ལ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་མིན་པར། བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ཅི་ཡང་རུང་འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ཀུན་ལ་མཉམ་པོར་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་

【現代漢語翻譯】無量之身（mNon pa sku dpag tu med pa），以調伏眾生為目的的功德。佛陀的無二境界，達到彼岸的功德，法身平等，圓滿波羅蜜多（pha rol tu phyin pa）。如來（de bzhin gshegs pa）不混雜的解脫，智慧的究竟，如其所愿地示現不混雜的佛土的功德。無邊無際的佛陀所證悟的平等性，佛陀三身（sku gsum）的境界永不間斷的功德。法界（chos kyi dbyings）無垠，直至虛空界的邊際，直至未來際的盡頭，是無盡的功德——這些都是佛陀功德的闡述。其中，『具有極其清凈的智慧』這句話，是爲了區分其餘的詞語，應當理解為這樣才能很好地闡述法。因此，佛陀的智慧極其清凈，應當理解為這包含了十九種功德：對於所知事物沒有絲毫障礙地進入的功德，以及證悟無有有無二元的真如（de bzhin nyid）至極清凈等等。就意義而言，如果菩薩（byang chub sems dpa'）具有三十二種功德，那麼這位菩薩就被稱為菩薩。這三十二種功德是什麼呢？利益一切眾生，給予安樂的殊勝意樂（lhag pa'i bsam pa）；將一切智智（tham cad mkhyen pa'i ye shes）一個接一個地融入事業；完全瞭解自己是什麼，如實了知事業，即四種自知；降伏我慢（nga rgyal），不讓別人做，自己親自投入事業；殊勝意樂堅定不移的事業；不做作的慈愛（byams pa），與世俗無關的事業；對朋友和非朋友心懷平等，利益朋友，對加害者沒有貪嗔的事業；直至涅槃（mya ngan las 'das pa）的盡頭，永遠友好（mdza' ba），在來世也追隨，用不做作等三個詞語來闡述與世俗無關的事業；言辭恰當，言語與行為一致的語言事業；身體帶著微笑，誠實說話，以及與殊勝意樂相符的兩種事業。苦樂平等的事業，大悲心（snying rje chen po）永不間斷，對痛苦者生起悲心，而不是對快樂者不生悲心，無論苦樂，對一切行苦的眾生都平等慈愛。

【English Translation】 The immeasurable body (mNon pa sku dpag tu med pa), the merit of engaging in taming sentient beings. The Buddha's non-dual state, the merit of attaining the other shore, the Dharmakaya (chos sku) is equal, the perfection of accomplishing the Paramitas (pha rol tu phyin pa). The Tathagata's (de bzhin gshegs pa) unmixed liberation, the culmination of wisdom, showing the unmixed Buddha-field as desired. The equality realized by the Buddha without beginning or end, the uninterrupted merit of the realm of the Buddha's three bodies (sku gsum). The expanse of Dharma-dhatu (chos kyi dbyings) is boundless, reaching the edge of the sphere of space, reaching the end of the future, is the inexhaustible merit - these are the explanations of the Buddha's merits. Among them, the phrase 'having extremely pure intelligence' is to distinguish the remaining words, and it should be understood that this is how the Dharma is well explained. Therefore, the Buddha's intelligence is extremely pure, and it should be understood that this includes nineteen merits: the merit of entering without any obscuration into the knowable, and realizing the ultimate purity of Suchness (de bzhin nyid) without existence or non-existence, and so on. In terms of meaning, if a Bodhisattva (byang chub sems dpa') possesses thirty-two qualities, then that Bodhisattva is called a Bodhisattva. What are these thirty-two qualities? The superior intention (lhag pa'i bsam pa) to benefit and bring happiness to all sentient beings; engaging in the work of connecting omniscient wisdom (tham cad mkhyen pa'i ye shes) one after another; fully understanding what oneself is, fully knowing the work without perversion, that is, the four self-knowledges; subduing arrogance (nga rgyal), not allowing others to do it, but engaging in the work oneself; the unwavering work of superior intention; unfeigned love (byams pa), the work unrelated to samsara; having equanimity towards friends and non-friends, benefiting friends, and having no attachment or aversion to those who harm; until the end of Nirvana (mya ngan las 'das pa), being forever friendly (mdza' ba), following in other lifetimes as well, using three words such as unfeigned to explain the work unrelated to samsara; appropriate words, the work of speech in accordance with those words; The body speaks honestly with a smiling face, and two works in accordance with superior intention. The work of equality in happiness and suffering, great compassion (snying rje chen po) is uninterrupted, compassion arises for those who suffer, but not for those who are happy, whether happiness or suffering, equally loving all suffering beings.

རོ། །དམ་བཅའི་ཁུར་བླངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྱིད་ལུག་པ་མེད་པ༨་མི་ཞུམས་པའི་ལས་དང་། ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཡིད་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བ༩་མི་བཟློག་པའི་ལས་དང་། མདོ་སོགས་ཐོས་པ་དང་དོན་གྱིས་ངོམས་མི་མྱོང་བ༡༠་ཐབས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ལས་དང་། བདག་གི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་པར་ལྟ༡༠་བ་དང་། གཞན་གྱི་འཁྲུལ་བ་རྣམས་ལ་མི་༢གཤེ་བར་བསྒོ་བ༡༡་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་འདུན་པ་བཟློག་པའི་ལས་དང་། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར༡༢་བྱེད་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ཡིད་ལ་ཕྱེད་པའི་ལས། སྤྱོད་ཡུལ་དག་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་མི་རེ་བའི་སྦྱིན༡༣་པ་དང་༡ ། སྲིད་པའི་འགྲོ་བར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས༢་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེ་འགྲས་པ་མེད་པའི་བཟོད་པ་དང༣་། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་བརྩོན་འགྲུས༤་དང་། གཟུགས་མེད་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཁམས་རྣམ་པར་བསལ་བའི་བསམ་གཏན༥་དང་། ཐབས་དང་ལྡན་པའི་ཤེས༦་རབ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས༡༩་ཟིན་པའི་ཐབས༧་དང་ཚིག་བདུན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ལས་སོ། །ཆོས་སྨྲ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ 12-15-33b བ་རྣམས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱམས༡་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་བརྟེན་པ་དང་། གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཆོས་ཉན་པ་དང༢་། གུས་པར་བྱས་ཏེ་དགོན་པར་གནས༣་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པ་སྤོང་བ་དང་ཆགས་པའི་གླུ་གར་སོགས་སྣ་ཚོགས་དག་ལ་མི་དགའ་བ༤་དང་། ཐེག་པ་དམན་པ་མི་འདོད་པ་དང༥་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཕན་ཡོན་ལ་ལྟ་༢༤བ་དང་ཚིག་འདི་གཉིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ཡོངས་སུ༦་སྤོང་བ་དང་། བདག་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན༢༥་པ་དང༢༥་སྟེ་གྲོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཉིས་སོ། །ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ༡་དང་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔས་རྣམ་པར་རྩེན་པ༢་མཐུ་ཐོབ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པ༣་སོ་སོ་རང་གིས་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏེ་ཚད་མར་བཤད་ཀྱི་དོན་ཙམ་ཤེས་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་གསུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ལས་སམ་རྟགས་སོ་དང་། ༧ སྒྲུབ་པ་དང་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་མི་ག༡ཏོང་བ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་༢སྡུ༩ད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཚིག་གཅིག་ཏུ་ཆད་པ༢་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདེན་པ་གཅེས་སུ་བྱེད་པ༣་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་སྡུད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ༣༣་ཀྱིས་སེམས༤་ཀུན་ཉོན་ཅན་མིན་པ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་ཚིག་བཞིས་དེས་འཇོག་པའི་ལས་སོ། །ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཚིག་འདི་ར

【現代漢語翻譯】若！已承諾承擔重任者，應以不懈怠、不退縮之事業，不因邪見而灰心、不退轉之事業，不厭倦聽聞經教與領會義理、善巧方便之事業，視己之過為過失，不斥責他人之過而勸誡之事業，以善言化解雙方矛盾，使之和合之事業，於一切行住坐臥中修持菩提心、念念不忘之事業。如《清凈行經》所說。不求果報之佈施，于輪迴中一切生處皆不住之戒律，於一切眾生不起嗔恨之忍辱，如實積聚一切善根之精進，不生於無色界之禪定，以及具足方便之智慧，即是圓滿六度。以四攝法攝受眾生，以七種語言引導眾生。如是說法之善知識，對於持戒與破戒者皆生起無二之慈愛，親近聖者，恭敬聽聞佛法，恭敬安住于寺院，捨棄世間無益之妄念，不喜貪戀歌舞等，不喜小乘，觀察大乘之利益，此二語銘記於心，即是其功德。遠離惡友，依止善知識，此二者是友伴之功德。圓滿修習四梵住，清凈無量心，以五神通遊戲神通，獲得力量，依止智慧，各自證悟，此乃所詮釋之功德，而非僅知字面意義。如是，以三句構成事業或標誌。不捨棄處於正道與邪道之眾生，圓滿聚集一切資糧之功德。以一句斷除疑惑，無有猶豫地教導與引導。珍視佛法真諦，以佛法與財物攝受眾生。以菩提心引導，不為煩惱所染，此乃先行，以四句安立其事業。如是所說，此語即是也。

【English Translation】 Ro! Those who have taken on the burden of vows should engage in tireless and unwavering actions, actions that are not disheartened by wrong views and do not regress, actions that are never satiated with hearing scriptures and understanding their meaning, actions that fully embrace skillful means, actions that regard one's own faults as faults, actions that do not scold others' faults but advise them, actions that reverse discord with kind words and reconcile aspirations, and actions that constantly cultivate the mind of enlightenment in all activities, never forgetting it. As stated in the 'Sutra of Pure Conduct'. Giving without expecting results, discipline that does not dwell in any existence in all births in samsara, patience without hatred towards all sentient beings, diligence that correctly gathers all roots of virtue, meditation that eliminates the realm of not being born in the formless realm, and wisdom that possesses skillful means, namely, perfecting the six paramitas. Subjugating beings with the four objects of gathering, and actions that are distinguished by seven words. Such a Dharma-speaking spiritual friend, generates non-dual love towards those who uphold morality and those who break morality, relies on noble beings, respectfully listens to the Dharma, respectfully dwells in monasteries, abandons worldly unwholesome thoughts, does not delight in attachment to songs and dances, etc., does not desire the lesser vehicle, observes the benefits of the Great Vehicle, and keeps these two words in mind, which is their merit. Completely abandoning evil friends and relying on virtuous spiritual friends, these two are the merits of companionship. Completely cultivating the four abodes of Brahma, purifying the immeasurable, playing with the five supernormal powers, obtaining power, relying on wisdom, and individually realizing, this is the merit that is explained, and it is not merely knowing the literal meaning. Thus, a deed or sign is constituted by three sentences. Not abandoning sentient beings who abide in the right path and the wrong path, the merit of completely gathering all accumulations. Cutting off doubts with one sentence, teaching and guiding without hesitation. Cherishing the truth of the Dharma, gathering beings with the Dharma and material possessions. Guiding with the mind of enlightenment, not being defiled by afflictions, this is to go first, establishing its action with four sentences. As it is said, this word is it.

ྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིག་དང་པོ་རྒྱས་པར་བཤད་པའམ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་བདེ་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་ཚིག་འདི་ནི་ལྷག་བསམ་དེས་གཞན་ལ་འཇོག་པའི་ལས་བཅུ་དྲུག་གིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལས་བཅུ་དྲུག་ནི། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ 12-15-34a བརྒྱུད་པའི་སྦྱོར་བའི་ལས༡་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པའི་ལས༢་དང་། གཞན་གྱིས་བྱེད་དུ་མ་བཅུག་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བའི་ལས་༣ དང་། མི་འཁྲུགས་པའི་ལས༤་དང་། ཟང་ཟིང་དང་མ་འདྲེས་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པ་དང་། ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང་། ཚིག་གསུམ་གྱིས་ཟང་ཟིང་མེད༥་པའི་ལས་དང་། ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་དེ་དང་མཐུན་པའི་ངག་དང་ལུས་ཀྱི་ལས༦་དང་། བདེ་སྡུག་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ལས༧་དང་། མི་ཞུམ་པའི་ལས༨་དང་། མི་བཟློག་པའི་ལས༩་དང་། ཐབས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ལས༡༠་དང་། ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་འདུན་པ་བཟློག་པའི་ལས༡༡་དང་། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལས༡༢་དང་། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ལས་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། ཚིག་བདུན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ལས༡༣་དང་། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ༡་དང་།དམ་པའི་ཆོས་གུས་པར་ཚུལ་བཞིན་ཉན་པ༢་དང་། དགོན་པ་ལ་གནས་པ༣་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པ་ཆགས་པས་གླུ་གར་སོགས་འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་སྣ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང༤་། མདོའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང༥་། གཉིས་ཀྱིས་གྲོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང༦་། ཚིག་དྲུག་གིས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའི་ལས༡༤་དང་དེ་ནི་གང་གིས་ཐུབ་བྱེད་དོ། །ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། མཐུ་ཐོབ་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཚིག་གསུམ་གྱིས་གྲུབ༡༥་པའི་ལས་དང་། 12-15-34b ལོག་སྒྲུབ་ཅན་མི་གཏོང་བའི་སྙིང་རྗེས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་སྡུད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཅན་གྱི་ཚིག་གཟུང་ངོས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཙམ་མིན་པའི་བདེན་པ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱེད་པ་གཅིག་ནི་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་སྡུད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པས་སེམས་ཀུན་ཉོན་ཅན་མིན་པ་དང་། ཚིག་བཞིས་དེས་འཇོག་པའི་ལས་དང་༡༦། ཚིག་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་དང་པོ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དང་པོའི་ཚིག་ནི་ཉེར་བཟུང་ནས། །ཚིག་དེ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་རྣམ་དག་བློ་སོགས་བཞིན་ནོ། །དང་པོའི་ཚིག་ནི་ཕན་བདེའི་བསམ་པ་ཉེར་བཟུང་ནས། །ཐ་དད་དོན་གྱིས་ཐ་དད་ཚིག །ཅེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལ

【現代漢語翻譯】他們也應該理解第一個詞的詳細解釋或詳細分類。這是如何做到的呢？利益一切眾生的增上意樂之語，應知此增上意樂以十六種業詳細分類。這十六種業是：從一到一傳遞的結合之業（1），無顛倒之業（2），不讓他人做，而以增上意樂自己結合之業（3），不混亂之業（4），不雜染，利益，對於損害生起隨喜和憤怒，來世也隨行，以三語無雜染之業（5），以二語與此相應的語和身之業（6），無苦樂二者之平等性之業（7），不怯懦之業（8），不退轉之業（9），完全掌握方便之業（10），以二語從不一致的方面扭轉意願之業（11），持續不斷地意念之業（12），與六度波羅蜜多正確結合之業，與四攝事結合，以七語區分的差別之業（13），依靠聖士（1），恭敬如理聽聞正法（2），安住于寂靜處（3），完全捨棄因不良分別而產生的歌舞等各種世間行為（4），以二頌意念功德（5），以二頌友伴之功德（6），以六語為成就而結合之業（14），這是什麼能夠做到的呢？完全清凈的無量，獲得力量，以及證悟的功德，以三語成就之業（15），不捨棄邪見者，以慈悲心完全攝集眷屬之功德，無猶豫地教誡和跟隨指示，不改變猶豫者的言辭。珍惜非口頭上的真理，一是通過佛法和財物來攝受，被菩提心所掌握，心不被煩惱所染，以四語安立之業（16）。應知這些詞語詳細分類了第一個詞。第一個詞是執持，這個詞的詳細分類是從各方面跟隨功德，如清凈智慧等。第一個詞是執持利益的意樂，以不同的意義區分不同的詞語。如是所說。

【English Translation】 They should also understand the detailed explanation or detailed classification of the first word. How is this done? The word of higher intention to benefit all sentient beings should be understood as this higher intention is classified in detail by sixteen actions. These sixteen actions are: the action of combining from one to one (1), the action of being without reversal (2), not letting others do it, but combining oneself with higher intention (3), the action of not being confused (4), not being contaminated, benefiting, not having joy and anger towards harm, following in future lives, the action of being without contamination with three words (5), the action of speech and body corresponding to this with two words (6), the action of equality without the two of happiness and suffering (7), the action of not being timid (8), the action of not turning back (9), the action of fully grasping the means (10), the action of turning away desire from inconsistent aspects with two words (11), the action of continuously keeping it in mind (12), the action of correctly combining with the six perfections, combining with the four objects of collection, the action of distinguishing differences with seven words (13), relying on holy individuals (1), respectfully listening to the Dharma as it should be (2), dwelling in solitude (3), completely abandoning various worldly activities such as singing and dancing arising from bad discriminations (4), with two verses contemplating the merits (5), with two verses the merits of companions (6), the action of combining for accomplishment with six words (14), what is it that can do this? The immeasurable of complete purity, obtaining power, and the merits of realization, the action of accomplishment with three words (15), not abandoning those with wrong views, the merit of completely gathering retinues with compassion, instructing and following instructions without hesitation, and not changing the words of those who hesitate. Cherishing the truth that is not just verbal, one is to gather through Dharma and wealth, being grasped by Bodhicitta, the mind is not contaminated by afflictions, the action of establishing with four words (16). These words should be understood as classifying the first word in detail. The first word is holding, the detailed classification of this word is following merits in all aspects, such as pure wisdom, etc. The first word is holding the intention of benefit, distinguishing different words with different meanings. As it is said.

ྟ་བུའོ། །ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་པའོ། ༈ ། 第三入所知定義 གསུམ་པ་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་བལྟ་བར་བྱ། ཞེ་ན། མང་དུ་ཐོས་པས་རྒྱུད་བསྒོས་པའི་གནས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལྟར་འདི་ཡང་རྣམ་བྱང་གི་ས་བོན་ཡིན་པ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པ། མདོ་སོགས་ཆོས་དང་བདག་མེད་སོགས་དོན་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཅན། གཟུང་བའི་དངོས་པོའི་གནས་ལྟ་བུར་སྣང་བ། ལྟ་བ་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཡང་ན་ལྟ་བ་དང་བཅས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་པོ་སུ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མང་དུ་ཐོས་པས་བསྒོས་པ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཚད་མེད་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ 12-15-35a སྟེ་འདིས་དེ་ཐོབ་པ། གཅིག་ཏུ་མོས་པ་མི་ཕྱེད་པ་ཅན་གྱི་མང་ཐོས་སོགས་འདི་གསུམ་གྱིས་དགེ་རྩ་ལེགས་པར་བསགས་པའི་ཕྱིར། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལེགས་པར་བསགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །གང་དུ་འཇུག་ཅེ་ན། ལྟ་བ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་དང་དོན་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་འཇུག་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་པས་གཞི་ཉིད་དུ་བརྗོད་ལ། མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་དང་། མཐོང་སྒོམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་སྟེ། མོས་སྤྱོད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་རྗེས་སུ་སྒྲོགས་པ་ལ་མོས་པ་དང་། མཐོང་ལམ་དུ་དེ་ཇི་ལྟ་བཞིན་སེམས་ཅན་མེད། ཆོས་མེད། གཟུང་བ་མེད། འཛིན་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་། བསྒོམ་ལམ་དུ་ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་དང་།མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་རིམ་པ་དེ་བཞིན་འཇུག་གོ། ཇི་ལྟར་ཐབས་གང་གིས་འཇུག་ཅེ་ན། ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་། དེར་སེམས་མི་ཞུམ་པར་བྱ་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་། གནས་བཞི་སྤོང་བ་དང་། མདོ་སོགས་ཆོས་དང་དེས་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་རྟག་ཏུ་གུས་པར་བྱས་ཏེ་སྦྱོར་བ་ལ་བག་ཡོད་པས་འཇུག་གོ། རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མིར་གྱུར་པ་དཔག་མེད་པ་དག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་དུས་མཉམ་པར་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་འཚང་རྒྱ་བས་བདག་གིས་ཀྱང་དེ་ཅིས་མི་ཐོབ་སྙམ་དུ་ཞུམ་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ 12-15-35b བསམ་པ་གང་གིས་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་བསམ་པ་སེར་སྣ་མེད་པ། འ

【現代漢語翻譯】如是。（此為）知性之定義的第二品。第三，觀察如何進入所知之定義。如果有人問：如何進入？答：通過多聞熏習心續，由阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）所攝持，但並非如阿賴耶識是煩惱之因，而是以如理作意攝持此（所知），此乃清凈之種子。顯現經部等法及無我等義，具有顯現種種現象之方式，顯現如所取之事物。與見識俱生的，或者與見識相關的，即是能取所取分別念及其他意念之種子。誰能進入所知之定義？答：心續被大乘佛法多聞熏習，能令無量諸佛歡喜，即能顯現（所知）。以不退轉之信心和多聞等三者，善積資糧，善積福德與智慧二資糧之菩薩。於何處進入？答：進入與見識相關的法與義之顯現的意念，此意念生於大乘佛法之因，故此即是所入之境，是為基礎。進入勝解行地，以及見道、修道直至究竟之道。于勝解行地，信解一切法唯是心識；于見道，如實證悟無有眾生，無法，無所取，無能取；于修道，修習對治一切煩惱障和所知障之對治法；于究竟道，因無有障礙而證悟。如是次第進入四種證悟。如何以何種方法進入？答：生起二資糧之善根力，為使心不退怯，以三種方式調伏自心，斷除四種執著，恒常恭敬修習以經部等法及其所詮釋之義為對境之止觀，並以謹慎之心精進修持。以三種方式調伏自心：觀想無量世界中，無量人於一剎那同時證得無上圓滿菩提，我為何不能證得？如此不生退怯之心，此為第一種調伏自心之方式。菩薩以何種發心行持佈施等波羅蜜多？以無有慳吝之心。

【English Translation】 Thus it is. (This is) the second chapter on the definition of knowable things. Third, let us examine how to enter the definition of knowable things. If one asks: How does one enter? The answer is: Through the mindstream being imbued with extensive learning, it is encompassed by the ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal meaning: all-ground consciousness), but not in the way that the ālaya-vijñāna is the cause of afflictions. Rather, it is encompassed by proper attention to this (knowable thing) as the seed of purification. It manifests sutras and other teachings, as well as meanings such as selflessness, and has the characteristic of manifesting various phenomena, appearing as the nature of apprehended objects. It is the seed of conceptual thoughts of grasping and being grasped, along with the consciousness of seeing, or in connection with seeing, and other mental expressions. Who can enter the definition of knowable things? The answer is: One whose mindstream is imbued with extensive learning of the Mahāyāna Dharma, who pleases immeasurable Buddhas, thus manifesting (knowable things). The Bodhisattva who has well accumulated merit through unwavering faith and these three, extensive learning, etc., and who has well accumulated the two accumulations of merit and wisdom. Where does one enter? The answer is: One enters the mental expressions of the appearance of Dharma and meaning in connection with seeing, which arise from the cause of the Mahāyāna Dharma. Therefore, this itself is the object to be entered, and is spoken of as the basis. One enters the stage of aspiration and conduct, as well as the paths of seeing, meditation, and ultimate completion. In the stage of aspiration and conduct, one believes that all phenomena are merely mind. In the path of seeing, one realizes as it is that there are no sentient beings, no phenomena, no grasping, and no being grasped. In the path of meditation, one meditates on the antidotes to all afflictive and cognitive obscurations. In the path of ultimate completion, one realizes because there are no obscurations. Thus, one enters the sequence of these four realizations. How and by what means does one enter? The answer is: By generating the power of the roots of virtue of the two accumulations, and in order to prevent the mind from becoming discouraged, by training the mind in three ways, abandoning the four attachments, and always being respectful in diligently practicing calm abiding and insight meditation, focusing on the sutras and other teachings and the meanings they express. Training the mind in three ways: By contemplating that in immeasurable world realms, immeasurable beings become humans, and at a single instant, simultaneously attain unsurpassed perfect enlightenment, and thinking, 'Why should I not attain it?' thus preventing discouragement. This is the first way of training the mind. With what intention does a Bodhisattva practice generosity and other perfections? With an intention free from miserliness.

དོད་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ། གནོད་སེམས་མེད་པ། ལེ་ལོ་མེད་པ། གཉིད་རྨུགས་མེད་པ། མ་རིག་པ་མེད་པ་དེ་བདག་གིས་ཐོབ་སྟེ། བསམ་པ་ཁྱད་འཕགས་ཐོབ་ན་སྦྱིན་སོགས་ངང་གིས་འབྱུང་བས་དེས་བདག་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་སྦྱོང་བ་གཉིས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་ཆོས་དང་ལྡན་པ་རྣམས། འཕྲལ་དུ་ཤི་ན་འཕྲལ་དུ་འདོད་པ་བཞིན་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་ན། བདག་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པ་དགེ་བ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན་པ་འཕྲལ་དུ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཅིས་མི་འགྱུར་སྙམ་པ་ནི་སེམས་སྦྱོང་བ་གསུམ་པའོ། །དོན་དེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དཔག་མེད་པ། །མིར་གྱུར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་ཞུམ་པར་མི་བྱའོ། །བསམ་པ་གང་གིས་ལེགས་པའི་ཡིད་དགེ་སེམས་ཀྱིས། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བྱེད་པ་ཡི། །བསམ་པ་ནི་རྫོགས་བྱང་གི་ཕྱིར་དང་སེམས་ཅན་ཕན་བདེའི་ཕྱིར་བྱེད་པའོ་དེ་ཐོབ་བརྟན་པ་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི། །སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་མིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཤི་མ་ཐག །འདོད་བཞིན་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལུས་ཐོབ་ན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པ་ཡི་དགེ་ལྡན་འཕྲལ་དུ་ཡང་། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཅིས་མི་འཐོབ། ༧ །གནས་བཞི་སྤོང་བ་ནི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་པས་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང་། །ཡིད་གཉིས་ 12-15-36a དང་སོམ་ཉི་སྤངས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་དང་། ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་སྤངས་བས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཆོས་ལ་ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་ཡོངས་སུ་སྤང་བ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བློའི་མདུན་ན་གནས་པ་དང་བཞག་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །གཟུགས་སོགས་མཚན་མ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་མདུན་དུ་གནས་པའམ་བཞག་དང་། །གང་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆེད་དུ་བརྩལ་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་ལ་གནས་པ་རྣམས། །ཀུན་ལ་བློ་ལྡན་མི་རྟོག་ན། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་ཆོས་ལ་མཚན་མར་མངོན་ཞེས་མི་བྱའོ། ༧ །བྱེད་པ་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཐོས་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པ། མདོ་སོགས་ཆོས་དང་དོན་སྣང་བ་ལྟ་བ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་བྱེད་པོ་དང་། སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་བཞི་སྟེ། བྱ་བ་མིང་དང་དོན་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཏགས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་རྣམས་དང་། ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པའི

【現代漢語翻譯】獲得無分別念（藏文：དོད་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ།），無嗔恨心（藏文：གནོད་སེམས་མེད་པ།），無懶惰（藏文：ལེ་ལོ་མེད་པ།），無昏沉睡眠（藏文：གཉིད་རྨུགས་མེད་པ།），無無明（藏文：མ་རིག་པ་མེད་པ་），如果我能獲得這些，並獲得殊勝的發心，那麼佈施等自然而然就會產生，因此我能以微小的努力圓滿一切波羅蜜多——這是第二種修心。如果那些具有世間染污的善法之人，立即死亡，就能立即如願以償地轉生為具有圓滿身體的眾生，那麼我既已捨棄不順之品，又具有無染的善法，為何不能立即獲得一切圓滿呢？——這是第三種修心。要義以偈頌表達：因為無量眾生，在每一瞬間轉生為人，都能獲得圓滿菩提，因此不應氣餒。以何種發心，以善良的意樂和善心，行持佈施等善行，這種發心是爲了圓滿菩提和利益眾生，獲得穩固的發心，菩薩們的，佈施和戒律等，被稱為非世間法。具有世間善法之人，死後立即，就能獲得如願以償，直至有頂天的圓滿身體，捨棄不順之品的善法之人，立即，為何不能獲得直至成佛的圓滿呢？捨棄四種住處：捨棄作意，從而完全捨棄聲聞和緣覺的作意；捨棄猶豫和懷疑，從而對大乘沒有任何懷疑；捨棄對法的執著，從而完全捨棄對聽聞和思惟之法的我執和我所執；捨棄分別念，從而不憶念和分別一切在禪定智慧前顯現和安住的相。無論何種色等之相，以自性顯現或安住於前，或者自己特意造作，安住于禪定的相，如果具慧者都不分別，就能獲得殊勝菩提，不應執著色乃至一切智為相。以何種行為進入如何行持之理？聽聞大乘佛法，從習氣的因中產生，以如理作意攝持，以顯現經部等佛法和義理的見解為首的意念，以及四種尋求，即尋求行為的名、義、體性，以及種種差別，並如實證悟。

【English Translation】 Having no conceptualization (Tibetan: དོད་པ་ལ་རྣམ་རྟོག་མེད་པ།), no malice (Tibetan: གནོད་སེམས་མེད་པ།), no laziness (Tibetan: ལེ་ལོ་མེད་པ།), no sleepiness or drowsiness (Tibetan: གཉིད་རྨུགས་མེད་པ།), and no ignorance (Tibetan: མ་རིག་པ་མེད་པ་), if I can attain these and gain excellent intention, then generosity and other virtues will naturally arise. Therefore, I will be able to perfect all the pāramitās with little effort—this is the second mind training. If those who possess worldly virtues with obscurations are reborn immediately after death with a perfect body according to their wishes, then why shouldn't I, who have abandoned unfavorable conditions and possess pure, unobscured virtues, immediately attain all perfections? —This is the third mind training. The meaning in verses: Because countless sentient beings, In each moment of becoming human, Attain perfect enlightenment, Therefore, one should not be discouraged. With what intention, with a good mind and virtuous thought, Does one perform generosity and other practices? This intention is for perfect enlightenment and the benefit and happiness of sentient beings, Having attained a firm intention, the Bodhisattvas', Generosity and discipline, etc., are said to be non-worldly. Those with worldly virtues, immediately after death, Obtain a perfect body as desired, up to the peak of existence, Those with virtues who have abandoned unfavorable conditions, immediately, Why would they not attain perfections up to Buddhahood? Abandoning the four abodes: Abandoning mental engagement, thereby completely abandoning the mental engagement of Śrāvakas and Pratyekabuddhas; Abandoning hesitation and doubt, thereby having no doubts about the Mahāyāna; abandoning attachment to the Dharma, thereby completely abandoning the attachment to 'I' and 'mine' regarding the Dharma of hearing and contemplation; abandoning conceptualization, thereby not thinking about or conceptualizing any signs that appear and abide before the mind of samādhi. Whatever signs of form, etc., naturally appear or abide before one, Or whatever one intentionally creates and abides in as signs of samādhi, If the wise do not conceptualize any of them, They will attain supreme enlightenment, and should not be attached to form or any phenomena up to omniscience as signs. With what action does one engage in how to act? Having heard the Mahāyāna Dharma, arising from the cause of habitual tendencies, gathered by proper mental engagement, the mental expression headed by the view that perceives the Dharma and meaning of the Sūtras, etc., and the fourfold search, namely, searching for the name, meaning, essence, and distinctions of actions, and realizing them as they truly are.

་དུས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་སྟེ། མིང་དང་དོན་གྱི་དངོས་པོ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་བཞི་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་སྟེ་དེ་དག་མིང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་འཇུག་པར་བརྩོན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ། ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡི་གེའི་ 12-15-36b རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་མིང་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། ཡི་གེ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། མིང་དེ་ཡང་དོན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། ངོ་བོ་དེའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པར་ཟད་པ་ཙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཤིང་། མིང་དང་བཅས་པའི་དོན་གང་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་ཡི་སྒྲ་གཉིས་དང་བཅས་ཤིང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་གཉིས་བཅས་པ་ཕྱི་རོལ་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པ་ན། ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་བཞི་དང་། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་པོ་དག་གིས་ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་གི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ། དེ་ཡང་མིང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་མིང་མི་དམིགས་པ། དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ། དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གདགས་པ་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཞིའོ། །རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་འཇུག་ཅེས་ཇི་སྐད་བྱ། ཅི་འདྲ་བར་འཇུག་ཅེ་ན། རྣམ་རིག་དེ་ཙམ༡་ཉིད་དང་། འདིར་ཕྱི་དོན་མེད་པ་འབའ་ཞིག་མིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པའི་དོན་གྱིས་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྒྱུ་མཚན་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ༢་གཉིས་ལས་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སུ་བཏགས་པ་དང་། ཅི་གཉིས་པོ་རིགས་གཞན་ནམ་མིན་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད༣་ལ་དུས་གཅིག་སྣང་ཞིང་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་མིང་དང་དོན་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང་། 12-15-37a ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བཏགས་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དོན་མེད༡་པ་ཉིད་དང་། དེ་དག་མེད་བཞིན་སྣང་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཉེ་བ༢ར་གནས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས༣་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །དཔེར་ན་མུན་ཁུང་ན་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བའི་དོན་མེད་པར་ཐག་པ་ལ་དེའི་བློ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ། དེས་ན་སྦྲུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་ནི་ནོར་བའམ་འཁྲུལ་བ་སྟེ། དེའི་དོན་

【現代漢語翻譯】在那個時候，有四種完全的瞭解：對於名和義的事物，以及它們的自性和差別施設這四者；對於自性和差別的意義，如實地完全瞭解，這些都包括在內，因為它們是名稱所指的對象。例如，當菩薩努力專注于唯識時，就會明白，顯現文字和意義的心識表達，其文字的自性也只是心識的分別。依賴於文字的意義，也如實地了知只是心識的表達。名稱也只是對意義的自性和自性的差別的一種施設。因此，專注于只是心識的表達，對於任何與名稱相關的意義，無論是自性還是差別施設，都包含兩種聲音，以及兩種自性和差別的事物，不執著于外在所設想的事物特徵。通過四種尋求方便和四種如實了知其果，就能對文字和意義顯現的心識進行唯識的修行。名稱尋求的果是名稱不顯現，事物尋求的果是事物不顯現。同樣地，將自性和差別施設也包括在內，總共有四種。如何進行唯識的修行呢？如何修行呢？唯識只是如此，這裡不僅僅是沒有外境，而且識的意義也是沒有意義的。如何追隨十二處和世俗意義的術語呢？從具有理由和見解的兩者出發，施設為十二處。那麼，這兩者是不同的種類嗎？不是。一個識以多種形式同時顯現和運作。這樣，名稱、意義、自性和差別施設，以及自性和差別的施設意義這六者都是沒有意義的。即使它們不存在，顯現仍然存在，接近於能取和所取的事物，並且同時顯現各種意義的轉變。例如，就像在黑暗的洞穴中，繩子被誤認為蛇一樣。因此，因為沒有蛇，所以將繩子執著為蛇是錯誤的。 དུས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་སྟེ། མིང་དང་དོན་གྱི་དངོས་པོ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་བཞི་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་སྟེ་དེ་དག་མིང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་འཇུག་པར་བརྩོན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ། ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་མིང་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། ཡི་གེ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། མིང་དེ་ཡང་དོན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། ངོ་བོ་དེའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པར་ཟད་པ་ཙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ། དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཤིང་། མིང་དང་བཅས་པའི་དོན་གང་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་ཡི་སྒྲ་གཉིས་དང་བཅས་ཤིང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་གཉིས་བཅས་པ་ཕྱི་རོལ་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པ་ན། ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་བཞི་དང་། དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་པོ་དག་གིས་ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་གི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ། དེ་ཡང་མིང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་མིང་མི་དམིགས་པ། དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་འབྲས་བུ་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ། དེ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་གདགས་པ་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཞིའོ། །རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་འཇུག་ཅེས་ཇི་སྐད་བྱ། ཅི་འདྲ་བར་འཇུག་ཅེ་ན། རྣམ་རིག་དེ་ཙམ་ཉིད་དང་། འདིར་ཕྱི་དོན་མེད་པ་འབའ་ཞིག་མིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པའི་དོན་གྱིས་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྒྱུ་མཚན་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ༢་གཉིས་ལས་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སུ་བཏགས་པ་དང་། ཅི་གཉིས་པོ་རིགས་གཞན་ནམ་མིན་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད༣་ལ་དུས་གཅིག་སྣང་ཞིང་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་མིང་དང་དོན་དང་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བཏགས་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དོན་མེད༡་པ་ཉིད་དང་། དེ་དག་མེད་བཞིན་སྣང་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཉེ་བ༢ར་གནས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས༣་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །དཔེར་ན་མུན་ཁུང་ན་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བའི་དོན་མེད་པར་ཐག་པ་ལ་དེའི་བློ་འཇུག་པ་བཞིན་དུ། དེས་ན་སྦྲུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པ་ནི་ནོར་བའམ་འཁྲུལ་བ་སྟེ། དེའི་དོན་

【English Translation】 At that time, there are four complete understandings: the four of name, the object of meaning, its self-nature, and the imputation of difference; and the meaning of self-nature and difference, as they truly are, are completely understood, all of which are included because they are the objects indicated by names. For example, when a Bodhisattva strives to engage in mere consciousness, they understand that the mental expression of letters and meanings, the name that has become the nature of letters, is also merely a concept of mind. The meaning based on letters is also truly understood as merely a mental expression. The name is also truly understood as merely an imputation of the self-nature of that meaning and the difference of that self-nature. Therefore, focusing on merely the expression of mind, not fixating on the characteristics of things that are conceived as external, which include any meaning associated with names, whether it is self-nature or imputation of difference, including two sounds, and two things of self-nature and difference. Through the four ways of seeking means and the four ways of truly knowing their results, one can practice mere consciousness on those mental perceptions of letters and meanings. The result of seeking names is that names do not appear; the result of seeking things is that things do not appear. Similarly, including the imputation of self-nature and difference, there are four in total. How does one engage in mere consciousness? How does one practice? Mere consciousness is just that, and here it is not merely that there is no external object, but also that the meaning of consciousness is meaningless. How does one follow the terms of the twelve sources and worldly meanings? From the two with reason and view, the twelve sources are imputed. Are these two different kinds or not? No. One consciousness appears and operates in various forms simultaneously. In this way, the six aspects of name, meaning, self-nature, imputation of difference, and the imputed meanings of self-nature and difference are all meaningless. Even though they do not exist, the appearance remains, being close to the objects of the grasper and the grasped, and simultaneously the transformation of various meanings appears. For example, just as in a dark cave, the mind mistakes a rope for a snake. Therefore, because there is no snake, grasping the rope as a snake is a mistake or delusion. At the time, there are four complete understandings: the four of name and the object of meaning, its self-nature, and the imputation of difference; and the meaning of self-nature and difference, as they truly are, are completely understood, all of which are included because they are the objects indicated by names. For example, when a Bodhisattva strives to engage in mere consciousness, they understand that the mental expression of letters and meanings, the name that has become the nature of letters, is also merely a concept of mind. The meaning based on letters is also truly understood as merely a mental expression. The name is also truly understood as merely an imputation of the self-nature of that meaning and the difference of that self-nature. Therefore, focusing on merely the expression of mind, not fixating on the characteristics of things that are conceived as external, which include any meaning associated with names, whether it is self-nature or imputation of difference, including two sounds, and two things of self-nature and difference. Through the four ways of seeking means and the four ways of truly knowing their results, one can practice mere consciousness on those mental perceptions of letters and meanings. The result of seeking names is that names do not appear; the result of seeking things is that things do not appear. Similarly, including the imputation of self-nature and difference, there are four in total. How does one engage in mere consciousness? How does one practice? Mere consciousness is just that, and here it is not merely that there is no external object, but also that the meaning of consciousness is meaningless. How does one follow the terms of the twelve sources and worldly meanings? From the two with reason and view, the twelve sources are imputed. Are these two different kinds or not? No. One consciousness appears and operates in various forms simultaneously. In this way, the six aspects of name, meaning, self-nature, imputation of difference, and the imputed meanings of self-nature and difference are all meaningless. Even though they do not exist, the appearance remains, being close to the objects of the grasper and the grasped, and simultaneously the transformation of various meanings appears. For example, just as in a dark cave, the mind mistakes a rope for a snake. Therefore, because there is no snake, grasping the rope as a snake is a mistake or delusion.

རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་ལྡོག་ཅིང་ཐག་པའི་བློར་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐག་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཕྲ་མོར་གཞིག་པར་བྱས་ན་ཐག་འཛིན་ཡང་ནོར་བ་སྟེ། ཐག་པ་ནི་ཁ་དོག་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དུ་མའི་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པར་དབྱེ་བའི་བློ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཐག་པའི་བློ་ཡང་བཟློག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས་པའི་བློ་ལ་བརྟེན་དེ་ཡི་གེ་སོགས་དང་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་པོ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་བསལ་ན། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ཡང་རྣམ་པར་གཞིག་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདིས་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དོན་སྣང་བའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པས། ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་པས། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། ༧ །ཡོངས་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེ་ན། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་བཟློག་ནས་འཇུག་ 12-15-37b སྟེ་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་གྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པ་དེ་ལ་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་དོན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་སྐབས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་མེད་པ་དེས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་མདོ་སོགས་ཆོས་གང་ཡིན་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མིང་ལ་གནས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མེད། །མིང་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ལ། །མིང་ཞེས་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་དེའི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་།དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་མཉམ་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་ཆོས་དང་ལྷ་སྦྱིན་དང་དད་པས་རྗེས་འབྲང་སོགས་གང་ཟག་མདོ་སྡེ་སོགས་ཆོས་དང་དེའི་བརྗོད་བྱའི་དོན། །བསྡུས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་དང་ནི་གཟུགས་བདག་མེད་ཚོར་བ་བདག་མེད་སོགས་རྒྱས་དང་ཡིག་འབྲུ་ཨ་སོགས་རིགས། །མ་དག་པ་སོ་སྐྱེ་དང་དག་པ་འཕགས་པ་དང་མཐའ་ཤེར་ཕྱིན་དང་ས་བཅུ་པ་སོགས་བསྡུས་དོན་ལ་དམིགས་པ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་མིང་ག

【現代漢語翻譯】證悟的各種現象，就像在繩子上誤以為是蛇，而當認識到是繩子時，蛇的錯覺就消失了一樣。即使將繩子分解成非常細微的部分，對繩子的認知也會變得錯誤，因為繩子是由顏色、氣味、味道和可識別的特徵等多種元素的集合組成。正如通過分析顏色等成分來消除對繩子的錯覺一樣，通過了解圓成實性的本質，可以消除對文字等以及顯現六種現象的意識的分別念，就像消除蛇的錯覺一樣。如果這樣消除了對六種現象的真實存在的執著，那麼唯識的觀念也應該被分解。因此，菩薩通過進入意識的表達，即顯現現象的意義的特徵，從而進入遍計所執性。通過進入唯識，從而進入依他起性。那麼，如何進入圓成實性呢？通過消除唯識的觀念來進入，因為沒有所取就沒有能取。那時，菩薩對現象的觀念被分解，從意識的表達中獲得，從法的習氣之因中產生，所有顯現為現象的事物都不會再出現。因為沒有所取，所以唯識的顯現也不會發生。當所有經文等法都只是名字時，對所有現象都不作分別念，安住于名字上。一切都只是名字，所有的分別念都不會產生。對於顯現為名字的唯識，只是貼上『名字』的標籤。正如所說的那樣。通過個別地、正確地認識法界，以現量的方式安住時，菩薩的能取和所取都消失了，平等地安住，兩者之間沒有差別，產生無分別的平等智慧。這樣，菩薩就進入了圓成實性。色等法和提婆達多（Devadatta，天授）以及隨信行等補特伽羅（Pudgala，人），經部等法及其所表達的意義，簡而言之，所有法都是無我的，例如色無我、受無我等，以及字母阿（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：無）等類別。不清凈的凡夫和清凈的聖者，以及般若波羅蜜多的盡頭和十地等，都專注于簡略的意義。通過詳細的區分，名字的...

【English Translation】 The various phenomena of realization are like mistaking a rope for a snake, and when the rope is recognized, the illusion of the snake disappears. Even if the rope is broken down into very fine parts, the perception of the rope becomes erroneous, because the rope is composed of a collection of many elements such as color, smell, taste, and recognizable characteristics. Just as the illusion of the rope is eliminated by analyzing components such as color, the conceptual thoughts of consciousness that manifest six kinds of phenomena, such as letters, can be eliminated by understanding the nature of Parinishpanna (圓成實性，perfected nature), just as the illusion of the snake is eliminated. If the true existence of these six kinds of phenomena is eliminated in this way, then the idea of mere consciousness should also be deconstructed. Therefore, a Bodhisattva enters the Parikalpita (遍計所執性，completely conceptualized nature) by entering the expression of consciousness, that is, the characteristic of the meaning of the phenomena that appear. By entering mere consciousness, one enters the Paratantra (依他起性，other-powered nature). So, how does one enter the Parinishpanna (圓成實性，perfected nature)? One enters by eliminating the idea of mere consciousness, because without the grasped, there is no grasper. At that time, the Bodhisattva's perception of phenomena is deconstructed, obtained from the expression of consciousness, arising from the cause of the habitual tendencies of the Dharma, and all things that appear as phenomena will no longer arise. Because there is no grasped, the appearance of mere consciousness will not occur either. When all the Sutras and other Dharmas are merely names, there is no conceptual thought about all phenomena, and one abides in the name. Everything is just a name, and all conceptual thoughts do not arise. For the mere consciousness that appears as a name, one simply attaches the label 'name.' As it is said. When one abides in the Dharmadhatu (法界，realm of Dharma) individually and correctly, in a directly perceived manner, the Bodhisattva's object of focus and the act of focusing both disappear, abiding equally, and there is no difference between the two, giving rise to non-conceptual, equal wisdom. In this way, the Bodhisattva enters the Parinishpanna (圓成實性，perfected nature). Forms and other Dharmas, and Devadatta (提婆達多，天授) and individuals such as those who follow faith, Sutras and other Dharmas and their expressed meanings, in short, all Dharmas are without self, such as form without self, sensation without self, and categories such as the letter A (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：無). Impure ordinary beings and pure noble ones, and the end of Prajnaparamita (般若波羅蜜多，perfection of wisdom) and the ten Bhumis (十地，ten grounds), all focus on the concise meaning. Through detailed distinctions, the names of...

ི་ཡུལ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་འདི་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་པས་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཞུགས་པས་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཞུགས་ 12-15-38a པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མཐོང་བས་སེམས་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་དང་དེ་དག་གི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ཡང་ཡིན་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་གང་ཡིན་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་མཉམ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་རིག་ཙམ་དེ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། འདྲེས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་དོན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་དམིགས་པའོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཞི་ལྷག་གི་ཤེས་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བླ་ན་ཡོད་མེད་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཅན་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཤེས་པས། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་བའི་ཐེག་ཆེན་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་སྤེལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པས་གནས་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོངས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འཇུག་གོ། ༧ །རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་མཐོང་བས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ནོར་བ་མེད་པར་ 12-15-38b རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེས་ན་བྱང་སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་རྩྭ་སོགས་ལ་སྔགས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་མཁན་བཞིན་དུ། ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་སྟོན་པ་ལ་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་འདི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡང་མིན། རྣམ་རྟོག་ཀྱང་མིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་མེད་པས་སོ། །རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལ། ཏིང་འཛིན་བཞི་ལ་གནས་པའི་ངེས་འབྱེད་ནི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ལ་དེ་དང་ཆ་མཐུན་སྦྱོར་ལམ་བཞི་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། ཡོངས་ཚོལ་བཞི་པོ་དེས་བཟུང་བའམ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་ཚེ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་འཛིན་ཏེ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གྱི་དྲོ་བར་ངོ་བོར་གྱུར་བའོ། །བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་ཚེ་སྣང་བ་མཆེད་པའམ་གསལ་བའི་ཏིང་འཛིན་རྩེ་མོའི་

【現代漢語翻譯】 དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་འདི་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་པས་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། (因此，菩薩以唯識之相進入所知之境而入，) དེར་ཞུགས་པས་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། (入此地則入極喜地，) ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་དང་། (因現證法界，) དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་། (如來種姓即是法界，證悟此理，生為佛子，) སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མཐོང་བས་སེམས་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་དང་། (見一切眾生皆具如來藏，故心與無我平等，) བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་དང་དེ་དག་གི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ཡང་ཡིན་པས་སོ། (對一切菩薩心懷平等，彼等之境即是吾之境。) སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་གང་ཡིན་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་མཉམ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། (為證得一切佛之法身，故得心平等，) དེ་ནི་དེའི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ནོ། (此乃彼之見道。) ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་རིག་ཙམ་དེ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། (何故又入唯識耶？) འདྲེས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་དོན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་དམིགས་པའོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཞི་ལྷག་གི་ཤེས་པ་དང་། (緣于雜染之法，即是緣於一切法之真如，乃一切大乘教義之總攝。) དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བླ་ན་ཡོད་མེད་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཅན་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཤེས་པས། (以出世間之寂止勝觀之智，及其後得之智，了知諸法之因果、自性、有無等種種能取所取之相。) ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་བའི་ཐེག་ཆེན་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་སྤེལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པས་གནས་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྟོངས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འཇུག་གོ། (捨棄阿賴耶識之種子，以及色等一切因緣，增長能觸及法身之大乘聞法習氣之種子，證悟真如，轉依，從而通過圓滿成就佛之空性等一切功德，而獲得一切智智。) རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་། (后得之智，乃是阿賴耶識生起一切因，) འབྲས་བུ་རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་མཐོང་བས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ནོར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། (以及顯現一切果之識相，如實見他起性之自性，如幻如化，從而自然而然地生起無有顛倒與錯謬之證悟。) དེས་ན་བྱང་སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་རྩྭ་སོགས་ལ་སྔགས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་མཁན་བཞིན་དུ། (是故，菩薩猶如幻術師，以咒術于草木等所變現之幻化之法，) ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་སྟོན་པ་ལ་ཡང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། (于宣說諸法及其因果之時，亦恒時無有顛倒。) རྗེས་ཐོབ་འདི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡང་མིན། རྣམ་རྟོག་ཀྱང་མིན་ཏེ་ཉོན་མོངས་མེད་པས་སོ། (此後得非無分別，亦非分別，因其無有煩惱。) རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལ། ཏིང་འཛིན་བཞི་ལ་གནས་པའི་ངེས་འབྱེད་ནི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ལ་དེ་དང་ཆ་མཐུན་སྦྱོར་ལམ་བཞི་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། (入唯識者，安住於四禪定之抉擇分，乃是見無我之真如。與其相應之四加行道，當如何觀耶？) ཡོངས་ཚོལ་བཞི་པོ་དེས་བཟུང་བའམ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་ཚེ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་འཛིན་ཏེ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གྱི་དྲོ་བར་ངོ་བོར་གྱུར་བའོ། (以四尋思或無外境之小忍位，獲得光明之三摩地，即是抉擇分之暖位。) བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་ཚེ་སྣང་བ་མཆེད་པའམ་གསལ་བའི་ཏིང་འཛིན་རྩེ་མོའི་(大忍位時，光明增長或明晰之三摩地，即是頂位。)

【English Translation】 Therefore, Bodhisattvas enter the realm of knowable objects with the aspect of mere consciousness, thus entering. Having entered there, they enter the 'Extremely Joyful Ground' (rab tu ga' ba, first bhumi), because they directly realize the 'Dharmadhatu' (chos kyi dbyings, the expanse of reality). The lineage of the 'Tathagatas' (de bzhin gshegs pa, thus-gone ones) is the Dharmadhatu, and realizing this, they are born as sons of the Buddha. Seeing that all sentient beings have the 'Tathagatagarbha' (sangs rgyas kyi snying po, Buddha-nature), their minds are equal in non-self. They have equal minds towards all Bodhisattvas, and because whatever their state is, that is also mine. They attain equal minds in order to obtain whatever 'Dharmakaya' (chos sku, body of dharma) all Buddhas have. That is their path of seeing. Why do they enter into mere consciousness again? Focusing on mixed phenomena is focusing on the suchness of all phenomena, which is the condensed meaning of all 'Mahayana' (theg chen, great vehicle) teachings. With the wisdom of peace and special insight that transcends the world, and the subsequent wisdom with various aspects of grasping and apprehending the cause and effect, nature, existence and non-existence, etc., of phenomena, by abandoning all the seeds of the 'Alaya-vijnana' (kun gzhi rnam par shes pa, storehouse consciousness), including forms and all causes, and cultivating the seeds of the habit of hearing the 'Mahayana' (theg chen, great vehicle) that touches the 'Dharmakaya' (chos sku, body of dharma), transforming the basis by realizing suchness, and through the gate of perfectly accomplishing all the Buddha's qualities such as emptiness, they enter in order to obtain the wisdom of omniscience. The subsequent wisdom is the 'Alaya-vijnana' (kun gzhi rnam par shes pa, storehouse consciousness) that fully generates all causes, and by seeing the nature of other-dependence as it is, as if it were an illusion, and seeing it as such, naturally, without inversion or error, understanding arises. Therefore, how does that Bodhisattva, like a magician who has created illusions with mantras on grass and so on, in showing all phenomena with causes and effects, always remain without inversion? This subsequent attainment is neither non-conceptual nor conceptual, because it is without afflictions. For those who enter into mere consciousness, the 'determination' (nges 'byed, ascertainment) that abides in the four 'dhyanas' (ting 'dzin, meditative absorptions) is the seeing of the suchness of selflessness, and how should the four paths of union that are in harmony with that be viewed? The 'samadhi' (ting 'dzin, meditative absorptions) in which appearance is obtained at the time of small patience, when grasped by those four complete searches or without external objects, is the nature of the warmth of the determination-harmonizing factor. At the time of great patience, the 'samadhi' (ting 'dzin, meditative absorptions) of increasing or clear appearance is the peak.

གནས་སོ། །ཡང་དག་པ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་བཞི་པོ་དག་ལ་དོན་མེད་པར་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པ་དང་། དེ་ལ་ཕྱི་དོན་ནི་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ་གཟུང་བ་ཙམ་འགོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། བདེན་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་གཟུང་བ་མེད་པར་བརྟེན་ནས་འཛིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་འབྱུང་བས་བཟོད་པའི་གནས་སོ། །གང་གི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་འཇིག་པ་དེ་ནི་མཐོང་ལམ་སྔ་ལོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སུ་བལྟའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་དག་མཐོང་ལམ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་ཉེ་བས་ཡིན་པར་གྱུར་པས་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ཞེས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ས་ལ་ཞུགས་ཏེ་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ 12-15-39a ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སའི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ས་ཐོབ་པའི་རྟགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་རྣམ་པར་གནས་པ་བསྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་པ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཉིད་དུ། དམིགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་རྣམས་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡོམ་ནས་སམ་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་པས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་མང་པོར་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་སེམས་སེམས་བྱུང་དེ་གནས་གྱུར་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གསུམ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་གང་ཡིན་པ་འདི་གཉིས་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཁྱད་པར་བཅུས་བྱང་སེམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་འཕགས་ཏེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པས་དམིགས་པ་དང་། ཉེ་བར་བརྟོན་པའི་ཁྱད་པར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བརྟན་པར་བྱ་པའི་ཕྱིར་དགེ་རྩ་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་ཉན་ཐོས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཙམ་མོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། སའི་ཁྱད་པར་ས་བཅུ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་ཉན་ཐོས་ལས་བཅུའི་རྣམ་བཞག་མེད་དོ། །ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཁྱད་པར་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སྤོང་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དང་ཉན་ཐོས་ལ་དེ་མེད་དོ། ། 12-15-39b བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་དེས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་བྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྒྱུན་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དེ་བ

【現代漢語翻譯】處所。進一步說，對於四種如實遍知（yang dag pa ji bzhin yongs shes bzhi po dag），通達它們僅僅是唯識而沒有外境，進入這種理解，並且確信外境不存在，這僅僅是事物的一個方面，即專注于遮止所取（gzung ba tsam 'gog pa）的隨順三摩地。與真諦相符順，是因為依賴於所取的不存在，能生起對能取的不存在的證悟，這是安忍的處所。在它之後，唯識的觀念完全消失，這是緊隨先前見道（mthong lam）的等持，被視為世間法的頂峰。這些等持接近於見道的現觀，因此被認為是抉擇分（nges 'byed cha mthun）。如此，進入初地並獲得見道的菩薩，如何將唯識融入修道呢？就像《十地經》（sa bcu pa）和《菩薩藏經》（byang chub sems dpa'i sa bcu pa mdo sde thams cad bsdus pa）中所說的那樣，詳細闡述了地的自相和共相，以及獲得地的標誌等。對於各種不同的所緣境，將一切法歸納或混合在一起，專注于出世間的無分別智，並通過從那以後獲得的止觀智慧，在無數劫中不斷串習，從而使心和心所轉變，爲了獲得佛的三身（sku rnam pa gsum）而努力。聲聞的現觀和菩薩的現觀有什麼區別呢？有十種差別使菩薩的現觀更為殊勝：所緣的差別在於通過聽聞、思維和修習大乘佛法來確定所緣；親近的差別在於爲了穩固廣大福德和智慧資糧，增長善根的力量；證悟的差別在於證悟法和補特伽羅二者的無我，而聲聞僅僅證悟補特伽羅的無我；涅槃的差別在於完全持有不住涅槃；地的差別在於必定會證得十地，而聲聞沒有十地的分類；清凈的差別在於爲了斷除煩惱的習氣和清凈佛土，而聲聞沒有這些；獲得對自身和一切眾生平等之心的差別在於，因為這個原因，利益眾生的行為不會中斷；出生的差別在於……

【English Translation】 The place. Furthermore, having entered into the understanding that the fourfold perfect knowledge (yang dag pa ji bzhin yongs shes bzhi po dag) are merely mind-only without external objects, and being certain that external objects do not exist, this is merely one aspect of the matter, namely, the samadhi that follows upon engaging in the cessation of only what is apprehended (gzung ba tsam 'gog pa). Being in accordance with the truth is the place of forbearance, because, relying on the non-existence of what is apprehended, the realization of the non-existence of what apprehends arises. After that, the concept of mere consciousness completely disappears, and this is the samadhi immediately following the previous path of seeing (mthong lam), which is regarded as the supreme state of worldly dharma. These samadhis are close to the realization of the path of seeing, and therefore they are regarded as belonging to the preparatory stage of liberation (nges 'byed cha mthun). Thus, having entered the ground and attained the path of seeing, how does a Bodhisattva apply mind-only to the path of cultivation? Just as the characteristics of the ground, both general and specific, and the arrangement of the signs of having attained the ground, etc., are explained in detail in the Ten Bhumi Sutra (sa bcu pa) and the Bodhisattva Pitaka Sutra (byang chub sems dpa'i sa bcu pa mdo sde thams cad bsdus pa). For the various diverse objects of focus, combining or mixing all phenomena together, focusing on the non-conceptual wisdom that transcends the world, and through the wisdom of calm abiding and insight gained thereafter, having become accustomed to it for many hundreds of thousands of billions of eons, the mind and mental events are transformed, and one strives to attain the three bodies (sku rnam pa gsum) of the Buddha. What is the difference between the realization of a Shravaka and the realization of a Bodhisattva? There are ten differences that make the realization of a Bodhisattva superior: the difference in the object of focus is that the object of focus is determined by hearing, thinking, and meditating on the Mahayana Dharma; the difference in closeness is that in order to stabilize the vast accumulation of merit and wisdom, the power of virtue is increased; the difference in realization is that one realizes the selflessness of both phenomena and persons, while the Shravaka only realizes the selflessness of persons; the difference in Nirvana is that one fully holds non-abiding Nirvana; the difference in the ground is that one will definitely attain the ten grounds, while the Shravaka does not have the classification of the ten grounds; the difference in purification is that in order to abandon the imprints of afflictions and purify the Buddha-field, while the Shravaka does not have these; The difference in attaining equanimity towards oneself and all sentient beings is that, for this reason, the activity of maturing sentient beings is not interrupted; the difference in birth is that...

ཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་པ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་སྲས་ལྟ་བུ་དང་ཉན་ཐོས་ནི་བྲན་གྱི་བུ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེ་འབྱུང་གི་ཁྱད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་སོགས་ཀྱི་སྐྱེ་འབྱུང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་ཉན་ཐོས་ནི་མངལ་སྐྱེས་ཕལ་ལོ། །འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་བཞི་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མིང་དང་དངོས་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ། །གློ་བུར་དོན་ལ་མིང་བློ་བུར་སོགས་ཡིན་པར་རིག་པས་དཔྱད་དེ་ཡོངས་སུ་བཙལ་ལོ། །ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ལ། །བཏགས་པ་དེ་ཙམ་ལས་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བཙལ་བར་བྱ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །དོན་དེ་ལ་མེད་པར་ནི་མིང་དང་། ངོ་བོ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་རྟོག་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པ་དང་། །རྟོག་པ་གསུམ་པོ་དེ་དོན་དུ་མེད་ཕྱིར་ཡང་དེ་མི་འཛིན་པས་དེ་མེད་པར། །མཐོང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན། །ཚིགས་བཅད་དང་པོའི་ཕྱེད་མིང་དོན་གློ་བུར་ཤེས་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཞུགས། ཕྱེད་འོག་མས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས། ཚིགས་བཅད་གཉིས་པས་རྟོག་པར་ཟད་ཀྱི་དངོས་པོར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་མཐོང་བས་ཡོངས་གྲུབ་ལ་འཇུག་གོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་གདམས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་ 12-15-40a བཞག་པས། །ཆོས་དང་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་རང་གི་ཡིད་དུ་མཐོང་བ་ནི། རང་སེམས་ཙམ་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་གྱི་འདུ་ཤེས་བཟློག་ནས་སུ། །རང་གི་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ངེས་པར་གཟུང་ནས། །དེ་ལྟར་ནང་དུ་སེམས་མཉམ་བཞག་ལ་གནས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མེད་པར་རབ་རྟོགས་བྱོས། །གཟུང་བ་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དེའི་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། །རྒྱུ་དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་ལ་རེག་གོ། ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཡང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་འབྱུང་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྦྱིན་སོགས་བསོད་ནམས་མི་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །ཚོགས་རྣམས་མང་པོ་མཐའ་ཡས་ཡུན་རིང་པས་ཕ་རོལ་མེད་བསགས་ཏེ། །མདོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སེམས་པ་ལེགས་པར་རྣམ་གནས་ཕྱིར། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་རྒྱུས་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་ཚོགས་ལམ་མོ། །བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་དོན་ནི་ངེས་ཤེས་ནས། །དོན་མེད་པར་སེམས་སྣང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཡི་སེམས་ཙམ་ཉིད་སྦྱོར་ལམ་ལ་གནས། །དེ་བས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་ཡི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ངེས་

【現代漢語翻譯】如來種姓所生之人，猶如轉輪王的王子，而聲聞則如奴隸之子。在出生的差別上，于佛陀眷屬的壇城中，時時示現化生等出生，完全執持，而聲聞則是普通的胎生。在果位的差別上，爲了成就十力、四無畏、十八不共法等無量果位功德。偈頌：名與事物二者互相，突發之事名亦突發等，以智慧觀察而完全尋覓。本體自性與差別假立二者，唯是假立，除此之外，了無實義可尋。以真正如實之了知，于彼義中無名，無本體，亦無差別假立之三種分別念。以彼三種分別念于義中本無，故亦不執著，因此不見彼等。見本體自性三者，即是如實進入。第一偈的前半部分，通過了知名與事物之突發性，而進入遍計所執性。後半部分則了知依他起性。第二偈則了知一切皆是分別念，而非實物，因此能見到分別念亦不存在，從而進入圓成實性。如是瑜伽之分類中，教誨之偈頌：菩薩于禪定中安住時，顯現為法與義之影像，于自心中所見者，唯是自心而已，從彼之外，遮止對義之執著后，安住于自心之等持，如是確定顯現之念，如是于內安住於心之等持。因此，應徹底了知無所執著。既已了知無所執著，則亦了知無能執著，因此，以彼因緣，觸及無所緣。如是。如是出自《大乘經莊嚴論》中之現觀偈頌：菩薩以佈施等福德，不執著之智慧，積累眾多無量之資糧，長久以往，無有窮盡。爲了善於安住于經等法，了知諸義之體性，乃是由心所言說之因所生，此乃資糧道。僅僅是言說，便能確定意義，于無意義處，心之顯現，如是之心，安住于加行道。因此，遠離能取與所取二者之相，法界乃是確定。

【English Translation】 Those born into the Tathagata lineage are like the sons of a Chakravartin (wheel-turning king), while the Shravakas (listeners) are like the sons of slaves. Regarding the difference in birth, in the mandala (circle) of the Buddha's retinue, they always manifest births such as apparitional birth, fully embracing them, while the Shravakas are ordinary womb-born beings. Regarding the difference in fruition, it is for the sake of accomplishing immeasurable qualities of fruition such as the ten powers, four fearlessnesses, and eighteen unshared qualities. Verses: Name and object are mutually, sudden events, names are also sudden, etc., examine with wisdom and seek completely. The two aspects of intrinsic nature and imputed difference, are merely imputations, and apart from that, there is nothing real to be found. Through truly and accurately knowing, in that meaning there is no name, no essence, and no imputed three concepts of difference. Because those three concepts are not in the meaning, they are not grasped, and therefore not seen. Seeing the three intrinsic natures is to enter in accordance with the truth. The first half of the first verse, by knowing the suddenness of name and object, enters the Parikalpita-svabhava (completely imputed nature). The latter half realizes the Paratantra-svabhava (other-dependent nature). The second verse realizes that everything is just conceptualization and not real, thus seeing that conceptualizations also do not exist, thereby entering the Parinishpanna-svabhava (perfected nature). Thus, in the classification of yoga, a verse of instruction: When a Bodhisattva abides in Samadhi (meditative absorption), the images that appear as Dharma and meaning, what is seen in one's own mind, is only one's own mind, and apart from that, after stopping the attachment to meaning, abiding in the Samadhi of one's own mind, thus determining the appearance of that thought, thus inwardly abiding in the Samadhi of the mind. Therefore, one should thoroughly understand non-grasping. Having understood non-grasping, one also understands non-grasping, therefore, by that cause, one touches the objectless. Thus. Thus, from the Ornament of the Mahayana Sutras, verses of Abhisamaya (realization) also appear: Bodhisattvas, with generosity and other merits, and non-discriminating wisdom, accumulate many limitless accumulations of merit for a long time without end. In order to be well-established in the Dharma of the Sutras, etc., understanding the nature of things is born from the cause of mental expression, this is the Path of Accumulation. Merely by expression, the meaning is determined, in the place of no meaning, the appearance of the mind, such a mind, abides in the Path of Application. Therefore, separated from the characteristics of the grasper and the grasped, the Dharmadhatu (realm of Dharma) is certain.

པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྦྱོར་ལམ་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ལས་དོན་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རྟོགས་ནས། །དོན་མེད་པར་དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་མེད་རྟོགས་ནས། །གཟུང་འཛིན་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཐོང་ལམ་ལ་གནས། །རྟོག་མེད་ཤེས་སྟོབས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་རྗེས་སོང་བས། ། 12-15-40b བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཀུན་ནས་དུས་རྟག་པར་ཡང་། །ཀུན་ཉོན་དེའི་གནས་སམ་རྒྱུའི་ཐིབས་པོ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་བག་ཆགས་ཉེས་པར་བསགས་པ་སེལ་ཏེ། །དཔེར་ན་རྩི་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་ནི་སེལ་བ་བཞིན་བསྒོམ་ལམ་མོ། །ཐུབ་པས་གསུངས་པའི་མཛེས་པའམ་ལེགས་ཆོས་ལེགས་པ་བཞག་པ། །མདོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་རྩ་བ་གཅིག་པུ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མ་མོ་ས་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དང་རྗེས་ཐོབ་དྲན་པ་དང་བཅས་ལ་བྱང་སེམས་དེས་བློ་བཞག །མདོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་དོན་སྣ་ཚོགས་དྲན་པའི་རྒྱུད་ནི་རང་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་ཤེས་ནས། །མི་རྟོག་པ་དང་རྗེས་ཐོབ་དེས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་བརྟན་པ་རྣམས་མྱུར་དུ་འགྲོའོ། །བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་བགྲོད་དགོས་པས་མྱུར་དུ་ཞེས་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེ་ན། བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། དུས་གསུམ་བརྟག་པ་ལས། རྨི་ལམ་ན་ནི་ལོ་གཅིག་ཀུན། །ཡུད་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དམིགས་པ་སྟེ། །དེས་ན་དཔག་མེད་དུས་དག་ཀྱང་། །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་འདུས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བརྩོན་འགྲུས་སྦྱོང་བ་རྣམས་ལ་དུས་རིང་ཡང་ཐུང་ངུས་འདའ་བར་སྣང་ལ། བརྩོན་ཞན་རྣམས་ལ་དུས་ཐུང་ཡང་རིང་བར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་སོ། ། 第四說其因果 དེ་ལྟར་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དེ་ལ། བཞི་པ་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་དྲུག་གིས་འཇུག་གོ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཇི་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་དག་དེ་ལ་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ཀུན་ཏུ་མ་ཆགས་ 12-15-41a པ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལ་འཁྲུག་པ་མེད་པ། བསྒོམ་པ་ལ་ལེ་ལོ་མེད་པ། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་གོང་བཤད་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་དག་ཡོད་ན་སྦྱིན་སོགས་ལ་མི་འཇུག་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བའོ་འདི་དག་ལ་མི་འཇུག་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ཉིད་ལ་འཇུག་ག

【現代漢語翻譯】顯現之境，即是轉變之路的教導。心中無他物，此理若能悟，便知無意義，心亦不存留。智者若能悟，能取與所取，二者皆不存，便能見無二，法界之真諦，此乃見道位。無念之智力，不思議之般若，無二取捨念，隨順平等性。智者觀內外，諸法恒常時，煩惱之所依，或為生起因，厚重阿賴耶，染污之習氣，積聚諸過患，皆能盡消除，如以大藥力，能解諸毒害，此乃修道位。佛陀所宣說，美妙與良善，一切經根本，彙集諸經藏，十地經所說，法界與隨念，菩薩當銘記。經等諸法義，憶念之相續，知唯自心念，無念與隨念，功德之彼岸，堅定速證得。需經三大劫，方能證得否？何以言迅速？此乃臆測耳。觀三世可知，夢中一年景，須臾可經歷，故無數時劫，瞬間可匯聚。勤奮修持者，覺時長亦短，懈怠修行者，覺時短亦長。第四，說明其因果如是，已開示所知之體性，第四，當如何觀察其因與果？以佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧之六波羅蜜多而入。然六波羅蜜多如何入于唯識？若六度能入，其結果為何？如是，菩薩于諸受用，皆不執著；于諸戒律，皆無毀犯；于諸痛苦，皆無擾動；于諸禪定，皆無懈怠。若有散亂之因，即前述波羅蜜多之違品，則不能入于佈施等，故為散亂。若不入於此等，則應一心專注，如理以智慧分辨諸法。依六波羅蜜多，即能入于唯識之波羅蜜多。

【English Translation】 The path of transformation is shown as the very manifestation. Realizing with wisdom that there is nothing other than the mind, one understands that since it is meaningless, the mind itself does not exist. The wise, realizing the absence of both grasping and the grasped, abide on the path of seeing, beholding the Dharmadhatu, which is devoid of grasping and the grasped. The power of non-conceptual wisdom, the non-discriminating Jnana (ཡེ་ཤེས་, jñāna, jnana, wisdom), follows the equality of non-duality of grasping and the grasped. The wise, constantly observing all phenomena, both internal and external, eliminate the thick accumulation of the basis of all defilements, or the cause, the Alaya-vijnana (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་, ālayavijñāna, alayavijnana, storehouse consciousness), and the wrongly accumulated defilement imprints of all defilements, just as a great medicine eliminates poison; this is the path of meditation. The beauty or virtue spoken by the Thubpa (ཐུབ་པ, thubpa, thubpa, the capable one, Buddha), the well-placed goodness, the single root of the subject matter of all the Sutras (མདོ་, sūtra, sutra, discourse), the mother of all the Sutras, which gathers all the Sutras, the Bodhisattva (བྱང་སེམས་, bodhisattva, bodhisattva, enlightenment being) places his mind on the Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་, dharmadhātu, dharmadhatu, the realm of phenomena) and subsequent mindfulness spoken of in the Tenth Bhumi (ས་བཅུ་པ་, bhūmi, bhumi, level) Sutra. Knowing that the various meanings of the Sutras and other teachings are merely the thoughts of one's own mind, through non-conceptualization and subsequent attainment, those who are steadfast on the other shore of the ocean of qualities quickly go. If it is necessary to traverse through three countless great kalpas (བསྐལ་པ་, kalpa, kalpa, eon), how can it be said to be quick? Because it is merely an imputation. From the examination of the three times: 'In a dream, a year is perceived in an instant. Therefore, immeasurable times are gathered into a single moment.' So it is said. For those who cultivate diligence, even a long time seems to pass quickly, and for those who are weak in diligence, even a short time seems long. Fourth, Explaining its Cause and Effect Thus, having shown the characteristics of what is to be known, fourth, how should one view its cause and effect? One enters through the six Paramitas (ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་, pāramitā, paramita, perfection): generosity, discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom. How do the six Paramitas enter into Vijnaptimatrata (རྣམ་རིག་ཙམ་, vijñaptimātratā, vijnaptimatrata, representation-only)? What is the result of how the six Paramitas enter into it? Thus, a Bodhisattva is not attached to enjoyments, has no transgressions in disciplines, has no disturbance in sufferings, has no laziness in meditation. If there are causes of distraction, that is, the opposing factors of the aforementioned Paramitas, then one does not enter into generosity, etc., hence it is distraction. If one does not enter into these, then one should focus one's mind single-pointedly, and properly discriminate the Dharmas (ཆོས་, dharma, dharma, phenomena) with wisdom. Relying on the six Paramitas, one enters into the Paramita of Vijnaptimatrata itself.

ོ། རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི། ལྷག་བསམ་དག་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་འབྲས་བུའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་ཉིད་འཐོབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་འདི་ཡི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་སྦྱོར་བ་བྱེད་བཞིན་པ་མེད་ཀྱང་། ཕར་ཕྱིན་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་ལ་མོས་པ་དང་། ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བས་རོ་མྱང་བ་དང་། བདག་གཞན་གྱིས་སྦྱིན་སོགས་བྱས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ན་ཁྱད་པར་འཕགས་པར་བྱེད་འདོད་པའི་སྨོན་པས་མངོན་པར་དགའ་བས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཀྱང་། དུས་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཚུལ་དུ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་དག་གི། མོས་སྤྱོད་དུ་དཀར་པོའི་ཚོགས་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོགས་དང་། །བཟོད་རྣོན་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་དང་བྱང་སེམས་རང་གི་ཐེག་པ། །ཆོས་བདག་མེད་པ་ཟབ་ཅིང་ནམ་མཁའི་མཛོད་སོགས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་དང་ལྡན་པ་བསྟན་པ་ལ་དམིགས་པ། ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྟོག་པ་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་དང་། །གཉེན་ 12-15-41b པོ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། །འདོད་པ་འདུན་པ་དང་ནི་མོས་པ་དད་པ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའོ། །དག་པ་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ཉིད་བཤད་བྱ་རྩ་བའོ། །དེའི་སྔ་ལོགས་སུ་བསམ་པ་དག་པ་ཡང་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པས་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་དེར། །རྟགས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མཐོང་བས་ན། །རང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བར་རྟོགས་གྱུར་ནས། །དེས་བྱང་ཆུབ་ཚེགས་མེད་པར་ནི་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། །ཚེགས་མེད་པ་ནི། དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་རྙེད་པས་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བར་མཐོང་ལ། ཚོགས་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཚེགས་མེད་པར་ཡང་འཐོབ་བོ། །ཚིགས་བཅད་འདི་དག་གིས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ལྷག་བསམ་དག་པའི་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་དང་བཟོད་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་། ཡིད་བྱེད་དང་། གཉེན་པོ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། རྟགས་དང་། ཕན་ཡོན་གྱིས་ཏེ་ཚིགས་བཅད་རྩ་བ་རྣམས་དང་གོ་རིམ་བཞིན་སྦྱར་ཏེ་རིག་པར་བྱའོ། །ཕར་ཕྱིན་དེ་དག་གི་གྲངས༡་ངེས་དང་དེ་ཡི་མ༢ཚན་ཉིད་དང་། །གོ་རིམ༣་དང་ངེས་ཚིག༤་དང་གོམས་བྱ་བསྒོམ་པའི་ཡོན་ཏན༥་དང་། །རབ་ཏུ་དབྱེ་དང༦་བསྡུ༧་དང་མི་མཐུ༨ན་ཕྱོགས། །ཡོན་ཏན༩་ཕན་ཚུན་རྣམ་ངེས་ཤེས་པར་༡༠བྱ་། ༧ །དང་པོ་གྲངས༡་རྣམ་པར་བཞག་པ། ཅིའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་གཞིའི་གནས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་མཐུན་པས་དྲུག་ཉིད་དེ།

【現代漢語翻譯】此外，進入唯識宗的菩薩，以清凈的增上意樂完全把握六度，即能獲得。如此，此菩薩雖未以六度之行而作修持，然對宣說具足六度的甚深之法生起信樂，視六度為功德而品嚐其味，隨喜自己與他人之佈施等善行，並以欲于未來令其更殊勝之愿而心生歡喜，以作意之故，亦能恒常不斷地圓滿修持六度。在此有偈頌：清凈菩薩于勝解行中，圓滿一切白法之聚，獲得大忍與敏銳之忍，菩薩自之乘，于無自性之法，甚深如虛空藏等持，廣大且具力，于所宣說而專注。以作意故，于唯識中作分別，為得對治無分別智故。欲、希求與信樂、信心，以及自性或本體皆清凈。清凈即是增上意樂之清凈，應說為根本。於此之前，意樂清凈亦由獲得法流之等持，于彼等持中安住，於此，見諸佛之相，自知鄰近菩提，故彼無難得菩提。無難者，謂得彼之方便，見近菩提，串習資糧故，由圓滿之勢力，亦無難獲得。此等偈頌以八種方式顯示清凈增上意樂之所有特徵，即以資糧、忍辱、所緣、作意、對治、自性、相、利益，應將根本偈頌依次結合而理解。彼等六度之數決定，及其體性，次第與解釋，及所應修之功德，詳細分類與總結，及不共之方面，功德與相互決定，應知曉。首先，安立數目：為何唯有六度耶？因安立不共之方面與對治，且與圓滿成就一切佛法之基礎，以及成熟一切有情相符，故唯有六度。

【English Translation】 Moreover, a Bodhisattva who has entered the Mind-Only school obtains the six perfections of the result, fully grasped by pure higher intention. Thus, although this Bodhisattva does not engage in the practice of the six perfections, he is devoted to teaching the profound Dharma that possesses the perfections, relishes the taste by viewing the perfections as virtues, rejoices in the giving and other virtuous deeds done by himself and others, and contemplates with joy, wishing to make them more excellent in the future. Thus, he also perfects the continuous cultivation of the six perfections. Here are the verses: In pure Bodhisattvas in the conduct of faith, All the collections of white dharmas are perfected, great patience and sharp patience are obtained, the Bodhisattva's own vehicle, Focusing on teaching the Dharma of no self-nature, profound like the Samadhi of the Treasury of Space, vast and powerful. Because of contemplation, discrimination is only discriminated in Mind-Only, and to obtain the antidote of non-discriminating wisdom. Desire, aspiration, faith, belief, and one's own characteristics or essence are pure. Purity is the purity of higher intention, which should be spoken of as the root. Before that, pure intention is also obtained by obtaining the Samadhi of the Dharma stream, and by abiding in that Samadhi, there, Seeing the Buddhas, One realizes that one is close to enlightenment, Therefore, one obtains enlightenment without difficulty. Without difficulty means that by finding the means to obtain it, one sees that one is close to enlightenment, and by becoming accustomed to the accumulation, one also obtains it without difficulty due to the power of perfection. These verses show all the characteristics of pure higher intention in eight ways: by accumulation, patience, object, contemplation, antidote, self-nature, sign, and benefit. The root verses should be applied and understood in order. The number of those perfections is definite, and their nature, order, and definition, and the benefits of cultivating what should be practiced, Detailed classification and summary, and dissimilar aspects, virtues, and mutual determination should be known. First, establishing the number: Why are there only six perfections? Because of establishing dissimilar aspects and antidotes, and because it is in accordance with the basis for perfectly accomplishing all the Buddha's Dharmas and maturing all sentient beings, there are only six.

མི་མཐུན་པའི་གཉེན་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ལས་མི་འཕགས་པའི་ 12-15-42a རྒྱུའི་གཉེན་པོ་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གཉིས་ཏེ། མི་འཕགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་པ་དང་། ཁྱིམ་ལ་ཆགས་པའོ། །སྤགས་པ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཡི་གཉེན་པོ་ནི་བཟོད་བརྩོན་གཉིས་ཏེ། ལྡོག་པའི་རྒྱུ་སེམས་ཅན་གྱིས་ལོག་སྒྲུབ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཡུན་རིང་པོར་དགེ་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པས་སྐྱོ་བའོ། ། སྤགས་ནས་མི་ལྡོག་པ་ཆུད་ཟ་བའི་རྒྱུ་ཡི་གཉེན་པོ་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཕར་ཕྱིན་ཏེ། ཆུད་ཟ་བའི་རྒྱུ་རྣམ་གཡེང་དང་འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོས་གྲངས་རྣམ་པར་བཞག་གོ། ཡང་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ལ་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བཞིས་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བ་གཅིག་པུ་འགྲུབ་བོ། །མི་གཡེང་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཡང་དག་པར་མངོན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་གཞིའི་གནས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གྲངས་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ། སྦྱིན་པས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་གནོད་པ་སྤང་། བཟོད་པས་གནོད་པར་ཅི་མི་སྙམ་པར་གནས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་འདི་དག་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་རྣམས་ཐར་ཕྱིར་བསམ་གཏན་ཕར་ཕྱིན་ནོ་དང་། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པ་རྣམས་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་སྟེ་དེའི་གདམས་པ་གདམས་པར་བྱ་བ་ཡི་ཡུལ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ 12-15-42b ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་མཐུན་པར་གྲངས་རྣམ་པར་བཞག་པར་བལྟའོ། །ས་བཅད་གཉིས་པ་འོ་ན་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། དམ་པ་དྲུག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དེ་དག་གི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་དམ་པའོ། །དངོས་པོ་དམ་པ་སྦྱིན་པ་ལ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གསུམ་ཡོངས་རྫོགས་སོགས་མཐའ་དག་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་མཁས་དམ་པ་ནི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དམ་པ་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དམ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པས་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕར་ཕྱིན་ཡང་ཡིན་ནམ། ཕར་ཕྱིན་གང་ཡིན་སྦྱིན་པ་ཡང་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ་ཕར་ཕྱིན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་སོགས་མ

【現代漢語翻譯】如果問，不和順的對治是什麼？對於不能從輪迴中解脫的因，對治是佈施和持戒波羅蜜多。不能解脫的因是對受用的貪執和對家庭的貪執。對於阻止衰退的因，對治是忍辱和精進。衰退的因是眾生造作惡業，以及長期行善產生的厭倦。對於衰退後無法挽回、浪費時間的因，對治是禪定和智慧波羅蜜多。浪費時間的因是散亂和邪慧。如此，不和順的方面和對治，數量上被區分開來。此外，對於不散亂的因，通過佈施等四種波羅蜜多，可以成就唯一的不散亂。依靠不散亂，爲了如實證悟諸法實相，爲了圓滿成就佛法，爲了圓滿成就一切佛法的基礎，因此在數量上被區分為六種。通過佈施利益眾生，通過持戒避免損害，通過忍辱安住于不顧損害，通過精進成辦事業，這些利益眾生的因，使眾生堪能成熟。之後，爲了使未得禪定者獲得解脫，修持禪定波羅蜜多；爲了使已得禪定者獲得解脫，修持智慧波羅蜜多，從而使所調伏的對境得以成熟。如此，爲了與成熟一切眾生相符，觀察數量上的區分。第二部分，那麼，如何觀察這些的體性呢？應當通過六種殊勝來觀察：菩提心是它們的處所，因此是處所殊勝。佈施是外內一切財物的施捨，持戒是三種圓滿等一切行為的實踐，因此是事物殊勝。爲了利益一切眾生，爲了他們的安樂而行事，因此是目的殊勝。以無分別智慧完全攝持，因此是方便殊勝。迴向于無上圓滿菩提，因此是迴向殊勝。沒有煩惱和所知二障的染污，從而真實成就，因此是清凈殊勝。什麼是佈施，它也是波羅蜜多嗎？什麼是波羅蜜多，它也是佈施嗎？佈施是，但不是波羅蜜多，等等。

【English Translation】 If asked, what are the antidotes to disharmony? For the cause of not being liberated from samsara (cyclic existence), the antidotes are the perfections of generosity and discipline. The cause of not being liberated is attachment to enjoyment and attachment to family. For the cause of preventing decline, the antidotes are patience and diligence. The cause of decline is the evil deeds committed by sentient beings, and the weariness that arises from prolonged virtuous practice. For the cause of wasting time after declining, which cannot be recovered, the antidotes are meditative concentration and wisdom perfections. The cause of wasting time is distraction and perverse wisdom. Thus, the aspects of disharmony and the antidotes are distinguished in number. Furthermore, for the cause of non-distraction, through the four perfections of generosity, etc., the single non-distraction is accomplished. Relying on non-distraction, in order to truly realize the suchness of phenomena, in order to perfectly accomplish the Dharma of the Buddhas, in order to perfectly accomplish the basis of all the Buddhas' Dharmas, therefore, it is distinguished into six in number. Through generosity, benefit sentient beings; through discipline, avoid harm; through patience, abide without regard to harm; through diligence, accomplish activities. These causes of benefiting sentient beings make sentient beings capable of being ripened. Afterwards, in order to liberate those who have not attained meditative concentration, practice the perfection of meditative concentration; in order to liberate those who have attained meditative concentration, practice wisdom, thereby ripening the objects to be tamed. Thus, in order to be in accordance with ripening all sentient beings, observe the distinctions in number. Section two, then, how should one observe the characteristics of these? One should observe through the six superiorities: the mind of enlightenment (Bodhicitta) is their place, therefore it is the superiority of place. Generosity is the giving of all external and internal objects, and discipline is the practice of all three complete practices, etc., therefore it is the superiority of object. Acting for the benefit and happiness of all sentient beings, therefore it is the superiority of purpose. Being completely grasped by non-conceptual wisdom, therefore it is the superiority of skillful means. Dedicating to unsurpassed perfect enlightenment, therefore it is the superiority of dedication. Without being obscured by the obscurations of afflictions and knowledge, thereby truly accomplishing, therefore it is the superiority of purity. What is generosity, is it also a perfection? What is a perfection, is it also generosity? Generosity is, but it is not a perfection, and so on.

ུ་བཞི་སྟེ། སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ་ཕར་ཕྱིན་མིན་པ་དམ་པ་དྲུག་དང་བྲལ་བའོ། །ཕར་ཕྱིན་ཡིན་ལ་སྦྱིན་པ་མ་ཡིན་པ་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་གཞན་ནོ། །གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་སྦྱིན་པའོ། །གཉིས་ཀ་མིན་པ་དམ་པ་དྲུག་བྲལ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ནི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་མིང་ཡང་མེད། །བཅོམ་ལྡན་ཉག་གཅིག་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དྲུག་གི་སྦྱི་ལ་བཞུགས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྦྱིན་པ་བཞིན་དུ་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་མ་རྣམས་ལའང་མུ་བཞི་ཅི་རིགས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཕར༣་ཕྱིན་འདི་དག་གི་གོ་རིམ་འདི་བཞིན་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ན། སྔ་མ་རྣམས་རིམ་པས་ཕྱི་མ་ 12-15-43a འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་ལ་མ་ཆགས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་ནུས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་ན་བཟོད་དོ། །བཟོད་ན་མི་མཐུན་པས་མི་འབྱེད་པའོ། །མི་འབྱེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་ན་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདི་དག་གི་ངེས་ཚིག་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཉན་རང་གི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སོ། །རྒྱུ་དུས་ན་སེར་སྣ་དང་འབྲས་བུ་དབུལ་བ་འཇོམས་པ་དང་། འབྲས་དུས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་སྦྱིན་པའོ། །རྒྱུ་འཆལ་ཚུལ་དང་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་ཞི་བ་དང་། འབྲས་བདེ་འགྲོ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཁྲོ་བ་འཁོན་པ་ཟད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་དུས་དང་། འབྲས་བུ་བདག་དང་གཞན་ལ་བདེ་བར་བྱེད་པས་བཟོད་པའོ། །རྒྱུའི་དུས་ན་ལེ་ལོ་དང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་དང་། འབྲས་དུས་དགེ་ཆོས་ཚད་མེད་པ་རྣམ་པར་སྤེལ་བ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །རྒྱུ་དུས་ན་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སེལ་བ་དང་། ནང་དུ་སེམས་གནས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་བསམ་གཏན་ནོ། །བདག་ལྟ་སོགས་ལྟ་བར་གྱུར་པ་དང་འཆལ་བའི་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་དང་། ཡང་དག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཤེས་རབ་བོ། ༈ །ཕར་ཕྱིན་འདི་དག་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པ་བསྒོམ་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་སྒོམ་པ་རྣམ་པ་ལྔར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་སོགས་དེ་དག་ 12-15-43b ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ལེགས་པར་འཇུག་པར་སྦྱོར་བར་བསྒོམ་པ་དང་། མོས་པ་སྒོམ་པ་དང་འདོད་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་ཏེ་དེ་སྤྱོད་འདོད་པ་དང་། རོ་མྱང་དང་ཡི་རང་བ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྒོམ་པ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་།བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་སྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་སྒོ

【現代漢語翻譯】有四種情況：一種是佈施，但不是波羅蜜多（Paramita，到彼岸），因為它與六度（Dama pa drug，六種殊勝品德）分離。一種是波羅蜜多，但不是佈施，例如具備六度（Dama pa drug，六種殊勝品德）的戒律等其他功德。一種是兩者都是，即具備六度（Dama pa drug，六種殊勝品德）的佈施。一種是兩者都不是，即與六度（Dama pa drug，六種殊勝品德）分離的戒律等。因此，如犀牛角等事物，甚至沒有六度（Pharol phyin drug，到彼岸的六種品德）之名。世尊（Bcom ldan，Bhagavan）是唯一的波羅蜜多（Pharol phyin，到彼岸者），安住於六度（Drug gi spyi la，六種品德的共性）之中。』如是說。如同佈施一樣，對於其餘的波羅蜜多（Phar phyin，到彼岸者）也應適當地觀察這四種情況。為什麼要按照這樣的順序來闡述這些波羅蜜多（Phar 3 phyin，到彼岸者）呢？因為先前的功德依次產生後續的功德。如果不執著于受用，就能守護戒律。如果具備戒律，就能忍耐。如果能夠忍耐，就不會被不和諧所擾亂。不被擾亂，就能發起精進。發起精進，就能使心平等安住。心平等安住，就能如實地了知。如何理解這些的詞義呢？波羅蜜多（Pharol tu phyin pa，到彼岸者）是從世間和聲聞緣覺的佈施等一切善行中超勝而到達彼岸的。在因位時，能摧毀慳吝和果位的貧乏；在果位時，能獲得巨大的受用和福德資糧，所以是佈施。在因位時，能平息惡行和惡趣；在果位時，能獲得善趣和禪定，所以是戒律。能滅盡憤怒和怨恨是因位，在果位時，能使自他安樂，所以是忍耐。在因位時，能遠離懈怠和罪惡不善之法；在果位時，能增長無量的善法並使其圓滿，所以是精進。在因位時，能消除散亂，併成就內心安住，所以是禪定。能消除我見等邪見和放逸的智慧，並以正確的方式完全了知一切法，所以是智慧。那麼，如何理解反覆串習這些波羅蜜多（Phar phyin，到彼岸者）的修習呢？簡而言之，修習可以從五個方面來觀察：修習將佈施等功德普遍地、完全地、良好地融入一切行為中；修習信解，以渴望之心相信並想要實踐這些功德；修習體驗和隨喜，對顯現的喜悅進行意念；修習善巧方便，以無分別智慧攝持；修習成辦事業。

【English Translation】 There are four possibilities: one is generosity but not Pāramitā (to the other shore), as it is separate from the six perfections (Dama pa drug, six noble qualities). One is Pāramitā but not generosity, such as discipline endowed with the six perfections (Dama pa drug, six noble qualities). One is both, namely generosity endowed with the six perfections (Dama pa drug, six noble qualities). One is neither, namely discipline etc. separate from the six perfections (Dama pa drug, six noble qualities). Therefore, things like rhinoceros horns do not even have the name of the six perfections (Pharol phyin drug, six qualities of going to the other shore). The Bhagavan (Bcom ldan, the Blessed One) alone is the Pāramitā (Pharol phyin, one who has gone to the other shore), abiding in the generality of the six (Drug gi spyi la, in the generality of six qualities).』 Thus it was said. Just as with generosity, the remaining Pāramitās (Phar phyin, those who have gone to the other shore) should also be examined in terms of these four possibilities as appropriate. Why are these Pāramitās (Phar 3 phyin, those who have gone to the other shore) taught in this order? It is because the earlier ones sequentially give rise to the later ones. If one is not attached to possessions, one can maintain discipline. If one possesses discipline, one can be patient. If one is patient, one will not be disturbed by disharmony. If one is not disturbed, one will engage in diligence. If one engages in diligence, one will establish the mind in equanimity. If the mind is established in equanimity, one will truly understand as it is. How should one understand the etymology of these? The Pāramitās (Pharol tu phyin pa, those who go to the other shore) are those that excel beyond all the virtues of worldly beings and Śrāvakas and Pratyekabuddhas and go to the other shore. In the causal stage, it destroys miserliness and the poverty of the result; in the resultant stage, it causes the attainment of great enjoyment and the accumulation of merit, therefore it is generosity. In the causal stage, it pacifies immoral conduct and the bad migrations; in the resultant stage, it causes the attainment of happy migrations and samādhi, therefore it is discipline. Exhausting anger and resentment is the causal stage, and in the resultant stage, it brings happiness to oneself and others, therefore it is patience. In the causal stage, it separates one from laziness and sinful non-virtuous dharmas; in the resultant stage, it fully develops and perfects immeasurable virtuous dharmas, therefore it is diligence. In the causal stage, it eliminates distraction and establishes the mind inwardly, therefore it is meditation. It eliminates all distorted and immoral wisdom that has become a view such as self-view, and it thoroughly knows all dharmas in all aspects correctly, therefore it is wisdom. How should one view the meditation of repeatedly familiarizing oneself with these Pāramitās (Phar phyin, those who have gone to the other shore)? In short, meditation should be viewed in five ways: meditating on applying generosity etc. completely and well to all activities; meditating on faith, believing with desire and wanting to practice them; meditating on experiencing and rejoicing, focusing on the manifest joy; meditating on skillful means, being seized by non-conceptual wisdom; and meditating on accomplishing activities.

མ་པ་བཞི་ནི་སྔ་མ་བཤད་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་པ་ནི། གང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཛད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྒྱུན་མི་གཅོད་པ་ན། ཕར་ཕྱིན་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་མཛད་པ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་ནི། ད་ལྟའི་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་རོ་མྱོང་བ་དང་། འདས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཡང་ཆོག་མི་ཤེས་པར་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་དང་། རྒྱུན་རིང་པོའི་བསམ་པ་དང་། དགའ་བའི་བསམ་པ་དང་། ཕན་འདོགས་པའི་བསམ་པ་དང་། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསམ་པ་དང་། དགེ་བའི་བསམ་པ་དང་། བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་སྒོམ་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་པོ་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་སྙེད་ཀྱི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་བདག་གི་ལུས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་སོ་སོར་བཀང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དབུལ་བས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ངོམས་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པའི་བསམ་པར་འགྱུར་ལ། 12-15-44a དུས་དེ་སྲིད་ཁོ་ནར་སྟོང་གསུམ་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མེས་ཡོངས་སུ་གང་བར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྤྱོད་ལམ་བཞི་བྱེད་ཅིང་། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་མི་ལྡན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ངོམས་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་བརྩོན་བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསམ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ངོམས་པའི་བསམ་པ་དེ་མི་འདོར་བ་འདི་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུན་རིང་བོའི་བསམ་པའོ། །བྱང་སེམས་དེས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བཏགས་པས་རང་ཉིད་ཤིམ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུར། ཕན་བཏགས་པ་དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་དགའ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་མི་ནུས་པ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགའ་བའི་བསམ་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གིས་ཕན་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་བྱང་སེམས་བདག་ཉིད་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་པར་མཐོང་གི། བདག་ནི་སེམས་ཅན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕན་འདོགས་པའི་བསམ་པའོ། །གང་བྱང་སེམས་དེ་དེ་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་རྩ་བསགས་པ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་

【現代漢語翻譯】四種母親如前所述。行事、修行是：諸佛的事業自然成就，永不間斷。當六度圓滿時，爲了眾生的利益，無需努力就能成就，這就是修行到彼岸。思惟修行是：體驗當下的佈施等，隨喜過去，歡喜未來，這就是思惟。而且，不知滿足，不厭倦的意念，長久的意念，歡喜的意念，利益的意念，偉大的自性的意念，善良的意念，以這六種意念完全攝持而修行。如果菩薩以無數劫的時間證得無上圓滿菩提，將那無數劫的時間縮短為一瞬間，在每一個瞬間都捨棄自己的所有身體，並將如恒河沙數般的世界充滿七寶，供養如來，直至安住于菩提樹下都不厭倦，這便是菩薩的佈施之心。在那段時間裡，每一個瞬間都以四種威儀充滿三千大千世界，即使不具備任何資具，也能顯現持戒、忍辱、精進、禪定和智慧之心。如此，直至安住于菩提樹下都不厭倦，這便是菩薩的持戒、忍辱、精進、禪定和智慧之心，這就是菩薩不厭倦的意念。菩薩直至安住于菩提樹下都不捨棄不厭倦的意念，這就是他們長久的意念。菩薩以六度利益眾生，自己感到非常歡喜，但即使如此，所利益的眾生也無法生起同樣的歡喜，這就是菩薩歡喜的意念。菩薩以六度利益的所有眾生，都視作利益自己，而自己並不被視作眾生，這就是菩薩利益的意念。菩薩如此積累六度的善根，爲了眾生……

【English Translation】 The four mothers are as previously explained. Acting and meditating are: The deeds of all Buddhas are naturally accomplished and never cease. When the perfections are fully realized, there is no need to strive for the benefit of sentient beings; accomplishing this is meditating on the perfections. Meditating on reflection is: Experiencing the taste of present giving, rejoicing in the past, and delighting in the future—this is reflection. Moreover, meditating with the thought of not knowing satisfaction, without weariness, with a long-lasting thought, with a joyful thought, with a beneficial thought, with a thought of great self-nature, and with a virtuous thought, completely embraced by these six thoughts. If a Bodhisattva attains unsurpassable perfect enlightenment in as many countless eons as there are, condensing that much time into a single moment, and in each moment gives away all of their bodies, and fills realms of the world equal to the sands of the Ganges River with the seven precious jewels, offering them to the Thus-Gone Ones, without being satiated until abiding at the essence of enlightenment, this becomes the Bodhisattva's thought of giving. During that time, in each moment, filling the great trichiliocosm with the four conducts, and even without possessing any resources, manifesting the mind of discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom. Thus, without being satiated until abiding at the essence of enlightenment, this becomes the Bodhisattva's thought of discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom; this is the Bodhisattva's thought of non-satiation. That the Bodhisattva does not abandon the thought of non-satiation until abiding at the essence of enlightenment is their long-lasting thought. That the Bodhisattva benefits sentient beings with the six perfections and is very happy, but even so, the sentient beings who are benefited cannot generate the same joy—this is the Bodhisattva's thought of joy. That the Bodhisattva sees all the sentient beings benefited by the six perfections as benefiting themselves, and does not see themselves as such sentient beings—this is the Bodhisattva's thought of benefiting. That the Bodhisattva accumulates the roots of virtue of the six perfections in this way, for sentient beings...

འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བསམ་པའོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ 12-15-44b ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་རྩ་བསགས་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ཏེ་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བའི་བསམ་པ་སྟེ་བསམ་པ་དྲུག་པོ་འདི་དག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་རོ་མྱང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་མོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བསམ་པ་དྲུག་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་གཞན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་རྩ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་མོ། །གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྒོམ་པ་བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཟིན་པ་དང་། བདག་གི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པ་བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་མངོན་པར་དགའ་སྟེ་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཟིན་པའི་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་མོ། །གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་བསམ་པ་དྲུག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་འདི་ཐོས་ནས། དད་པའི་སེམས་གཅིག་ཀྱང་སྐྱེད་པ་དེ་དག་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཉེས་པ་བྱས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་བའམ་བཤིག་པར་འགྱུར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ༧ །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་དག་གི་རབ་ཏུ༦་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། མདོ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཚུལ་བཞིན་ཉོན་མོངས་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་། ཡོ་བྱད་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་ 12-15-45a པ་དང་། སྲོག་སྐྱབས་པ་སོགས་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། མི་དགེ་བ་ལས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འདི་ཚུལ་ཁྲིམས་འོག་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་ནོ། །སངས་རྒྱས་མཆོད་སོགས་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གནོད་པ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དང་འདི་ནི་སེམས་ཅན་སྨིན་བྱ་ལས་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུའོ། །ཚ་གྲང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུའོ། །ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་དང་། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་བསམ་པ་བརྟན་པས་ཀུན་སློང་དང་། སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ལག་ཏུ་ལེན་པ་དང་། སྐྱོ་བ་མེད་པས་མི་ཞུམ་ཞིང་བཟོད་པས་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་བར་དུ་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ༧ །མཐོང་ཆོས་བདེ་བར་གནས་པ་བསམ་གཏན་དག་པ་དང་། མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏ

【現代漢語翻譯】將期望的果報完全迴向，這是菩薩偉大本性的思想。任何菩薩如此積累六波羅蜜多的善根，並與一切眾生共同迴向于無上圓滿菩提，這是菩薩的善念，以這六種思想完全掌握的滋味，用心作意禪修。任何菩薩進入這六種思想的禪修，隨喜其他無數菩薩的善根。如此，菩薩以六種思想完全掌握的隨喜，用心作意禪修。任何菩薩以六種思想掌握的，爲了一切眾生修持六波羅蜜多，以及自己精勤修持六波羅蜜多，以六種思想完全掌握，直至安住于菩提心要，都感到非常歡喜。如此，菩薩以六種思想掌握的歡喜，用心作意禪修。任何人聽到這些菩薩以六種思想完全掌握的用心作意禪修，即使生起一念信心，也將產生無量福德，並且所有造作的罪障都將平息或摧毀，更何況是菩薩本身呢？如何觀察這些波羅蜜多的分類呢？應當觀察為三種：如理如法、無有煩惱地宣說經等佛法的佈施；財物供養的佈施；以及救護生命等無畏佈施；不作惡業的戒律，這是以下兩種戒律的基礎；供養佛等積累善法的戒律；利益眾生的戒律；不顧傷害的忍辱，這是不從成熟眾生的事業中退轉的原因；忍受冷熱等痛苦的忍辱，這是不從佛陀本身退轉的原因；對於甚深和廣大的佛法，必定要理解的忍辱；以堅定的意念發起盔甲般的精進；實踐的精進；以及不灰心、不退縮，以忍辱不被打擾，直至菩提都不認為滿足的精進；現法安樂住的清凈禪定；以及神通等功德

【English Translation】 This complete dedication to the fruition of desired outcomes is the thought of a Bodhisattva's great nature. Whatever merit a Bodhisattva accumulates through the six perfections in this way, and shares it with all sentient beings, dedicating it to unsurpassed, perfect enlightenment, this is the virtuous thought of a Bodhisattva. Meditating on savoring the taste fully grasped by these six thoughts, with mindful attention. Whatever Bodhisattva enters into the meditation of these six thoughts, rejoices in the merit of countless other Bodhisattvas. Thus, the Bodhisattva meditates with mindful attention on the rejoicing fully grasped by the six thoughts. Whatever Bodhisattva, grasped by the six thoughts, practices the six perfections for all sentient beings, and diligently practices their own six perfections, fully grasped by the six thoughts, rejoices greatly until abiding in the essence of enlightenment. Thus, the Bodhisattva meditates with mindful attention on the joy fully grasped by the six thoughts. Those who hear of this mindful attention meditation of a Bodhisattva, fully grasped by the six thoughts, even generating a single thought of faith, will generate immeasurable merit, and all obscurations of wrongdoing will be pacified or destroyed. What need is there to mention the Bodhisattva themselves? How should one view the distinctions of these perfections? They should be viewed in three ways: the giving of Dharma, such as the Sutras, taught properly and without defilement; the giving of material possessions; and the giving of fearlessness, such as saving lives; the discipline of abstaining from non-virtue, which is the basis for the following two disciplines; the discipline of gathering virtuous qualities, such as worshipping the Buddhas; the discipline of working for the benefit of sentient beings; the patience that does not mind harm, which is the cause of not turning back from the work of maturing sentient beings; the patience of enduring suffering such as heat and cold, which is the cause of not turning back from the Buddhas themselves; the patience of necessarily understanding the profound and vast Dharma; the armor-like diligence motivated by steadfast thought; the diligence of practice, taking it into one's hands; and the diligence of not being discouraged, not shrinking back, and not being disturbed by patience, not considering oneself satisfied until enlightenment; The pure concentration of dwelling in bliss in this very life; and the qualities such as clairvoyance

ན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་དེའི་ཚོགས་དང་། དངོས་གཞི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་མཐུས་བྱུང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ༧ །ཕར་ཕྱིན་འདི་དག་གིས་བསྡུས༧་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། འདི་དག་གིས་སྦྱིན་སོགས་དང་། དད་སོགས་དང་། དྲན་ཉེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་སོགས་བར་གྱི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད། སྦྱིན་སོགས་དེ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་དང་། དད་སོགས་དེ་དང་མཐུན་པ་དང་། དྲན་ཉེ་སོགས་དེའི་འབྲས་བུར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་བསྡུས་པར་མ་བྱས་ན་མདོར་བསྟན་དང་མི་མཐུན་སྙམ་ན་དོན་འདྲ་སྟེ། འདི་དག་གིས་དགེ་ཆོས་ཀུན་བསྡུས་ 12-15-45b ན་འདི་དག་ཀྱང་དགེ་ཆོས་དེས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཡིན་ནོ། །གནས་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །འདི་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པར་བལྟ་ཞེ་ན། སེར་སྣ་འཆལ་ཚུལ་ཁྲོ་བ་ལེ་ལོ་རྣམ་གཡེང་འཆལ་ཤེས་རྣམས་དེའི་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་གཞི་མ་དད་པ་སོགས་མི་དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་དང་། གཡོ་ལ་སོགས་པ་དེའི་འབྲས་བུས་སོ། ༧ །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་དག་གི་ཕན་ཡོན་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ། དབང་ཕྱུག་བསྡུས་པ་དང་། ཆེན་པོར་སྐྱེ་བ་བསྡུས་པ་དང་། ཉེ་དུ་ཕྱོགས་གང་དང་གཡོག་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་མཐའ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་སོགས་འགྲུབ་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། གནོད་པ་མེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། བཟོ་དང་བསྟན་བཅོས་དང་རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། དེ་དག་རེ་རེ་ཡང་མངོན་པར་མཐོ་བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཕན་ཡོན་ནོ། ༧ །ཕར་ཕྱིན་འདི་དག་གི་༡༠ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལ་ལར་ནི། ཕར་ཕྱིན་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་གཅིག་པུའི་སྒྲར་བསྟན། དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒྲས་བསྟན་པ་ལས་གཞན་ལ་བསྟན་པ་དེའི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱོར་ 12-15-46a བ་ན། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འགྲོ་བ་ལ་དགོངས་པའོ། །སྦྱིན་པ་གཅིག་པུ་ལ་ཡང་སྡོམ་པ་དང་བཟོད་པ་དང་སྤྲོ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ལས་འབྲས་ལ་མི་རྨོངས་པ་ཡོད་ལ། དེ་བཞིན་སེར་སྣ་ཁོང་ཁ

【現代漢語翻譯】正行成就，以及為利有情而行禪定，並與無分別作合，是其眷屬。實事是無分別，以及從無分別之後所獲得的現證之力所生的世俗智之智慧。如何看待這些波羅蜜多（Paramita，到彼岸）所攝持？因為這些攝持了佈施等，以及信心等，以及從念住直到佛陀十力等之間的一切善法。佈施等是其各自的體性，信心等是與其相應的，念住等是其果。如果這些沒有被攝持，是否認為與總說相違？意義相同，因為這些攝持了一切善法，那麼這些也被善法所攝持。地與波羅蜜多，是佛法之所依。所依轉變即是果，名為法身。如是說。如何看待這些不順品所攝持的一切煩惱？慳吝、毀戒、嗔恚、懈怠、散亂、惡慧等是其體性，其根本是不信等不善心所，以及諂誑等是其果。如何了知這些波羅蜜多的利益？輪迴中，攝持自在，攝持大生，攝持親友眷屬，攝持大業邊際，成就轉輪王之王位等，從而被受用，無有損害且煩惱微小而被受用，以及精通工巧、論典和一切明處而被受用。這些各自也是增上生，無有罪過，直至安住菩提心之間，安住于利益一切有情，是菩薩們的波羅蜜多的利益。如何看待這些波羅蜜多的相互差別？世尊在有些地方，將一切波羅蜜多都說為佈施一者之語。同樣，也以戒律、忍辱、精進、禪定、智慧之語宣說。宣說與此不同的，其意趣為何？修習一切波羅蜜多時，意在這些一切行為的行持。僅僅佈施一者，也有持戒、忍辱、歡喜、一心和不迷於業果。同樣，慳吝、憤怒……

【English Translation】 The actual accomplishment, as well as the meditative concentration that works for the benefit of sentient beings, and the union with non-discrimination, are its retinue. The actual thing is non-discrimination, and the wisdom of conventional knowledge that arises from the power of realization obtained after non-discrimination. How should one view these perfections (Paramita, going to the other shore) as being encompassed? Because these encompass generosity and so on, as well as faith and so on, and all virtuous dharmas from mindfulness up to the powers of the Buddha and so on. Generosity and so on are their respective characteristics, faith and so on are in accordance with them, and mindfulness and so on are their result. If these are not encompassed, is it thought to be contrary to the summary statement? The meaning is the same, because these encompass all virtuous dharmas, then these are also encompassed by those virtuous dharmas. Ground and perfections are the abode of the Buddha's teachings. The transformation of the abode is the fruit, which is called the Dharmakaya. Thus it is said. How should one view all the afflictions being encompassed by these opposing factors? Stinginess, immorality, anger, laziness, distraction, and evil knowledge are their characteristics, their basis is non-faith and other non-virtuous mental factors, and deceit and so on are their result. How should one understand the benefits of these perfections? In samsara, possessing dominion, possessing great birth, possessing relatives and retinues, possessing great karmic boundaries, accomplishing the sovereignty of a universal monarch and so on, thereby being sustained, being sustained by being free from harm and having little affliction, and being sustained by being skilled in crafts, treatises, and all fields of knowledge. Each of these is also an increase, without fault, and remaining close to working for the benefit of all sentient beings until abiding in the essence of enlightenment, are the benefits of the perfections of the Bodhisattvas. How should one view the distinctiveness of these perfections from each other? In some places, the Blessed One has taught all the perfections as being the sound of generosity alone. Similarly, he has taught them as the sound of discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom. What is the intention of teaching differently from this? When practicing all the perfections, the intention is to act in all these behaviors. In generosity alone, there is also discipline, patience, joy, one-pointedness of mind, and non-confusion about the results of actions. Similarly, stinginess, anger...

ྲོ་ལེ་ལོ་རྣམ་གཡེང་ལོག་ལྟ་སྤངས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འཇུག་གི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་བཟོད་སོགས་གཞན་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྦྱིན་འདོད་པས་ཆགས་པ་བསལ། སྦྱིན་ཡུལ་ལ་བྱམས་པས་ཞེ་སྡང་སེལ། གུས་པར་བྱིན་པས་ང་རྒྱལ་བྲལ། ཕྲག་དོག་ཅན་བདེ་འདོད་ཀྱིས་བྱིན་པས་ཕྲག་དོག་སེལ། རྒྱུ་འབྲས་མེད་ལྟ་ཅན་ལ་བྱིན་པས་ལས་འབྲས་ཡོད་པར་ལྟ་བས་སེལ་གསུངས། དཔྱད་དགོས། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ན། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དག་གི་སྦྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། ༧ ། 第五見修所斷對質力六度適宜修持品 དེ་ལྟར་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སུ་གྱུར་པ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་བཤད་ནས། ལྔ་པ་མཐོང་སྒོམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོར་ཕར་ཕྱིན་དེ་དག་ཅི་རིགས་སུ་སྒོམ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་བོ་རྣམས་ཡིན་པར་བལྟ་སྟེ། དེ་དག་ནི། རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། འོད་བྱེད་པ་དང་། འོད་འཕྲོ་བ་ཅན་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དཀའ་བ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། རིང་དུ་སོང་བ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ནོ། །འདི་དག་བཅུ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་རིག་པ་བཅུའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆོས་བདག་མེད་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་ས་རྣམས་སོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པ་བཅུ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་རིག་པ་རྣམ་པ་བཅུ་ཉིད་གནས་ 12-15-46b སོ། །ཤེས་བྱ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པ་བཅུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ས་དང་པོ་ལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པས་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཤེས་བྱའི་མཆོག་གི་དོན་དུའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལུང་གི་ཆོས་བཙལ་བྱའི་དོན་གྱི་མཆོག་ཏུའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་བདག་གི་བ་ཐ་དད་དུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུའོ། །ལྔ་པ་ལ་ནི་བདག་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དོན་དུའོ། །དྲུག་པ་ལ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུ་ཡེ་ནས་ཀུན་བྱང་དུ་མི་དམིགས་པའོ། །བདུན་པ་ལ་ནི་མདོ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟན་དོན་མཐར་ཐུག་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དོན་དུའོ། །བརྒྱད་པ་ལ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་འཕེལ་འབྲི་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་བྲི་བ་མེད་ཅིང་ལྷག་པ་མེད་པའི་དོན་དང་། མཚན་མ་ལ་དབང་བའི་གནས་ཀྱི་དོན་དང་། ཞིང་ལ་དབང་བའི་གནས་ཀྱི་དོན་དུའོ། །དགུ་པ་ལ་ནི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བའི་གནས་ཀྱི་དོན་ཏེ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་རྟོགས་པས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུའོ། །བཅུ་པ་ལ་ནི་ཕྲ

【現代漢語翻譯】放棄無意義的消遣和邪見，才能進入戒律，否則不能。同樣，對於忍辱等其他方面也應瞭解。因想佈施而消除貪戀，因對佈施對像慈愛而消除嗔恨，因恭敬佈施而消除傲慢，嫉妒者因希望獲得安樂而佈施從而消除嫉妒，對持有無因果論者佈施，從而以相信業果的觀點來消除（邪見）。需要考察。將佛法和世俗事物以無畏的方式進行區分，是六度波羅蜜多的佈施的本質。如是說。第五，關於見道和修道所斷的對治力，以及六度如何適宜修持的品如是，在闡述了作為通達所知之體性的因果的六度之後，第五，如何觀察爲了對治見道和修道所斷，而對這些波羅蜜多進行相應修持的分類呢？應觀察菩薩的十地，即：極喜地、離垢地、發光地、焰慧地、極難勝地、現前地、遠行地、不動地、善慧地、法雲地。如何觀察這十地呢？爲了對治十種不順品——無明。證悟法無我的階段即是這些地。如此，所知法界有十種，而十種不順品——無明也存在於此。所知法界有哪十種呢？第一地，一切法皆空，因此應知法界是周遍一切法的意義。第二地，是所知勝義的意義。第三地，是與其因相同的，應尋求解脫之道的意義之殊勝。第四地，是並非以自他異體而執著的意義。第五地，是沒有自他相續之別的意義。第六地，是不染污和清凈的意義，本來不執著於一切皆清凈。第七地，是所有經部等所闡述的究竟意義，真如一味，因此是無有種種法和不同意義的意義。第八地，是法界的體性本來安住于無增無減的自性中，因此是無減無增的意義，以及自在於相的處所的意義，和自在於田的處所的意義。第九地，是自在於四無礙解智的處所的意義，即證悟法界而獲得它的緣故。第十地，是微細的法身和智慧的自在的處所的意義。

【English Translation】 Entering discipline requires abandoning meaningless distractions and wrong views; otherwise, it is not possible. Similarly, one should understand other aspects such as patience. Eliminating attachment comes from wanting to give. Eliminating hatred comes from loving the object of giving. Eliminating pride comes from giving respectfully. Eliminating jealousy comes from the jealous person giving with the desire for happiness. Eliminating (wrong views) comes from giving to those who hold nihilistic views on cause and effect, thereby adopting the view of believing in karmic consequences. It needs to be examined. Distinguishing Dharma and worldly matters in a fearless manner is the essence of the giving of the six pāramitās. Thus it is said. Fifth: The Category of How to Appropriately Practice the Six Perfections as Antidotes to What is Abandoned by Seeing and Cultivation Thus, after explaining the six perfections as the cause and effect of engaging in the nature of knowable objects, fifth, how should one observe the divisions of how to cultivate these perfections appropriately as antidotes to what is abandoned by the paths of seeing and cultivation? One should observe the ten bhūmis (stages) of a Bodhisattva, which are: Joyful, Immaculate, Illuminating, Blazing, Very Difficult to Conquer, Manifest, Gone Afar, Immovable, Good Intelligence, and Cloud of Dharma. How should one observe these ten as they are? It is for the sake of the antidotes to the ten opposing factors, which are ignorance. The state of knowing the selflessness of phenomena is the bhūmis. Thus, there are ten aspects of the knowable realm of phenomena, and the ten opposing factors, which are ignorance, abide in them. What are the ten aspects of the knowable realm of phenomena? On the first bhūmi, all phenomena are empty, therefore one should know that the realm of phenomena is the meaning of pervading all phenomena. On the second, it is the meaning of the ultimate of knowable objects. On the third, it is the excellence of the meaning of seeking the Dharma of the scriptures, which is the same as its cause. On the fourth, it is the meaning of not grasping self and other as different entities. On the fifth, it is the meaning of no difference between the self and other streams of being. On the sixth, it is the meaning of not being completely defiled and purified, not fixating on complete purification from the beginning. On the seventh, it is the ultimate meaning taught by all the sutras and other teachings, the suchness that is of one taste, therefore it is the meaning of no diverse phenomena and different meanings. On the eighth, it is the meaning of no decrease and no increase, as the essence of the realm of phenomena abides in its nature of being without increase or decrease from the beginning, and the meaning of the state of being in control of characteristics, and the meaning of the state of being in control of fields. On the ninth, it is the meaning of the state of being in control of the wisdom of the four individual perfect knowledges, because one attains it by realizing the realm of phenomena. On the tenth, it is the meaning of the state of being in control of the subtle dharmakāya and wisdom.

ིན་ལས་ལ་ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་བཞིན་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ལ་དབང་བའི་གནས་ཀྱི་དོན་དང་། གཟུངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ལ་དབང་བའི་གནས་ཀྱི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ས་བཅུའི་རིམ་པ་ལྟར། མངོན་རྟོགས་དང༡་། སྡོམ་པ་ད ང༢་། ཆགས་བྲལ་དང༣་། བྱང་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ་དང༤་། བདེན་པ་ལ་ལྟ་བ་དང༥་། རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༦་། རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ་དང༧་། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པ་དང༨་། སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དང༩་། དབང་བསྐུར༡༠་བས་སྒྲིབ་གཉིས་སེལ་བས་ན་ས་རྣམས་ 12-15-47a སོ། །འདིར་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དོན་མཆོག་གི་དོན། །རྒྱུ་མཐུན་དོན་གྱི་མཆོག་ཉིད་དང་། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་དོན་དང་། །རྒྱུད་རྣམས་ཐ་དད་མེད་པ་དང་། །ཉོན་མོངས་རྣམ་དག་མེད་དོན་དང་། །ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དང་། །བྲི་མེད་འཕེལ་བ་མེད་དོན་དང་། །དབང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་གནས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མ་རིག་པ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་སྒྲིབ་པ་བཅུ། །ས་བཅུའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི། །གཉེན་པོ་དག་ནི་ས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མ་རིག་པ་འདི་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་གྱི་དེ་མ་སྤངས་བས་གཉེན་པོའི་ས་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་མིན་པ་དང་། ཐར་པ་ཙམ་ལ་མི་སྒྲིབ་པས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་སྤང་བྱར་རིག་པར་བྱའོ་དེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གེགས་བྱེད་པས་སོ། ༧ །ཅི་ཕྱིར་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ་རོ། །ཉན་ཐོས་རྒྱུན་ཞུགས་རང་དོན་ཙམ་ཐོབ་པས་དེ་ལས་དང་པོ་རབ་དགའ་ཞེས་མི་བྱའོ་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་ས་གཉིས་པར་འཆལ་ཚུལ་གྱི་དྲི་མ་ཐག་བསྲིང་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པའོ། །གསུམ་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཉམས་པ་མེད་པའི་གནས་ཡིན་པས་མདོ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འོད་བྱེད་བའོ། །ས་བཞི་པར་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པའི་ཕྱིར་འོད་འཕྲོ་བའོ། །ས་ལྔ་པར་བདེན་པ་དོན་དམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ 12-15-47b གྱི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བཟོ་སོགས་གཉིས་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་པས་དེ་བསྒྲུབ་དཀའ་བའི་ཕྱིར་སྦྱང་དཀའ་བའོ། །ས་དྲུག་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཤེས་པའི་གནས་ཡིན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། །ས་བདུན་པར་རྩོལ་བ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱོད་པའི་མཐར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་བའོ། །ས་བརྒྱད་པར་མཚན་མ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ག

【現代漢語翻譯】因此，應當理解為，如同您所期望的那樣，能夠主宰身、語、意三業的地位之意義，以及能夠主宰總持（藏文：གཟུངས་，梵文天城體：धारणी，梵文羅馬擬音：dhāraṇī，漢語字面意思：持）和三摩地（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：समाधि，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：等持）之門的地位之意義。按照十地（藏文：ས་བཅུ，含義：菩薩修行過程中的十個階段）的次第：現觀（藏文：མངོན་རྟོགས།），持戒（藏文：སྡོམ་པ།），離欲（藏文：ཆགས་བྲལ།），修習菩提分法（藏文：བྱང་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ།），觀察真諦（藏文：བདེན་པ་ལ་ལྟ་བ།），分別了知緣起（藏文：རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ།），有功用行（藏文：རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ།），無功用行和安住于無相（藏文：ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པ།），各別正知（藏文：སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ།），灌頂（藏文：དབང་བསྐུར།）十地通過消除二障（藏文：སྒྲིབ་གཉིས།，含義：煩惱障和所知障）而成為地。在此，《辨中邊論》中宣說了偈頌：普遍利益最勝義，同因義之最勝性，無有執取無義利，諸續各異無有性，煩惱清凈無義利，無有各異之義性，無減無增無義利，四種自在之地位。法界之中無明者，非是煩惱所染者，十種障礙十地敵，對治即是諸地也。這些無明，對於聲聞（藏文：ཉན་ཐོས།，含義：聽聞佛陀教法的修行者）來說，並非是應當斷除的煩惱，因為沒有斷除它們，所以沒有進入對治地的機會，並且它們並不障礙解脫。對於菩薩（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ།，含義：發菩提心，立志成佛的修行者）來說，應當認知為是應當斷除的煩惱，因為它們會障礙一切智智（藏文：ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ།，含義：佛陀所證悟的智慧）。為什麼第一地被稱為極喜地（藏文：རབ་ཏུ་དགའ་བ།）呢？因為他最初獲得了能夠成辦自他利益的能力，所以是極喜地。佛說，聲聞僅僅獲得了自利，所以不能稱之為第一極喜地。同樣，第二地因為遠離了毀犯戒律的垢染，所以是離垢地（藏文：དྲི་མ་མེད་པ།）。第三地是三摩地和等至（藏文：སྙོམས་པར་འཇུག་པ།，含義：禪定中的狀態）不會退失的地位，因此是成為經等佛法廣大顯現之地的發光地（藏文：འོད་བྱེད་བ།）。第四地以菩提分法焚燒一切障礙，所以是焰慧地（藏文：འོད་འཕྲོ་བ།）。第五地因為真諦（藏文：བདེན་པ་དོན་དམ་པ།，含義：勝義諦）和世俗的知識（藏文：འཇིག་རྟེན་གྱི་ཤེས་པ།，含義：世俗諦）等二者相互矛盾，難以成就，所以是極難勝地（藏文：སྦྱང་དཀའ་བ།）。第六地是了知緣起之地位，因此是安住于般若波羅蜜多（藏文：ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ།，含義：智慧到彼岸）而顯現之地，所以稱為現前地（藏文：མངོན་དུ་གྱུར་པ།）。第七地因為行於從有功用行之修行中產生的行為之邊際，所以是遠行地（藏文：རིང་དུ་སོང་བ།）。第八地不被一切相和現行所動搖，所以是……

【English Translation】 Therefore, it should be understood as the meaning of the position of being able to control the actions of body, speech, and mind, as you wish, and the meaning of the position of being able to control the gates of dhāraṇī (藏文：གཟུངས་，梵文天城體：धारणी，梵文羅馬擬音：dhāraṇī，漢語字面意思：holding) and samādhi (藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：समाधि，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：concentration). According to the order of the ten bhūmis (藏文：ས་བཅུ，meaning: ten stages in the bodhisattva's path): Abhisamaya (藏文：མངོན་རྟོགས།), Śīla (藏文：སྡོམ་པ།), Vītarāga (藏文：ཆགས་བྲལ།), Bhāvanā of Bodhipakṣa (藏文：བྱང་ཕྱོགས་བསྒོམ་པ།), Observation of Truth (藏文：བདེན་པ་ལ་ལྟ་བ།), Discrimination of Dependent Arising (藏文：རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ།), with Effort (藏文：རྩོལ་བ་དང་བཅས་པ།), Effortless and Abiding in the Absence of Characteristics (藏文：ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པ།), Distinct Perfect Knowledge (藏文：སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ།), Abhiṣeka (藏文：དབང་བསྐུར།). The ten bhūmis become bhūmis by eliminating the two obscurations (藏文：སྒྲིབ་གཉིས།，meaning: kleśāvaraṇa and jñeyāvaraṇa). Here, verses are spoken from the Madhyāntavibhāga: 'Universal benefit is the supreme meaning, The supreme nature of the meaning of the common cause, The meaning of non-grasping, And the absence of difference in the continuums, The meaning of the absence of pure afflictions, And the very meaning of the absence of difference, The meaning of the absence of decrease and increase, The position of the four powers. In the realm of dharma, the ignorant, Are not afflicted, ten obscurations, The enemies of the ten bhūmis, Their antidotes are the bhūmis.' These ignorances, for the Śrāvakas (藏文：ཉན་ཐོས།，meaning: hearers of the Buddha's teachings), are not afflictions to be abandoned, because they have not abandoned them, so there is no opportunity to enter the antidote bhūmi, and because they do not obscure liberation alone. For the Bodhisattvas (藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ།，meaning: one who has bodhicitta and aspires to Buddhahood), it should be recognized as an affliction to be abandoned, because it hinders omniscience (藏文：ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ།，meaning: the wisdom attained by the Buddha). Why is the first bhūmi called Pramuditā (藏文：རབ་ཏུ་དགའ་བ།，meaning: Joyful)? Because he initially obtained the ability to accomplish the benefit of himself and others, therefore it is Pramuditā. The Buddha said that the Śrāvaka only obtained self-benefit, so it cannot be called the first Pramuditā. Similarly, the second bhūmi is Vimalā (藏文：དྲི་མ་མེད་པ།，meaning: stainless) because it removes the stain of violating precepts. The third bhūmi is the position where samādhi and samāpatti (藏文：སྙོམས་པར་འཇུག་པ།，meaning: state of meditative absorption) do not decline, therefore it is Prabhākarī (藏文：འོད་བྱེད་བ།，meaning: luminous), which becomes the place of great manifestation of Dharma such as sūtras. The fourth bhūmi burns all obscurations with the dharmas of bodhipakṣa, therefore it is Arciṣmatī (藏文：འོད་འཕྲོ་བ།，meaning: radiant). The fifth bhūmi is Sudurjayā (藏文：སྦྱང་དཀའ་བ།，meaning: difficult to conquer) because the ultimate truth (藏文：བདེན་པ་དོན་དམ་པ།，meaning: paramārthasatya) and worldly knowledge (藏文：འཇིག་རྟེན་གྱི་ཤེས་པ།，meaning: saṃvṛtisatya) are contradictory to each other and difficult to accomplish. The sixth bhūmi is the position of knowing dependent arising, therefore it is Abhimukhī (藏文：མངོན་དུ་གྱུར་པ།，meaning: manifest) because it manifests abiding in Prajñāpāramitā (藏文：ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ།，meaning: perfection of wisdom). The seventh bhūmi is Dūraṅgamā (藏文：རིང་དུ་སོང་བ།，meaning: far-going) because it goes to the end of the conduct arising from the practice of effort. The eighth bhūmi is not shaken by all characteristics and manifestations, therefore it is...

ཡོས་པའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའོ། །ས་དགུ་པར་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཤེས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཀུན་མངོན་པར་མཁྱེན། །དོན་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཚུལ་ལ་མཁས། །སྐད་ཀུན་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མཁྱེན། །ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སྤོབས་དང་ལྡན། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་གསུངས་དང་པོར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱའོ། །ས་བཅུ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་རེ་བ་མིན་པར་ཐམས་ཅད་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་གཟུངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཆུ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཁོང་ན་ཡོད་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུས། ནམ་མཁའ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཁམས་ལ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པོས་ཁེབས་པ་སྤོང་བ་དང་སྤྲིན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ཁེབས་པ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་དེས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཞེས་བྱའོ། །ས་འདི་དག་ཐོབ་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་བཞིས་བལྟ་སྟེ། མོས་པ་ཐོབ་པས་ནི་ས་བཅུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ལ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཆེས་ནས་མོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་པ་ཐོབ་པས་ནི་ས་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་བསྟན་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ས་བཅུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པའི་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་ 12-15-48a འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པའོ། །རྟོགས་པ་ཐོབ་པས་ནི་ས་དང་པོ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་ནས་ས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དེ་རྫོགས་པར་རིགས་འདྲ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲུབ་པར་ཐོབ་པས་ནི་ས་འདི་དག་གི་སྒོམ་པའི་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་འདི་དག་གི་སྒོམ་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ས་དང་ས་ལ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ན། རྣམ་པ་ལྔས་སྒོམ་སྟེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་འདྲེས་པར་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པར་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ཡང་རྩོལ་བ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྒོམ་པ་དང་། འབར་བར་ནི་མཆོག་གི་དོན་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་སྒོམ་པ་དང་། རང་སའི་བསྒོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་སྒོམ་པས་སོ། །སྒོམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་གིས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལྔ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་དེས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་གནས་ངན་ལེན་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དང་། བདག་དང་གཞན་ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་དགའ་ལ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་དང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འདི་ཙམ་ཞེས་ཚད་མེད་ཅིང་རྣམ་པ་རིས་སུ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་དང་། རྣམ་པར་ཆེད་དུ་མ་བརྟགས

【現代漢語翻譯】對於不動搖者而言。（菩薩）于第九地完全通達個別的正見、知識以及所有法之語詞，完全了知；精通所有義之理；了知所有語言之差別；于所有方所皆具足無畏。如是，因最初獲得之故，名為善慧。于第十地，知曉所有法並非各別，而是緣于專注一切和合之法，如水般的所有陀羅尼（藏文：གཟུངས་，梵文天城體：धारणी，梵文羅馬擬音：dhāraṇī，持；總持）與三摩地（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：समाधि，梵文羅馬擬音：samādhi，等持）之門皆存於心中，如雲般以二障覆蓋廣大如虛空之界，並捨棄之；如雲覆蓋虛空般，彼智慧亦圓滿了功德之聚之所依——法身，故名法雲。如何看待獲得這些地？以四種方式看待：以獲得信解而言，乃是對宣說十地之法如實信解，僅緣于信解之故；以獲得行持而言，乃是行持與地完全相應的教法，因獲得十地之故；十種行持教法為：書寫文字、供養、佈施、聽聞、讀誦、受持、講說、諷誦、憶念及禪修；以獲得證悟而言，乃是于初地證悟法界，于所有地亦圓滿，故證悟一切同類之法界之所證；以獲得成就而言，乃是趨向這些地之禪修的究竟。如何看待這些地之禪修？於此，菩薩于諸地修習止觀時，以五種方式修習：何為五者？即：如是修習一切法於法界中味一和合；又修習無相；又修習無勤任運成就；修習熾燃乃為殊勝義，即殊勝之行；不執著于僅以自地之修習為滿足而修習。以這五種修習，菩薩們能現前成就五種果：如是，彼等剎那剎那間摧毀所有煩惱之所依——阿賴耶識（藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，藏識）；遠離我、他、法與佛等種種想，獲得安樂於法性之喜；如實知曉所有如是、所有幾何之法顯現於一切方所，無有此等之量，且種類各異而未完全斷絕；不作意分別。

【English Translation】 For the unwavering. On the ninth ground, (the Bodhisattva) fully comprehends individual correct views, knowledge, and all the words of the Dharma, fully knowing; is skilled in the manner of all meanings; knows the distinctions of all languages; is endowed with fearlessness in all directions. Thus, because of initially attaining, it is called 'Good Intelligence'. On the tenth ground, knowing all dharmas are not separate, but rather arising from focusing on all combined dharmas, all the gates of dharani (藏文：གཟུངས་，梵文天城體：धारणी，梵文羅馬擬音：dhāraṇī，holding; retention) and samadhi (藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན་，梵文天城體：समाधि，梵文羅馬擬音：samādhi，concentration) like water are all present in the heart, like clouds covering the realm vast as the sky with the two obscurations, and abandoning them; just as clouds cover the sky, so too does that wisdom perfect the basis of the accumulation of qualities—the Dharmakaya, hence it is called 'Cloud of Dharma'. How to view the attainment of these grounds? View in four ways: In terms of attaining faith, it is truly believing in the Dharma teaching the ten grounds, solely due to faith; in terms of attaining practice, it is practicing the teachings that fully correspond to the grounds, because of attaining the ten grounds; the ten practices of the teachings are: writing letters, making offerings, giving alms, listening, reading, reciting, explaining, chanting, remembering, and meditating; in terms of attaining realization, it is realizing the Dharmadhatu on the first ground, and also perfecting it on all grounds, hence realizing all similar Dharmadhatu to be realized; in terms of attaining accomplishment, it is progressing to the culmination of the meditation of these grounds. How to view the meditation of these grounds? Here, when a Bodhisattva meditates on Shamatha and Vipassana on the grounds, they meditate in five ways: What are the five? Namely: thus meditating that all dharmas are of one taste and combined in the Dharmadhatu; also meditating without characteristics; also meditating effortlessly and spontaneously accomplished; meditating that blazing is the supreme meaning, that is, superior conduct; not clinging to being satisfied with just the meditation of one's own ground. With these five meditations, Bodhisattvas manifestly accomplish five results: Thus, they destroy all the bases of afflictions—the Alaya-vijñana (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，store consciousness) —the basis of all afflictions, moment by moment; being separated from various thoughts of self, others, dharmas, and Buddhas, attaining joy in the bliss of Dharmata; truly knowing all suchness, all how-many-ness of Dharma appearances in all directions, without measure and with distinct kinds that are not completely cut off; not intentionally discriminating.

་པར་ངང་གིས་རྣམ་པར་དག་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་མཚན་མར་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པ་སངས་རྒྱས་དང་འཁོར་སྒྱུར་ 12-15-48b གདུགས་དཀར་པོ་སོགས་རྣམས་དེ་ལ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། ༧ །མཐར་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ས་བཅུ་པ་དང་བཅུ་གཅིག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གོང་མ་པས་ཆེས་གོང་མའི་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ་འབྲས་བུ་ལྔ་པོ་དེ་བསྒོམ་པ་ལྔ་པོ་དང་རིམ་བཞིན་སྦྱར་རོ། ༧ །སྤྱིར་ས་རེ་རེར་ཡང་ཕྱིན་བཅུ་བསྒོམ་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི་གཙོ་བོར་ནི་ས་བཅུ་པོ་དག་ཏུ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུ་སྒོམ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གི་དྲུག་ནི་སྦྱིན་སོགས་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །ས་བདུན་པ་སོགས་ས་ཕྱིན་མ་བཞི་ནི་ཕར་ཕྱིན་བཞི་སྟེ། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་ཞིང་མྱང་འདས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་ཐབས་མཁས་ཏེ་ཕྱིན་དྲུག་གི་དགེ་རྩ་བསགས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། ཕྱི་མ་ལ་འབྱུང་བའི་སྨོན་ལམ་རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་བ་བྱེད་པར་སྨོན་པ་སྣ་ཚོགས་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྐྱེན་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་སོགས་འདིས་སྡུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་གཉེན་པོ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་གསུངས་པ་བློས་སོ་སོར་རྟོག་༡པ་དང་བསྒོམ༢་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་མེད་པའི་དུས་ན་བླང་བྱའི་ཡོན་ཏན་སྤང་བྱའི་སྐྱོན་སོགས་བློས་སོ་སོར་རབ་ཏུ་བརྟགས་ནས་སོ། །དེ་གོམས་ནས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དག་གྲངས་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཇི་ 12-15-49a ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མྱོང་བ་དང་། ཆོས་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཕྱི་མ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པར་བལྟའོ། །གཙོ་ཆེར་དེ་ལྟར་བསྟན་ཅིང་ས་བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཕར་ཕྱིན་དུ་མ་འདུས་པའི་ཐེག་ཆེན་མེད་དོ། །དུས་ཇི་སྲིད་གཅིག་གིས་ས་བཅུ་པོ་འདི་དག་གི་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ

【現代漢語翻譯】如來和轉輪王等，並非被視為與自然獲得清凈果位的特徵相符，如白傘等皆由此而生起。爲了最終成就圓滿法身果位，即第十地和第十一地，上位者會完全掌握最上位的因。這五種果位應與五種次第修習相對應。一般來說，每一地都有修習十度（ दशपारमिता, daśapāramitā, Ten perfections）的內容，但主要是在十地中修習十波羅蜜多。其中六度，即佈施等，如前所述。第七地等四地所修習的四度為四波羅蜜多，即：善巧方便波羅蜜多——不捨棄輪迴，不追求涅槃，即是善巧方便，將六度所積之善根與一切眾生共同分享，並回向于無上正等覺。愿波羅蜜多——爲了使未來所發的願望得以圓滿、成熟和清凈，顯現各種願望，以此來積累波羅蜜多之因，如親近善知識、入于佛法等。力波羅蜜多——確定地說，有兩種對治力，即以分別思擇力和修習力，使六度持續不斷地行持。在沒有修習力的時候，應以分別思擇力來辨別應取之功德、應舍之過失等。一旦習慣之後，在修習時，這二者都存在。智波羅蜜多——對六波羅蜜多的數量和特徵等進行辨別，以智慧來體驗和享受如所有性和盡所有性的諸法，並通過說法來使眾生得以成熟。此外，這后四種波羅蜜多可視為由不分別的智慧和隨後的智慧所攝持。雖然主要如此宣說，但並非說在所有十地中不修習一切波羅蜜多，因為宣說十地的法類包含在波羅蜜多藏中，即大乘佛法所攝持，沒有不包含在波羅蜜多中的大乘法。何時才能圓滿修習這十地呢？

【English Translation】 The Tathagata and the Chakravartin (wheel-turning king) etc., are not considered to have characteristics that are naturally attained with pure fruition, such as the white umbrella, etc., which all arise from this. In order to ultimately accomplish the complete Dharmakaya (chos kyi sku, Dharma Body) fruition, that is, the tenth and eleventh bhumis (ས་བཅུ་པ་, Skt. daśabhūmi, Ten grounds), the superior one will fully grasp the most superior cause. These five fruitions should correspond to the five stages of practice respectively. Generally, each bhumi has the practice of the ten paramitas (ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་, daśapāramitā, Ten perfections), but mainly the ten paramitas are practiced in the ten bhumis. Six of these, such as generosity, etc., are as mentioned above. The four paramitas practiced in the seventh bhumi and so on are the four paramitas, namely: Skillful Means Paramita—not abandoning samsara (འཁོར་བ་, saṃsāra, cyclic existence), not pursuing nirvana (མྱང་འདས་, nirvāṇa, cessation of suffering), is skillful means, sharing the merits accumulated from the six paramitas with all sentient beings, and dedicating them to unsurpassed perfect enlightenment. Aspiration Paramita—in order to perfect, mature, and purify the aspirations that will arise in the future, manifesting various aspirations, thereby accumulating the cause of paramita, such as associating with virtuous friends, entering the Dharma, etc. Power Paramita—it is definitely said that there are two opposing forces, namely, the power of discriminating wisdom and the power of meditation, so that the six paramitas are practiced continuously. When there is no power of meditation, one should use discriminating wisdom to distinguish the merits to be adopted and the faults to be abandoned, etc. Once accustomed to it, both of these exist during meditation. Wisdom Paramita—distinguishing the number and characteristics of the six paramitas, using wisdom to experience and enjoy the dharmas of suchness and all-encompassingness, and maturing sentient beings by teaching the Dharma. In addition, these last four paramitas can be regarded as being held by non-discriminating wisdom and subsequent wisdom. Although mainly taught in this way, it is not that all paramitas are not practiced in all ten bhumis, because the categories of dharmas that teach the ten bhumis are contained in the Paramita Pitaka, that is, held by the Mahayana Dharma, and there is no Mahayana Dharma that is not contained in the paramitas. When will the practice of these ten bhumis be fully completed?

ར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཟག་ལྔ་ནི་གང་ཟག་གཅིག་ལ་མོས་སྤྱོད་ཀྱིས་སོགས་དབྱེ་པའི་ལྔའོ་གསུངས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། མོས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་ས་དང་པོས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ས་དྲུག་པོ་དག་ཏུ་མཚན་༡མ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་བདུན་པ་ལ་མཚན་༢མ་མེད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དག་ནི། ས་དྲུག་པོ་དག་དང་བདུན་པ་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཉིས་པས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ནི་དག་ས་གསུམ། དེ་ཡན་ཆད་ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པ་དང་བཅུའི་བར་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་པས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་གྲུབ་པ་ས་བརྒྱད་པ། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པར་སྤྱོད་པས་ས་དགུ་པ་དང་བཅུ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་ལྔས་གང་ཟག་གཅིག་རྣམ་པ་ལྔར་བརྗོད་དོ། །གང་ 12-15-49b ནས་བཟུང་སྟེ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མགོ་དང་པོར་རྩོམ་ཞེ་ན། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། དགེ་རྩ་བཟང་པོའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དང་སྨོན་པའི་སྟེ་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཅན་དང་། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་སེམས་བརྟན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །ཆོས་བཞི་དེ་ཚང་བ་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་མེད་གསུམ། །ཀུན་ཏུ་རྩོམ་པ་མཛད་ཅེས་བརྗོད། །དགེ་བའི་རྩ་བ་བཟང་པོའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་མི་འཇོམས་པ་དང་། སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་པ་སོགས་ཐེག་ཆེན་ལ་ངེས་པར་གྱུར་པ་དང་། སེམས་བརྟན་པ་སྡིག་གྲོགས་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་དང་། མཐོང་ཆོས་དང་ཚེ་རབས་ཕྱི་མར་དགེ་ཆོས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་ཞིང་མི་ཉམས་པ་སྟེ་དགེ་རྩས་ཆོག་མི་ཤེས་པའོ། ། 第六戒學殊勝 དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྒོམ་པའི་རབ་དབྱེ་བསྟན་ནས། དྲུག་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། བྱང་ས་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཁྱད་པར་བཞིས་འཕགས་ཏེ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དང་། བསླབ་པ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། །དང་པོ་རབ་དབྱེའི་ཁྱད་པར་ནི། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་དོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་རིག་པར་བྱ་ལ། དགེ་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ 12-15-50a སངས་རྒྱས་

【現代漢語翻譯】問：如何轉變？答：五種補特伽羅（梵文：Pudgala，指人或眾生）是指對同一個補特伽羅以意樂行持等方式進行區分的五種。經中說，需要三個無數大劫才能圓滿。安住于意樂行持之地的補特伽羅，第一個無數大劫即可圓滿。對於清凈增上意樂的行持，即第六地行持于有相，第七地行持于無相，這些第六地和第七地需要第二個無數大劫才能圓滿。對於不作意行持，即清凈三地，乃至第八地、第九地和第十地之間，需要第三個無數大劫才能圓滿。不作意成就的是第八地，以不作意行持的是第九地和第十地。如此，以五種狀態將一個補特伽羅分為五種形態。問：從何時開始計算三個無數劫的第一個劫？答：這裡有一段偈頌：『具足善根力，兼具發願力，菩提道上心堅定，更勝以往諸功德。』具備這四種條件，菩薩方可開始積累三個無數劫的資糧。具有殊勝善根之力，不被違緣所摧毀；以願力與善知識相遇，從而堅定大乘道；心意堅定，不因惡友等因緣而捨棄菩提心；今生來世，善法功德更勝以往，永不退轉，不以善根為滿足。第六戒學殊勝如是宣說了修習因果的差別后，如何觀察第六種增上戒學的殊勝之處呢？答：如《菩提薩埵地》中所說，如理如法地受持菩薩戒。總而言之，它比聲聞的學戒在四個方面更為殊勝：差別之殊勝、共同與不共同學處之殊勝、廣大之殊勝以及甚深之殊勝。首先，差別的殊勝在於：為守護戒律、為積累善法、為利益有情。守護戒律是爲了后兩種戒律提供基礎，積累善法是爲了成佛。

【English Translation】 Q: How does transformation occur? A: The five Pudgalas (Sanskrit: Pudgala, meaning person or being) refer to the five types distinguished by their aspiration and practice. It is said that it takes three countless kalpas (aeons) to complete. A Pudgala abiding in the ground of aspiration and practice completes the first countless kalpa. For the practice of pure superior intention, the sixth ground practices with characteristics, and the seventh practices without characteristics. These sixth and seventh grounds require the second countless kalpa to complete. The practice of non-conceptualization purifies the three grounds, up to the eighth, ninth, and tenth grounds, requiring the third countless kalpa to complete. The eighth ground is the attainment of non-conceptualization, and the ninth and tenth grounds practice non-conceptualization. Thus, one Pudgala is described in five forms through five stages. Q: From when does the first of the three countless kalpas begin? A: Here is a verse: 'Possessing the power of good roots, and the power of aspiration, with a steadfast mind on the path to Bodhi, surpassing all previous qualities.' Having these four qualities, a Bodhisattva is said to always begin accumulating the three countless kalpas. Possessing the power of excellent roots, not being destroyed by adverse conditions; meeting virtuous friends through the power of aspiration, thereby firmly establishing the Mahayana path; having a steadfast mind, not abandoning the Bodhi mind due to negative influences; and in this life and future lives, virtuous qualities surpassing all previous ones, never declining, and not being content with mere virtue. The Superiority of the Sixth Precept Training Having explained the distinctions of cultivating cause and effect, how should one view the superiority of the sixth higher discipline? A: As stated in the Bodhisattvabhumi, properly taking the Bodhisattva vows. In short, it surpasses the Shravaka's (Hearer's) training in four aspects: the superiority of distinction, the superiority of common and uncommon trainings, the superiority of vastness, and the superiority of profundity. First, the superiority of distinction lies in: for the sake of guarding precepts, accumulating virtuous qualities, and benefiting sentient beings. Guarding precepts provides the foundation for the latter two precepts, and accumulating virtuous qualities is for attaining Buddhahood.

ཀྱི་ཆོས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བསླབ་པ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་བ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་པས་སོ། །བསླབ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དགོས་པ་ཡོད་ན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །བསླབ་པ་དེ་ལ་ནི་གང་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །གང་དུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དཔེར་ན་དབྱར་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟུང་བའོ། །བྱང་སེམས་གཞན་སེམས་ཅན་འདུལ་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དེ། །གང་དུ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དོན་བོར་ཏེ་དབྱར་གནས་ཀྱི་ཆད་པས་འཇིགས་ནས་མི་འགྲོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟུང་བའོ། །ཉན་ཐོས་ལ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆུང་བས་མ་སོང་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་པའོ། །འདོད་འདུན་རྣམ་འཚེ་སོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཆལ་ཁྲིམས་ཡིན་གྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོང་བདུན་ཙམ་ལས་བླང་བས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིའོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ལུས་དང་ངག་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལྟུང་བར་འགྱུར་གྱི། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ལོག་གཡེམ་སོགས་ལྟ་བུ་གང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ 12-15-50b སེམས་དཔས་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལྷག་ཚུལ་སོགས་བསླབ་གསུམ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཏུ་འདུས་ཀྱང་ལོགས་སུ་བཤད་པ་རྣམ་བཞག་གཞན་གྱིས་ཏེ། སྔ་ཕྱིའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་འབྱུང་བ་དང་། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕུང་པོ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ༧ །རྒྱ་ཆེ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་དང་ཚད་མེད་པས་བསླབ་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དགེ་བ་ལ་འཛུད་པ་ཕན་པ་དང་དེ་ལ་ལམ་བདེ་བས་སྤྱོད་བ་བདེ་བར་འམ་ཡང་ན་གཏན་དུ་ཕན་པ་དང་གནས་སྐབས་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསམ་པ་

【現代漢語翻譯】爲了使正法得以實現，戒律是基礎；爲了利益眾生，戒律是使眾生得以成熟的基礎。共同和不共同學處的區別在於：菩薩們的學處與聲聞（梵文：Śrāvaka，漢語字面意思：聽者）們共同之處在於，不去做任何自性罪。不共同的學處在於，如果爲了某種需要，可以去做佛制罪，因為在那些地方，如果是聲聞會犯戒，菩薩則不會犯戒；反之，如果是菩薩會犯戒，聲聞則不會犯戒。例如，進入雨季安居處，對聲聞來說是犯戒。但如果菩薩爲了調伏其他眾生而前往，則不算犯戒。如果爲了調伏眾生而放棄，因為害怕雨季安居的懲罰而不去，那就是菩薩的犯戒。而聲聞因為慈悲心小，即使不去也不會犯戒。貪慾、嗔恨等是菩薩的破戒行為，但不是聲聞的，因為他們更多的是捨棄，而不是接受。為什麼呢？因為菩薩的戒律是關於身、語、意的，而聲聞的戒律僅僅是關於身和語的。因此，菩薩會犯意上的戒律，而聲聞則不會。簡而言之，像邪淫等行為，如果沒有過錯，並且能夠利益一切眾生的身、語、意行為，菩薩都應該去做，並且應該學習這些。要這樣瞭解共同和不共同的區別。增上戒學等三學包含在六波羅蜜（梵文：ṣaṭ-pāramitā，漢語字面意思：六度）中，但單獨解釋是因為有其他的分類方式，是爲了說明前後之間的因果關係。正如所說：『依靠戒蘊，生起定蘊；依靠禪定，生起慧蘊；從智慧中產生解脫；生起解脫智見之蘊。』廣大性的區別有四種：以各種和無量的方法來攝受眾生，使學處變得廣大；以永不間斷的大悲心來積累無量的福德，使之變得廣大；爲了讓一切眾生進入善道，給予利益，並且爲了讓他們更容易地修行，或者爲了讓他們獲得究竟的利益和暫時的安樂，而產生的發心。

【English Translation】 The meaning of the basis for the perfect accomplishment of the Dharma is discipline; the discipline of benefiting sentient beings is understood as the meaning of the basis for fully maturing sentient beings. The difference between common and uncommon trainings is that the training of Bodhisattvas that is common with the Śrāvakas is that they do not engage in any naturally negative actions. The uncommon training is that if there is a need, they engage in actions that are proscribed, because where there would be a transgression for a Śrāvaka, there is no transgression for a Bodhisattva; and where there would be a transgression for a Bodhisattva, there is no transgression for a Śrāvaka. For example, going into the summer retreat is a transgression for a Śrāvaka. But if a Bodhisattva goes to tame other sentient beings, there is no transgression. If one abandons the purpose of taming sentient beings and does not go because one is afraid of the punishment of the summer retreat, that is a transgression for a Bodhisattva. For a Śrāvaka, even if they do not go because of small compassion, there is no transgression. Desire, hatred, etc., are the broken vows of a Bodhisattva, but not of a Śrāvaka, because they take more than they abandon. Why is that? Because the discipline of Bodhisattvas is about body, speech, and mind, while the discipline of Śrāvakas is only about body and speech. Therefore, Bodhisattvas can transgress in mind, but Śrāvakas cannot. In short, like adultery, etc., if there is no fault and it benefits all sentient beings, all those actions of body, speech, and mind should be practiced by a Bodhisattva, and one should train in them. Thus, one should know the difference between common and uncommon. Although the higher training, etc., the three trainings are included in the six pāramitās, they are explained separately because of other classifications, to show the cause and effect relationship between the earlier and later. As it is said: 'Relying on the aggregate of discipline, the aggregate of concentration arises; relying on meditation, the aggregate of wisdom arises; from that, liberation; the aggregate of seeing the wisdom of liberation arises.' The difference of vastness is fourfold: the discipline itself is vast because of the various and immeasurable methods of taking care of sentient beings; it is vast because of accumulating immeasurable merit with uninterrupted great compassion; for the sake of leading all sentient beings into virtue, benefiting them, and making the path easy for them to practice, or for the sake of bringing ultimate benefit and temporary happiness, the intention.

ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། འབྲས་བུ་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པའམ་བརྟེན་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཉན་ཐོས་ལ་མེད་པས་འདི་རྒྱ་ཆེ་བའོ། །ཟབ་པ་ཉིད་ནི་གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཐབས་མཁས་དེ་ལྟ་བུས་སྲོག་གཅོད་སོགས་ལས་རྣམ་པ་བཅུ་སྤྱོད་ཀྱང་། དེས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་མི་འགྱུར་ལ། བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པ་ཡང་སྐྱེད་ཅིང་། བླ་མེད་ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བའོ། །གཞན་མི་དགེའི་ལས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ཤེས་ཤིང་དེའི་སེམས་ཀྱང་ཤེས་ལ། དེ་ཐབས་གཞན་གྱིས་བཟློག་མི་ནུས་པས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ 12-15-51a དང་། བསད་ན་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ཡང་མཐོང་ནས། བདག་ལས་འདིས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་སླའི། འདི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁུར་ཆེན་པོ་དང་། ལྡན་མི་རུང་སྙམ་པའི་བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན། སྨན་པ་ལྟ་བུ་ཕན་པར་འདོད་པས་སྲོག་བཅད་པ་ནི། དེད་དཔོན་གྱིས་མི་ནག་མདུང་ཐུང་ཅན་བསད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་སྤྲུལ་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཟབ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་བྱེད་ཅིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཁྲིམས་བཅད་པའི་གཙེ་བ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ནས། སེམས་ཅན་འདུལ་བ་ལ་འགོད་དོ། །སྐྱེས་པའི་རབས་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་བུ་བུ་མོ་སོགས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བྱ་བས། དེ་ལས་གཞན་པའི་སློང་པ་པོའི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པས། གཞན་དག་སེམས་དད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་དེ། བུ་དང་བུ་མོ་སྦྱིན་པ་སོགས་ཀྱང་དེ་དག་གི་རྒྱུད་མ་མོས་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ཞིང་། འཕྲལ་ཕུག་དེ་དག་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་རིག་ནས་སྦྱིན་གྱི་དེ་དག་ལ་བརྩེ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཡང་ན་སྤྲུལ་པའི་བུ་བུ་མོ་སོགས་སྦྱིན་ནོ། །སྤྲུལ་པ་ཡིན་ན་ཕན་ཡོན་འབྱུང་ངམ་ཞེ་ན། ཕ་རོལ་ལ་ཕན་བཏགས་པ་འདྲ་བས་བསོད་ནམས་འབྱུང་ངོ་། །ལེན་པ་པོ་ཡང་སྤྲུལ་པར་གྱུར་ན་ཡང་། སེམས་དྭང་བས་བྱིན་པས་ཕན་ཡོན་དང་། དྭང་བ་དེས་གཞན་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཟབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་འདི་བཞིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཉན་ཐོས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བཞི་པོ་འདིས་ན་བྱང་སེམས་ 12-15-51b ཀྱི་བསླབ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ་དེ། དཔེར་ན་འདུལ་བར་བསྙད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེ་ལས་སྤྲོས་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱས་བཤད་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། ༧ ། 第七定學殊勝 དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས། བདུན་པ་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་ཁ

【現代漢語翻譯】由於其所緣廣大，以無上圓滿菩提為目標或所依，因此比聲聞乘更為廣大。所謂甚深，是指菩薩善巧方便，即使以這種善巧方便行持殺生等十不善業，也不會因此而犯過，反而能積累無量功德，並迅速現證無上正等覺。如果菩薩知道其他人即將造作惡業，也瞭解其心念，且無法以其他方法阻止，眼見其若不殺生便會墮入惡道，若殺生反而能轉生善道，此時菩薩會想：『寧可我因此墮入惡道，也不願此人遭受如此巨大的痛苦。』懷著這種特殊的想法，如同醫生爲了利益病人而動手術，又如船長殺死手持短矛的黑人一樣。此外，化現的身語之業也應被視為菩薩甚深戒律的一部分。菩薩可以治理國家，對眾生施加各種刑罰，以此來調伏眾生。通過示現各種轉生經歷，菩薩可以幫助其他眾生，例如，對於不願將子女佈施給他人的人，菩薩會以其他方式利益乞討者。菩薩會以信心為先導，使他人得以成熟。即使佈施自己的子女，也不是在對方父母不願意的情況下進行，而是知道這樣做不會對他們造成暫時的或長遠的傷害。菩薩並非不愛自己的子女，或者佈施的只是化現的子女。如果佈施的是化現之物，是否能產生利益呢？答案是肯定的，因為這如同幫助了他人一樣，所以能產生功德。即使接受佈施者也是化現的，由於佈施者的心是清凈的，所以仍然能產生利益，並且這種清凈心也能使他人成熟。這便是菩薩戒律甚深之處的特點。總而言之，通過這四種特點，我們應該認識到菩薩的戒律比聲聞乘更為殊勝。通過這四種區分，菩薩的學處會產生無量的差別。例如，在《調伏藏》中，關於大乘極廣的經部，就有用十萬頌來闡述的情況。第七定學殊勝如上闡述了增上戒學的特點之後，接下來闡述第七增上心學的特點。

【English Translation】 It is vast because its scope is broad, aiming at or relying on the unexcelled perfect Bodhi (enlightenment). It is greater than that of the Shravakas (listeners) because they do not have this. As for its profundity, it refers to the fact that Bodhisattvas (enlightenment beings) who are skilled in means, even if they engage in the ten non-virtuous actions such as killing, due to their skillful means, they do not incur any faults. Instead, they accumulate immeasurable merit and quickly realize the unexcelled perfect Bodhi. If a Bodhisattva knows that others are about to engage in non-virtuous actions, understands their intentions, and cannot prevent them by other means, and sees that if they do not kill, they will be born in the lower realms, but if they kill, they will be born in the higher realms, the Bodhisattva thinks: 'It is easier for me to go to the lower realms because of this. This person should not bear such a great burden of suffering.' With this special thought, like a doctor performing surgery for the benefit of the patient, or like a captain killing a black man with a short spear. Furthermore, the actions of the emanated body and speech should also be understood as the profound discipline of the Bodhisattva. The Bodhisattva can rule the kingdom, impose various punishments on sentient beings, and thus guide sentient beings to be tamed. By showing various rebirth stories, the Bodhisattva can help other sentient beings. For example, for those who are unwilling to give their sons and daughters to others, the Bodhisattva will benefit the beggars in other ways. The Bodhisattva will always lead with faith, so that others can mature. Even if giving their sons and daughters, it is not done against the wishes of their parents, but knowing that it will not cause them temporary or long-term harm. It is not that the Bodhisattva does not love their children, or that they are giving away emanated children. If what is given is an emanation, can it produce benefits? The answer is yes, because it is like helping others, so it can produce merit. Even if the recipient is also an emanation, because the giver's mind is pure, it can still produce benefits, and this purity can also cause others to mature. This is the characteristic of the profundity of the Bodhisattva's discipline. In short, through these four characteristics, we should recognize that the Bodhisattva's discipline is more superior than that of the Shravakas. Through these four distinctions, the Bodhisattva's training will produce immeasurable differences. For example, in the 'Vinaya Store', regarding the extremely vast Sutra section of the Mahayana, there are cases where it is explained with a hundred thousand verses. Seventh: The Excellence of Samadhi (Concentration) Training Having explained the characteristics of higher ethical discipline, next, the characteristics of the seventh higher mind training will be explained.

ྱད་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དྲུག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཞེས་པ། འདིར་སེམས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྗོད་དེ། སེམས་ཀྱིས་བྲིས་ཞེས་པ་འབྲི་བའི་སེམས་ལ་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པས་རབ་ཏུ་༡དབྱེ་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༢་དང་། གཉེན་པོས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༣་དང་། ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༤་དང་། མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༥་དང་། ལས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༦་སྟེ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྤང་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས༡་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །གང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མཐའ་དག་སྣང་བ་དང་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །གང་དུ་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའམ་བསགས་པ་དང་དེ་དེའི་ཏིང་འ ཛིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་བཟང་སྐྱོང་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་ཏིང་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། གང་ཡོད་ན་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་དང་། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ནི་ཏིང་འཛིན་ཀུན་གྱི་མཆོག་སྟེ་དམག་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་དམག་དཔོན་དཔའ་བོ་བཞིན་དུ་བདུད་ཀྱི་ཚོགས་འཇོམས་པར་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་འཛིན་སྣ་ཚོགས་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར༢་རོ། ༧ །ཆོས་ཐམས་ཅད་འདྲེས་པ་ 12-15-52a བསྡུས་པའམ་སྤྱི་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདྲེས་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཁྱེའུས་ཁྱེའུ་དབྱུང་བའི་ཚུལ་ཏེ་ཁྱེའུ་སྔ་མས་ཁྱེའུ་ཕྱི་མ་དབྱུང་བ་དང་། ཁྱེའུ་ཕྲ་མོས་ཆེན་པོ་དབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ས་བོན་རགས་པ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་གཉེན་པོའི་ཤེས་པ་ཕྲ་མོས་འབྱིན་པའི་༣ཕྱིར་རོ། ༧ །བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་དག་གིས་གནས་པ་ལས་མ་ཉམས་བཞིན་འདོད་པ་སོགས་གནས་གང་ནས་གང་དུ་འདོད་པར་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན༤་པའམ་ལེན་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མངོན་ཤེས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཡོ་ཞིང་སྒུལ་བར་བྱེད་པ་དང་། མེ་སོགས་འབར་བར་བྱེད་པ་དང་། དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་དང་འོད་སོགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བསྐལ་པ་རྣམ་ཀྱང་སྟོན་པ་དང་། ས་སོགས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་དངོས་པོར་བསྒྱུར་བ་དང་། སྐད་ཅིག་མས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དུ་མར་འགྲོ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མང་པོ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་གི་ནང་དུ་སྡུད་པ་དང་། འཇིག་ར

【現代漢語翻譯】那麼，應當如何觀察呢？簡而言之，應當通過六種分類來觀察：所謂的『心的修習』，這裡的『心』指的是從心所產生的禪定，就像『心所寫』指的是書寫的心一樣。通過所緣境進行分類（1），通過多樣性進行分類（2），通過對治進行分類（3），通過堪能性進行分類（4），通過現證進行分類（5），以及通過作用進行分類（6）。這些分類的含義應當按照順序理解如下：因為它是緣于聲聞乘所捨棄的大乘佛法（1）。如果安住於此，則一切大乘佛法都會顯現，這就是大乘顯現的禪定。無論在哪裡，所有的福德都能圓滿成就或積累，這就是成就福德的禪定。禪定之王如同善護世間之王一樣，是所有禪定的主宰。如果擁有它，就能在十方顯現見到現在的諸佛。勇猛行是所有禪定中最殊勝的，如同軍隊中的將軍一樣，能夠摧毀魔眾。因為存在著無數種類似的禪定（2）。通過將一切法融合或專注于總相的智慧，就能如實地融合一切法，因為它們與智慧不可分離，就像小兒子生出大兒子一樣，先前的兒子生出後來的兒子，或者小兒子生出大兒子一樣。因為阿賴耶識中存在著粗大的煩惱種子，而專注于真如的微細對治智慧能夠將其去除（3）。由於禪定的喜樂而安住，並且在不退失的情況下，能夠隨心所欲地受生於任何地方（4）。通過禪定的功德，能夠無礙地在一切世間界中現證神通，並且由此搖動和震動世間界，使火焰等燃燒，並以身和光等遍佈一切處，甚至能夠示現世間界的成住壞空，以及將地等轉變為水等其他物質，在一瞬間前往多個世間界，並將多個世間界收攝到一個微塵之中。

【English Translation】 How should one observe this? In short, it should be observed through six categories: The so-called 'training of the mind,' where 'mind' here refers to the samadhi arising from the mind, just as 'written by the mind' refers to the mind that writes. Categorizing through the object of focus (1), categorizing through variety (2), categorizing through antidotes (3), categorizing through suitability (4), categorizing through direct realization (5), and categorizing through function (6). The meanings of these should be understood in order as follows: Because it focuses on the Mahayana Dharma (1) that abandons the Hearer's Vehicle. If one abides in it, all Mahayana Dharmas will appear, and that is the samadhi in which the Mahayana appears. Wherever all merits are perfectly accomplished or accumulated, that is the samadhi of accomplishing merit. The King of Samadhis, like a good protector of the world, is the master of all samadhis. If one possesses it, one will visibly see the Buddhas of the present in the ten directions. Heroic Progress is the best of all samadhis, just as a brave general among soldiers is able to destroy the hordes of demons. Because there are countless varieties of such samadhis (2). Through the wisdom that integrates all dharmas or focuses on the general, one integrates all dharmas in suchness, because they are inseparable from it, just as a small son gives birth to a large son, the former son gives birth to the latter son, or a small son gives birth to a large son. Because in the Alaya consciousness there are coarse seeds of afflictions, and the subtle antidote wisdom that focuses on suchness removes them (3). Abiding in the bliss of meditation, and without degenerating from it, one is able to willingly take birth wherever one desires (4). Through the merits of samadhi, one can directly realize unobstructed supernormal knowledge in all world realms, and thereby shake and move the world realms, cause flames and the like to burn, and pervade everywhere with body and light, and even show the formation, duration, destruction, and emptiness of the world realms, transform earth and the like into water and other elements, go to multiple world realms in an instant, and gather many world realms into a single atom.

ྟེན་གྱི་ཁམས་མང་པོ་རྡུལ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པའམ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང་། རང་གི་ལུས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ཐམས་ཅད་འཇུག་པའམ་རང་གི་ལུས་ལ་འཇོག་པ་དང་། འདུལ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་གཟུགས་དང་འདྲ་བར་སྐལ་བ་མཉམ་པས་དེའི་གན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། མངོན་པའམ་སྣང་བར་བྱེད་ཅིང་མི་མངོན་པར་མི་སྣང་བར་ཡང་བྱེད་པ་དང་། བདུད་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་བ་སོགས་དབང་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་དང་། གཞན་གྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་རབ་ཏུ་འཇོམས་ 12-15-52b པ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་སྤོབས་པ་སྦྱིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་བརྗེད་ངས་ལ་དྲན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཅན་ལ་བདེ་བ་སྦྱིན་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཆོས་ཉན་པར་དགུག་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་གཏོང་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང་སྟེ་ཉན་ཐོས་ལ་མེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དེ་དག་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་བཅུ་མངོན་པར་སྒྲུབ༥་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་བཅུ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཁས་བླང་བར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ནི་བདག་གི་བདེ་བ་ལ་རེ་བ་མེད་པའི་གཞན་དོན་བྱེད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་ལྡོག་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་མི་ཕྱོགས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དེ་ལས་ཡིད་ཕྱིར་མི་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་མ་སོགས་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། རྩེ་ཕྱིར་མིག་བསླང་ནས་རྐང་པས་འདྲིལ་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལས་སོ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི། གནོད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་གོས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་མི་གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི། དེའི་དོན་མངོན་པར་རྟོགས་པའམ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པར་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་དུས་ན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཉིད་དང་། ཟབ་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 12-15-53a ཁོང་དུ་ཆུད་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་ཏེ་གསུང་བ་ཟབ་མོ་ལ་ཡིད་མི་གོལ་བར་དེའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འབྱེད་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་ནི། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བས་མི་འབྱེད་ན་ཡང་དེས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་མི་འབྱེད་པར་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱོར་བར་དཀའ་

【現代漢語翻譯】以眾多世界充滿或擴充套件一個微塵，將所有色身納入自身或安住于自身，爲了調伏，以與彼等形貌相似的等同因緣前往彼等處，顯現或示現，亦能隱沒而不顯現，將魔轉化為佛陀等，自在地行事，以威力壓倒並徹底摧毀他人的神通，給予無畏者以無畏，同樣地，給予失念者以正念，給予受苦者以安樂，爲了引導菩薩聽聞佛法等，示現放出光芒的神通，並證得這些聲聞所不具備的偉大神通。菩薩爲了證得所有精進的總集——十種難行，而精進修行。這十種難行如下：承諾難行：發願成就偉大的菩提，爲了無有自利之心而利益他人，故而承諾。不退難行：不被輪迴的痛苦所阻退。不捨難行：對於所有眾生的邪行，不捨棄應調伏的眾生。對於那些如母親等行邪行者，以及如以腳纏繞眼睛向上看者等。現前難行：對於有害眾生的一切利益之事，勇於現前。不染難行：生於世間而不為世間八法所染。信解難行：在尚未證悟或通達其義時，于信行位，也對大乘的廣博與甚深的一切教法生起信解。證悟難行：證悟人無我和法無我。通達難行：對於如來甚深的密意，不疑惑，並通達其義。不分離而無煩惱難行：不捨棄輪迴，雖不分離，卻不被輪迴所染污，故不分離，而是二者同時兼顧。難合之行

【English Translation】 Filling or expanding a single atom with many realms, incorporating all forms into oneself or abiding in oneself, going to those places with equal causes similar to their forms in order to tame, manifesting or appearing, and also making disappearances invisible, transforming demons into Buddhas, etc., acting freely, overpowering and completely destroying the magical powers of others, giving fearlessness to the fearless, similarly, giving mindfulness to the forgetful, giving happiness to the suffering, manifesting great magical powers of emitting light rays in order to guide Bodhisattvas to listen to the Dharma, and attaining those great magical powers that Sravakas do not possess. Bodhisattvas practice diligently in order to attain the collection of all austerities—the ten difficult practices. These ten difficult practices are as follows: Difficult to Promise Practice: Vowing to attain great Bodhi, promising to benefit others without hope for one's own benefit. Difficult to Retreat Practice: Not being deterred by the sufferings of Samsara. Difficult to Abandon Practice: Not abandoning the beings to be tamed by the evil deeds of all sentient beings. For those who do evil deeds such as mothers, etc., and those who look up with their eyes wrapped around their feet. Difficult to Appear Practice: Being brave to appear for all beneficial things for harmful beings. Difficult to be Untainted Practice: Being born in the world but not being tainted by the eight worldly Dharmas. Difficult to Believe Practice: Even in the stage of faith practice, without realizing or understanding its meaning, generating faith in all the vastness and profundity of the Mahayana teachings. Difficult to Realize Practice: Realizing the selflessness of person and the selflessness of phenomena. Difficult to Comprehend Practice: Without doubting the profound intentions of the Tathagatas, and comprehending its meaning. Difficult to Not Separate and be Without Afflictions Practice: Not abandoning Samsara, although not separating, not being contaminated by Samsara, therefore not separating, but taking care of both at the same time. Difficult to Combine Practice

བ་སྤྱོད་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་རང་དོན་རྫོགས་ཀྱང་འཁོར་བའི་མཐའི་བར་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་མཛད་པ་དག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོང་དུ་ཆུད་པར་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་བྱང་སེམས་དེ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཞེ་ན། དཔེར་ན་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྦྱིན་ཕོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པས་སུས་སུ་ལ་སྦྱིན་པར་མ་དམིགས་པས་སམ་བདག་གཞན་མཉམ་པར་རྟོགས་པས་གཞན་སུ་ལའང་བྱིན་པར་མི་རྟོག་པར་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་དགོངས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ཅུང་ཟད་མི་སྦྱིན་ལ་དེ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱིན་པ་བྱ་བ་ཚད་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་གོ། ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདག་དང་ཉེ་དུ་ལ་སྦྱིན་ནམ་སྙམ་དུ་སྦྱིན་སོགས་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདོད་པར་མི་བྱེད་པའོ་ཞེས་བཀག་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་པ་སྟེ་མྱང་འདས་དང་གཞན་ཕན་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་མོས་པར་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དད་པས་མི་འགྲོ་བའོ་དེ་ནི་ལུང་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པར་ 12-15-53b སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ནས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་མཇུག་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པས་ཆེད་དུ་བདག་སྦྱིན་པར་འཇུག་པར་འབད་མི་དགོས་པས་བདག་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་གཞན་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ལན་འགའ་ཙམ་དུ་བྱེད་པའི་སྦྱིན་པ་ཅི་ཡང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་པའོ་ཞེས་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་ཆེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གཡེང་བས་གཡོ་བའི་སྦྱིན་པ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་གྱུར་པའོ་སངས་རྒྱས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་སྦྱིན་པའམ་སྦྱིན་པ་མི་དམིགས་པར་ཡང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་དག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སེར་སྣ་རྩད་ནས་འབྱུང་བར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མཐའ་ཉན་ཐོས་ལྟར་ཞི་བར་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལ་མི་གནས་པར་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་བདག་པོ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེར་སྣ་སོགས་ཀྱིས་དབང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་མི་ཟད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མི་ཟད་པ་ལ་མྱང་འདས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པར་གྱུར་པའོ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་ནས་དེ་ཙམ་ལ་མི་གནས་གྱི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་བདེ་སྦྱིན་པའོ། །སྦྱིན

【現代漢語翻譯】行持是為了將自己與那些安住於從一切障礙中解脫出來的諸佛相結合，他們為了圓滿自身利益，直至輪迴的盡頭，自然而然地成辦一切眾生的利益。如果菩薩們難以理解諸佛所說的行持，那麼他們是如何理解的呢？例如，在經中問道：『菩薩如何才能成為慷慨的施予者呢？』因為不執著三輪（施者、受者、施物），不執著誰給予誰，或者因為了悟自他平等，不認為給予任何人，而是認為給予一切。如果僅僅是不施予，那麼這也包含在向十方世界一切眾生無量施予之中。如何才能渴望施予呢？如果心想是否要施予自己或親友，那麼對於所有這些施予都不會產生貪戀。』因為已經阻止了這種想法，所以不會有貪戀，而是以涅槃、利他和無實有為目標。如何才能對施予感到欣喜呢？如果僅僅因為信仰如來而不去施予，這不是依賴於教理，而是通過各自的自覺智慧來了悟法性後才施予。如何才能完成施予呢？如果不是自發地進入施予，不需要刻意努力讓自己進入施予，那麼就不會強迫自己進入施予。這意味著自性本身就在施予，這是勸請他人進入施予的措辭。如何才能對施予感到極度歡喜呢？如果僅僅是偶爾為之的施予，什麼也不施予，那麼就應該恆常施予。如何才能使施予變得偉大呢？如果因為散亂而動搖的施予，會變成毫無意義的想法。從佛陀開始，安住於禪定中施予，或者不執著施予。如何才能使施予清淨呢？如果從根源上斷除慳吝。如何才能使施予達到圓滿呢？如果不住於僅僅像聲聞那樣趨向寂滅的邊際。如何才能成為施予的主人呢？如果不是被與施予不相符的慳吝等所控制。如何才能使施予永不耗盡呢？如果不住於耗盡的涅槃邊際。在獲得圓滿的究竟佛果後，不住於此，而是通過化身來給予他人利益和安樂。施予…… 行持是為了將自己與那些安住於從一切障礙中解脫出來的諸佛相結合，他們為了圓滿自身利益，直至輪迴的盡頭，自然而然地成辦一切眾生的利益。如果菩薩們難以理解諸佛所說的行持，那麼他們是如何理解的呢？例如，在經中問道：『菩薩如何才能成為慷慨的施予者呢？』因為不執著三輪（施者、受者、施物），不執著誰給予誰，或者因為了悟自他平等，不認為給予任何人，而是認為給予一切。如果僅僅是不施予，那麼這也包含在向十方世界一切眾生無量施予之中。如何才能渴望施予呢？如果心想是否要施予自己或親友，那麼對於所有這些施予都不會產生貪戀。』因為已經阻止了這種想法，所以不會有貪戀，而是以涅槃、利他和無實有為目標。如何才能對施予感到欣喜呢？如果僅僅因為信仰如來而不去施予，這不是依賴於教理，而是通過各自的自覺智慧來了悟法性後才施予。如何才能完成施予呢？如果不是自發地進入施予，不需要刻意努力讓自己進入施予，那麼就不會強迫自己進入施予。這意味著自性本身就在施予，這是勸請他人進入施予的措辭。如何才能對施予感到極度歡喜呢？如果僅僅是偶爾為之的施予，什麼也不施予，那麼就應該恆常施予。如何才能使施予變得偉大呢？如果因為散亂而動搖的施予，會變成毫無意義的想法。從佛陀開始，安住於禪定中施予，或者不執著施予。如何才能使施予清淨呢？如果從根源上斷除慳吝。如何才能使施予達到圓滿呢？如果不住於僅僅像聲聞那樣趨向寂滅的邊際。如何才能成為施予的主人呢？如果不是被與施予不相符的慳吝等所控制。如何才能使施予永不耗盡呢？如果不住於耗盡的涅槃邊際。在獲得圓滿的究竟佛果後，不住於此，而是通過化身來給予他人利益和安樂。施予……

【English Translation】 Practice is for the purpose of combining oneself with the Buddhas who dwell in liberation from all obscurations, who, in order to perfect their own benefit, spontaneously accomplish all the benefits of all sentient beings until the end of samsara. If Bodhisattvas find it difficult to understand the conduct spoken by the Buddhas, then how do they understand it? For example, in the sutra it is asked: 'How does a Bodhisattva become a generous giver?' Because they do not fixate on the three circles (giver, recipient, and gift), they do not fixate on who gives to whom, or because they realize the equality of self and others, they do not think of giving to anyone, but think of giving to everyone. If it is merely not giving, then this is also included in the immeasurable giving to all beings in the ten directions. How does one desire to give? If one thinks of giving to oneself or relatives, then one does not become attached to all such giving.' Because this thought has been prevented, there is no attachment, but one aims at nirvana, benefiting others, and non-existence. How does one rejoice in giving? If one does not give merely because of faith in the Tathagatas, this is not relying on doctrine, but giving after realizing the nature of reality through one's own self-aware wisdom. How does one complete giving? If one does not spontaneously enter into giving, one does not need to deliberately try to enter into giving, then one does not force oneself to enter into giving. This means that nature itself is giving, which is the wording for urging others to enter into giving. How does one become extremely delighted in giving? If it is merely an occasional giving, not giving anything, then one should give constantly. How does one make giving great? If giving is shaken by distraction, it becomes a meaningless thought. Starting from the Buddha, giving while abiding in samadhi, or not fixating on giving. How does one purify giving? If one eradicates stinginess from the root. How does one bring giving to perfection? If one does not abide in the extreme of merely tending towards peace like a Shravaka. How does one become the master of giving? If one is not controlled by stinginess, etc., which are incompatible with giving. How does one make giving inexhaustible? If one does not abide in the extreme of exhausted nirvana. After attaining the perfect ultimate Buddhahood, one does not abide in that alone, but gives benefit and happiness to others through emanations. Giving... Practice is for the purpose of combining oneself with the Buddhas who dwell in liberation from all obscurations, who, in order to perfect their own benefit, spontaneously accomplish all the benefits of all sentient beings until the end of samsara. If Bodhisattvas find it difficult to understand the conduct spoken by the Buddhas, then how do they understand it? For example, in the sutra it is asked: 'How does a Bodhisattva become a generous giver?' Because they do not fixate on the three circles (giver, recipient, and gift), they do not fixate on who gives to whom, or because they realize the equality of self and others, they do not think of giving to anyone, but think of giving to everyone. If it is merely not giving, then this is also included in the immeasurable giving to all beings in the ten directions. How does one desire to give? If one thinks of giving to oneself or relatives, then one does not become attached to all such giving.' Because this thought has been prevented, there is no attachment, but one aims at nirvana, benefiting others, and non-existence. How does one rejoice in giving? If one does not give merely because of faith in the Tathagatas, this is not relying on doctrine, but giving after realizing the nature of reality through one's own self-aware wisdom. How does one complete giving? If one does not spontaneously enter into giving, one does not need to deliberately try to enter into giving, then one does not force oneself to enter into giving. This means that nature itself is giving, which is the wording for urging others to enter into giving. How does one become extremely delighted in giving? If it is merely an occasional giving, not giving anything, then one should give constantly. How does one make giving great? If giving is shaken by distraction, it becomes a meaningless thought. Starting from the Buddha, giving while abiding in samadhi, or not fixating on giving. How does one purify giving? If one eradicates stinginess from the root. How does one bring giving to perfection? If one does not abide in the extreme of merely tending towards peace like a Shravaka. How does one become the master of giving? If one is not controlled by stinginess, etc., which are incompatible with giving. How does one make giving inexhaustible? If one does not abide in the extreme of exhausted nirvana. After attaining the perfect ultimate Buddhahood, one does not abide in that alone, but gives benefit and happiness to others through emanations. Giving...

་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་རབ་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅུང་ཟད་མི་སྲུང་བའོ་སྟེ་བདག་དང་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ 12-15-54a ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྲོག་གཅོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྲོག་ཆགས་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་བཟློག་པའོ་སྟེ་འཁོར་བའི་སྲོག་གཏན་དུ་བཅད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་མ་སྦྱིན་ལེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སུས་ཀྱང་མ་བྱིན་པར་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལེན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་འདོད་པ་ལ་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ལོག་པའོ་ཞེས་སྤྱོད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གང་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་བའི་ཆོས་བརྫུན་པ་དེ་ལ་བརྫུན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཕྲ་མ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་མཆོག་གིས་གནས་པའོ་ཞེས་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་ལོ། །ཇི་ལྟར་ན་ངག་རྩུབ་པོ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་བྱའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དག་ཏུ་འདུག་པའམ་གནས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཚིག་ཀྱལ་བ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའོ། །ཇི་ལྟར་ན་བརྣབ་སེམས་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདག་རྒྱུན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བསམ་གཏན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་མངའ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གནོད་སེམས་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སེམས་ལ་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདིས་གནོད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གང་དུས་ཐམས ཅད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འདུག་པའི་ལོག་པ་ཡང་དག་མིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའམ་ལྟ་བའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཟབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 12-15-54b ཆོས་རྣམས་ཟབ་པ་གང་ཞེ་ན། འདིར་བསྟན་པ་རྟག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་གཉེན་པོ་དག་དང་བཅས་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་བཟུང་བའམ་བདག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། གཏི་

【現代漢語翻譯】就像對待缽一樣，對於戒律等直至智慧的修行，也應根據情況如是理解。如何才能算是具有戒律呢？如果稍微不守護戒律，但因為視自己與他人平等，所以就成爲了具有他人的戒律者。如何才算是殺生呢？如果將眾生從輪迴中徹底解脫出來，那就是斷絕了輪迴的生命。如何才算是不予取用呢？如果未經任何人給予，就取用自己的一切有情。如何才算是邪淫呢？如果認為慾望是錯誤的而行事。如何才算是說妄語呢？如果說一切有為法都是虛幻的，那麼這就是說妄語。如何才算是離間語呢？如果安住于空性，以殊勝的方式安住，這就是確定的言辭。如何才算是惡語呢？如果安住在超越所知的一切智者之中。如何才算是綺語呢？如果如實地辨別一切法而說。如何才算是貪婪呢？如果爲了使自己恒常獲得無上禪定，即佛陀的心續。如何才算是具有害人之心呢？如果認為一切煩惱都是由此所害。如何才算是具有邪見呢？如果如實地見到或觀察到一切時處都存在於有情心中的不正念或邪分別。有人問：『佛法深奧』。那麼，佛法深奧在何處呢？這裡所說的常法，就是佛法，因為法身是常的。斷法就是佛法，因為斷絕了一切障礙。生法就是佛法，因為化身會顯現。所緣法就是佛法，因為能對治八萬四千種有情的行為。具有貪慾的法就是佛法，因為佛陀會攝受或承諾攝受具有貪慾的有情。同樣，具有嗔恨的法和愚癡的法也是如此。有人問：『佛法深奧』。那麼，佛法深奧在何處呢？這裡所說的常法，就是佛法，因為法身是常的。斷法就是佛法，因為斷絕了一切障礙。生法就是佛法，因為化身會顯現。所緣法就是佛法，因為能對治八萬四千種有情的行為。具有貪慾的法就是佛法，因為佛陀會攝受或承諾攝受具有貪慾的有情。同樣，具有嗔恨的法和愚癡的法也是如此。

【English Translation】 Just as with a bowl, one should understand accordingly regarding discipline and so forth, up to wisdom. How does one possess discipline? If one slightly fails to uphold discipline, but because one sees oneself as equal to others, one becomes the possessor of others' discipline. How does one commit killing? If one completely liberates beings from samsara (輪迴，saṃsāra，輪迴，cycle of existence), that is cutting off the life of samsara. How does one take what is not given? If one takes all beings as one's own without anyone giving it. How does one engage in sexual misconduct? If one acts by considering desires to be wrong. How does one speak falsehoods? If one says that all conditioned phenomena are deceptive, that is speaking falsehoods. How does one engage in divisive speech? If one abides in emptiness, abiding in a supreme manner, that is a definitive statement. How does one speak harsh words? If one abides or dwells among the all-knowing ones who are beyond the knowable. How does one speak frivolous words? If one speaks by accurately distinguishing all phenomena. How does one possess covetousness? If one constantly strives to attain the unsurpassed samadhi (禪定，samādhi，三摩地，concentration) that is possessed in the mindstream of the Buddha. How does one possess a mind of harmful intent? If one thinks that all afflictions are harmed by this. How does one possess wrong views? If one sees or observes as it is the incorrect thought or wrong conception that dwells in all beings at all times. Someone asks: 'The Buddha's teachings are profound.' Where are the Buddha's teachings profound? The permanent dharmas (法，dharma，達磨，teachings) spoken of here are the Buddha's teachings, because the Dharmakaya (法身，dharmakāya，法身，body of truth) is permanent. The cutting dharmas are the Buddha's teachings, because all obscurations are cut off. The arising dharmas are the Buddha's teachings, because the Nirmanakaya (化身，nirmāṇakāya，化身，emanation body) arises. The object-oriented dharmas are the Buddha's teachings, because they are aimed at the antidotes to the eighty-four thousand behaviors of sentient beings. The dharmas associated with attachment are the Buddha's teachings, because the Buddha takes or promises to take sentient beings with attachment as his own. Similarly, the dharmas associated with hatred and the dharmas associated with ignorance are also the Buddha's teachings. Someone asks: 'The Buddha's teachings are profound.' Where are the Buddha's teachings profound? The permanent dharmas spoken of here are the Buddha's teachings, because the Dharmakaya is permanent. The cutting dharmas are the Buddha's teachings, because all obscurations are cut off. The arising dharmas are the Buddha's teachings, because the Nirmanakaya arises. The object-oriented dharmas are the Buddha's teachings, because they are aimed at the antidotes to the eighty-four thousand behaviors of sentient beings. The dharmas associated with attachment are the Buddha's teachings, because the Buddha takes or promises to take sentient beings with attachment as his own. Similarly, the dharmas associated with hatred and the dharmas associated with ignorance are also the Buddha's teachings.

མུག་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །མི་གོས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། རྣམ་པར་དག་པར་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་གོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་གོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཟབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྟོན་པ་པོས་བཞག་སླ་སྟེ། དོན་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། གཞན་དག་ལ་ཡང་བཤད་སླ་བས་དེས་གཟུང་སླའོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་བཟུང་བས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སླ། 12-15-55a ཚོགས་རྫོགས་པས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་ལ་དགོངས་ཟབ་མངའ་བར་ཆེ་བ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ། ཆོས་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །མཐོང་ཆོས་བདེར་གནས་ཐོབ་སྟེ་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབེལ་གཏམ་གྱིས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་ན་མཁས་པའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བས་འདི་བཅུའོ་གསུངས། དེའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་། ཕ་དང་མ་ནི་གསོད་བྱས་ཤིང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ༦་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་།སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བལྟའོ། ། 第八慧學殊勝 ཏིང་འཛིན་མེད་ན་དེ་བཞིན་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ་ཉན་ཐོས་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས། བརྒྱད་པ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས༡་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། གནས༢་དང་། གཞི་དང༣་། དམིགས་༤པ་དང་། རྣམ་པ༥་དང་། བརྒལ་བའི་ལན་༦དང་། རྟེན༧་དང་། གྲོགས༨་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ༩་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པ༡༠་དང་། ངེས་པར་འབྱུང༡༡་བ་དང་། མཐར་ཐུག་པར༡༢་འགྲོ་བ་དང་། སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང༡༣་བ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ༡༤་དང་། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་ཕན༡༥་ཡོན་དང་། དེ་གསུམ་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ༡༦་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་དཔེ་དང་༡༧། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་༡༨པ་དང་། ཟབ༡༩་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བལྟ་ 12-15-55b བར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་ལྔས་རྣམ་པར་སྤང་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་གཉིད་ལོག་པར་རོ་བ་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ད

【現代漢語翻譯】那些包含污垢的法和凡夫的法，也應被視為佛法。不被沾染的法是佛法，因為在完全清凈的真如（tathata，如是）中，一切障礙都無法沾染它。沒有被沾染的法是佛法，因為即使生於世間，也不會被世間的法所沾染。因此，佛法被稱為深奧。佛說完了。領會佛陀意圖后，其結果或必要性是什麼呢？導師容易確立，因為意義完全包含其中。對於其他人也容易解釋，因此容易理解。因此，通過掌握教義，容易圓滿積累。通過圓滿積累，就能證悟法性（dharmata，法界）。認識到佛陀具有深刻的智慧，從而獲得信心。對於法和僧伽（sangha，僧團）也是如此。獲得現法樂住（dṛṣṭadharma-sukhavihāra，現世安樂），是爲了證悟它。通過雄辯的談論，在智者面前也能被列為智者之列，因此佛陀說了這十點。因此，在聲聞乘（śrāvakayāna，小乘）中也說：『殺父殺母』等等。爲了修習波羅蜜多（pāramitā，到彼岸），並依此成熟眾生，清凈佛土（buddhakṣetra，佛剎），以及成就一切佛法，應觀察菩薩（bodhisattva，菩薩）的禪定（dhyāna，禪那）之業的種種差別。第八慧學殊勝如果沒有禪定，就無法像聲聞那樣行事，如是宣說，從而顯示了殊勝的心之差別。那麼，如何觀察第八殊勝的智慧之差別呢？應從不分別智（nirvikalpa-jñāna，無分別智）的自性、處所、基礎、所緣、行相、辯駁之答、所依、助伴、異熟、等流因、決定生、究竟去處、從結合而生、不分別、后得智（pṛṣṭhalabdha-jñāna，后得智）這三者的利益、這三者的種種差別、不分別和后得智的比喻、任運成就之事業的成辦、以及甚深性等方面來觀察，不分別智是不分別智是殊勝智慧的差別。其中，以五種方式斷除，是不分別智的自性，如不作意（amanasikara，不作意）和睡眠一樣完全斷除。

【English Translation】 Those dharmas (phenomena, teachings) that include defilements and the dharmas of ordinary beings should also be regarded as Buddha-dharmas. The dharmas that are not defiled are the Buddha-dharmas, because in the perfectly pure Suchness (tathata), all obscurations cannot defile it. The dharmas that are without near defilement are the Buddha-dharmas, because even though born in the world, they are not defiled by the dharmas of the world. Therefore, the Buddha-dharmas are called profound. Thus, it was said. What is the result or necessity of understanding the Buddha's intention? The Teacher easily establishes it, because the meaning is completely contained within it. It is also easy to explain to others, so it is easy to grasp. Therefore, by grasping the teachings, it is easy to perfect the accumulations. By perfecting the accumulations, one realizes the nature of reality (dharmata). Having realized that the Buddha possesses profound wisdom, gain faith. It is the same for the Dharma and the Sangha. Obtaining the blissful abiding in the present life (dṛṣṭadharma-sukhavihāra), is for the sake of realizing it. Through eloquent speech, one is counted among the wise in the presence of the wise, therefore the Buddha spoke these ten points. Therefore, in the Hearer's Vehicle (śrāvakayāna) it is also said: 'Having killed father and mother,' and so forth. In order to practice the perfections (pāramitā), and based on that, to mature beings, purify the Buddha-fields (buddhakṣetra), and accomplish all the Buddha-dharmas, one should observe the divisions of the activities of the bodhisattvas' concentrations (dhyāna). The Excellence of the Eighth Wisdom Without concentration, one cannot act like a Hearer, it is said, thus showing the distinction of superior mind. How then should one view the distinction of the eighth superior wisdom? One should view the non-conceptual wisdom (nirvikalpa-jñāna) in terms of its nature, location, basis, object, aspect, the answer to refutation, support, companion, maturation, cause similar to itself, definite emergence, ultimate destination, arising from union, non-conceptualization, the benefits of the three kinds of wisdom gained after that (pṛṣṭhalabdha-jñāna), the divisions of those three, the examples of non-conceptualization and what is gained after that, the accomplishment of spontaneously accomplished activities, and also in terms of profundity, the non-conceptual wisdom is the distinction of superior wisdom. Therein, the abandonment in five ways is called the nature of non-conceptual wisdom, like the complete abandonment of non-attention (amanasikara) and falling asleep.

ང་། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆོད་སོ་སྐྱེའི་སེམས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱང་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐལ་བས་དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་བ་སྟེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་ཉེ་བར་ཞི་བ་འགོག་སྙོམས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་། སེམས་ལས་བྱུང་བ་མེད་པར་ནི། །སེམས་ནི་ནམས་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། །ཉི་མ་དང་ནི་འོད་ཟེར་བཞིན། །དེ་དག་ཉིད་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་། །ཞེས་བཤད། སེམས་མེད་པ་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་མི་རྟོག་གོ་སྙམ་དུ་བཀྲ་བར་འཛིན་པ་ཉིད་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་འདི་ལྔ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ངོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་མི་ནུས་པས་དགག་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །འདི་སྐབས་སུ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་དངོས་གཞི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རང་ཉིད་དོ། །དེའི་འབྲས་བུ་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའོ། །དེ་གསུམ་ཀར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མིང་འཇུག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་དང་པོ་སྦྱོར་བྱུང་དེ་དེ་ལས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བས། འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའང་རུང་ལ། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དངོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཅིང་། དེ་འདྲེན་པར་བྱེད་པའོ། །ནང་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི། མི་རྟོག་པ་ 12-15-56a ཉིད་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས་པའོ། །གང་དེ་ལ་གནས་པའི་ཤེས་རབ་ནི། རྗེས་ཐོབ་སྟེ་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་གསུམ་པའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བ་དེའི་རྒྱུ་སྟེ། དེའི་འབྲས་བུ་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་པས། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་བསྒྲུབ་ན་གཞན་གཉིས་ཀ་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་སོགས་བརྗོད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཆོས་གང་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅེས་བརྒལ་བ་ལ་ལན་ནི། སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་དེ། དོན་དུ། རྣམ་བརྟགས་དེ་ལས་གཞན་དུ་མིན། །སྦྱོར་ལས་བྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བས་ན། །དོན་དེ་སྦྱོར་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །ཡི་གེ་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བས་མིག་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་བརྗོད་པའི་དོན་ནི། མིག་དབང་དེ། རྣམ་པར་བརྟགས་བྱ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་གང་གིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པ་མེད་པར་བརྗོད་ཅེས་བྱ་ལ། ཤེས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗོད་བྱེད་ལ་མ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་བྱ་ཡོ

【現代漢語翻譯】因此，如果將有分別和有伺察的二禪及以上凡夫的心，乃至聲聞的心也歸為無分別智，那就太過分了，所以要遠遠超越這些，即完全斷除。並且，要完全斷除滅盡定，即斷除想和受的寂止。因為沒有心所法，所以：『沒有心所法，心就不會生起，就像太陽和光芒，它們總是同時生起。』就像這樣說的，要完全斷除沒有心，就像斷除色法的自性一樣。認為僅僅如此就是無分別，並執著於此，這本身就是分別，所以要完全斷除。因此，要知道無分別智就是要完全斷除這五種情況。由於無法通過建立其自性的方式來指示它，所以通過否定的方式來指示。在此，對於無分別智，普遍尋求的無分別是從加行中產生的。它的真實果是無分別本身。它的果是從隨得中獲得的。這三者都使用『無分別』這個名稱，是因為從智慧的角度來看，第一個加行生起的殊勝智慧，能從中產生無分別智，所以可以將果的名稱施加於因，或者說它與真實的無分別智和隨得相一致，並且能引導至此。內在各自證知的自性智慧是無分別本身，這是第二殊勝智慧。安住於此的智慧是隨得，即第三殊勝智慧。無分別本身是所要證實的，普遍尋求是它的因，它的果就是無分別本身。由於果，即無分別智，成爲了隨得的因，因此，如果能證實無分別智，那麼其他兩者也會實現，所以要闡述無分別智的自性等。如果一切法都不可言說，那麼對什麼法進行分別呢？對此的回答是：從加行中產生的自性，實際上與所分別的並非不同。如果問加行生起是怎樣的，回答是：通過文字的相互組合，意義是從組合中產生的。通過文字的相互組合，說出『眼睛』這個名稱，眼睛的官能就是所分別的對象。如果說已經闡述了一切法都不可言說，那麼這是如何實現的呢？回答是：說不可說，而不是說知識不運作，因為沒有傾向於能說之物，所說之物也是如此。

【English Translation】 Therefore, if the mind of ordinary beings from the second dhyana (meditative absorption) with vitarka (conceptual thought) and vicara (discernment) upwards, and even the mind of a Shravaka (listener, disciple) are also considered as non-conceptual wisdom, then it would be too much. Therefore, one must go far beyond these, that is, completely abandon them. And, one must completely abandon nirodha-samapatti (cessation attainment), which is the pacification of perception and feeling, that is, completely abandon cessation. Because there are no mental factors, therefore: 'Without mental factors, the mind does not arise, just like the sun and its rays, they always arise together.' As it is said, one must completely abandon the absence of mind, just like abandoning the nature of form. Thinking that merely this is non-conceptual and clinging to it, is itself conceptualization, so it must be completely abandoned. Therefore, one should know that non-conceptual wisdom is to completely abandon these five situations. Since it is not possible to indicate it by establishing its own nature, it is indicated by way of negation. Here, regarding non-conceptual wisdom, the non-conceptual that is universally sought arises from application (yoga). Its actual result is non-conceptual itself. Its result is obtained from subsequent attainment. The name 'non-conceptual' is applied to all three because, from the perspective of wisdom, the first superior wisdom arising from application can generate non-conceptual wisdom, so the name of the result can be applied to the cause, or it is consistent with the actual non-conceptual wisdom and subsequent attainment, and it leads to it. The wisdom of the self-cognizing nature of inner individual awareness is non-conceptual itself, this is the second superior wisdom. The wisdom that abides in this is subsequent attainment, that is, the third superior wisdom. Non-conceptual itself is what is to be proven, universal seeking is its cause, and its result is non-conceptual itself. Since the result, that is, non-conceptual wisdom, becomes the cause of subsequent attainment, therefore, if one can prove non-conceptual wisdom, then the other two will also be realized, so one should explain the nature of non-conceptual wisdom, etc. If all dharmas (phenomena) are inexpressible, then what dharma is being conceptualized? The answer to this is: the nature arising from application is actually not different from what is conceptualized. If one asks what the arising from application is like, the answer is: through the mutual combination of letters, meaning arises from the combination. Through the mutual combination of letters, uttering the name 'eye', the faculty of the eye is the object to be conceptualized. If it is said that it has been explained that all dharmas are inexpressible, then how is this accomplished? The answer is: saying the inexpressible, rather than saying that knowledge does not operate, because there is no inclination towards what can be said, and the same is true for what is said.

ད་ན་ཡང་དེའི་བློར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་བློར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།འགག་པའི་ཕྱིར་ན་སོགས་གསུངས་སོ། །རྗོད་བྱེད་བརྗོད་བྱ་དག་ཏུ་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་དབྱིག་གཉེན་གསུངས། བསྟན་བཅོས་མ་ཤེས་པས་བསྟན་བཅོས་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྦྱོར་བྱུང་། བསྟན་བཅོས་དེའི་ཚིག་དོན་མྱོང་བ་ལྟ་བུ་དངོས་ 12-15-56b གཞི། བསྟན་བཅོས་ཤེས་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་མྱོང་བ་ལྟ་བུ་རྗེས་ཐོབ་གསུངས་དབྱིག །རབ་དབྱེ་ལ་དཔེ་ཡི་རྣམ་གྲངས་བཞིན་བསྟན་པ་ལ་སོ་སོར་དོན་འདི་ཡིན་ཞེས་དབྱིག་གཉེན་དང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་བཤད་མི་འདུག་ཀྱང་།ལྐུགས་མ་ལྐུགས་པའི་དཔེ་ཚིག་བརྗོད་ཤེས་མི་ཤེས། རྨོངས་པས་དོན་མྱོང་ཚུལ། ལྔ་པོས་མྱོང་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཡོད་པ་དེ། གཞན་ལ་བསྟན་པ་ཡོད་མེད་ལྟའམ་དཔྱད། མཉམ་རྗེས་དཔེ་དང་པོ་སྣང་བ་ཡོད་མེད། ནམ་མཁའི་དཔེ་མཚན་མ་ཡོད་མེད་ཡིན་ནམ་དཔྱད། ནམ་མཁའི་དཔེ་ནི། ཁྱབ་པ། མ་གོས་པ། མི་རྟོག་པ། བརྟག་པར་བྱ་བ་མིན་པའོ། །དེ་བཞིན་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་པར་རོ་མཉམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ། རང་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། གཞན་གྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་མིན་པའོ། །ཤེས་པ་གསུམ་གྱི་རབ་དབྱེ་ལ། སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་གསུམ་ནི། ཁ་ཅིག་རིགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའོ། །ཁ་ཅིག་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་འཕེན་པའི་སྟོབས་ལས་འབྱུང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་ད་ལྟའི་ཚེ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གསུམ་ནི། ཆོག་ཤེས་པ་ལས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི། ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པར་བལྟ་སྟེ། ཐོས་བསམ་གང་གིས་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་ན། སོ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོག་ཤེས་འབྱུང་བ་སྟེ། འདི་ནི་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་དཔྱད་པ་རྫོགས་པས་ཆོག་ 12-15-57a ཤེས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །ཡང་གཞན་དུ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོག་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི། གང་སྲིད་རྩེར་ཕྱིན་པ་དེ་མྱ་ངན་འདས་པར་འཛིན་ཀྱང་དེ་ལས་ཕ་རོལ་ན་རྟོགས་བྱ་གཞན་མེད་པར་དེ་ཆོག་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི། མི་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བཞི་དང་རྟག་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་མི་རྟོག་པ་སྟེ། གཟུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་མེད་པར་རྟོག་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །སྤྲོས་མེད་ནི། ངག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་ཚིག་གིས་བསྟན་དུ་མེད་

【現代漢語翻譯】現在，它也不會改變他的心意。如果能指會改變為所指的心意，那麼，因為止息的緣故等等被說了。《攝事品》中，世親（Vasubandhu）說：『能指和所指，因此無法言說。』就像不瞭解論典卻想要論典一樣，這是由結合而產生的。就像體驗論典的詞義一樣，這是真實的基礎。就像通過了解論典來體驗論典的詞義一樣，世親說這是后得。在詳細區分時，就像用比喻的各種類別來展示一樣，世親和自性皆空（Nihsvabhavata）並沒有分別說明『這就是這個意思』。啞巴是否知道或不知道用啞巴的比喻來表達詞語？愚昧者體驗事物的方式。通過五種感官體驗事物時存在分別念，這就像觀察或思考是否能向他人展示。等持和后得的比喻，首先是否存在顯現？天空的比喻，是否存在特徵？天空的比喻是：遍在、不染污、不分別、不可考察。同樣，不分別的智慧也以空性遍及一切法，使一切法平等一味，不被一切法染污，自身不分別，不被他人考察。在區分三種智慧時，結合的區分有三種：有些人從種性的力量中產生不分別的智慧。有些人從前世習慣的力量中產生。有些人從今生習慣的士夫作用的因中產生。不分別智慧的區分有三種：從知足中產生的不分別，可以被視為是從聽聞和思維中產生的究竟。通過聽聞和思維如何達到究竟呢？對於安住于凡夫地的菩薩來說，會產生知足，因為他們會完整地思考『這就是這麼多』，所以會產生知足的不分別。另外，世俗的知足的不分別是指，無論達到什麼存在的頂端，都認為那是涅槃，並且認為除此之外沒有其他需要證悟的，從而產生知足。即使沒有顛倒，聲聞（Sravaka）們的智慧也是如此，因為他們對無常等四種不顛倒和常等四種顛倒不分別。因為沒有戲論而產生的不分別是菩薩的不分別，因為他們證悟從色蘊到菩提之間的一切法都沒有戲論。沒有戲論是指：超越語言的範疇，無法用言語表達。 Now, it will not change his mind. If the signifier changes to the signified mind, then, because of cessation, etc., it was said. In the Compendium of Topics, Vasubandhu said, 'Signifier and signified, therefore, cannot be spoken.' It is like wanting a treatise without knowing it, which arises from combination. It is like experiencing the meaning of the treatise, which is the real basis. It is like experiencing the meaning of the treatise through knowing it, which Vasubandhu said is subsequent attainment. In detailed differentiation, just as showing with various categories of metaphors, Vasubandhu and Nihsvabhavata do not separately explain 'This is this meaning.' Does a mute know or not know how to express words with the metaphor of a mute? How the ignorant experience things. When experiencing things with the five senses, there is conceptualization, which is like observing or contemplating whether it can be shown to others. The metaphor of equipoise and subsequent attainment, does appearance exist first? The metaphor of space, does a sign exist? The metaphor of space is: pervasive, unpolluted, non-conceptual, and not to be investigated. Likewise, non-conceptual wisdom also pervades all dharmas with emptiness, making all dharmas equal in taste, unpolluted by all dharmas, not conceptualizing itself, and not to be investigated by others. In differentiating the three wisdoms, there are three differentiations of combination: Some arise from the power of lineage, the non-conceptual wisdom. Some arise from the power of the momentum of habituation in previous lives. Some arise from the cause of the agent of habituation in this life. There are three differentiations of non-conceptual wisdom: Non-conceptual arising from contentment can be regarded as the culmination of arising from hearing and thinking. How does hearing and thinking reach culmination? For a Bodhisattva abiding in the state of an ordinary being, contentment arises because they completely contemplate 'This is just this much,' so non-conceptual of contentment arises. Also, the non-conceptual of worldly contentment refers to whatever reaches the peak of existence, they consider that to be Nirvana, and there is no other to be realized beyond that, so contentment arises. Even if it is not inverted, it is the same for the Sravakas, because they do not conceptualize the four non-inverted such as impermanence and the four inverted such as permanence. Non-conceptual arising from non-elaboration is the non-conceptual of Bodhisattvas, because they realize all dharmas from form to enlightenment without elaboration. Non-elaboration means: transcending the realm of speech, so it cannot be shown with words.

【English Translation】 Now, it will not change his mind. If the signifier changes to the signified mind, then, because of cessation, etc., it was said. In the Compendium of Topics, Vasubandhu (世親) said, 'Signifier and signified, therefore, cannot be spoken.' It is like wanting a treatise without knowing it, which arises from combination. It is like experiencing the meaning of the treatise, which is the real basis. It is like experiencing the meaning of the treatise through knowing it, which Vasubandhu said is subsequent attainment. In detailed differentiation, just as showing with various categories of metaphors, Vasubandhu and Nihsvabhavata (自性皆空) do not separately explain 'This is this meaning.' Does a mute know or not know how to express words with the metaphor of a mute? How the ignorant experience things. When experiencing things with the five senses, there is conceptualization, which is like observing or contemplating whether it can be shown to others. The metaphor of equipoise and subsequent attainment, does appearance exist first? The metaphor of space, does a sign exist? The metaphor of space is: pervasive, unpolluted, non-conceptual, and not to be investigated. Likewise, non-conceptual wisdom also pervades all dharmas with emptiness, making all dharmas equal in taste, unpolluted by all dharmas, not conceptualizing itself, and not to be investigated by others. In differentiating the three wisdoms, there are three differentiations of combination: Some arise from the power of lineage, the non-conceptual wisdom. Some arise from the power of the momentum of habituation in previous lives. Some arise from the cause of the agent of habituation in this life. There are three differentiations of non-conceptual wisdom: Non-conceptual arising from contentment can be regarded as the culmination of arising from hearing and thinking. How does hearing and thinking reach culmination? For a Bodhisattva (菩薩) abiding in the state of an ordinary being, contentment arises because they completely contemplate 'This is just this much,' so non-conceptual of contentment arises. Also, the non-conceptual of worldly contentment refers to whatever reaches the peak of existence, they consider that to be Nirvana (涅槃), and there is no other to be realized beyond that, so contentment arises. Even if it is not inverted, it is the same for the Sravakas (聲聞), because they do not conceptualize the four non-inverted such as impermanence and the four inverted such as permanence. Non-conceptual arising from non-elaboration is the non-conceptual of Bodhisattvas, because they realize all dharmas from form to enlightenment without elaboration. Non-elaboration means: transcending the realm of speech, so it cannot be shown with words.

པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་དེ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད༡། །རྣམ་པ་ལྔ་ནི་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། །ཡང་དག་དོན་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་བཀྲར་འཛིན་མེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་གནས༢། །གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་སེམས་མིན་པའི་སེམས་ནི་ཁོ་ན་སྟེ།ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་དོན་ལ་མི་སེམས་པའི་རྒྱུས་བྱུང་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་གཞི༣། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་གནས་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི། །ཡིད་ལ་ 12-15-57b བྱེད་དེ་ནི་དངོས་པོའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་དམིགས་པ་ནི༤། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་བརྟགས་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །མིང་གཞན་བདག་མེད་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་དེ། ༧ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྣམ༥་པ་ནི། །དེས་ཤེས་བྱ་དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ། །མིག་ཤེས་ཀྱིས་སྔོན་པོ་མཐོང་ན་སྔོ་སྣང་དང་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བརྟག་བྱའི་དོན་མེད་ན་འདི་ལྟར་དེའི་དམིགས་རྣམས་བསྟན་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ༧ །འདི་ཚིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས༦་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་དེ། །བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་འཇུག་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་དོན་ཉིད་མིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་རྗོད་བྱེད་ཡི་གེ་ཕན་ཚུན་སྦྱོར་བས་ན། །དེ་ལྟར་བརྗོད་བྱའི་དོན་དེ་སྦྱོར་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཀྱང་། །དེ་འདྲའི་བརྗོད་པ་མེད་པར་བརྗོད་བྱ་དམིགས་མེད་ལ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྗོད་པ་རྣ་དབང་ལ་བརྟེན་པའི་རྣ་ཤེས་དང་བརྗོད་བྱ་ཡིད་དབང་ལ་བརྟེན་པའི་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་དགོས་པས། མིང་དང་དོན་ནི་མཚན་ཉིད་མི་གཅིག་པས་འགལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ལ་མིན་ཏེ་སྐྱོན་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གནས་སོ། །མདོར་ན་བརྗོད་པའི་ཚིག་དེས་སྒྲོ་འདོགས་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ལ་བློ་སྐྱེད་ཀྱིས་སྒྲ་དོན་ངོ་བོས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ནི་གནད་དོ ། ༧ །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡི་རྗེས་ལ། །ཐོབ་པ་སྤྱོད་པའི་རྟེན་༧ ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ 12-15-58a སྤྱོད་པ་དེ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་འཕེལ་པར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས

【現代漢語翻譯】並且，由於它超越了世俗知識的範疇，因此無法被世俗知識所瞭解。關於無分別智的分類，如前所述，以下偈頌是菩薩們所能理解的：菩薩們了知，無分別之自性1，五種相皆已斷除，雖于真實義有所知，然無執著。菩薩們了知，無分別之境界2，非是能取所取之心，乃是唯一之心，由不思有無等戲論之義而生。菩薩們了知，無分別之所依3，乃是聽聞無相之法所熏習之習氣，與作意及意的言說相應，此作意能如理趣入事物之真實義。菩薩們了知，無分別之所緣4，諸法皆離遍計，不可言說，雖有異名如無我、真如等，然皆是彼。菩薩們了知，無分別之相5，以其所知之真如為所緣，如眼識見青色，青色之顯現與識無有差別，如是，智慧與真如亦無差別，是故一切相皆不可得。若無所應觀察之義，如是宣說其所緣又有何用？此乃是從言辭組合中產生之自性，爲了趣入不可言說之境，故分別念並非彼之外的意義。如同言說之文字相互組合，所說之義亦從組合而生，然若無如是言說，則于無所說、無所緣之境，亦無從生起如何了知之智慧。又，言說需依賴耳根之耳識，所說之義需依賴意根之意識來 ग्रहण (藏文：གཟུང་，梵文天城體：ग्रहण，梵文羅馬擬音：grahaṇa，漢語字面意思： ग्रहण)（領受），名與義之體性各異，相互矛盾，故不應以言辭來表達，否則將有過失。因此，一切義皆安住于不可言說之中。總而言之，言辭能以闡明的方式啓發對意義的理解，而聲音與意義在本質上並無關聯，此乃關鍵所在。無分別智，乃是菩薩無分別智之後，獲得並實踐之所依，因此，菩薩之行將增長殊勝功德。

【English Translation】 And, because it transcends the realm of worldly knowledge, it cannot be understood by it. Regarding the classification of non-conceptual wisdom, as previously stated, the following verses are understood by Bodhisattvas: Bodhisattvas know that the nature of non-conceptuality1, all five aspects are eliminated, and although there is knowledge of the true meaning, there is no attachment. Bodhisattvas know that the realm of non-conceptuality2, is not the mind of the grasper and the grasped, but the only mind, arising from not thinking about the meaning of elaborations such as existence and non-existence. Bodhisattvas know that the basis of non-conceptuality3, is the habituated imprints of hearing the Dharma of no-appearance, corresponding to the mind's expression and intention, this intention can enter the true meaning of things as it is. Bodhisattvas know that the object of non-conceptuality4, all dharmas are free from imputation, and cannot be spoken, although there are different names such as selflessness, suchness, etc., they are all that. Bodhisattvas know that the aspect of non-conceptuality5, takes the thusness of what is to be known as its object, just as when the eye consciousness sees blue, the appearance of blue and consciousness are not different, so wisdom and thusness are not different, therefore all appearances are unattainable. If there is no meaning to be observed, what is the use of explaining its objects in this way? This is the nature that arises from the combination of words, in order to enter the realm of the unspeakable, so conceptual thought is not the meaning other than that. Just as the words of speech combine with each other, the meaning of what is said also arises from the combination, but if there is no such speech, then in the realm of the unspoken and un-objectified, there is no way to arise the wisdom of how to know. Moreover, speech needs to rely on the ear consciousness of the ear organ, and the meaning of what is said needs to rely on the mind consciousness of the mind organ to ग्रहण (Tibetan: གཟུང་，Sanskrit Devanagari: ग्रहण，Sanskrit Romanization: grahaṇa, Chinese literal meaning: ग्रहण) (receive), the nature of name and meaning are different, contradictory to each other, so it should not be expressed in words, otherwise there will be faults. Therefore, all meanings abide in the unspeakable. In short, words can inspire the understanding of meaning in a clarifying way, and there is no essential connection between sound and meaning, this is the key. Non-conceptual wisdom is the basis for Bodhisattvas to obtain and practice after their non-conceptual wisdom, therefore, the practice of Bodhisattvas will increase superior qualities.

་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་གྲོགས༨། །ལམ་གཉིས་སུ་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ཕར་ཕྱིན་བཞི། རྟེན་གྱི་ལམ་བསམ་གཏན་དེ་དེ་ལ་བརྟེན་པས་སོ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་བོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་རྣམ་སྨིན༩་ནི། །ལོངས་སྤྲུལ་གྱི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་སུ་སྟེ། །བརྩེ་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ནི་མི་རྟོག་པ་མངོན་དུ་ཐོབ་པས་སོ། །འདིའི་བདག་རྐྱེན་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་དུ་གནས་པ་ཐོབ་ཀྱི། འདི་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་ཚུལ་གཞན་ནོ། །མི་རྟོག་པའི་དོན་དུ་སྦྱོར་བའམ་བརྩོན་པ་དེའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་སྐུའི་འཁོར་དུ་སྐྱེའོ། །མི་རྟོག་པ་ཐོབ་ན་ལོངས་སྐུའི་འཁོར་དུ་སྐྱེའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་རྒྱུ༡༠་མཐུན་ནི། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཚེ་རྣམས་སུ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གཉིས་སུ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་ནི་འགྲོ་བར་འདོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ངེས་པར་འབྱུང༡༡་བ་ནི། །ས་བཅུ་དག་ཏུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ས་དང་པོར་དེ་ཉིད་དང་པོར་ཐོབ་པ་དང་ནི་བསྒོམ་ལམ་དུ་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། ༧ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་མཐར༡༢་ཐུག་པར་འགྲོད། །དག་པའི་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་ཕྱིར་དང་། །དབང་གི་དམ་པའི་མཆོག་ནི་བཅུ་པོ་ཡང་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས༡༣་དེ་ལ། །སྦྱོར་བྱུང་ཕན་ཡོན་དད་པ་ཙམ་དང་ལྷག་པར་འདོད་པའི་མོས་པ་ཡིས། ། 12-15-58b སྡིག་པ་སྣ་ཚོགས་ཤིན་ཏུ་དྲག་རྣམས་ཀྱིས། །གོས་པ་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད། །ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ༡༤་བའི་ཕྱིར། །ས་དང་པོར་ཐོབ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་གྲུབ་དང་ལྡན་པས་ན། །ཅི་ཡིས་ཀྱང་གོས་པ་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན། ༧ །རྗེས་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམ༡༥་རྟོག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། །གོས་པ་མེད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་ན། །དེའི་རྗེས་ཐོབ་འཇིག་རྟེན་དག་ན་སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པས་རྣམ་པར་རྒྱུ་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་མི་གོས་སོ། ༧ །དེ་གསུམ་གྱི་རབ༡༦་དབྱེ། དང་པོ་མི་རྟོག་དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ལྐུགས་པས་དོན་ནི་མྱོང་འདོད་ཀྱང་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ལྟར་དང་། དངོས་གཞི་ནི། ཇི་ལྟར་ལྐུགས་པས་དོན་མྱོང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། །རྗེས་ཐོབ་ནི། མ་ལྐུགས་པས་ནི་དོན་མྱོང་བ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་འཆད་པའོ། །སྦྱོར་དངོས་རྗེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་བརྗོད

【現代漢語翻譯】由勇士們所知曉。無分別的友伴（mitra）。有兩種道路可以宣說：積聚之道，即四種波羅蜜多（pāramitā，到彼岸）；所依之道，即禪定（dhyāna），因為禪定是它們的基礎。五種波羅蜜多的自性，即其自身本質是智慧（prajñā）。由菩薩（bodhisattva）們所知曉。無分別的異熟（vipāka）是：化身佛（nirmāṇakāya）和報身佛（saṃbhogakāya）的壇城（maṇḍala），通過大悲（mahākaruṇā）的結合和無分別的顯現而獲得。以此作為增上緣（adhipati-pratyaya），可以獲得安住于佛陀眷屬之中，但這不是異熟的因，而是它的對治。因此，異熟的方式是不同的。由於致力於或努力于無分別的意義，所以會出生於化身佛的眷屬之中。如果獲得無分別，則會出生於報身佛的眷屬之中。由菩薩們所知曉。無分別的同類因（sabhāga-hetu）是：在未來的生世中，希望在那兩個佛陀的壇城中，無分別的智慧（jñāna）能夠越來越殊勝。由菩薩們所知曉。無分別的決定生起（niḥsaraṇa）是：在十地（bhūmi）中應當了知，在初地（prathamā bhūmi）首次獲得它，並且在修道（bhāvanāmārga）中成就。由菩薩們所知曉。無分別的究竟（niṣṭhā）是：因為獲得了清凈的三身（trikāya），並且也獲得了十種自在（vaśitā）中的最勝自在。對於那無分別的智慧，通過修習所生的利益，僅僅是信仰和對希求的勝解（adhimokṣa），各種極其強烈的罪業，都不能沾染它，它變得像虛空一樣。無分別的利益，即那無分別的智慧本身，爲了從煩惱障（kleśāvaraṇa）和所知障（jñeyāvaraṇa）中解脫，在初地獲得，並在佛地成就和具足，所以任何事物都不能沾染它，就像虛空一樣。后得（pratilabdha）的利益，即那無分別的智慧，因為它變得像虛空一樣，所以在後得位中，雖然在世間示現各種各樣的生，到處遊行，但永遠不會被世間的八法（aṣṭa lokadharma）所沾染。以上是這三者的差別：首先，從修習中產生的無分別，就像啞巴想要體驗事物卻無法體驗一樣；正行（dngos gzhi）是：就像啞巴體驗事物卻無法言說一樣；后得是：就像非啞巴體驗事物一樣，既能了知又能宣說。修習、正行、后得這三種智慧是可以言說的。

【English Translation】 Known by the heroes. The friend without discrimination (mitra). There are two paths to be spoken of: the path of accumulation, which is the four perfections (pāramitā); the path of reliance, which is meditation (dhyāna), because meditation is their foundation. The nature of the five perfections, that is, its own essence is wisdom (prajñā). Known by the Bodhisattvas (bodhisattva). The non-discriminating fruition (vipāka) is: the mandala (maṇḍala) of the Emanation Body Buddha (nirmāṇakāya) and the Enjoyment Body Buddha (saṃbhogakāya), obtained through the union of great compassion (mahākaruṇā) and the manifestation of non-discrimination. By making this the dominant condition (adhipati-pratyaya), one can attain dwelling in the retinue of the Buddha, but this is not the cause of fruition, but its antidote. Therefore, the manner of fruition is different. Because of striving for or endeavoring in the meaning of non-discrimination, one is born into the retinue of the Emanation Body Buddha. If one attains non-discrimination, one is born into the retinue of the Enjoyment Body Buddha. Known by the Bodhisattvas. The non-discriminating homogenous cause (sabhāga-hetu) is: in future lives, one wishes that in those two Buddha mandalas, the non-discriminating wisdom (jñāna) will become increasingly superior. Known by the Bodhisattvas. The non-discriminating definite emergence (niḥsaraṇa) is: it should be known in the ten grounds (bhūmi), and it is first obtained on the first ground (prathamā bhūmi), and it is accomplished on the path of cultivation (bhāvanāmārga). Known by the Bodhisattvas. The non-discriminating ultimate (niṣṭhā) is: because one has obtained the three pure bodies (trikāya), and also obtained the supreme of the ten powers (vaśitā). For that non-discriminating wisdom, through the benefits arising from practice, merely faith and aspiration for exceeding (adhimokṣa), Various extremely intense sins cannot stain it; it becomes like the sky. The benefit of non-discrimination, that is, that very non-discriminating wisdom, in order to be liberated from all obscurations of afflictions (kleśāvaraṇa) and knowledge (jñeyāvaraṇa), is obtained on the first ground and accomplished and endowed on the Buddha ground, so nothing can stain it, like the sky. The benefit of subsequent attainment (pratilabdha), that is, that non-discriminating wisdom, because it has become like the sky, therefore in the state of subsequent attainment, although manifesting various births in the world and wandering everywhere, it is never stained by the eight worldly dharmas (aṣṭa lokadharma). The above is the distinction between these three: first, the non-discrimination arising from practice is like a mute person wanting to experience something but not being able to experience it; the main part (dngos gzhi) is: like a mute person experiencing something but not being able to speak about it; the subsequent attainment is: like a non-mute person experiencing something, being able to both know and explain it. The three wisdoms of practice, main part, and subsequent attainment can be spoken of.

་པ་མེད་པའི་ཆ་ནས་ཡིན་ནོ། །མིང་གི་ཐ་སྙད་ལམ་བྱང་བ་རྨོངས་པས་དོན་ནི་མྱོང་བར་འདོད་པ་ལྟ་བུ་སྦྱོར་བ་དང་། །ཇི་ལྟར་རྨོངས་པས་དོན་མྱོང་ཡང་བརྗོད་མི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དངོས་གཞི་དང་། །མ་རྨོངས་པས་ནི་དོན་མྱོང་བ་ལྟར་རྗེས་ཐོབ་སྟེ། །གོང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཡང་མིག་ཤེས་སོགས་རྣམ་ཤེས་ལྔ་པོས་དོན་ནི་མྱོང་འདོད་ལྟ་བུ་སྦྱོར་བ་དང་། །ཇི་ལྟར་ལྔ་པོས་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་ཡང་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དངོས་གཞི་དང་། །ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ནི་མྱོང་བ་ལྟར་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཡང་བསྟན་བཅོས་མི་ཤེས་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་མྱོང་འདོད་དང་། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཆོས་ཚིག་དང་དོན་མྱོང་བ་དང་བསྟན་བཅོས་ཤེས་ཏེ་དེ་གཉིས་མྱོང་བའི་གོ་རིམས་ལྟར། སྦྱོར་ 12-15-59a བ་ལས་ནི་བྱུང་བ་སོགས། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །མི་རྟོག་པའི་དངོས་གཞི་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དཔེ་མི་ཞིག་མིག་ནི་བཙུམས༡༧་པ་ན་ཅི་ཡང་མི་སྣང་བ་ལྟར་དངོས་གཞི་ལ་ཡུལ་འདི་ཞེས་མཚན་མ་མི་སྣང་ངོ་། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཤེས་དེ་འདྲ། །དེ་ཉིད་མིག་ནི་ཕྱེ་བ་ན་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ལྟར། །དེ་རྗེས་ཐོབ་པའི་ཤེས་དེ་འདྲ། ༧ །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཤེས་དེ་ནི། །དམིགས་པ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ནམ་མཁའ་དེ་ཡི་ངང་ལ་གཟུགས་ནི་སྣང་བ་ལྟར། །དེ་ཡི་རྗེས་ཐོབ་ཤེས་དེ་འདྲ། ༧ །རྣམ་རྟོག་མེད་བཞིན་གཞན་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མཛད་པ་ཇི་ལྟར་ནོར་བུ༡༨་དང་ལྷའི་སིལ་སྙན་དག །རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་དགོས་འདོད་སྩོལ་བ་དང་སྒྲ་འབྱིན་པ་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་རང་གི་ལས་ལས་བྱུང་། །དེ་ལྟར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་མེད་བར། །སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ངོ་། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་གཞན་དབང་ཞེས་བྱའི་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དབང་དེ་རྣམ་རྟོག་དེར་རྟོག་པའི་ཕྱིར། དེའི་དམིགས་པ་གཞན་དབང་མིན་པ་ཞིག་ནི་མེད་དེ། གཞན་དབང་མིན་པའི་ཆོས་མེད་པས་སོ། །འདིས་མདོར་ན་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ལ་དམིགས་སམ། དེ་མིན་པའི་ཆོས་གཞན་གང་རུང་ལ་དམིགས་དགོས་ན། དང་པོ་ལྟར་ཆོས་སུ་དམིགས་པས་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་མིན་པ་གཞན་ནི་མེད་པས་དམིགས་པར་མི་རིགས་ལ། ཆོས་ལ་མ་དམིགས་ན་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ཡུལ་ལམ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པའོ། །ཡང་ཡུལ་ཅན་ལ་དཔྱད་ན་དེ་ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། མི་རྟོག་པ་མིན་ཏེ་དེས་ཤེས་བྱ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་མིན་ན་དེས་ཅི་ཞིག་ཤེས་ནས་རྣམ་ 12-15-59b པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གང་ལྟར་ཡང་མི་

【現代漢語翻譯】就無分別的方面而言。如同通過名稱的術語來理解，愚昧者想要體驗意義一樣，這是加行。如同愚昧者體驗意義卻無法表達一樣，這是正行。如同未愚昧者體驗意義一樣，這是后得。如上所述，三種智慧是可以表達的。此外，如同眼識等五種識想要體驗意義一樣，這是加行。如同五種識真實體驗意義卻沒有分別念一樣，這是正行。如同意識體驗意義一樣，這是后得。三種智慧是可以表達的。此外，如同不瞭解論典而想要體驗論典的詞義，以及體驗論典的法詞和意義，瞭解論典后體驗這兩者的順序一樣。從加行中產生等等。應當如是瞭解三種智慧。無分別的正行和后得的比喻是，如同某人閉上眼睛時什麼也看不見一樣，在正行中，不會顯現『這是此境』的相。沒有分別唸的智慧就是這樣。如同睜開眼睛時能看見一切相一樣，這是后得的智慧。沒有分別唸的智慧，因為遠離一切所緣，應當像虛空一樣去理解。如同在虛空的自性中顯現色相一樣，它的后得智慧也是如此。在沒有分別唸的情況下，自然成就利益他人的事業，如同如意寶和天樂。即使沒有分別念，也能賜予所需之物和發出聲音，這是從每個眾生各自的業力中產生的。因此，在完全沒有分別唸的情況下，佛陀的事業能夠利益眾生，帶來安樂，並以各種方式顯現。如果無分別的智慧緣取名為『他性』的分別念，那怎麼能說是無分別呢？因為他性是分別念所緣取的。沒有不是他性所緣取的對境，因為沒有不是他性的法。總而言之，如果必須緣取所知法，或者緣取不是所知法的其他任何法，如果像第一種情況一樣緣取法，就會變成分別念。因為沒有不是法的其他事物，所以不應該緣取。如果不緣取法，就不會證悟一切法的法性。這是從對境或所緣的角度進行的觀察。此外，如果從有境的角度進行觀察，那麼它是識還是非識？如果是識，那麼它就是識，而不是無分別，因為它了知所知。如果不是識，那麼它了知什麼而被稱為無分別的智慧呢？因此，無論如何都不行。

【English Translation】 In terms of non-discrimination. It is like understanding through the terminology of names, where the ignorant want to experience meaning, this is the application. It is like the ignorant experiencing meaning but not knowing how to express it, this is the main practice. It is like the non-ignorant experiencing meaning, this is the subsequent attainment. As mentioned above, the three wisdoms can be expressed. Furthermore, it is like the five consciousnesses such as eye consciousness wanting to experience meaning, this is the application. It is like the five consciousnesses actually experiencing meaning but without conceptual thought, this is the main practice. It is like mind consciousness experiencing meaning, this is the subsequent attainment. The three wisdoms can be expressed. Furthermore, it is like not understanding the treatises and wanting to experience the words and meanings of the treatises, and experiencing the Dharma words and meanings of the treatises, and understanding the treatises and then experiencing these two in sequence. From the application arises and so on. The three wisdoms should be understood in this way. The analogy for non-conceptual main practice and subsequent attainment is like when someone closes their eyes and sees nothing, in the main practice, the sign of 'this is this object' does not appear. The wisdom without conceptual thought is like that. It is like when opening the eyes and seeing all signs, this is the subsequent attainment of wisdom. The wisdom without conceptual thought, because it is devoid of all objects of focus, should be understood like space. It is like form appearing in the nature of space, its subsequent attainment of wisdom is also like that. In the absence of conceptual thought, spontaneously accomplishing the benefit of others, like the wish-fulfilling jewel and the music of the gods. Even without conceptual thought, it can grant what is needed and emit sound, which arises from each sentient being's own karma. Therefore, in complete non-conceptual thought, the Buddha's activities can benefit sentient beings, bring happiness, and appear in various ways. If non-discriminating wisdom focuses on the conceptual thought called 'other-power', how can it be said to be non-discriminating? Because other-power is what conceptual thought focuses on. There is no object that is not focused on by other-power, because there is no Dharma that is not other-power. In short, if one must focus on knowable Dharmas, or focus on any other Dharma that is not knowable, if one focuses on Dharma as in the first case, it will become conceptual thought. Because there is nothing else that is not Dharma, one should not focus on it. If one does not focus on Dharma, one will not realize the Dharmata of all Dharmas. This is the examination from the perspective of the object or focus. Furthermore, if one examines from the perspective of the subject, is it consciousness or non-consciousness? If it is consciousness, then it is consciousness, and not non-discrimination, because it knows the knowable. If it is not consciousness, then what does it know that it is called non-discriminating wisdom? Therefore, it is not possible in any way.

འཐད་དོ་སྙམ་ན། ༧ །ཟབ་མོའི་ཡོན་ཏན། གཞན་དབང་གི་ཆོས་དེ་ལ་དམིགས་པ༡༩་མ་ཡིན་དེ་ལས་གཞན་ལ་དམིགས་པ་མིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་པ་དང་མཚན་མ་འདི་ཤེས་སོ་ཞེས་པའི་ཤེས་པའང་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཤེས་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་གཟུང་བ་དང་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྱེད་པའམ་དེར་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི། །མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཡི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་བརྟག་བྱ་ཀུན་བརྟག །དབུ་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱར་མེད་པར་གང་ཕྱིར་བཞེད། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དེ་མི་རྟོག་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་ཅིས་མ་གྲོལ་ཞེ་ན། གློ་བུར་སྒྲིབ་པས་གནས་ཚུལ་མ་རྟོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོགས་སུ་བཟུང་བས་སོ། །སྦྱོང་བ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་བཞིན་མཐོང་བས་གྲོལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་དབང་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ནི་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མཚན་མ་གང་གི་རྣམ་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་། སྦྱོར་བྱུང་དང་རྗེས་ཐོབ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཕྱིར་ཤེས་པ་མེད་པའང་མིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་རིགས་དང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པ་དང་ད་ལྟར་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་སོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཆོག་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དང་། སྤྲོས་ 12-15-60a པ་མེད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། རྟོགས༡་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། རྗེས༢་སུ་དྲན་པ་དང་། རྣམ་༣པར་བཞག་པ་དང་། འདྲེས་༤པ་དང་། དཔྱོད་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ་གང་རྟོགས་པའི་དུས་ན་བདག་གིས་འདི་ལྟར་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་རྟོགས༡་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། གང་ལས་ལངས་པ་ན་བདག་གིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་དྲན་༢པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། ཕ་རོལ་ལ་བདག་གི་རྟོགས་པ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྣམ༣་པར་བཞག་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་།འདྲེས་༤པ་ལ་དཔྱོད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདྲེས་ཤིང་བཟླུམས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྟེན་གནས་གྱུར་པ་ཉིད་དང་། གནས་གྱུར་པ་ལས། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འབྱོར་བར་འགྱུར་ཏེ་ས་གསེར་དུ་བསྟན་པའམ་མོས་ན་དེར་འགྱུར་པ་ལྟ་བུ་འབྱོར༥་བ་ལ་དཔྱོད་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོ

【現代漢語翻譯】如果可以接受，那麼，甚深功德（Zab mo'i yon tan）：不執著于依他起之法（gzhan dbang gi chos），不執著于其他，不瞭解自己的本性，也不認為自己瞭解這個或那個相（mtshan ma）。那麼瞭解什麼呢？就是沒有能知和所知、沒有對象和主體之分，或者說沒有執著的差別。這種平等一味的智慧，就是無分別智（rnam par mi rtog pa）。一切所分別之事物皆是分別。按照中觀（dbu ma）的觀點，一切法都沒有自性，那麼，為什麼認為一切法在自性上是不可分別的呢？因此，認識一切法的自性就是無分別智。為什麼一切眾生本來沒有解脫呢？因為被突如其來的遮蔽所矇蔽，沒有認識到實相，顛倒執著。通過修行，如實地見到真相，就能解脫。這樣看來，就是執著于依他起的法性（chos nyid），法（chos）和法性（chos nyid）是不可說為一或異的。能知之智慧（ye shes）也不是認識某個相的智慧，但也不是不認識法性（chos nyid），也不是像加行智（sbyor byung）和后得智（rjes thob）那樣去認識，因為它是無分別的。加行智（sbyor byung）是先行的，與法性（chos nyid）相合而生起的，所以也不是沒有智慧。對於無分別智（rnam par mi rtog pa），由加行（sbyor ba）而生的智慧有三種：由因緣、先前的習氣和現在的串習所產生的差別。無分別智（rnam par mi rtog pa）也有三種：知足的世間無分別智（'jig rten pa'i），不顛倒的聲聞（nyan thos）無分別智，以及沒有戲論的菩薩（byang sems）無分別智。從后得智（rjes thob）來說，有五種：對證悟的觀察，隨念，安立，混合，以及獲得。觀察就是領悟，在證悟的時候，領悟到『我這樣證悟了』，這就是對證悟的觀察。從定中出來后，回憶『我證悟了無分別智』，這就是隨唸的觀察。向他人展示自己的證悟，這就是安立的觀察。混合的觀察是指以證悟一切法混合和圓融的智慧所見到的，例如，見到安住的轉變，以及從轉變中，如所愿地獲得，就像點石成金，或者隨心所欲地變化一樣，獲得就是對獲得的觀察，因為它們是不同的。無分別…… 如果可以接受，那麼，甚深功德：不執著于依他起之法，不執著于其他，不瞭解自己的本性，也不認為自己瞭解這個或那個相。那麼瞭解什麼呢？就是沒有能知和所知、沒有對象和主體之分，或者說沒有執著的差別。這種平等一味的智慧，就是無分別智。一切所分別之事物皆是分別。按照中觀的觀點，一切法都沒有自性，那麼，為什麼認為一切法在自性上是不可分別的呢？因此，認識一切法的自性就是無分別智。為什麼一切眾生本來沒有解脫呢？因為被突如其來的遮蔽所矇蔽，沒有認識到實相，顛倒執著。通過修行，如實地見到真相，就能解脫。這樣看來，就是執著于依他起的法性，法和法性是不可說為一或異的。能知之智慧也不是認識某個相的智慧，但也不是不認識法性，也不是像加行智和后得智那樣去認識，因為它是無分別的。加行智是先行的，與法性相合而生起的，所以也不是沒有智慧。對於無分別智，由加行而生的智慧有三種：由因緣、先前的習氣和現在的串習所產生的差別。無分別智也有三種：知足的世間無分別智，不顛倒的聲聞無分別智，以及沒有戲論的菩薩無分別智。從后得智來說，有五種：對證悟的觀察，隨念，安立，混合，以及獲得。觀察就是領悟，在證悟的時候，領悟到『我這樣證悟了』，這就是對證悟的觀察。從定中出來后，回憶『我證悟了無分別智』，這就是隨唸的觀察。向他人展示自己的證悟，這就是安立的觀察。混合的觀察是指以證悟一切法混合和圓融的智慧所見到的，例如，見到安住的轉變，以及從轉變中，如所愿地獲得，就像點石成金，或者隨心所欲地變化一樣，獲得就是對獲得的觀察，因為它們是不同的。無分別……

【English Translation】 If it is acceptable, then, profound qualities: Not clinging to the dependent arising (gzhan dbang gi chos), not clinging to others, not understanding one's own nature, nor thinking that one understands this or that characteristic (mtshan ma). Then what is understood? It is the wisdom that has no distinction between the knower and the known, no distinction between object and subject, or rather, no difference in clinging. This wisdom of equality is non-conceptual wisdom (rnam par mi rtog pa). All that is distinguished is distinction. According to the Madhyamaka (dbu ma) view, all dharmas have no self-nature, so why is it thought that all dharmas are indistinguishable in their self-nature? Therefore, knowing the self-nature of all dharmas is non-conceptual wisdom. Why are all sentient beings not originally liberated? Because they are obscured by sudden veils, not recognizing reality, and clinging to it in a reversed way. Through practice, seeing the truth as it is, one can be liberated. In this way, it is clinging to the dharmata (chos nyid) of dependent arising, and dharma (chos) and dharmata (chos nyid) cannot be said to be one or different. The knowing wisdom (ye shes) is not the wisdom that knows a certain characteristic, but it is not that it does not know dharmata (chos nyid), nor is it like the wisdom of application (sbyor byung) and subsequent wisdom (rjes thob), because it is non-conceptual. The wisdom of application (sbyor byung) is prior and arises in accordance with dharmata (chos nyid), so it is not without wisdom. For non-conceptual wisdom (rnam par mi rtog pa), the wisdom arising from application (sbyor ba) has three aspects: the differences arising from cause, previous habits, and present familiarity. Non-conceptual wisdom (rnam par mi rtog pa) also has three aspects: the contented worldly non-conceptual wisdom ('jig rten pa'i), the non-reversed Shravaka (nyan thos) non-conceptual wisdom, and the Bodhisattva (byang sems) non-conceptual wisdom without elaboration. From the perspective of subsequent wisdom (rjes thob), there are five aspects: observation of realization, recollection, establishment, mixture, and attainment. Observation is understanding, and at the time of realization, understanding 'I have realized in this way,' this is the observation of realization. After emerging from meditation, recalling 'I have realized non-conceptual wisdom,' this is the observation of recollection. Showing one's realization to others, this is the observation of establishment. The observation of mixture refers to what is seen by the wisdom that realizes the mixture and harmony of all dharmas, for example, seeing the transformation of abiding, and from the transformation, obtaining as desired, like turning stone into gold, or changing as one wishes, attainment is the observation of attainment, because they are different. Non-conceptual... If it is acceptable, then, profound qualities: Not clinging to the dependent arising, not clinging to others, not understanding one's own nature, nor thinking that one understands this or that characteristic. Then what is understood? It is the wisdom that has no distinction between the knower and the known, no distinction between object and subject, or rather, no difference in clinging. This wisdom of equality is non-conceptual wisdom. All that is distinguished is distinction. According to the Madhyamaka view, all dharmas have no self-nature, so why is it thought that all dharmas are indistinguishable in their self-nature? Therefore, knowing the self-nature of all dharmas is non-conceptual wisdom. Why are all sentient beings not originally liberated? Because they are obscured by sudden veils, not recognizing reality, and clinging to it in a reversed way. Through practice, seeing the truth as it is, one can be liberated. In this way, it is clinging to the dharmata of dependent arising, and dharma and dharmata cannot be said to be one or different. The knowing wisdom is not the wisdom that knows a certain characteristic, but it is not that it does not know dharmata, nor is it like the wisdom of application and subsequent wisdom, because it is non-conceptual. The wisdom of application is prior and arises in accordance with dharmata, so it is not without wisdom. For non-conceptual wisdom, the wisdom arising from application has three aspects: the differences arising from cause, previous habits, and present familiarity. Non-conceptual wisdom also has three aspects: the contented worldly non-conceptual wisdom, the non-reversed Shravaka non-conceptual wisdom, and the Bodhisattva non-conceptual wisdom without elaboration. From the perspective of subsequent wisdom, there are five aspects: observation of realization, recollection, establishment, mixture, and attainment. Observation is understanding, and at the time of realization, understanding 'I have realized in this way,' this is the observation of realization. After emerging from meditation, recalling 'I have realized non-conceptual wisdom,' this is the observation of recollection. Showing one's realization to others, this is the observation of establishment. The observation of mixture refers to what is seen by the wisdom that realizes the mixture and harmony of all dharmas, for example, seeing the transformation of abiding, and from the transformation, obtaining as desired, like turning stone into gold, or changing as one wishes, attainment is the observation of attainment, because they are different. Non-conceptual...

ག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའམ་གྲུབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་ཡང་། ཡི་དྭགས་དང་དུད་འགྲོ་མི་རྣམས་དང་། །ལྷ་རྣམས་ཆུ་གཅིག་ལ་རྣག་ཁྲག་བཏུང་བ་ཆུ་བདུད་རྩི་སོགས་ཇི་ལྟར་འོས་སུ། །དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་སོ་སོའི་ཡིད་ནི་འབྱུང་ཚུལ་ཐ་དད་པས། །ཕྱི་དོན་རྣམས་གྲུབ་པ་མེད་པར་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འདོད། །འདས་མ་འོངས་སོགས་ཡུལ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་དེ་བཞིན་རྨི་ལམ་དང་། །མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ལ། །སེམས་སྣང་ཙམ་ལ་དོན་གྱི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །དོན་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱི་སེམས་ཀྱི་མྱོང་བ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་སེམས་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་ན་ནི། །གཉིས་འཛིན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་མེད་མི་འགྱུར་ཏེ་གཉིས་ 12-15-60b ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འཐོབ་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་ཐོབ་པ་དང་། །ཉན་ཐོས་སོགས་བསམ་གཏན་པ་ཡི་སེམས་ཀྱི་མོས་པའི་དབང་གིས། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའང་ཇི་ལྟར་མོས་པ་དེ་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་གྲུབ་པ་ཡི། །བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་ཐོབ་པ་ཡི། །མདོ་སྡེའི་ཆོས་ཀུན་དང་གཟུགས་མི་རྟག་སྟོང་སོགས་དོན་ཀུན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ། །དེ་ལྟར་དོན་དུ་རྣམ་པ་དུ་མར་སྣང་ཕྱིར་རོ། ༧ །མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་བ་སྟེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་རྟོག་པ་མེད་ལ། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་མི་སྣང་ཕྱིར་ཡང་དོན་མེད་དོ། །དོན་ནམ་གཟུང་བ་དེ་མེད་པས་ན་རྣམ་རིག་ཀྱང་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ནས་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་བསྒོམས་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཇི་ལྟར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། གནས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཞེ་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི་ངས་ཤེས་སོང་གྲོལ་ལོ་སོགས་ངར་འཛིན་པའི་གནས་དེ་ལྟ་བུ་བྱང་སེམས་ལ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་བའི་ལས་དང་པོ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་གཟུགས་མེད་ཅེས་སོགས་དང་འདི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་དམིགས་པ་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ལྟར་འཁོར་བ་དང་ཉན་ཐོས་ལྟར་ 12-15-61a མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་པའི་གནས་སྤོང་བ་དང་། ཉན་ཐོས་ལྟར་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས

【現代漢語翻譯】此外，還有關於如何實現或成就智慧的詩句：餓鬼、畜生和人類，以及諸神，在同一條河流中，膿血、飲水、甘露等，如何適應？對於同一個事物，各自的想法產生的方式不同，因此，外在事物被認為是虛幻的，僅僅是自心的顯現。過去、未來等不存在的境，以及夢境，還有鏡中的影像和禪定中的影像這兩種，僅僅是心的顯現，沒有真實的對境，雖然沒有真實的對境，但僅僅是對境的心的體驗是存在的。如果事物被認為是獨立於心而存在的，那麼，無二執的智慧就不會是無分別、不變的，因為它是有二元的。因為沒有無分別的智慧，所以不可能獲得佛陀的果位。菩薩（Byang Chub Sems Dpa，覺悟的勇士）獲得自在，以及聲聞（Nyan Thos，聽聞者）等禪定者的心的意願的力量，外在事物也會按照他們所意願的那樣顯現。對於這一點，通達勝觀（Lhag mthong，毗婆舍那）的，具有智慧的菩薩，獲得寂靜的禪定，思索經部（mDo sDe，修多羅）的一切法，以及色（gzugs， रूप，rūpa，色）無常、空性（stong，शून्यता，śūnyatā，空）等一切意義，因此，事物會顯現為多種不同的形態。無分別的智慧是流動的，是顯現的，是沒有分別的，因為一切事物都不會在心中顯現，所以也是無意義的。因為沒有事物或所取，所以也沒有能取。如是說。般若波羅蜜多（Shes Rab Kyi Pha Rol Tu Phyin Pa，智慧到彼岸）與無分別智沒有區別，正如所說：菩薩不住于般若波羅蜜多，以不住的方式安住，修習其他波羅蜜多，從而圓滿。如何以不住的方式修習而圓滿呢？因為要完全捨棄五種住處。哪五種呢？外道（Mu stegs can，提婆達多）的智慧，如『我已經知道了，解脫了』等我執的住處，菩薩沒有這樣的住處，所以要完全捨棄。以及沒有見到真如（De kho na nyid，真實本性）的初學菩薩的分別唸的住處，如『無色』等，以及認為『這是般若波羅蜜多』等有所執著的住處，也要完全捨棄。像世俗人一樣，執著于輪迴（khor ba，輪迴）和像聲聞一樣，捨棄涅槃（mya ngan las 'das pa，涅槃）兩邊的執著住處。像聲聞一樣，捨棄煩惱障（nyon sgrib，煩惱障）。

【English Translation】 Furthermore, there are verses on how to accomplish or achieve wisdom: How do pretas, animals, humans, and gods adapt to the same river, with pus and blood, drinking water, nectar, etc.? For the same object, the ways in which different minds arise are different, therefore, external things are considered illusory, merely appearances of one's own mind. Objects such as the past and future that do not exist, as well as dreams, and the two types of images in mirrors and meditative concentration, are merely mental appearances, without a real object of focus, and although there is no real object, there is an experience of the mind that is merely focused on it. If things are established as existing separately from the mind, then non-dual wisdom would not be non-conceptual and unchanging, because it would be dualistic. Because there is no non-conceptual wisdom, it is not appropriate to attain Buddhahood itself. Bodhisattvas (Byang Chub Sems Dpa, Warrior of Enlightenment) who have attained power, and the power of the minds of meditators such as Shravakas (Nyan Thos, Hearers), external objects will also appear as they desire. For this, the one who has accomplished the wisdom of discriminating dharma (Lhag mthong, Vipassanā), the wise Bodhisattva who has attained peaceful meditative concentration, meditates on all the teachings of the Sutras (mDo sDe, Sutra) and all the meanings such as form (gzugs, रूप, rūpa, form) is impermanent, emptiness (stong, शून्यता, śūnyatā, emptiness), etc., therefore, things appear in many different ways. Non-conceptual wisdom is flowing, it is manifest, it is without concept, and because all things do not appear in the mind, it is also meaningless. Because there is no thing or object to be grasped, there is also no grasper. Thus it is said. Prajñāpāramitā (Shes Rab Kyi Pha Rol Tu Phyin Pa, Perfection of Wisdom) and non-conceptual wisdom are not different, as it is said: Bodhisattvas abide in the Perfection of Wisdom without abiding, and by abiding in a non-abiding way, they cultivate the other perfections, thereby perfecting them. How does one perfect cultivation by abiding in a non-abiding way? Because one completely abandons the five abidings. What are the five? The wisdom of the Tirthikas (Mu stegs can, Tirthikas), such as 'I have known, I am liberated,' etc., the abiding of self-grasping, Bodhisattvas do not have such an abiding, so it is completely abandoned. And the abiding of the conceptual thoughts of the novice Bodhisattva who has not seen Suchness (De kho na nyid, Suchness), such as 'formless,' etc., and the abiding of those who have an object of focus, thinking 'this is Prajñāpāramitā,' is also completely abandoned. Like worldly people, clinging to samsara (khor ba, samsara) and like Shravakas, abandoning the abiding of the two extremes of nirvana (mya ngan las 'das pa, nirvana). Like Shravakas, abandoning the klesha-avarana (nyon sgrib, klesha-avarana).

་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ལྟར་མཐར་ཐུག་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མི་ལྟ་བར་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སོ་རོ། །དེ་ལྟར་ལྔ་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྣམ་པ་ལྔའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་མི་རྟོག །བྱང་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཚན་མར་མི་རྟོག་གོ། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཉན་ཐོས་པས་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ལྟར་བྱང་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཤེས་པའམ་རྟོགས་པ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་ཟད་པར་རྟོགས་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པ། ཉན་ཐོས་རྣམས་བདེན་བཞི་ཙམ་ཤེས། བྱང་སེམས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇུག་པ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཉི་ཚེ་བ་མིན་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་བདག་གི་དོན་དང་བྱང་སེམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བས་སོ། །འབྲས་བུ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཉན་ཐོས་ཞི་མཐའ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གནས། བྱང་སེམས་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀར་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་དུ་བཞུགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཉན་ཐོས་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟར་ཟད། བྱང་སེམས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ 12-15-61b སུ་ཟད་པར་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དང་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཇི་སྲིད་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་ན་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གོང་ན་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེའི་གོང་ན་ཐེག་ཆེན་ཡོད། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེའི་གོང་ན་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཐེག་པ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་བྱང་སེམས་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །རྣམ་ལྔ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་རྣམས། །བསམ་གཟུགས་སོགས་འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡི། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་དང་མི་རིང་ཏེ་ཉེ་བར་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་འབྱོར་བའམ་ལོངས་སྤྱོད་དམ་ནོར་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཡི་མཐུ་མངའ་བ་དེའི་ཚེ། ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་དེའི་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་བྲེལ་ཕོང་ཅན་དག་སྣང་བར་གྱུར་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་འབྱོར་བ་དེའི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ལས་སྒྲིབ་མཐོང་བ་དཔེར་ན། མ་ནི་བྱིས་པའི་བུ་རྣམས་ལ། །ནུ་

【現代漢語翻譯】完全放棄僅僅滿足於少許成就的狀態，並且像聲聞乘（Śrāvakayāna）那樣，不顧及眾生的終極利益，如同蠟燭熄滅一般，爲了完全捨棄以智慧和慈悲來安住于無餘涅槃之境，這就是不住涅槃。像這樣，以不住於五種方式的狀態而安住。如果有人問：『聲聞的智慧和菩薩的智慧有什麼區別？』應當瞭解，有五種形態的差別。不分別的差別是：聲聞乘不分別四顛倒；菩薩則不執著于菩提之間的所有法相。因此，對於蘊等法，聲聞乘視其為無常、痛苦等，而菩薩則不分別，沒有戲論。非侷限性的差別是：智慧或證悟的非侷限性在於證悟真如和無我二者皆已窮盡；所知非侷限性在於：聲聞乘僅僅瞭解四聖諦，而菩薩則以智慧進入所有如所有性（yathāvadbhāva）和盡所有性（yāvatbhāva）的所知境；所作非侷限性在於：聲聞乘僅僅爲了自己的利益而行事，而菩薩則爲了所有眾生的利益而行事。果位不住的差別是：聲聞乘安住于寂滅的邊際；菩薩則不住于輪迴和寂滅二者，因此證得不住涅槃。恒常安住的差別是：聲聞乘在無餘涅槃之境中如同蠟燭熄滅般消失；菩薩則在涅槃之境中永不消失，如同虛空存在多久，眾生存在多久，法身就恒常不變。無上的差別是：聲聞乘之上是緣覺乘（Pratyekabuddhayāna），其上是大乘（Mahāyāna）；菩薩乘之上沒有其他更殊勝的乘。具有慈悲本性的菩薩們，以智慧的五種形態而超勝一切。思維形象等世間和出世間的圓滿，不會長久，在此簡要說明。當菩薩以這種方式圓滿具足增上三學（adhisikṣā-traya）的功德，並且獲得對一切財富、受用或資財的自在時，憑藉這種力量，為什麼菩薩慈悲的對象——那些忙碌而空虛的眾生會顯現出來呢？因為菩薩看到了那些眾生被障礙這種財富的業障所矇蔽。例如，母親對年幼的孩子，不給他們喂有損健康的食物，而是餵養對他們有益的食物。同樣，菩薩也不會將那些會障礙眾生獲得財富的惡業展現給他們，而是會展現那些能讓他們獲得財富的善業。

【English Translation】 Completely abandoning the state of being content with only a little achievement, and like the Śrāvakayāna (Hearer Vehicle), disregarding the ultimate benefit of sentient beings, like a candle being extinguished, in order to completely abandon dwelling in the realm of non-abiding nirvāṇa with wisdom and compassion, this is non-abiding nirvāṇa. Thus, abiding in a state of not abiding in the five ways. If someone asks, 'What is the difference between the wisdom of a Śrāvaka and the wisdom of a Bodhisattva?' It should be understood that there are five kinds of differences. The difference of non-discrimination is that the Śrāvakas do not discriminate the four inversions; Bodhisattvas do not cling to the characteristics of all dharmas between them and Bodhi. Therefore, regarding dharmas such as the skandhas, Śrāvakas view them as impermanent, suffering, etc., while Bodhisattvas do not discriminate and are free from elaboration. The difference of non-limitation is that the non-limitation of wisdom or realization lies in realizing that both Suchness and selflessness are exhausted; the non-limitation of knowable objects is that Śrāvakas only know the Four Noble Truths, while Bodhisattvas enter into all aspects of knowable objects, both as-it-is-ness (yathāvadbhāva) and as-many-as-it-is-ness (yāvatbhāva), with wisdom; the non-limitation of purpose is that Śrāvakas act only for their own benefit, while Bodhisattvas act for the benefit of all sentient beings. The difference of the non-abiding result is that Śrāvakas abide in one extreme of peace; Bodhisattvas do not abide in either saṃsāra or nirvāṇa, therefore attaining non-abiding nirvāṇa. The difference of constant abiding is that Śrāvakas vanish in the realm of non-residual nirvāṇa like a candle being extinguished; Bodhisattvas never vanish in the realm of nirvāṇa, for as long as space exists and as long as sentient beings exist, the Dharmakāya is constant and unchanging. The difference of the unsurpassed is that above the Śrāvaka Vehicle is the Pratyekabuddha Vehicle, and above that is the Mahāyāna; there is no other vehicle more excellent than the Bodhisattva Vehicle. Bodhisattvas, who are of the nature of compassion, surpass all with the five aspects of wisdom. Thinking of forms, etc., the perfections of the mundane and supramundane will not last long, and are briefly stated here. When a Bodhisattva in this way is endowed with and possesses the perfections of the qualities of the three higher trainings (adhisikṣā-traya), and gains mastery over all wealth, enjoyment, or resources, by the power of this, why do the objects of the Bodhisattva's compassion—those busy and empty sentient beings—appear? It is because the Bodhisattva sees that those sentient beings are obscured by the karmic obscurations that hinder this wealth. For example, a mother does not feed her young children food that is harmful to their health, but feeds them food that is beneficial to them. Similarly, the Bodhisattva will not show those evil deeds that would hinder sentient beings from obtaining wealth, but will show those virtuous deeds that will enable them to obtain wealth.

ཞོ་བླུད་པར་ནུས་མོད་ཀྱི། །ཁ་ཡི་བུ་ག་ཟུམ་པ་ཡི། །བུ་ལ་མས་ནི་ཇི་ལྟར་བྱ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གལ་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་ན་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེ་བའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་མི་སྒྲུབ་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཡོད་ན་མི་སྐྱོ་ལ་མེད་ན་དེས་ཡིད་ཀུན་དུ་སྐྱོ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་བར་མཐོང་ཞིང་དེ་ལས་དགེ་ཆོས་ལ་གནོད་ན་མི་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་དེར་གལ་ཏེ་ལོངས་སྤྱོད་ཉེ་བར་སྒྲུབ་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གསོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དང་། བློ་གྲོས་ཡངས་པ་རྣམས་ལ་ནོར་མེད་དགེར་འགྱུར་ཏེ། །ཉིས་ན་དབུལ་བར་གྱུར་ཉིད་བླ་ཡི་སྡིག་སྤྱོད་དེ་ལྟ་མིན། །མ་རབས་སེམས་རྒྱགས་གྱུར་ན་ 12-15-62a དབང་པོའི་རྟ་འཁྲུལ་ཏེ། །རིགས་པ་མིན་དང་ཕོངས་པ་ཀུན་གྱི་སྣོད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་ཆེས་མང་པོ་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་གཅིག་ལ་ཕན་ཕྱིར་དུ་མ་ལ་གནོད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་མི་སྒྲུབ་པས་སེམས་ཅན་བྲེལ་ཕོངས་ཅན་དག་སྣང་ངོ་། །སེམས་ཅན་རང་གི་ལས་དང་སྒྲིབ་དང་མངོན་འགྱུར་དང་། །སོགས་དང་གནོད་བྱེད་གོང་བཤད་བཞིན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནོར་གྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་གཞན་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་འཐོབ་པར་བརྗོད་དོ། ། 第九斷之殊勝 དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས། དགུ་པ་སྤོང་བའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤོང་བ་ནི་འཁོར་འདས་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གང་ཡིན་པའོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མཐུ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་གཏང་བ་དང་བཅས་པས་ཉེས་པ་མེད་ལ་དེས་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་གནས་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་འགྱུར་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་རང་མཚན་པའི་སྐབས་མི་འབྱེད་ལ་སྙིང་རྗེས་འཁོར་བ་ཡང་མི་འདོར་བའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ནི། གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ནི་སྐྱེ་འཆིའི་དཔྱང་ཐག་འཕྱན་ཏེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སོ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆར་གཏོགས་པའོ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རྣམ་པའི་ཆ་ནས་སོ། །མྱང་འདས་ནི་འཁོར་བའམ་ཀུན་བརྟགས་དེ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆར་གཏོགས་པའོ། །གནས་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་ཆར་གཏོགས་པ་སྟེ་གྲོལ་འཁྲུལ་གྱི་གཞི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་མི་ 12-15-62b རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ན་གང་གཟུང་འཛིན་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆ་ལྡོག་ཅིང་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆར་གྱུར་པའོ། ༧ །གྱུར་པ་དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན

【現代漢語翻譯】就像這樣說：『即使能餵奶，但如果孩子的嘴巴閉著，母親該怎麼辦呢？』如果獲得財富會阻礙善法的增長，就不應該去追求。如果有了財富就不悲傷，沒有財富就感到沮喪，並且這會損害善法，那麼也不應該去追求。如果在一個地方獲得財富會導致不善法的積累，也不應該去追求。對於智慧廣博的人來說，沒有財富反而更好，因為貧窮會讓他們行善；而對於惡劣的人來說，即使擁有財富，也不會行善。如果惡人的心變得驕傲自滿，他們的感官就會迷失方向，成為各種非理性和貧困的容器。』就像這樣說的。如果獲得財富會損害其他眾生，那麼爲了一個人的利益而損害眾多眾生是不合理的，因此不應該去追求。因此，應該憐憫那些忙碌而貧困的眾生。因為眾生的業、障礙和顯現，以及上述的損害，菩薩們認為不應該用財富來剝奪其他眾生享受財富的機會。第九斷之殊勝如是宣說了殊勝的智慧之後，如何看待第九種殊勝的捨棄呢？菩薩們的捨棄是不安住于輪迴和涅槃的涅槃。它的特點是完全捨棄煩惱，使其失去力量，沒有過失，並且不捨棄輪迴的境界。這種境界的轉變是智慧不區分煩惱的自性，而慈悲也不捨棄輪迴。輪迴是受他支配的自性，是迷惑的心和心所，它們在生死之繩上搖擺，永不停息，屬於完全染污的範疇，從遍計所執的角度來說。涅槃是沒有輪迴或遍計所執的清凈範疇。安住是屬於輪迴和涅槃兩者的範疇，是解脫和迷惑的基礎，是他自在的自性。轉變是指當他自在的自性，也就是迷惑的對治——無分別的智慧生起時，所有具有能取和所取的完全染污的部分都會消失，而沒有能取和所取的，各自以自證智所能了知的不可言說的清凈部分就會顯現出來。簡而言之，這種轉變是...

【English Translation】 It is like saying, 'Even if one can give milk, what should a mother do if the child's mouth is closed?' If acquiring wealth is seen as hindering the arising of virtuous Dharma, then it should not be pursued. If having wealth does not cause sorrow, but lacking it causes distress, and this harms virtuous Dharma, then it should not be pursued. If acquiring wealth in a certain place is seen as a cause for accumulating non-virtuous Dharma, then it should not be pursued. For those with broad wisdom, lacking wealth is actually beneficial, as poverty leads them to virtue; while for the wicked, even with wealth, they do not practice virtue. If the minds of the wicked become arrogant, their senses become confused, and they become vessels for all kinds of irrationality and poverty.' It is like this saying. If acquiring wealth is seen as causing harm to many other beings, then harming many for the benefit of one is unreasonable, and therefore it should not be pursued. Therefore, compassion should be shown to those busy and impoverished beings. Because of the karma, obscurations, and manifestations of beings, as well as the aforementioned harms, Bodhisattvas believe that wealth should not be used to deprive other beings of the opportunity to enjoy wealth. The Ninth Excellence of Abandonment Having thus explained the excellence of higher wisdom, how should one view the ninth excellence of abandonment? The abandonment of Bodhisattvas is Nirvana that does not abide in Samsara or Nirvana. Its characteristic is the complete abandonment of afflictions, rendering them powerless, without fault, and without abandoning the realm of Samsara. This transformation of state is such that wisdom does not distinguish the self-nature of afflictions, and compassion does not abandon Samsara. Samsara is the nature of other-dependence, the deluded mind and mental factors, which swing on the rope of birth and death, never ceasing, belonging to the category of complete defilement, from the aspect of the completely imputed. Nirvana is the absence of Samsara or the completely imputed, belonging to the category of complete purification. Abiding belongs to both categories, the basis of liberation and delusion, the nature of other-dependence. Transformation refers to when the antidote to the deluded nature of other-dependence, non-conceptual wisdom, arises, all parts of complete defilement with grasper and grasped disappear, and the inexpressible pure part known by self-cognizance without grasper and grasped manifests. In short, this transformation is...

་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་འདས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཉམ་ཆུང་བར་བྱེད་ཅིང་རྣམ་བྱང་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་ནི་མོས་པའི་དབང་གིས་ཆོས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་བསྐྱེད་པའི་སྟོབས་ལས་དེ་གཉིས་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་དང་། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཛེམ་པ་དང་བཅས་པ་ལ་རེས་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའམ། རེས་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །རྟོགས་ནས་གྱུར་པ་ནི་ས་དང་པོ་སོགས་སར་ཆུད་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ས་དྲུག་པའི་བར་དུ་མཉམ་བཞག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་སྟེ་བར་མེད་པ་མིན་པར་རེས་འཇོག་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་པས་གྱུར་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ས་བརྒྱད་པ་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་དུ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་གྱུར་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྣང་བ་དང་། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་པ་དམན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ།གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྒྱབ་ཀྱིས་བལྟས་པས་འཁོར་བ་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་། འཁོར་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཞི་ 12-15-63a བར་མཐོང་བས་ཀུན་ཉོན་སྤོང་ཞིང་། འཁོར་བ་དེ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གྱུར་བ་དམན་པའང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མི་ལྟ་བས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་ཏེ། ཐེག་པ་དམན་པ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་ཐར་པ་མཚུངས་པའི་ཉེས་དམིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་གྱུར་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་ཕན་ཡོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རང་གི་གནས་གྱུར་པའི་གཞིས་རྟོགས་པའི་གཞི་དེ་ཡིས་ཞེས་སོ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་སུ་སྟོན་པས་འདུལ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མངོན་པར་མཐོ་བ་ཡི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་འདུལ་ཞིང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པས་འགོད་པ་ནི་ཕན་ཡོན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་བསྒྲིབས་ནས། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་ཏུ་སྣང་ངོ་། །མི་ཤེས་པ་དེ་བསལ་བས་ཡང་དག་པར་ཐམས་ཅད་དུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྣང་། །སྟེ་རིགས་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འཐད་དོ། །དོན་མེད༡་པ་ཀུན་བརྟགས་དང་དོན་

【現代漢語翻譯】六種轉變：對於成熟的意識，減弱過去煩惱的習氣，增長清凈，這是由於信心的力量，通過聽聞佛法而產生的習氣，使這二者存在於相續中。因此，對於煩惱的一方有所顧忌，有時會生起微小的煩惱，有時則不會生起。證悟後轉變，是指處於初地等地的菩薩們。在六地之間，于入定中顯現真如，於後得位顯現非真如，並非無間斷，而是交替顯現。修習後轉變，是指還有所知障余習者。從八地到十地之間，一切相都不顯現，只顯現真如。果位圓滿後轉變，是指無有遮障的佛陀們。一切相都不顯現，顯現極為清凈的真如，並且獲得自在掌控一切相的能力。低劣的轉變是指聲聞們，他們證悟了人無我，並且徹底背離輪迴，從而完全捨棄輪迴。廣大的轉變是指菩薩們，他們證悟了法無我，並且視輪迴為寂靜，從而捨棄一切煩惱，但不捨棄輪迴。如果低劣的轉變也發生在菩薩身上，會有什麼過失呢？由於不顧及眾生的利益，就超越了菩薩的本性，會犯下與小乘獲得相同解脫的過失。菩薩們的廣大轉變有什麼利益呢？因為依靠證悟自身轉變之基，就能獲得掌控一切輪迴之法的能力。在一切道中，示現一切眾生的身體，以各種善巧方便調伏，從而成就殊勝的增上生，並在三乘中調伏，通過證悟法性而安立，這就是利益。一切法的法性本來就是如此，但由於無明的矇蔽，對於孩童們來說，真實被遮蔽，顯現出不真實的。消除這種無知，真實就會在一切時處向菩薩們顯現。因為通過理智也能證悟沒有非真如的存在，所以這樣是合理的。無意義的遍計和一切法的法性本來就是如此，但由於無明的矇蔽，對於孩童們來說，真實被遮蔽，顯現出不真實的。消除這種無知，真實就會在一切時處向菩薩們顯現。因為通過理智也能證悟沒有非真如的存在，所以這樣是合理的。無意義的遍計和

【English Translation】 There are six transformations: For the matured consciousness, weakening the past habitual tendencies of afflictions and increasing purity, this is due to the power of faith, through the habit of hearing the Dharma, causing these two to exist in the continuum. Therefore, there is hesitation towards the side of afflictions, sometimes small afflictions arise, and sometimes they do not arise at all. Transformation after realization refers to the Bodhisattvas who are on the first bhumi (stage) and so on. Between the sixth bhumi, in meditative equipoise, Suchness (tathata) appears, and in the subsequent attainment, non-Suchness appears, not without interruption, but alternately. Transformation after cultivation refers to those who still have residual obscurations of knowledge. From the eighth to the tenth bhumi, all signs do not appear, and only Suchness appears. Transformation after the complete fruition refers to the Buddhas who are without obscurations. All signs do not appear, extremely pure Suchness appears, and the ability to freely control all signs is attained. Inferior transformation refers to the Shravakas (listeners), who realize the selflessness of the person and completely turn their backs on samsara (cyclic existence), thereby completely abandoning samsara. Vast transformation refers to the Bodhisattvas, who realize the selflessness of phenomena and see samsara as peaceful, thereby abandoning all afflictions but not abandoning samsara. If inferior transformation also occurs in a Bodhisattva, what fault would there be? Because they do not consider the benefit of sentient beings, they transcend the nature of a Bodhisattva and commit the fault of attaining the same liberation as the Hinayana (lesser vehicle). What benefit is there in the vast transformation of Bodhisattvas? Because by relying on the basis of realizing the transformation of oneself, one can gain the ability to control all the dharmas of samsara. In all paths, showing the bodies of all sentient beings, subduing with various skillful means, thereby accomplishing the excellence of higher realms, and subduing in the three vehicles, establishing through realizing the nature of reality, this is the benefit. The nature of all dharmas is originally like this, but due to the obscuration of ignorance, for children, the truth is obscured, and the unreal appears. By eliminating this ignorance, the truth will appear to the Bodhisattvas at all times and places. Because it can also be realized through reason that there is no non-Suchness, so this is reasonable. Meaningless imputation and The nature of all dharmas is originally like this, but due to the obscuration of ignorance, for children, the truth is obscured, and the unreal appears. By eliminating this ignorance, the truth will appear to the Bodhisattvas at all times and places. Because it can also be realized through reason that there is no non-Suchness, so this is reasonable. Meaningless imputation and

ཡོད་༢པ་ཡོངས་གྲུབ། །མི་སྣང༡་སྣང་༢བར་ཤེས་པར་བྱ། །འདི་ནི་གནས་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དེ། །ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དག་པར་རང་དབང་ཡོད་པས་འདོད་དགུར་སྒྱུར་ཕྱིར་ཐར་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་མི་འཆིང་བས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས་ཏེ་ལོགས་སུ་མེད་དོ། །མཚུངས་པར་མཉམ་པར་ཤེས་པ་ནམ་སྐྱེ་བ། །དེ་ཚེ་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཕྱིར་བྱང་སེམས་དེ་ལ་ 12-15-63b ནི། །འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ་ལོགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འཁོར་བ་ནི། །གཏོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་མི་སྤོང་ལ་མི་གཏོང་མིན་ཏེ་མི་འཆིང་བས་སོ། །དེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡང་། །འཁོར་བ་ལས་གུད་དུ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་མི་ཐོབ་མིན་འཁོར་བ་ཉིད་མྱང་འདས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སྤང་བའི་ཁྱད་པར་མྱང་འདས་བསྟན་ནས། སྤང་བྱ་སྤངས་པས་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་སྤོང་བའི་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ། ༧ ། 第十智慧殊勝 བཅུ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་པོ་བཅོས་མ་མིན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གསུམ་གྱིས་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི། གང་བདེ་བ་ཅན་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་མྱོང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་གང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དེ། དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ན་བཞུགས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། འཕོ་བ་དང་། བལྟམས་པ་དང་། འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། མངོན་པར་འབྱུང་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གན་དུ་གཤེགས་པ་དང་། དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང་། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་སྐལ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ 12-15-64a གཞན་ལ་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མཚན་ཉིད༡་དང་ནི་འཐོབ་༢པ་དང་། ད༣བང་དང་གནས་༤དང་ཡོངས་བསྡུས༥་དང་། །དབྱེ་༦དང་ཡོན་༧ཏན་ཟབ་པ་དང་། །དྲན་དང་ཕྲིན་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མ༡ཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་མཚན་ཉིད་ལྔར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གནས༡་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆར་གཏོགས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར

【現代漢語翻譯】有為法成就，于不顯現與顯現之間了知。此乃居處已轉變，一切雜染之法皆得清凈，因有自主而隨欲轉變，故為解脫，因此不束縛。如是，輪迴與涅槃並無分別。何時能平等了知其相同？彼時，因其緣故，菩薩於此，輪迴即轉為涅槃，二者無別。因此，輪迴並非捨棄，亦非不捨，非舍亦非不捨，因其不束縛。是故，涅槃亦非從輪迴之外可得，非可得，輪迴即是涅槃。如是，顯示了捨棄之差別，即是涅槃。因所應捨棄者已捨棄，故智慧無垢且無礙，因此顯示了捨棄之後是智慧。第十智慧殊勝當如何觀察智慧之殊勝？當觀佛之三身，非造作之自性身與法身，乃法性之身。以圓滿報身與化身三者之門徑，可觀察智慧之殊勝。其中，自性身乃如來之法身，是於一切法得自在之所依。圓滿報身，乃于極樂世界等佛之眷屬壇城中，以種種莊嚴而顯現，且依於法身。乃是清凈佛土，體驗大乘佛法之樂。化身，亦依於法身，從於兜率天宮安住開始，經歷降生、受用欲樂、出家、于外道處行、苦行、證得圓滿菩提、轉法輪、以及示現大般涅槃等，為令具緣者之相續，皆能平等見此示現之種種，而作如是顯現。此處以偈頌總結：'體性與證得，自在與處所，總攝與差別，功德與甚深，憶念與事業，即是佛陀。' 諸佛之體性為何？乃法身。若作簡要歸納，當知有五種體性：居處轉變之體性，即是斷除一切障礙，屬於雜染之分，乃是依他起之自性，完全清凈。

【English Translation】 The accomplished of conditioned existence, knowing between the non-appearing and the appearing. This is the state that has been transformed, all defiled dharmas are purified, because there is self-mastery to transform as desired, therefore it is liberation, thus it does not bind. Thus, samsara and nirvana are not separate. When will the equality of knowing them as the same arise? At that time, for that reason, the Bodhisattva, samsara itself becomes nirvana, there is no separation. Therefore, samsara is not abandoning, nor is it not abandoning, it is neither abandoning nor not abandoning, because it does not bind. Therefore, nirvana is also not obtained separately from samsara, it is not obtainable, samsara itself is nirvana. Thus, having shown the distinction of abandonment, it is nirvana. Because what should be abandoned has been abandoned, wisdom is stainless and unobstructed, therefore, having shown wisdom after abandonment. The Tenth: Superiority of Wisdom How should the superiority of wisdom be observed? The three kayas (bodies) of the Buddha, the unconditioned essence and the dharmas, the kaya of dharmas is the kaya of dharmata (suchness). Through the doors of the sambhogakaya (enjoyment body) and the nirmanakaya (emanation body), the superiority of wisdom should be observed. Among these, the svabhavikakaya (essence body) is the dharmakaya of the Tathagatas, because it is the place of empowerment over all dharmas. The sambhogakaya is that which is adorned with various mandalas of the Buddha's retinue, such as in Sukhavati (Pure Land), and relies on the dharmakaya. It is a pure Buddha-field, experiencing the enjoyment of the Mahayana dharma. The nirmanakaya is that which relies on the dharmakaya, starting from residing in the Tushita heaven, and then passing through transmigration, birth, indulgence in desires, renunciation, going to the heretics, practicing austerities, attaining perfect enlightenment, turning the wheel of dharma, and the great complete nirvana, in order to show all the aspects of awareness that appear equally to the fortunate ones. Here is a summary verse: 'Characteristics and attainment, power and place, complete collection and distinction, qualities and profundity, mindfulness and activity, are the Buddhas themselves.' What is the characteristic of the Buddhas? It is the dharmakaya. If summarized, it should be known as five characteristics: the characteristic of the transformed place is the complete purification of all obscurations, belonging to the category of defilements, which is the other-powered nature.

་ལོག་ནས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་རྣམ་བྱང་གི་ཆར་གཏོགས་པའི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཀར་པོའི་ཆོ༢ས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཉོན་མོངས་ཙམ་སྤངས་པའི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གྱི། བྱང་སེམས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལ་ལུང་མ་བསྟན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་མེད་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། དེས་ན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་འདི་ལྟར་དབང་བཅུ་ཐོབ་སྟེ་ཚེ་དང་སེམས་དང་ཡོ་བྱད་ལ་དབང་བ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ལས་དང་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་དང་། མོས་པ་ལ་དབང་བ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་དང་། སྨོན་ལམ་ལ་དབང་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་དང་། མངོན་ཤེས་ལྔས་བསྡུས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་དབང་བ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ལ་དབང་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་ 12-15-64b སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ༧ །གཉིས༣་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་༤བྱས་དང་།འདུས་མ་བྱས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དང་། འདུས་བྱས་སུ་སྣང་བ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ལ་དབང་འབྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་༥པ་དང་གཅིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཆོས་སྐུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཐོབ་པ་པོའི་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་ཚད་མེད་པ་དག་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཆོས་སྐུ་ལ་ཐ་དད་ཡོད་མ་ཡིན། །སྔོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ན། །དེ་ལ་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཐ་དད་བྱེད། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་རྒྱས་འགྱུར་ཐ་དད་པའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་སངས་རྒྱས་གཅིག་ལས་མེད་ན་རྒྱུད་སོ་སོས་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་ཀུན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དུ་མར་སྟོན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དག་སྟོན་པ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་སློབ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་གནས་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ནི་ཐ་དད་མེད་པས། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་གཅིག་མིན་མང་པོའང་མིན། ༧ །རྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། བྱང་སེམས་དེས་སེམས་

【現代漢語翻譯】從錯亂中解脫，從一切障礙中完全解脫，並接近於掌控一切法，安住于完全清凈之境，成為屬於他力的自性。白法的自性特徵在於，聲聞（梵文：Śrāvaka，聽聞佛陀教誨者）僅僅斷除了煩惱，因此不是白法的自性。菩薩（梵文：Bodhisattva，立志成佛的修行者）圓滿了六度（梵文：Pāramitā，佈施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧）才是白法的自性。如果連不確定的狀態都沒有，更何況是煩惱呢？因此，圓滿了六度，就能獲得如下十種自在：對壽命、心和資具的自在是佈施度圓滿的果報；對業和出生的自在是持戒度圓滿的果報；對信愿的自在是忍辱度圓滿的果報；對願望的自在是精進度圓滿的果報；對包含五種神通的神變的自在是禪定度圓滿的果報；對智慧和法的自在是智慧度圓滿的果報。無二的特徵在於，以有和無二者的無二特徵來體現，因為一切法都是無實有和空性的特徵，而實有是存在的。有為和無為二者的無二特徵在於，能夠自在地示現未被業和煩惱所造作的無為，以及顯現有為。不同和相同二者的無二特徵在於，一切佛的處所——法身（梵文：Dharmakāya，佛的法性之身）並非不同，並且爲了使無數具有各種傳承的眾生證悟。在此有一偈頌：因無我執，諸佛之所依法身無有差別。先趨菩提薩埵之後，既已得果，施設名言乃有差別。由於六處（眼、耳、鼻、舌、身、意）的差別，自性、處所、種姓和發展變化各有不同；如果只有一位佛，那麼各自修持傳承就沒有意義了。爲了所有眾生，才示現了許多佛。因為佛沒有開始，所以示現先前的佛是導師，後來的佛是學生。因此，在沒有突發污垢的處所——法界（梵文：Dharmadhātu，一切法的本性）中，沒有差別。因此，既不是一位佛，也不是多位佛。表徵的特徵在於，如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏）清凈的自性是不變的特徵，並且菩薩的心……

【English Translation】 Having turned away from delusion, being completely liberated from all obscurations, and being close to mastering all dharmas, abiding in a state of complete purification, having become the nature of other-power belonging to complete purification. The characteristic of the nature of white dharma is that the Śrāvakas (listeners) have only abandoned afflictions, so it is not the nature of white dharma. The Bodhisattva who has perfected the six Pāramitās (perfections: generosity, discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom) is the nature of white dharma. If there is no indeterminate state, what need to mention afflictions? Therefore, having perfected the six Pāramitās, one obtains the following ten powers: mastery over life, mind, and resources is the result of perfecting generosity; mastery over actions and birth is due to perfecting discipline; mastery over faith is due to perfecting patience; mastery over aspirations is due to perfecting diligence; mastery over magical powers, which are gathered by the five kinds of clairvoyance, is due to perfecting meditation; mastery over wisdom and dharma is due to perfecting wisdom. The characteristic of non-duality is characterized by the non-duality of existence and non-existence, because all dharmas are characterized by the absence of substance and emptiness, and substance exists. The characteristic of non-duality between the conditioned and the unconditioned is the ability to freely manifest the unconditioned, which is not manifestly conditioned by actions and afflictions, and to manifest the conditioned. The characteristic of non-duality between difference and sameness is that the abode of all Buddhas, the Dharmakāya (body of dharma), is not different, and it is for the sake of the complete enlightenment of countless beings with various lineages. Here is a verse: Because there is no self-grasping, There is no difference in the Dharmakāya, the abode of the Buddhas. Following the path of the previous Bodhisattvas, Since the fruit has been attained, the imputation of terms is different. Because of the differences in the six sense bases (eye, ear, nose, tongue, body, and mind), the nature, place, lineage, and development are different; if there is only one Buddha, then practicing individual lineages would be meaningless. For the sake of all sentient beings, many Buddhas are shown. Because the Buddhas have no beginning, the previous ones are shown as teachers and the later ones as students. Therefore, in the Dharmadhātu (the realm of dharma), the place without sudden defilements, there is no difference. Therefore, it is neither one Buddha nor many Buddhas. The characteristic of the sign is that the Tathāgatagarbha's (womb of the Buddhas) pure nature is an unchanging characteristic, and the Bodhisattva's mind...

ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པའི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་དང་། སེམས་ཅན་ 12-15-65a མ་ཟད་པས་བྱང་སེམས་དེའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པས་རྟག་པའོ་རོ། ༧ །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ལས་ཤེས་པ་གཞན་པའི་ཡུལ་མིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ན་དེ་མཚོན་པའི་དཔེ་མེད་པ་དང་། ཚུར་མཐོང་ཙམ་ལ་རྟེན་པའི་རྟོག་གེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་མོས་པ་དང་ཆོས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཐོབ་ཅེ་ན། ཐེག་པ་བ་ཆེན་པོའི་ཆོས་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་གནས་ངན་ལེན་འཇིག་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཀུན་དགའ་ཐོབ་པ་སོགས་རྣམ་པ་ལྔ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པས་ཚོགས་ལེགས་པར་བསགས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་སྲབ་མོ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་གཞིག་པར་དཀའ་བ་བཤིག་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་བཅོམ་ནས་དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་བོ། །ཡང་དབང་འབྱོར་བ་རྣམ་པ་དུས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཆོས་ཀུན་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཐོབ་ཅེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་ལྔས་ཐོབ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉན་ཐོས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་པས་མཛེ་ཅན་གྱི་ལུས་འདོར་བ་བཞིན་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གཅོད་དོ། །བྱང་སེམས་ནི་ཐབས་བཅུད་ལེན་སྨན་ལྟ་བུས་ལུས་མཛེ་ཅན་སྐྱོན་མེད་པའི་ལུས་དག་པར་སྒྱུར་བ་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པའི་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དག་པ་དང་། ལུས་ཇི་འདོད་དུ་སྟོན་པ་དང་། མཚན༣༢་དང་། དཔེ་བྱད༦༠་བཟང་པོ་དང་། གསུང་དབྱངས་མཐའ་ཡས་པ་དང་། སྤྱི་གཙུག་བལྟར་མི་མཐོང་བ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཐོབ་པ་ 12-15-65b དང་། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ཅིང་སྣ་ཚོགས་ཚད་མེད་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ལས་འདས་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདེ་བར་གནས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་སྤྲུལ་པ་དང་། ས་གསེར་དུ་བསྒྱུར་བ་སོགས་དང་། གདུལ་བྱའི་འཁོར་བསྡུ་བ་དང་། དཀར་པོའི་ཆོས་བསྡུ་བ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་གནས་གྱུར་པའི་ཕྱིར། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་འབྱོར་བས་དབང་འབྱོར་པ་ཐོབ་པའོ། ༧ །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གནས་དུ་ཞིག་གི་གནས་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པའ

【現代漢語翻譯】由於利益一切眾生的往昔願力之力量，以及眾生未盡，菩薩的事業未圓滿之故，故菩薩的事業與眾生之邊際一樣長久，是為常。無法思議之體性是，如是之性完全清凈，唯有各自自己才能證悟，不是其他知識之對境，世間沒有可以比擬之例子，也不是僅僅依賴片面之見的論師們的行境之故。又，如何能以信解和修法證悟此法身，並在最初就獲得呢？通過對大乘法雜染之對境進行無分別觀，以及從其後所獲得的每個剎那之智慧，通過精進修習五種相，如惡趣壞滅、獲得對法的歡喜等，從而圓滿積聚資糧，摧毀微細且難以被其他知識所摧毀之障礙，之後以金剛喻定摧毀細微之障礙，並在其後獲得遠離一切障礙之果位。因此，獲得這些的轉變之位。又，如何能獲得自在，即在一切時處對一切法自在的法身呢？簡而言之，通過五種方式可以獲得：色蘊方面，聲聞因畏懼痛苦而像捨棄麻風病人身體一樣斷絕蘊之相續。菩薩則像以攝取精華之藥物將麻風病人的身體轉化為無有缺陷的清凈之身一樣，隨心所欲地轉變清凈之剎土，隨心所欲地示現身體，獲得對三十二相、八十隨好、無量音聲以及無見頂相的自在；受蘊方面，因已轉變，故無有罪過和煩惱，安住于超越三界安樂之廣大安樂之中，並獲得自在；想蘊方面，因已轉變，故能以一切名、句、文字之集合來開示佛法，並獲得自在；行蘊方面，因已轉變，故能隨心所欲地進行化現，點石成金等，以及攝受所化之眷屬，攝受白法，並獲得自在；識蘊方面，因已轉變，故能對如鏡之智、平等性智、妙觀察智、成所作智獲得自在，從而獲得自在。那麼，法身應被認知為多少種狀態呢？如果廣說，則功德無量。

【English Translation】 Because of the power of the past aspirations to benefit all sentient beings, and because sentient beings are not exhausted, the work of the Bodhisattva is not complete, therefore, the work of the Bodhisattva is as long as the boundary of sentient beings, it is permanent. The nature of inconceivable is that suchness is completely pure, only each one can realize it by themselves, it is not the object of other knowledge, there is no example in the world that can be compared, and it is not the realm of those who rely only on one-sided views. Also, how can one realize this Dharmakaya with faith and practice, and obtain it in the beginning? Through non-conceptual observation of the defiled objects of the Great Vehicle Dharma, and from the wisdom obtained after that, through diligent practice of five aspects, such as the destruction of evil destinies, obtaining joy in the Dharma, etc., thereby perfectly accumulating merit, destroying subtle obstacles that are difficult to be destroyed by other knowledge, and then destroying subtle obstacles with Vajra-like Samadhi, and after that obtaining the fruit of being free from all obstacles. Therefore, obtain the transformed state of these. Also, how can one obtain freedom, that is, the Dharmakaya that is free in all times and places for all dharmas? In short, it can be obtained through five ways: In terms of the skandha of form, the Shravakas, fearing suffering, sever the continuum of the skandhas like abandoning the body of a leper. Bodhisattvas, like transforming the body of a leper into a flawless pure body with the medicine of essence extraction, transform the pure Buddha-fields as they wish, manifest bodies as they wish, and obtain freedom over the thirty-two marks, eighty minor marks, infinite sounds, and the invisible crown of the head; In terms of the skandha of feeling, because it has been transformed, there is no fault or affliction, dwelling in great bliss that transcends the bliss of the three realms, and obtaining freedom; In terms of the skandha of perception, because it has been transformed, it can expound the Dharma with all collections of names, sentences, and letters, and obtain freedom; In terms of the skandha of volition, because it has been transformed, it can manifest as it wishes, turn stone into gold, etc., and gather the retinue to be tamed, gather white dharmas, and obtain freedom; In terms of the skandha of consciousness, because it has been transformed, it can obtain freedom over mirror-like wisdom, equality wisdom, discriminating wisdom, and accomplishing wisdom, thereby obtaining freedom. So, how many states should the Dharmakaya be recognized as? If explained in detail, the merits are immeasurable.

ི་གནས་ཡིན་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་གསུམ་གྱི་གནས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་པ་ལྷ་དང་འཕགས་པ་དང་ཚངས་པའི་གནས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ནི། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་འཕགས་པའི་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་སོ། །ལྷའི་གནས་པའི་ནང་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ལན་མང་དུ་གནས་པར་མཛད་དོ། །ཚངས་གནས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སྙིང་རྗེ་ལ་གནས་སོ། །ཞེས་འགྲེལ་བ་ལས་སོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རང་གི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྙེས་ནས། །རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དགྱེས་པས་མཉེས་ལ། །ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་དེ་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཡི་གནས་པའི་དགའ་བ་ལྔ་དང་བྲལ་གྱུར་པ་ཉན་ཐོས་ནི་མགོ་བཅད་པས་སྲོག་འགགས་པ་འདྲ་བའི་ཕུང་པོ་རྒྱུད་ཆད་པའི་མྱང་འདས་ལ་གནས་པའི་དགའ་བ་ལྔ་པོ་མ་ཐོབ་པའོ། ། 12-15-66a དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་དེ་འདོད་པས་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཐོབ་བྱོས། །རྣམ་པ་ལྔ་ནི་མཐུ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་དཔག་མེད་གྲུབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་ལ་ཐ་དད་མེད་པས་ཐམས་ཅད་མཐུ་མཚུངས་ཤིང་མཐུ་ལ་ཕ་མཐའ་དཔག་ཏུ་མེད་དོ། །བྱ་བ་གྲུབ་པ་ནི་ནམ་མཁས་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕན་བདེ་འགོད་དེ་དུས་གསུམ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པས་དང་མདོ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རོ་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་བལྟར་བ་དང་། །གནས་གྱུར་པའི་འབྱོར་བ་དོན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་འབྱོར་པ་དཔག་མེད་པ་ལྔ་དང་ཁ་ཅིག་དོན་མྱང་འདས་དང་ཡོན་ཏན་སྟོབས་ལ་སོགས་ཞེས་བཤད། །ལྔ་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་རོ་མཉམ་པས་རྟག་ཏུ་མི་ཟད་གཟིགས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་དགྱེས་པའི་མཆོག་ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་པ་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་བཅས་སྤངས་པ་བརྙེས་སོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རིགས་ལྔ་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཆོས་སྐུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཆོས་སྐུ་ནི་ཕལ་ཆེར་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་བྱང་སེམས་བསྡུས་སོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དུ་ཞིག་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་བསྡུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པར་དག་པས་ནི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨན་ནད་མེད་ཀྱིས་དུག་ཉིད་སྨན་དུ་གྱུར་པ་ལྟར་གནས་གྱུར་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་པས་བསྡུས་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་གྱུར་ནས་ 12-15-66b རྣམ་པར་སྨིན་པ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པས་བསྡུས་པ་ནི་འདོད་པ་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་པའམ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་སྒྲས་མོས་སྤ

【現代漢語翻譯】雖然（佛）的住處有多種，但概括起來有三種住處：佛的住處、天和聖者的住處、以及梵天的各種住處。其中，佛住在聖者的住處中，即住在空性中。在天人的住處中，多次住在第四禪定中。在梵天的住處中，住在慈悲心中。這是出自註釋書中的說法。這裡有一段偈頌：『因為佛陀證悟了自性的法界，以五種形態的喜悅感到滿足。』聲聞因為沒有獲得法界，所以失去了那五種住處的喜悅。聲聞就像頭被砍斷而斷氣的屍體一樣，處於斷絕了蘊的寂滅狀態，沒有獲得那五種喜悅。因此，由於渴望佛陀的偉大喜悅，菩薩應該努力獲得法界。五種形態是：不可思議的力量、成就無量眾生之利益的事業、以及如來無量。這些與法身無有差別，因此一切力量相同，力量無邊無際。成就事業是指利益遍佈虛空的眾生，對過去、現在、未來三世沒有阻礙，並且像品嚐經部等大乘佛法的滋味一樣去體驗。轉變后的財富是指意義和神通等無量功德財富。有些人說，五種是意義、寂滅和功德、力量等。這五種與法界的滋味相同，因此佛陀們總是能看到不竭的（功德）。超越世間的至高無上的喜悅，沒有瑕疵，斷除了二障及其習氣。圓滿報身如五種姓，是各種形態的住處，法身是爲了使菩薩完全成熟。化身是各種形態的住處，法身主要是爲了攝受信解行的菩薩。爲了使聲聞完全成熟。如果有人問：『佛陀的多少法蘊含了法身？』簡而言之，可以概括為六種形態：佛陀的清凈之法是所有種子的阿賴耶識，就像沒有藥物的疾病，毒藥本身變成了藥物一樣，轉變后獲得了法身。以成熟來概括，是指成熟的根轉變成有形之物后，獲得了成熟的智慧。以住處來概括，是指住在欲界或行持等，以信解行。

【English Translation】 Although there are various abodes (of the Buddha), they can be summarized into three: the abode of the Buddha, the abode of gods and noble ones, and the various abodes of Brahma. Among them, the Buddha dwells in the abode of the noble ones, that is, in emptiness. Among the abodes of the gods, he often dwells in the fourth dhyana. Among the abodes of Brahma, he dwells in compassion. This is according to the commentary. Here is a verse: 'Because the Buddha has realized the Dharmadhatu of his own nature, he is satisfied with the delight of the five forms.' Because the Shravakas have not attained the Dharmadhatu, they have lost the delight of those five abodes. The Shravakas are like corpses whose heads have been cut off and whose breath has stopped, being in a state of Nirvana that has cut off the aggregates, not having attained those five delights. Therefore, desiring the great delight of the Buddha, Bodhisattvas should strive to attain the Dharmadhatu. The five forms are: immeasurable power, accomplishing immeasurable deeds for the benefit of sentient beings, and the Tathagata is immeasurable. These are no different from the Dharmakaya, therefore all powers are the same, and the power is immeasurable. Accomplishing deeds means benefiting all sentient beings pervading the sky, without obstruction to the past, present, and future, and experiencing it like tasting the flavor of Mahayana teachings such as Sutras. The transformed wealth refers to immeasurable qualities such as meaning and supernatural powers. Some say that the five are meaning, Nirvana, and qualities, powers, etc. These five are of the same taste as the Dharmadhatu, therefore the Buddhas always see the inexhaustible (qualities). The supreme delight that transcends the world, without flaws, has abandoned the two obscurations and their habitual tendencies. The complete Sambhogakaya, like the five families, is the abode of various forms, and the Dharmakaya is for the purpose of fully maturing the Bodhisattvas. The Nirmanakaya is the abode of various forms, and the Dharmakaya is mainly for the purpose of gathering Bodhisattvas who practice with faith and understanding. For the purpose of fully maturing the Shravakas. If someone asks: 'How many Dharmas of the Buddha contain the Dharmakaya?' In short, it can be summarized into six forms: The pure Dharma of the Buddha is the Alaya-vijnana of all seeds, just like a disease without medicine, the poison itself becomes medicine, and after transformation, the Dharmakaya is attained. To summarize with maturation, it means that after the root of maturation transforms into a tangible thing, the wisdom of maturation is attained. To summarize with abode, it means dwelling in the desire realm or practicing, etc., with faith and understanding.

ྱོད་བསྡུ་པར་གནས་གྱུར་ནས་ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པས་གནས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་འབྱོར་བས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཞིང་ལས་ཚོང་སོགས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ལས་སྣ་ཚོགས་གྱུར་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པས་བསྡུས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་པར་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བསྟན་པ་མཁྱེན་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེལ་བ་པས་བསྡུས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནོད་པ་སེལ་བའམ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའམ་ཞི་བར་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་མཁྱེན་པ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འདི་དྲུག་གིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བསྡུས་པར་རེག་པར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱའམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། གནས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་བདེ་དགོངས་པ་དང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཕྲིན་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྔོན་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལུས་ཚད་མེད་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། ༧ །ཆོས་སྐུ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཡང་གནས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་དང་དགོངས་པ་དང་ 12-15-67a ཕྲིན་ལས་ཐ་དད་མེད་པས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འཁོར་གྱི་གནས་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་འཁོར་སོགས་གནས་ཚད་མེད་པས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ༧ །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡོན་ཏན་དུ་ཞིག་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། རྣམ་པར་ཐར་བ་བརྒྱད་དང་། ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་དང་། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་དང་། ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། སྨོན་ནས་ཤེས་པ་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་སྐུ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞི་དང་། སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་། བསྲུང་པ་མེད་པ་གསུམ་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་དང་། བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་དང་། བསྙེལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫ

【現代漢語翻譯】通過安住于能聚集一切善業之處，證得無量智慧，因此獲得安住之位。通過自在力，能夠完全掌握世間的田地、商業等各種事業，在一切世間界中獲得無礙的現證智慧自在。通過名言的聚集，能夠通達世間一切所見、所聞、所辨別、所認識的名言，從而獲得善巧說法，令一切眾生心滿意足的自在。通過遣除者的聚集，能夠遣除世間的一切損害或過患，從而證得了知遣除一切眾生損害的智慧。因此，這六種佛法可以被認為是聚集了諸佛的法身。那麼，諸佛的法身是應該被認為是各不相同，還是不相同呢？答：由於其安住于真如，心懷利益一切眾生的願望，並且始終都在利益眾生，因此其事業沒有差別，所以應認為是不相同的。由於過去無量菩薩身的圓滿證悟，所以應認為是各不相同的。如同法身一樣，報身也應如此理解：由於其安住於法身，心懷利益眾生的願望，並且事業沒有差別，所以應認為是不相同的。但由於眷屬的處所不同，所以不能認為是不相同的，因為諸佛的眷屬等是無量出現的。化身也應如報身一樣看待。那麼，法身應被理解為具有哪些功德呢？答：應被理解為具有完全清凈、斷除二障的四無量心，八解脫，八勝處，十遍處，無煩惱，愿智，四無礙解，六神通，以及由此而生的色身上所具有的三十二大丈夫相，八十隨好，四種完全清凈，十力，四無畏，三不護，三念住，習氣完全斷除，無有遺忘的法性，大悲心，十八不共佛法，一切種智，以及圓滿的六度。

【English Translation】 By abiding in the place of gathering virtues, one attains the state of immeasurable wisdom, thus gaining the position of abiding. Through mastery, one can fully grasp various worldly affairs such as fields and commerce, and attain unobstructed manifest knowledge and mastery in all realms of the world. Through the gathering of terms, one can express terms seen, heard, distinguished, and cognized in all the world, thereby gaining mastery in knowing how to teach the Dharma to satisfy the minds of all beings. Through the gathering of eliminators, one can eliminate all harms or faults of the world, thereby attaining the wisdom of knowing how to eliminate all harms of all beings. Therefore, these six Dharmas of the Buddha can be regarded as gathering the Dharmakaya (法身, dharmakāya, dharmakāya, body of dharma) of the Buddhas. Then, should the Dharmakaya of the Buddhas be considered different or not different? Answer: Because it abides in Suchness, cherishes the desire to benefit all beings, and always works for the benefit of beings, its activities are not different, so it should be considered not different. Because of the complete enlightenment of countless Bodhisattva bodies in the past, it should be considered different. Just like the Dharmakaya, the Sambhogakaya (報身, saṃbhogakāya, saṃbhogakāya, body of enjoyment) should also be understood in the same way: because it abides in the Dharmakaya, cherishes the desire to benefit beings, and its activities are not different, it should be considered not different. However, because the abodes of the retinue are different, it cannot be considered not different, because the retinues of the Buddhas and so on appear immeasurably. The Nirmanakaya (化身, nirmāṇakāya, nirmāṇakāya, body of emanation) should also be regarded as the same as the Sambhogakaya. Then, what qualities should the Dharmakaya be understood to possess? Answer: It should be understood to possess the four immeasurables of complete purity and abandonment of the two obscurations, the eight liberations, the eight abodes of overcoming, the ten abodes of exhaustion, freedom from afflictions, wish-fulfilling wisdom, the four analytical knowledges, the six supernormal knowledges, and the thirty-two major marks of a great being, the eighty minor marks, the four complete purities, the ten powers, the four fearlessnesses, the three protections, the three close mindfulnesses, the complete destruction of habitual tendencies, the nature of non-forgetfulness, great compassion, the eighteen unshared Dharmas of the Buddha, the omniscience of all aspects, and the perfection of the six perfections.

ོགས་པ་དང་ལྡན་ནོ། །འདིར་དེ་དག་གི་དོན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ་གང་གིས། །བདེ་བ་དང་ཕྲད་འདོད་བྱམས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བར་དགོངས་པ་སྙིང་རྗེ་ཅན། །བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་དགོངས་ཤིང་སྟེ་དགའ་བ་བདེ་དང་ཕན། །དགོངས་ 12-15-67b པ་བཏང་སྙོམས་ཀུན་ཉོན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྣམ་པར་ཐར་པས་དེ་དེའི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་ངེས་པར་གྲོལ། །ཐུབ་པའི་མཁྱེན་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟིལ་གནོན་ཏེ་ཟིལ་གནོན་པ་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཤེས་བྱ་ཟད་པར་ཁྱབ་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ལས་སེམས་གྲོལ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཉོན་མོངས་དག །མ་ལུས་པ་དག་འདུལ་མཛད་པ། ཉོན་མོངས་སེལ་བ་ཡི་མཐུ་མངའ་ཞིང་སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པར། །བརྩེར་བཅས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །སྨོན་ནས་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་ཉོན་སྒྲིབ་འབྲལ་བས་ཆགས་མི་མངའ། །ཤེས་སྒྲིབ་བྲལ་བས་ཐོགས་པ་མི་མངའ་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་རྟག་ཏུ་ཡང་། །མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་འདྲི་བ་ཀུན་གྱི། །ལན་ལྡོན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །སོ་སོ་རིག་བཞི་གནས་ཆོས་དང་གནས་པ་དོན་གཉིས་ནི་གང་བཤད་བྱ་དང་། །ངེས་པའི་ཚིག་དང་ཤེས་པ་ཡི་སྤོབས་པ་སྟོན་པ་ལ། །དུས་རྟག་ཏུ་བློ་གྲོས་མི་ཐོགས་པ་སྟེ་ཐོགས་པ་མེད་པ། །སྟོན་མཆོག་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །མངོན་ཤེས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དེའི་གན་དུ་ཆེད་དུ་བཞུད་དང་ལྷའི་རྣ་བས་དེ་དག་གི། ཚིག་དང་སེམས་ཤེས་ཀྱིས་སྤྱོད་མཁྱེན་སྔོན་གནས་ཀྱིས་གང་ནས་འོངས་པ་དང་། །ལྷའི་མིག་གིས་གང་དུ་སྐྱེ་བའམ་འགྲོ་བ་དང་ཟག་ཟད་ཀྱིས་ལམ་ངེས་འབྱུང་སེམས་ཅན་ལ། །ལེགས་པར་འདོམས་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་ཁྱོད་མཐོང་ན། །སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཚན་སོ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་ལྡན་པས་དང་འགྱུར་བར། །མཛད་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །ཡང་ 12-15-68a དག་བཞི་ནི་གནས་ཡོངས་སུ་དག་པས་ལུས་ལེན་དང་གནས་བཞུགས་པ་དང་དེ་དག་གཏོང་བ་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་བཞེད་པར་མངའ་བརྙེས་པ་དང་། །དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་སྔོན་མེད་པའི་གཟུགས་སྤྲུལ་པ་དང་ནི་སྔོན་ཡོད་པ་གཞན་དུ་སྒྱུར་བ་དང་། །ཐུགས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚད་མེད་པར་འཇུག་ལྡང་དང་མཁྱེན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །མངའ་བརྙེས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གནས་གནས་མིན་མཁྱེན་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་དགེ་མི་དགེ་བསྟན་པས་ཐབས་ལ་བསླུ་བའི་བདུད་འཇོམས་པ་དང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མཁྱེན་པས་ལས་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་སྡུག་བྱེད་ཀྱི་དབང་ཕྱུ

【現代漢語翻譯】具足功德。此處以偈頌說明其義：以慈愛之心對待一切眾生，希望他們獲得安樂，具足慈心，遠離痛苦，具足悲心。希望他們不離安樂，具足喜心，帶來安樂和利益。具足舍心，具有無染污的特徵，向您頂禮。以解脫之力，從一切障礙中徹底解脫。以佛陀的智慧，壓倒世間一切禪定，並超越一切。以您的智慧，遍知一切所知，從寂靜的障礙中解脫，向您頂禮。具有無煩惱的殊勝功德，調伏一切眾生的煩惱，無餘調伏。具有消除煩惱的力量，慈悲對待煩惱的眾生，向您頂禮。具有無需勤作、自然成就的殊勝智慧，因遠離煩惱障而不生貪執。因遠離所知障而無所障礙，因遠離等持的障礙而恒常處於。禪定之中，對於一切提問，都能解答，向您頂禮。對於四種各別的智慧，即處與非處之法，以及安住之法與安住之義，無論宣說何者，都能以決定性的言辭和智慧的無畏來開示。對於恒時無礙的智慧，即無礙之智，至尊導師，向您頂禮。以神通力前往彼處，以天耳了知彼等之語和心，以宿命通了知從何而來。以天眼了知往生何處或去往何處，以漏盡通為眾生開示解脫之道，善加教導，向您頂禮。一切眾生若能見您，便能證悟您為殊勝之人。僅是見到您，便能因您具足三十二相和八十隨好而心生歡喜。向您頂禮。四種清凈是指：處所清凈，能隨意受生和安住，並能隨心所欲地捨棄，這是通過禪定獲得的自在。所緣清凈，能變現前所未有的形象，也能將已有的形象轉變為其他形象。意樂清凈，能入于無量禪定並隨意出入。智慧清凈，能憶持一切陀羅尼之門，並獲得智慧。於此等自在，向您頂禮。以了知處與非處之智力，揭示善趣與惡趣之因，即善與非善，從而摧伏迷惑之魔。以了知業之果報之智力，揭示業力本身能帶來苦樂，從而摧伏自在天。

【English Translation】 Endowed with virtues. Here, the meaning of these is explained in verses: With compassion for all sentient beings, wishing them to attain happiness, possessing loving-kindness, and to be free from suffering, possessing compassion. Wishing them not to be separated from happiness, possessing joy, bringing happiness and benefit. Possessing equanimity, having the characteristic of being free from all defilements, I prostrate to you. With the power of liberation, completely freed from all obscurations. With the wisdom of the Buddha, overwhelming all samadhi of the world, surpassing all. With your wisdom, knowing all that is to be known, freed from the obscuration of meditative absorption, I prostrate to you. Having the extraordinary virtue of being without defilements, subduing all the defilements of sentient beings, subduing them completely. Having the power to eliminate defilements, with compassion for sentient beings afflicted by defilements, I prostrate to you. Having extraordinary wisdom that is effortless and spontaneously accomplished, without attachment due to being separated from the obscuration of defilements. Without obstruction due to being separated from the obscuration of knowledge, constantly abiding in samadhi due to being separated from the obscuration of meditative absorption. Able to answer all questions, I prostrate to you. For the four distinct wisdoms, namely the right and wrong places, and the abiding dharma and the meaning of abiding, whatever is taught, can be revealed with decisive words and fearless wisdom. For the wisdom that is always unobstructed, namely unobstructed wisdom, supreme teacher, I prostrate to you. Going to that place with miraculous power, knowing their words and minds with divine ear, knowing from where they come with knowledge of previous lives. Knowing where they will be born or where they will go with divine eye, showing the path of liberation to sentient beings with the exhaustion of outflows, teaching well, I prostrate to you. If all sentient beings see you, they will realize you as a supreme being. Just by seeing you, they will be delighted because you possess the thirty-two major marks and eighty minor marks. I prostrate to you. The four purities refer to: purity of place, being able to take birth and abide at will, and being able to abandon them as desired, this is the freedom obtained through meditation. Purity of object, being able to manifest unprecedented forms, and also being able to transform existing forms into other forms. Purity of intention, being able to enter into immeasurable samadhi and enter and exit at will. Purity of wisdom, being able to hold all the doors of dharani and obtain wisdom. To this freedom, I prostrate to you. With the power of knowing what is and is not the place, revealing the causes of happy and unhappy realms, namely good and non-good, thereby destroying the Mara of delusion. With the power of knowing the ripening of karma, revealing that karma itself can bring happiness and suffering, thereby destroying the Lord of Freedom.

ག་སོགས་སྐྱབས་སུ་མི་བཟུང་བར་བསྟན་པས་སྐྱབས་བསླུའི་བདུད་འཇོམས་སྐྱབས་དང་བསམ་གཏན་མཁྱེན་སྟོབས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དག་པ་ལ་བསླུ་བདུད་འཇོམས་པ་དང་། །སྟོབས་ལྷག་མ་བདུན་གྱིས་ངེས་འབྱུང་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རབ་བསླུ་བའི། །བདུད་འཇོམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །མི་འཇིགས་བཞི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་དང་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པ་དང་། །ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་དང་དེ་ཡི་བགེགས་བྱེད་པ་བཞི་པོ་སྟོན་མཛད་པ། །དང་པོ་གཉིས་བདག་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་གཞན་དོན་ལ་མུ་སྟེགས་གཞན་གྱིས། །དེ་ལྟ་མིན་ཞེས་རྒོལ་བས་མི་ཚུགས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བསྲུང་བ་མེད་པ་གསུམ་མངའ་བས་རང་ལ་ཉེས་པ་བཅབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་དུ་ཚར་བཅད་གསུང་མཛད་པ་སྟེ་རང་ཉེས་ཅན་གྱིས་ཚར་བཅད་མི་ནུས་སོ། །ཆོས་ཉན་མི་ཉན་གཉིས་ཀ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཆགས་སྡང་གཉིས་སྤངས་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་སྟེ། །བསྲུང་བ་མི་མངའ་དང་གཞན་ 12-15-68b དོན་ལ་བསྙེལ་མི་མངའ་བས། །འཁོར་གྱི་ཚོགས་སྡུད་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །བག་ཆགས་ལེགས་པར་བཅོམ་པས་གཤེགས་བཞུགས་ཀུན་ཏུ་རྟག་པར་ཡང་། །ཉོན་མོངས་ཟད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱིས་རྒོད་པ་སོགས་ཀུན་མཁྱེན་མ་ལགས་པའི་སྤྱོད་པ་མི་མངའ་སྟེ། །དཔེར་ན་གནས་བརྟན་མཽད་གལ་བུ་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་སྤྲེའུར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོང་ཞིང་འགྲོའོ་ཞེས་གྲགས། རང་སངས་རྒྱས་གཅིག་སྨད་འཚོང་མར་གྱུར་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ལུས་བྱི་དོར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁྱོད་ནི་ཡང་དག་དོན་དུ་ན། །རྫོགས་བྱེད་སོགས་ཀུན་མཁྱེན་མིན་ཡང་དེ་ཁས་འཆེས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ཀུན་མཁྱེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །བསྙེལ་པ་མི་མངའ་བ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་མཛད་ལ། །ཁྱོད་ནི་དུས་ལས་ཡོལ་ཏེ་བསྙེལ་བ་མི་གདའ་སྟེ་མི་མངའ་བས། །རྟག་ཏུ་མཛད་པ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་སྟེ་དོན་མེད་ཆུད་མི་ཟ་བར་མཛད་པ། །མི་བསྙེལ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་མཁྱེན་པ་སྟེ་དེས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་གདུགས་ནི་ཉིན་ཞག་གཅིག །ལ་ཉིན་མཚན་ལན་དྲུག་དུ་ནི་སུ་ནི་འགྲིབ་སུ་ནི་སྨིན་སུ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེས་གཟིགས་པར་མཛད་པ། །ཐུགས་རྗེ་ཆེ་དང་ལྡན་པ་པོ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ལས་ཅན་དང་ཕན་འདོགས་པའི་བསམ་པ་ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྡུད་པ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ། དེས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པར་འཇུག་པ་དེ་ལས་ཆེས་ཁྱད་འཕགས་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཕན་འདོགས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །མ་འདྲེས་བཅོ་བརྒྱད་གཤེགས་སོགས་སྤྱོད་པས་བསྡུས་པ་དྲུག་དང་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་རྟ

【現代漢語翻譯】由於揭示了不應皈依其他事物，您能摧毀那些欺騙皈依的魔，憑藉您的禪定、智慧和力量，您能摧毀那些欺騙世間和出世間清凈的魔。憑藉其餘七種力量，您能摧毀那些在解脫的大乘道中極度欺騙眾生的魔。向您致敬！四無畏：您承諾擁有遍知智慧，斷除了二障，並能展示解脫之道及其障礙。前兩者是爲了自己，後兩者是爲了他人，其他外道無法反駁您。向您致敬！擁有三不護，因為您沒有需要隱藏的過錯，因此能在眷屬中進行懲罰，即有罪之人無法懲罰您。對於聽法與不聽法者，您都已斷除了貪嗔二毒，擁有三種近念住。您沒有需要守護的，爲了利益他人也不會忘記。向您致敬！您能聚集眷屬。由於徹底摧毀了習氣，無論行走還是安住，您始終如一。即使煩惱已盡，也不會因習氣而放逸，不會做出非遍知者的行為。例如，住于寂靜處者，因五百世為猴的習氣，即使沒有煩惱，也像猴子一樣跳躍行走。又如獨覺佛，因曾為妓女的習氣，會擦拭身體。您在真實義中，並非像那些假裝圓滿者一樣，而是真正的遍知者。向您致敬！您不會忘記，爲了利益一切眾生而行動。您不會錯過時機，不會忘記，因此您的行為始終有成果，不會徒勞無功。向您致敬！大悲是世俗的智慧，憑藉它，您能觀察世間，一日之中，晝夜六次觀察誰在衰退，誰在成熟，誰在解脫。您擁有大悲，對世間一切眾生，以各自不同的方式進行辨別，懷著利益他們的心，積累廣大的二資糧，遠離三種痛苦。您以這種方式關注三界，平等地對待一切眾生，沒有比這更卓越的了。因此，向利益眾生的您致敬！十八不共法，以行等行為概括的六種，以及已證悟的真實義。

【English Translation】 Having shown that one should not take refuge in things like 'ga', you destroy the demons who deceive refuge. With your meditation, wisdom, and power, you destroy the demons who deceive the purity of the world and beyond. With the remaining seven powers, you destroy the demons who greatly deceive sentient beings on the Great Vehicle of liberation. Homage to you! The Four Fearlessnesses: You promise to have omniscient wisdom, you have abandoned the two obscurations, and you show the path of liberation and its obstacles. The first two are for oneself, and the latter two are for others, which cannot be refuted by other heretics. Homage to you! Possessing the Three Non-Protections, because you have no faults to hide, you can punish in the retinue, i.e., the guilty cannot punish you. For both those who listen to the Dharma and those who do not, you have abandoned the two poisons of attachment and aversion, possessing the three mindfulnesses. You have no need to guard, and you do not forget to benefit others. Homage to you! You gather the assembly of retinue. Having thoroughly destroyed the habitual tendencies, whether walking or abiding, you are always the same. Even though the afflictions are exhausted, you do not become agitated by habitual tendencies, and you do not act in a way that is not omniscient. For example, the Arhat Maudgalyayana, due to the habitual tendencies of being a monkey for five hundred lifetimes, even without afflictions, would jump and walk like a monkey. Another example is the Pratyekabuddha, due to the habitual tendencies of being a prostitute, would clean his body. In the true meaning, you are not like those who pretend to be perfect, but are truly omniscient. Homage to you! You do not forget, acting for the benefit of all sentient beings. You do not miss the opportunity, you do not forget, therefore your actions always have results, and are not in vain. Homage to you! Great compassion is the wisdom of the mundane, with which you observe the world, six times during the day and night, observing who is declining, who is maturing, and who is being liberated. You possess great compassion, distinguishing each sentient being in the world in their own way, with the intention of benefiting them, accumulating vast amounts of the two accumulations, and being free from the three sufferings. In this way, you focus on the three realms, treating all sentient beings equally, and there is nothing more excellent than this. Therefore, homage to you who benefit sentient beings! The Eighteen Unshared Dharmas, the six summarized by actions, etc., and the realized truth.

ོགས་པས་བསྡུས་པ་དྲུག་དང་། །དུས་གསུམ་ཐོགས་མེད་དུ། 12-15-69a མཁྱེན་པ་དང་ནི་ལས་གསུམ་ཡེ་ཤེས་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། །ཉན་ཐོས་དང་ནི་རང་སངས་རྒྱས། །ཀུན་མཆོག་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ནི། །སྐུ་གསུམ་དག་གིས་བརྙེས་གྱུར་པ། །ཀུན་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཐེ་ཚོམ་གྱི་དོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་མཛད་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ༧ །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྦྱིན་པ་ལ་སྲི་བ་མི་མངའ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འཆལ་བའི་སྐྱོན་མི་མངའ། །བཟོད་པ་ལ་གནོད་སེམས་ཀྱི་རྙོགས་པ་མི་མངའ་བརྩོན་འགྲུས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལས་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞུགས་པ་མི་མངའ། །བསམ་གཏན་ལ་ཡོ་བ་མི་མངའ་ཤེས་རབ་ཆོས་ཀུན་ལ། །མི་སྤྲོས་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་འདི་དག་དང་ལྡན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་། དེའི་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། ལྡན་པ་དང་། འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ཡང་ལྡན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བླ་ན་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་དེ་དྲུག་གི་དོན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ཁྱོད་ནི་དམ་པའི་དོན་གྲུབ་རྣམ་པར་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་ངོ་བོའི་སྟེ། །ས་བཅུ་པོ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་དེ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལགས་ཏེ་རྒྱུའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ནི་མཆོག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བརྙེས་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་འགྲོལ་བ་ལས་སོ། །མི་ཟད་པས་མཚུངས་པ་མ་མཆིས་པའི། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་འཇིག་རྟེན་དང་། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 12-15-69b འཁོར་གྱི་ནང་ན་གདའ་ལ་གཉུག་མ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གསུམ་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །ལྷ་མིས་ཆོས་སྐུ་མཐོང་བ་ཡང་མ་ལགས། ༧ །ཡང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི། །འཇིག་རྟེན་པ་མཁས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པ་ཟབ་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་པས་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་སྟེ། །དེའི་ཟབ་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ལས་ཉོན་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་སྟེ་སྐྱེ་བ་དང་། །འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་ས་ལ་རབ་ཏུ་བཞུགས་པ་མྱང་འདས་དང་། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཐམས་ཅད་མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་དང་། །ཟས་ལ་བརྟེན་མི་དགོས་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་ཁ་ཟས་སོགས་ཟས་བཞི་པོ་ནི་གསོལ་བ་ལགས་གནས་པ་ལ་ཟབ་༡ པའོ། །འགྲོ་བ་རྣམས་ཟས་ཀྱིས་གནས་ཏེ། །མ་དག་པ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་རྟེན་གནས་བྱེད་ཁམས་ཟས། །དག་མ་དག་གི་རྟེན་གནས་བྱེད་གཟུགས་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་རེག་པ། ཡིད་ལ་སེམས་པ། རྣམ་ཤེས་གསུམ། རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་ཀྱང་ལུས་དག་མ་དག

【現代漢語翻譯】以六度所攝持，於三世無礙。以智慧和三種事業，以及隨之而來的事業，向聲聞、緣覺和一切至尊的您頂禮。7 通達一切相的乃是大菩提，通達一切相者，以三身成就。您能斷除一切眾生的所有疑惑，向您頂禮。7 於六度，佈施無慳吝，持戒無毀犯之過，忍辱無嗔恚之惱，精進于眾生之利益而不捨棄，禪定無偏頗，智慧於一切法，不戲論而無分別，向您頂禮。諸佛之法身，具足無漏之功德。此外，與甚深清凈之自性身，及其因、果、事業，以及具足和進入之功德相應，因此，應了知諸佛之功德無上。此處以偈頌說明六者之義：您是成就殊勝意義的清凈如來藏自性法身，乃是自性。十地菩薩皆能於此如實生起，乃是因。證得一切眾生之至上智慧，乃是果。從解脫一切眾生而來。具足無盡且無與倫比的功德，於世間和佛陀的眷屬中存在，本初金剛身三身一切時，天人亦未曾得見法身。7 又，諸佛之法身，非世間智者之所能及，甚深，非聲聞之境界，故為至深。其甚深當如何觀？以偈頌曰：雖無業惑之生，然示現如佛之生，是為生。不住于輪迴和涅槃，安住于地，是為涅槃。不需勤作，任運成就一切，是為事業。雖不需依賴食物，然為利他，食用食物等四食，是為安住之甚深。1 眾生以食物為生，不清凈之慾界以觸食為依，清凈與不清凈之色界以意思食為依，無色界眾生以識食為依。預流果等亦以身體為清凈與不清凈之依。

【English Translation】 Gathered by the six perfections, unimpeded in the three times. With wisdom and the three activities, and the activities that follow, I prostrate to you, the supreme of all, the Hearers, the Solitary Realizers, and all beings. 7 Knowing all aspects is the great Bodhi, knowing all aspects is attained by the three bodies. You cut off all doubts of all sentient beings, I prostrate to you. 7 In the six perfections, there is no stinginess in giving, no fault of immorality in ethics, no disturbance of malice in patience, no indifference in diligence from the benefit of sentient beings, no deviation in meditation, wisdom in all dharmas. Without elaboration and without discrimination, I prostrate to you. The Dharmakaya of the Buddhas is endowed with these faultless qualities. Furthermore, it is also endowed with the qualities of suchness, which is extremely pure, the essence body, and its cause, result, activity, and the qualities of possessing and entering. Therefore, the qualities of the Buddhas should be known as unsurpassed. Here, the meaning of these six is versified: You are the essence of the pure Suchness, the Dharmakaya of essence, which is the essence. All of the ten bhumis arise definitively from it, which is the cause. Attaining the supreme omniscience of sentient beings is the result. From liberating all sentient beings. Endowed with inexhaustible and incomparable qualities, and in the world and In the assembly of Buddhas, the primordial Vajra three bodies are always present, but gods and humans have not seen the Dharmakaya. 7 Again, the Dharmakaya of the Buddhas is profound, not within the realm of worldly scholars, and extremely profound because it is not within the realm of Hearers. How to view its profundity? In verse: Although there is no birth from karma and afflictions, it appears as the birth of a Buddha, which is birth. Not abiding in samsara and nirvana, abiding on the ground, which is nirvana. Accomplishing everything spontaneously without effort, which is activity. Although not needing to rely on food, for the sake of others, eating food and the four foods is the profundity of abiding. 1 Beings abide by food, the impure desire realm relies on contact food, the pure and impure form realm relies on mental food, and the formless realm relies on consciousness food. Stream-enterers etc. also rely on the body as pure and impure.

་སྟེ་སློབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟས་བཞིས་ཅི་རིགས་སུའོ། །རྣམ་དག་ནི་རྟེན་གནས་པ་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་པོའོ། །སངས་རྒྱས་ནི་ཟས་བཞིས་གནས་པ་མིན་ལ་དེ་དག་གསོལ་དགོས་པ་མེད་ཀྱང་། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་གདགས་པ་དང་མཐུན་པར་འཇུག་པས་ཟས་གསོལ་ལོ། །རྣམ་པར་གནས་པ་ཆོས་སྐུ་ཐ་དད་མེད་ཅིང་རྟེན་དུ་མ་ལས་མངོན་བྱང་བརྙེས་པས་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། ཕྲིན༡་ལས་ཟབ་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཕྲིན་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་གཅིག་ཡིན་ནོ། །སྤྲུལ་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་མི་བརྟན་ལོངས་སྐུས་བརྟན་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་གྱི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྐུ་གསུམ་ལྡན། །མངོན༣་པར་བྱང་ཆུབ་བར་ཟབ་པ་ཆོས་གང་ཡང་མངོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ 12-15-70a མེད་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་མིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་སོ་སྟེ་འདི་ལྟར་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ལས་སོ། །དེའི་མངོན་པར་རྫོགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་སྐད་ཅིག་རེ་ལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་དེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་༤ལ་བ་ཟབ་པ་འདོད་ཆགས་མེད་པས་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཆགས་པ་མེད་པས་མི་ཆགས་མིན་ཏེ་གྲོལ་ལོ། །སྟོང་ཉིད་ལ་འདུན་པས་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་དེ་ཉིད་བྱུང་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དེ་འདོད་ཆགས་མིན་པར་མཁྱེན་ནས། །འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་ཞུགས་པའམ་སྣོན་པ་ནི། །ཕུང་པོ་སྤངས༥་པ་ལ་ཟབ་པ་སངས་རྒྱས་ནི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་འདས། །དེ་དག་མི་དམིགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལའང་རྣམ་པར་བཞུགས། །ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་དག་སྤངས་ནས་དེ་ལས་གཞན་མིན་ཏེ་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པས་སོ་གཞན་མིན་ཏེ་གཅིག་ཡིན་པའང་མིན་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་དམིགས་པས་སོ། །དེ་དག་གི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕུང་པོ་དེ་མ་བཏང་བས་ལེགས་པར་མྱ་ངན་འདས་ཏེ་མི་གནས་སོ། །ཡོངས༦་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ལ་ཟབ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་མཛད་པར་འདྲེས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན། །དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོར་ཆུ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པར་དེར་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེར་སྤྱད་མིན་པ་དང་འདྲ་བར་རྒྱལ་བ་རྣམས་སོ། །སྔར་བྱས་སོ་ད་ལྟ་བྱེད་དོ་མ་འོངས་པ་ན་བྱའོ་ཞེས། །གཞན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་རྟོག་གིས་འདུ་བྱེད་པའི་དགོངས་པ་མེད་ཀྱང་ 12-15-70b ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཛད་དོ། །མཐོང་༧བ་ཟབ་པ། རྟག་ཏུ་བཞུགས་ན་ཀུན་གྱིས་ཅིས་མི་མཐོང་སྙམ་ན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ཉེས་པས་མི་སྣང་སྟེ། །དཔེར་ན་ཆུ་སྣོད་ཆག་པ་ཡི་ཟླ་བ་

【現代漢語翻譯】爲了學習的緣故！用四種食物來適當地供養。純凈是指安住于阿羅漢（梵文、巴利文：Arhat，含義：應供）的四種資糧。佛陀不住於四種食物，也不需要食用它們，但爲了利益世間並隨順世俗，所以也食用食物。完全安住於法身（梵文：Dharmakāya，含義：法性之身），與法身無別，從無數的所依中現證菩提，因此數量不可估量，事業深奧。諸佛的事業不可估量，一切佛的事業都是一體的。化身（梵文：Nirmāṇakāya，含義：應化之身）的事業不穩定，報身（梵文：Saṃbhogakāya，含義：報用之身）具有穩定的事業。諸佛具有三身（梵文：Trikāya）。對於現證菩提來說，最深奧的法是沒有任何可以現證圓滿成佛的，因為無論是補特伽羅（梵文：Pudgala，含義：人、有情）還是法，都沒有自性。一切諸佛都不是非佛，而是佛，只是爲了方便安立名言而已。那麼，如何是現證圓滿成佛呢？即每一剎那都有無數的眾生現證圓滿成佛。真如（梵文：Tathātā，含義：如是）是沒有實體的實體，因此，佛陀們是徹底解脫的佛。貪慾（梵文：Rāga，含義：貪）最深奧之處在於，沒有貪慾，因此不是貪著，沒有貪著，因此不是不貪著，而是解脫。由於對空性（梵文：Śūnyatā，含義：空）的渴望，貪著的貪慾本身就是以無自性的體性而生起的。因此，了知貪慾不是貪慾。貪慾的法性也融入或增加到真如中。對於捨棄蘊（梵文：Skandha，含義：積聚）來說，最深奧的是，佛陀超越了取蘊（梵文：Upādānaskandha，含義：執取之蘊）。它們也以不可思議的法性安住在蘊中。捨棄了遍計所執的蘊，但又不是與它們不同，因為安住在它們的法性中。不是不同，也不是相同，因為專注于遍計的清凈。沒有捨棄它們的圓成實性之蘊，因此善妙地寂滅，不住于輪迴。對於成熟有情來說，最深奧的是，安住在法界的諸佛都具有與成熟一切有情的事業相融合的事業。譬如，大海中的水沒有分別，不是所有安住其中的眾生的受用，諸佛也是如此。過去已做，現在正在做，未來將要做。即使沒有爲了利益他人而以分別念造作，也能任運成就。所見最深奧。如果恒常安住，為什麼大家看不到呢？這是因為眾生各自的業障所致。譬如，破損的器皿中的月亮。

【English Translation】 For the sake of learning! Offer appropriately with the four kinds of food. Pure means abiding in the four requisites of the Arhats (Sanskrit/Pali: Arhat, meaning: worthy of offering). Buddhas do not abide in the four kinds of food, nor do they need to consume them, but in order to benefit the world and conform to worldly customs, they also consume food. Completely abiding in the Dharmakāya (Sanskrit: Dharmakāya, meaning: Body of Dharma), inseparable from the Dharmakāya, having attained enlightenment from countless bases, therefore their number is immeasurable, and their activities are profound. The activities of the Buddhas are immeasurable, and the activities of all Buddhas are one. The activities of the Nirmāṇakāya (Sanskrit: Nirmāṇakāya, meaning: Emanation Body) are unstable, while the Saṃbhogakāya (Sanskrit: Saṃbhogakāya, meaning: Body of Enjoyment) has stable activities. The Buddhas possess the Trikāya (Sanskrit: Trikāya, meaning: Three Bodies). For the realization of enlightenment, the most profound Dharma is that there is nothing to be fully enlightened, because neither the Pudgala (Sanskrit: Pudgala, meaning: person, sentient being) nor the Dharma has inherent existence. All Buddhas are not non-Buddhas, but Buddhas, only for the sake of establishing conventional terms. So, how is it to fully realize enlightenment? That is, in every moment, countless beings fully realize enlightenment. Suchness (Sanskrit: Tathātā, meaning: Thusness) is the non-substantial substance, therefore, the Buddhas are the completely liberated Buddhas. The most profound aspect of attachment (Sanskrit: Rāga, meaning: Greed) is that there is no attachment, therefore it is not clinging; without clinging, therefore it is not non-clinging, but liberation. Due to the desire for emptiness (Sanskrit: Śūnyatā, meaning: Emptiness), the attachment of clinging itself arises with the nature of non-inherent existence. Therefore, knowing that attachment is not attachment. The Dharma nature of attachment also merges into or adds to Suchness. For abandoning the Skandhas (Sanskrit: Skandha, meaning: Aggregates), the most profound is that the Buddha transcends the Upādānaskandhas (Sanskrit: Upādānaskandha, meaning: Aggregates of clinging). They also abide in the Skandhas with an inconceivable Dharma nature. Having abandoned the imputed Skandhas, but not being different from them, because abiding in their Dharma nature. Not different, nor the same, because focusing on the purity of imputation. Without abandoning their perfectly established Skandhas, therefore they are perfectly pacified, not abiding in Samsara. For maturing sentient beings, the most profound is that all the Buddhas abiding in the Dharmadhātu have activities that are integrated with the activities of maturing all sentient beings. For example, the water in the ocean is without distinction, not for the use of all beings abiding therein, so are the Buddhas. Done in the past, doing now, will do in the future. Even without conceptually fabricating for the benefit of others, it is spontaneously accomplished. The most profound of what is seen. If constantly abiding, why don't everyone see it? This is due to the respective karmic obscurations of sentient beings. For example, the moon in a broken vessel.

ཡི་གཟུགས་བཞིན་ཞི་གནས་ཀྱི་རླན་མེད་པའི་རྒྱུད་ལ་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་དངོས་སུ་མ་མཐོང་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཇི་ལྟར་ཉི་བཞིན་དུ། །སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་མདོ་སོགས་ཆོས་བསྟན་པའི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་མཛད་དོ། །མངོན་བྱང༨་དང་མྱང་འདས་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ། ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ལར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སྟོན་ལ་མར་མེ་བཞིན་ཏེ་མེ་ལ་ལར་འབར་ལ་ལར་ཤི་བ་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པར་སྟོན་ཀྱང་། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་ནམ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུའོ། །བཞུགས༩་པ་ལ་ཟབ་པ་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ནི་འཕགས་མིན་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་དམིགས་ནས་བཞུགས་དང་། །མི་དང་ངན་སོང་བ་རྣམས་བསམ་གཏན་སྙོམས་འཇུག་གི་ལྷའི་གནས་པས་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བཞུགས་དང་། །ཚངས་སྤྱོད་མ་ཡིན་ཆོས་རྣམས་ལ་ཚད་མེད་བཞི་ཚངས་པའི་གནས་པས་དམིགས་ནས་བཞུགས། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་མཆོག་རྣམས་དང་ནི་བཞུགས་པ་མཆོག་གིས་བཞུགས་ཏེ། འཕགས་པས་བཞུགས་པའམ་གནས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ལྷའི་བཞུགས་པ་བསམ་གཏན། ཚངས་པའི་བཞུགས་པ་ཚད་མེད་བཞིའོ། ༧ །སྐུ་ཀུན༡༠་ཏུ་སྟོན་པ་ལ་ཟབ་པ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་དགེ་མི་དགེ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་མ་བྱས་སོགས་ཇི་སྙེད་པའི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་དེ་དག་ཀུན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱོད། །མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་པས་གང་དུའང་རྣམ་པར་དཔྱོད་མི་མངའ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དེ་ཉིད་གནས་རྣམས་ཀུན་ཏུའང་མཐོང་མོད་ཀྱི། །སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་སོགས་ཀྱིས་མཐོང་ 12-15-71a པའི་སྤྲུལ་པ་དེ་ནི་དེར་སྐྱེས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་སྤྲུལ་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མིན་ཏེ་དམྱལ་བ་པ་དེ་དག་གིས་འདི་ཡང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པས་དེ་དག་གི་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་ཡང་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་མཐོང་མོད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དབང་པོ་དྲུག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཞེས་སོ། །ཉོན་མོངས༡༡་སྤངས་པ་ལ་ཟབ་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཐུལ་ལ་དེའི་བག་ཉལ་སྤངས་པ་མེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་པ་མི་སྐྱེད་དེ་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སོ། །དེས་ན་སྔགས་ཀྱིས་བསད་པའི་དུག་དང་འདྲ་དེའི་དབང་གིས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་མི་འདའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་དེ་འདྲའི་ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱང་། །ཉོན་མོངས་ཟད་པ་དང་ཀུན་མཁྱེན་བརྙེས་སོ། །བསམ་གྱིས་མི་༡༢ཁྱབ་པ་ལ་ཟབ་པ་ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ལམ་དུ་འགྱུར། །སྡུག་བདེན་འཁོར་བའང་ཞི་བའི་རང་བཞིན་འགོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་བསམ་ཡས། ༧ །འདི་དག་ནི་ཟབ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་རིག

【現代漢語翻譯】猶如形體般，寂止（梵文：śamatha，指止息雜念，專注於一境的禪定）之境，于無有濕潤（指煩惱）的相續中，不會顯現。雖然它實際上未被見到，但它卻像太陽一樣照耀著整個世界。諸佛陀以經等教法的光明普照一切。于現證菩提（梵文：Abhisambodhi）和寂滅（梵文：nirvāṇa）中恒常示現甚深之義。對於已成熟的有情，有時示現圓滿菩提，如燈火般，有時燃起，有時熄滅，如入涅槃。然而，它並非在世間中永遠消失，這就是如來（梵文：Tathāgata）的法身（梵文：Dharmakāya）。安住之義甚深，佛陀的法身安住于遠離凡夫和不善之法，以三解脫門（空性、無相、無愿）的體性為所緣。安住於人與惡趣眾生，以禪定等同於天界的安住為所緣。安住于非梵行之法，以四無量心（慈、悲、喜、舍）等同於梵天的安住為所緣。如是，以真如（梵文：Tathātā）之自性，諸佛陀和殊勝的安住而安住，聖者的安住或住處即是空性。天界的安住是禪定，梵天的安住是四無量心。於一切身中示現之義甚深，后得位（指從禪定中出定后的狀態）以善與非善、有漏與無漏、有為與無為等所有應知的法進行種種分別。于等持（梵文：samādhi）中，無分別智不會對任何事物進行分別。化身（梵文：Nirmāṇakāya）雖然在一切處所都能見到，但地獄等有情所見的化身，是爲了調伏生於彼處的眾生。這些並非化身的真實體性，因為地獄眾生認為『這也是地獄有情』，因此這些並非六根的對境，或者說，雖然在世間都能見到佛陀的化身，但佛陀的法身並非世間六根的對境。斷除煩惱之義甚深，菩薩（梵文：Bodhisattva）雖然調伏了煩惱，但並未斷除習氣（梵文：vāsanā），因此不會產生煩惱的過患，因為已經完全瞭解了煩惱。因此，如同以咒語殺死的毒藥一般，菩薩們不會像聲聞（梵文：Śrāvaka）那樣入滅。諸佛陀超越了這樣的煩惱，斷盡煩惱並證得一切智智（梵文：Sarvākārajñatā）。不可思議之義甚深，對於具足廣大方便者，輪迴的集諦（梵文：samudayasatya）——煩惱也能轉為菩提的支分——道。苦諦（梵文：duḥkhasatya）——輪迴也是寂滅的自性——滅諦（梵文：nirodhasatya）的體性。因此，如來是不可思議的。以上這些是十二種甚深之義。

【English Translation】 Like a form, the state of quiescence (śamatha), in a continuum devoid of moisture (referring to afflictions), does not appear. Although it is not actually seen, it shines like the sun in all the worlds. The Buddhas illuminate everything with the light of the teachings such as the sutras. It constantly reveals profound meanings in the manifestation of enlightenment (Abhisambodhi) and nirvana. For sentient beings who have matured, sometimes it shows complete enlightenment, like a lamp; sometimes it ignites, sometimes it goes out, like entering nirvana. However, it does not disappear forever in the world; this is the Dharmakāya (法身) of the Tathāgatas (如來). The meaning of abiding is profound; the Dharmakāya of the Buddha abides away from ordinary beings and non-virtuous dharmas, with the nature of the three doors of liberation (emptiness, signlessness, wishlessness) as its object. It abides in humans and beings in the lower realms, with the abiding of the gods in meditative absorption as its object. It abides in non-brahmachari dharmas, with the abiding of Brahma in the four immeasurables (loving-kindness, compassion, joy, equanimity) as its object. Thus, with the nature of Suchness (Tathātā), the Buddhas and the supreme abiding abide; the abiding or dwelling place of the noble ones is emptiness. The abiding of the gods is meditative absorption; the abiding of Brahma is the four immeasurables. The meaning of showing in all bodies is profound; in the subsequent attainment (referring to the state after emerging from meditation), all knowable dharmas, such as good and non-good, contaminated and uncontaminated, conditioned and unconditioned, are discriminated in various ways. In equanimity, non-conceptual wisdom does not discriminate anything. Although the Nirmāṇakāya (化身) can be seen in all places, the Nirmāṇakāya seen by sentient beings in hell, etc., is for the purpose of taming beings born there. These are not the true nature of the Nirmāṇakāya, because hell beings think, 'This is also a hell being.' Therefore, these are not the objects of the six senses, or rather, although the Nirmāṇakāya of the Buddha can be seen in the world, the Dharmakāya of the Buddha is not the object of the six senses of the world. The meaning of abandoning afflictions is profound; although Bodhisattvas (菩薩) have subdued afflictions, they have not abandoned the habitual tendencies (vāsanā), so the faults of afflictions do not arise because they have fully understood afflictions. Therefore, like poison killed by a mantra, Bodhisattvas do not pass into extinction like Śrāvakas (聲聞). The Buddhas transcend such afflictions, exhaust afflictions, and attain omniscience (Sarvākārajñatā). The meaning of being inconceivable is profound; for those who possess great skillful means, the truth of the origin of suffering (samudayasatya) – afflictions – can also be transformed into a limb of enlightenment – the path. The truth of suffering (duḥkhasatya) – samsara – is also the nature of peace – the nature of the truth of cessation (nirodhasatya). Therefore, the Tathāgata is inconceivable. These are the twelve profound meanings.

་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། གནས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་གནས་པ་དང་། གྲངས་དང་། ཕྲིན་ལས་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། ཕུང་པོ་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། མཐོང་བ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དང་མྱ་ངན་ 12-15-71b ལས་འདས་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། བཞུགས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། སྐུ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དོ། ༧ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་རྗེས་སུ་དྲན་ན། རྗེས་སུ་དྲན་པ་དུ་ཞིག་གིས་རྗེས་སུ་དྲན་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་དབང་བསྒྱུར་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ནོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་མོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ན་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་ཅིས་མི་བཟླ་ཞེ་ན། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། གང་ལ་ལས་ཉོན་རྣམ་སྨིན་གྱིས་བསྒྲིབས་ཤིང་མྱ་ང ན་མི་འདའ་བའི་ཆོས་ཉིད་རྒྱུ་རིགས་དང་མི་ལྡན་ལ། །ལས་བྱས་པར་ངེས་པ་དང་རྣམ་སྨིན་སོ་སོར་མྱོང་བར་ངེས་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་ཀུན་ཏུ་ཡང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མངའ་དབང་བྱེད་མེད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་བ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མཆོག་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་མངའ་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྒྱུན་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །ཞེས་ 12-15-72a བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཟག་མེད་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་མངའ་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གོས་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པ་རྣམས

【現代漢語翻譯】因此，應當這樣做。什麼是應當做的呢？就像這樣：生（སྐྱེ་བ་），涅槃（མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་），事業（ཕྲིན་ལས་），以及安住的甚深（གནས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་）狀態，種種安住（རྣམ་པར་གནས་པ་），數量（གྲངས་），事業的甚深（ཕྲིན་ལས་ཟབ་པ་ཉིད་），圓滿正等覺的甚深（མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），離欲的甚深（འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཟབ་པ་ཉིད་），捨棄蘊的甚深（ཕུང་པོ་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），使眾產生熟的甚深（སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），見解的甚深（མཐོང་བ་ཟབ་པ་ཉིད་），圓滿正等覺本身和涅槃（མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དང་མྱ་ངན་），普遍示現涅槃的甚深（ལས་འདས་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），安住的甚深（བཞུགས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），普遍示現身的甚深（སྐུ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），捨棄煩惱的甚深（ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་），不可思議的甚深（བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དོ）。菩薩們如果憶念佛陀為法身，那麼以多少種憶念來憶念呢？簡而言之，以七種方式修習憶念，爲了在所有世界中獲得無礙的神通，諸佛世尊是具有對一切法自在的性質。因此，修習憶念佛陀。如果對一切法自在，為什麼不將一切眾生從痛苦中解脫出來呢？這裡有一段偈頌：對於那些被業和煩惱以及異熟果所矇蔽，不具備解脫痛苦的自性、原因和條件的人，以及那些必定會造業並分別體驗異熟果的人，對於這些眾生界，諸佛沒有自在。如來不斷地獲得從污垢中解脫的真如之身，因此，如來的身是常恒的。由於遠離一切煩惱和所知障，如來是至高無上的，沒有任何過失。由於佛陀的事業不斷地自然成就，因此，如來是自然成就的。由於佛土完全清凈，以及具有廣大的無漏法樂，因此，如來具有廣大的受用。雖然出現在世間，但由於不被世間的一切法所染污，因此，如來是無染的。對於尚未被圓滿正覺和普遍示現涅槃所成熟的眾生，佛陀使他們成熟；對於已經成熟的眾生，佛陀...

【English Translation】 Therefore, it should be done like this. What should be done? It is like this: birth (སྐྱེ་བ་), nirvana (མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་), activity (ཕྲིན་ལས་), and the profound state of abiding (གནས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), various abidings (རྣམ་པར་གནས་པ་), number (གྲངས་), the profoundness of activity (ཕྲིན་ལས་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of perfect complete enlightenment (མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of detachment from desire (འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of abandoning aggregates (ཕུང་པོ་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of maturing sentient beings (སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of view (མཐོང་བ་ཟབ་པ་ཉིད་), perfect complete enlightenment itself and nirvana (མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཉིད་དང་མྱ་ངན་) the profoundness of universally showing nirvana (ལས་འདས་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of abiding (བཞུགས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of universally showing the body (སྐུ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of abandoning afflictions (ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་ཟབ་པ་ཉིད་), the profoundness of being inconceivable (བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དོ). If Bodhisattvas recollect the Buddha as the Dharmakaya, how many recollections do they recollect with? In brief, they cultivate recollection in seven ways. Because the Buddhas, the Bhagavat, have attained unobstructed knowledge in all realms of the world, they possess the nature of wielding power over all dharmas. Therefore, cultivate the recollection of the Buddha. If they wield power over all dharmas, why don't they liberate all sentient beings from suffering? Here is a verse: For those who are obscured by karma, afflictions, and the ripening of karma, and who do not possess the nature, cause, and conditions for liberation from suffering, and who are certain to create karma and experience the ripening of karma separately, for these realms of sentient beings, the Buddhas do not have power. Because the Tathagatas constantly attain the body of Suchness that is liberated from defilements, therefore, the body of the Tathagatas is eternal. Because they are free from all afflictions and obscurations of knowledge, the Tathagatas are supreme and have no faults. Because all the deeds of the Buddhas are spontaneously accomplished without interruption, therefore, the Tathagatas are spontaneously accomplished. Because the Buddha-fields are completely pure and they have vast enjoyment of undefiled Dharma, therefore, the Tathagatas have great enjoyment. Although they appear in the world, because they are not tainted by all the dharmas of the world, therefore, the Tathagatas are untainted. For sentient beings who have not been matured by perfect complete enlightenment and universally showing nirvana, the Buddhas mature them; for those who have been matured, the Buddhas...

་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དོན་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་མོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ།རང་གི་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་བཞེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་དང་། རྟག་པ་དང་ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་པའི་དགེ་ལྡན་དང་བསྩལ་མི་དགོས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་རྣམས། །རྗེས་སུ་སྦྱིན་མཛད་པ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ནི་བདུན་པོའི་མཐར་སྦྱར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ལམ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྐྱོན་གྱི་དབང་དུ་མ་གྱུར་པར་འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་རྒྱུ། །སྐྱེ་བོ་མང་པོར་རང་གི་ཕུན་ཚོགས་དེ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བདུན་པོ་འདི་དག་ཀུན། །བློ་ལྡན་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་དྲན་པར་བྱའོ། །གོང་བཤད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པའི་མདོ་ 12-15-72b སྡེའི་གླིང་བཞི་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གསེར་དང་། དངུལ་དང་། བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། སྤུག་དང་། ཤེལ་དང་། རྡོའི་སྙིང་པོ་དང་། མུ་ཏིག་དམར་པོའོ། །རྡོའི་སྙིང་པོ་ནི་ཨཎྚ་རྙིལ་དང་། མཐོན་ཁ་དང་། མཐོན་ཁ་ཆེན་པོ་སོགས་སོ། །མུ་ཏིག་དམར་པོ་ནི་སྲོག་ཆགས་དམར་པོའི་ཁོང་ནས་བྱུང་བའོ། །དེ་ཡང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འོད་འབར་བར་དབྱིབས་ལ་བཀོད་པ་ཁ་དོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས༡་པ། རིན་ཆེན་དེ་དག་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྒྱས་པར་འགེངས་པའི་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བའོ། །དབྱིབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་༢པ་གནས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཚད་དང་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ཚད་མེད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཚད་ཕུན་ཚོགས༣། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་ཚད་འདི་ཙམ་ཞེས་རྒྱ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་ཡུལ་ཕུན་ཚོགས༤། འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་སྨིན་མིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཁམས་སོགས་ཁམས་གསུམ་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །རྒྱུ་ཕུན་ཚོགས༥། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེའི་རྗེས་ཐོབ་བླ་མའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་བུ་ཕུན་ཚོགས༦། དབང་སྒྱུར་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཏེ་དབང་ཐོབ་པའི་ཡིད་འབྱུང་མཚན་ཉིད། བདག་པོ་ཕུན་ཚོགས༧། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས། ཕྱོགས་ཕུན་ཚོགས༨་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སངས་རྒྱས་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་གནས་པའི་རྟེན། ཞབས་འབྲིང་ཕུན་ཚོགས༩་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་མིའམ་ཅི་དང

【現代漢語翻譯】爲了使他們完全解脫。因此，如來是具有重大意義的自性。應當修習憶念佛陀。這裡有一段偈頌：完全依賴於自己的心，僅僅通過意願就能掌控圓滿的法，擁有恒常和無瑕疵的善德，無需努力就能自然成就，以及廣大的法之受用。隨之佈施並與圓滿的七者相結合。不被痛苦或世俗的過失所控制，在世間廣為流傳。希望讓眾多眾生安住于自己的圓滿之中，從而成就偉大的意義。所有佛陀的圓滿七種功德，有智慧的菩薩們應當憶念。以上所說的差別，如何才能認識諸佛的清凈佛土呢？就像《菩薩藏經》百萬品中所說的那樣，世尊的廣大宮殿由七寶構成，即黃金、白銀、琉璃、硨磲、水晶、瑪瑙和紅珍珠。瑪瑙包括紅玉髓、綠瑪瑙和大塊綠瑪瑙等。紅珍珠是從紅色生物體內產生的。這些都是最殊勝、光芒四射、形狀優美、色彩絢麗的珍寶，從中散發出巨大的光芒，充滿無量無邊的世界。形狀圓滿，處所的差別非常明顯，具有尺度和特徵，被安置在無量無邊的處所，這是尺度的圓滿。壇城的廣度沒有限制，這是處所的圓滿。由於不是世俗的果報，因此完全超越了欲界等三界，是佛陀的行境，這是因的圓滿。超越世間的無分別智慧，以及由此產生的上師的善根，這是果的圓滿。掌控一切的清凈意識，是獲得自在之心的特徵，這是主宰的圓滿。一切之中最殊勝的如來之所，這是方位的圓滿。大菩薩們執持佛陀的方位，是安住的所依，這是眷屬的圓滿。天、龍、夜叉、乾闥婆、阿修羅、迦樓羅、緊那羅等。 How to meditate on remembering the Buddha to liberate completely. Thus, the Tathagatas are of great significance. One should meditate on remembering the Buddha. Here is a verse: Completely dependent on one's own mind, one can control the perfect Dharma merely by intention, possessing constant and flawless virtues, naturally accomplished without effort, and vast enjoyment of the Dharma. Bestowing accordingly and combining with the seven perfections. Not controlled by suffering or worldly faults, spreading widely in the world. Wishing to establish many beings in one's own perfection, thereby accomplishing great meaning. All the seven perfect qualities of all Buddhas should be remembered by wise Bodhisattvas. Regarding the aforementioned distinctions, how can one recognize the pure Buddha-fields of the Buddhas? As stated in the hundred-thousand-fold Sutra of the Bodhisattva Pitaka, the great palace of the Bhagavan is composed of seven precious materials: gold, silver, lapis lazuli, conch, crystal, agate, and red pearls. Agate includes carnelian, green agate, and large green agate, etc. Red pearls are produced from the bodies of red creatures. These are supremely excellent, radiant, beautifully shaped, and richly colored jewels, from which emanate great rays of light, filling immeasurable worlds. The shape is perfect, the distinctions of places are very clear, possessing measure and characteristics, and being placed in immeasurable places, this is the perfection of measure. The extent of the mandala is unlimited, this is the perfection of place. Since it is not a worldly result, it completely transcends the three realms such as the desire realm, it is the realm of the Buddhas, this is the perfection of cause. Transcending the world, the non-conceptual wisdom and the root of virtue of the guru arising from it, this is the perfection of fruit. The consciousness of controlling everything, the characteristic of obtaining a free mind, this is the perfection of mastery. The most supreme of all, the place of the Tathagata, this is the perfection of direction. Great Bodhisattvas holding the direction of the Buddha, the support for abiding, this is the perfection of retinue. Gods, nagas, yakshas, gandharvas, asuras, garudas, kinnaras, etc.

【English Translation】 In order to liberate completely. Thus, the Tathagatas are of great significance. One should meditate on remembering the Buddha. Here is a verse: 'Completely dependent on one's own mind, one can control the perfect Dharma merely by intention, possessing constant and flawless virtues, naturally accomplished without effort, and vast enjoyment of the Dharma. Bestowing accordingly and combining with the seven perfections. Not controlled by suffering or worldly faults, spreading widely in the world. Wishing to establish many beings in one's own perfection, thereby accomplishing great meaning.' All the seven perfect qualities of all Buddhas should be remembered by wise Bodhisattvas. Regarding the aforementioned distinctions, how can one recognize the pure Buddha-fields of the Buddhas? As stated in the hundred-thousand-fold Sutra of the Bodhisattva Pitaka, the great palace of the Bhagavan is composed of seven precious materials: gold, silver, lapis lazuli, conch, crystal, agate, and red pearls. Agate includes carnelian, green agate, and large green agate, etc. Red pearls are produced from the bodies of red creatures. These are supremely excellent, radiant, beautifully shaped, and richly colored jewels, from which emanate great rays of light, filling immeasurable worlds. The shape is perfect, the distinctions of places are very clear, possessing measure and characteristics, and being placed in immeasurable places, this is the perfection of measure. The extent of the mandala is unlimited, this is the perfection of place. Since it is not a worldly result, it completely transcends the three realms such as the desire realm, it is the realm of the Buddhas, this is the perfection of cause. Transcending the world, the non-conceptual wisdom and the root of virtue of the guru arising from it, this is the perfection of fruit. The consciousness of controlling everything, the characteristic of obtaining a free mind, this is the perfection of mastery. The most supreme of all, the place of the Tathagata, this is the perfection of direction. Great Bodhisattvas holding the direction of the Buddha, the support for abiding, this is the perfection of retinue. Gods, nagas, yakshas, gandharvas, asuras, garudas, kinnaras, etc.

་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་སྦྲུལ་ཏེ་ཀླུ་དང་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ཚད་མེད་པ་རྣམ་པར་རྒྱུ་བ། ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཕུན་ཚོགས༡༠་ཆོས་ 12-15-73a ཀྱི་རོས་སམ་ཟས་ཀྱིས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོས་སྟོན་པ། ཕྲིན་ལས་ཕུན་ཚོགས༡༡་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་མཛད་པས་ཉེ་བར་གནས་པ། ཕན་འདོགས་པ་ཕུན་ཚོགས༡༢་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེ་ལས་གྱུར་པའི་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། འཇིགས་པ་མེད་པ་ཕུན་ཚོགས༡༣་བདུད་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ། རྟེན་ཕུན་ཚོགས༡༤་བྱང་སེམས་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདོག་པ་ལས་ལྷག་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས་བཀོད་པ། ལམ་ཕུན་ཚོགས༡༥་ཐོས་བྱུང་དྲན་པ་དང་བསམ་བྱུང་གི་བློ་གྲོས་དང་བསྒོམ་བྱུང་གི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོས་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བ། གཞོན་པ་ཕུན་ཚོགས༡༦་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཆེན་པོའི་ཐེག་པ། སྒོ་ཕུན་ཚོགས༡༧་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ནས་འཇུག་པ། ༧ །གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས༡༨་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པས་བརྒྱན་པ་ཡང་། ས་གཞི་རླུང་དཀྱིལ་ལ་བརྟེན་པ་ལྟར་རིན་པོ་ཆེ་པདྨའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཀོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ན་བཞུགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འདིའི་ཁ་དོག་ཕུན་ཚོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་དང་། ཚད་དང་། ཡུལ་དང་། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། བདག་པོ་དང་། ཕྱོགས་དང་། ཞབས་འབྲིང་དང་། སྟོན་པ་དང་།ཕྲིན་ལས་དང་། ཕན་འདོགས་པ་དང་། འཇིགས་པ་མེད་པ་དང་། རྟེན་དང་། ལམ་དང་། བཞོན་པ་དང་། སྒོ་དང་། གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་བསྟན་ཏོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་ཕྱིས་ 12-15-73b སོགས་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་གཙང་པའམ་ཤིན་ཏུ་དག་པ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་མེད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་དགེ་དང་ལུང་མ་བསྟན་མེད་པ། ཤིན་ཏུ་དབང་བསྒྱུར་བ་རང་སེམས་ལ་རག་ལས་པའོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྙེས་པ་ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྲིན་ལས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལོང་བ་དང་། འོན་པ་དང་། སྨྱོན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གནོད་པ་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་དང་། མི་དགེ་བའི་གནས་ནས་བླངས་ཏེ་དགེ་བའི་གནས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ངན་སོང་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་ཐབས་མིན་པས་ཐར་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱི་འདུན་པ་བཟློག་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པའི་ཕྱིར། ཐར་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་དང་། ཁམས་གསུམ་ལས་

【現代漢語翻譯】大腹行者，如蛇、龍、人及非人等無量眾生，普遍遊行。圓滿示現10：以佛法的滋味或食物帶來喜悅和大樂。圓滿事業11：以成辦一切眾生之事而安住。圓滿利益12：遠離一切煩惱及由煩惱所生的損害。圓滿無懼13：完全捨棄四魔。圓滿所依14：勝過一切菩薩等的財富，由如來加持所莊嚴。圓滿道15：以聽聞所生之憶念、思惟所生之智慧及修習所生之大證悟，必定能獲得果位。圓滿乘16：寂止和勝觀的大乘。圓滿門17：從空性、無相、無愿等解脫之大門進入。7。圓滿基礎18：以無量功德聚所莊嚴，猶如大地依于風輪，安住于珍寶蓮花王之大莊嚴上。如是，此清凈佛土之顏色圓滿，同樣地，形狀、量、處所、因、果、主、方、眷屬、導師、事業、利益、無懼、所依、道、乘、門、基礎亦皆圓滿宣說。又，此清凈佛土之受用，因無後等，故極清凈或極潔凈；唯具極大安樂，故無痛苦和舍受；極其無罪，故無不善和無記；極其自在，故隨心所欲。又，諸佛證得之法界法身，應知其恒時具有五種事業：僅見佛身，即能救護盲、聾、瘋等損害，故具有救護一切眾生損害之事業；從不善之處救出，安置於善處，故具有救護惡趣之事業；為使外道以非方便而欲解脫者，能轉變其意願，安置於佛陀之教法中，故具有救護非解脫方便之事業；從三界中…… Great Stomach Walker, like immeasurable beings such as snakes, dragons, humans, and non-humans, universally travels. Perfect Display 10: Showing joy and great bliss through the taste or food of the Dharma. Perfect Activity 11: Abiding by accomplishing all the purposes of all sentient beings. Perfect Benefit 12: Being free from all afflictions and the harm arising from them. Perfect Fearlessness 13: Completely abandoning all four maras (demons). Perfect Support 14: Surpassing all the possessions of Bodhisattvas, etc., adorned by the blessings of the Tathagata. Perfect Path 15: With the great realization arising from hearing, the wisdom arising from thinking, and the great realization arising from meditation, one will definitely attain the fruit. Perfect Vehicle 16: The great vehicle of tranquility and insight. Perfect Gate 17: Entering from the great gate of liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness. 7. Perfect Foundation 18: Adorned with immeasurable collections of qualities, just as the earth relies on the wind mandala, it abides on the great arrangement of the King of Jewel Lotuses. Thus, the color of this pure Buddha-field is perfect, and similarly, the shape, measure, place, cause, fruit, lord, direction, retinue, teacher, activity, benefit, fearlessness, support, path, vehicle, gate, and foundation are all perfectly explained. Moreover, the enjoyment of this pure Buddha-field is extremely pure or extremely clean because there is no later, etc.; it possesses only great bliss, so there is no suffering or equanimity; it is extremely faultless, so there is no unwholesome or neutral; it is extremely powerful, so it is according to one's own mind. Furthermore, the Dharmakaya (Body of Truth), the realm of Dharma attained by the Buddhas, should be known to always possess five activities: merely seeing the Buddha's body protects from harm such as blindness, deafness, and madness, thus having the activity of protecting all beings from harm; rescuing from the state of non-virtue and placing in the state of virtue, thus having the activity of rescuing from the lower realms; for those non-Buddhists who seek liberation through improper means, turning their aspirations and firmly establishing them in the Buddha's teachings, thus having the activity of rescuing from non-liberating means; from the three realms...

【English Translation】 Great Stomach Walker, like immeasurable beings such as snakes, dragons, humans, and non-humans, universally travels. Perfect Display 10: Showing joy and great bliss through the taste or food of the Dharma. Perfect Activity 11: Abiding by accomplishing all the purposes of all sentient beings. Perfect Benefit 12: Being free from all afflictions and the harm arising from them. Perfect Fearlessness 13: Completely abandoning all four maras (demons). Perfect Support 14: Surpassing all the possessions of Bodhisattvas, etc., adorned by the blessings of the Tathagata. Perfect Path 15: With the great realization arising from hearing, the wisdom arising from thinking, and the great realization arising from meditation, one will definitely attain the fruit. Perfect Vehicle 16: The great vehicle of tranquility and insight. Perfect Gate 17: Entering from the great gate of liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness. 7. Perfect Foundation 18: Adorned with immeasurable collections of qualities, just as the earth relies on the wind mandala, it abides on the great arrangement of the King of Jewel Lotuses. Thus, the color of this pure Buddha-field is perfect, and similarly, the shape, measure, place, cause, fruit, lord, direction, retinue, teacher, activity, benefit, fearlessness, support, path, vehicle, gate, and foundation are all perfectly explained. Moreover, the enjoyment of this pure Buddha-field is extremely pure or extremely clean because there is no later, etc.; it possesses only great bliss, so there is no suffering or equanimity; it is extremely faultless, so there is no unwholesome or neutral; it is extremely powerful, so it is according to one's own mind. Furthermore, the Dharmakaya (Body of Truth), the realm of Dharma attained by the Buddhas, should be known to always possess five activities: merely seeing the Buddha's body protects from harm such as blindness, deafness, and madness, thus having the activity of protecting all beings from harm; rescuing from the state of non-virtue and placing in the state of virtue, thus having the activity of rescuing from the lower realms; for those non-Buddhists who seek liberation through improper means, turning their aspirations and firmly establishing them in the Buddha's teachings, thus having the activity of rescuing from non-liberating means; from the three realms... Great Stomach Walker, like immeasurable beings such as snakes, dragons, humans, and non-humans, universally travels. Perfect Display 10: Showing joy and great bliss through the taste or food of the Dharma. Perfect Activity 11: Abiding by accomplishing all the purposes of all sentient beings. Perfect Benefit 12: Being free from all afflictions and the harm arising from them. Perfect Fearlessness 13: Completely abandoning all four maras (demons). Perfect Support 14: Surpassing all the possessions of Bodhisattvas, etc., adorned by the blessings of the Tathagata. Perfect Path 15: With the great realization arising from hearing, the wisdom arising from thinking, and the great realization arising from meditation, one will definitely attain the fruit. Perfect Vehicle 16: The great vehicle of tranquility and insight. Perfect Gate 17: Entering from the great gate of liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness. 7. Perfect Foundation 18: Adorned with immeasurable collections of qualities, just as the earth relies on the wind mandala, it abides on the great arrangement of the King of Jewel Lotuses. Thus, the color of this pure Buddha-field is perfect, and similarly, the shape, measure, place, cause, fruit, lord, direction, retinue, teacher, activity, benefit, fearlessness, support, path, vehicle, gate, and foundation are all perfectly explained. Moreover, the enjoyment of this pure Buddha-field is extremely pure or extremely clean because there is no later, etc.; it possesses only great bliss, so there is no suffering or equanimity; it is extremely faultless, so there is no unwholesome or neutral; it is extremely powerful, so it is according to one's own mind. Furthermore, the Dharmakaya (Body of Truth), the realm of Dharma attained by the Buddhas, should be known to always possess five activities: merely seeing the Buddha's body protects from harm such as blindness, deafness, and madness, thus having the activity of protecting all beings from harm; rescuing from the state of non-virtue and placing in the state of virtue, thus having the activity of rescuing from the lower realms; for those non-Buddhists who seek liberation through improper means, turning their aspirations and firmly establishing them in the Buddha's teachings, thus having the activity of rescuing from non-liberating means; from the three realms...

ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ལམ་ཆོས་བསྟན་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་དང་། ༧ །མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་བྱང་སེམས་ཐེག་པ་དམན་པ་གཞན་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པའི་ཕྱིར། ཐེག་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྲིན་ལས་ལྔ་པོ་འདི་ལ་ཕྲིན་ལས་མཚུངས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ལྷ་མི་སོགས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དང་གནས་ནི་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་དབང་རྟེན་ཁོག་པ་ལུས་ཐ་དད་པ་དང་ཞིང་ལས་འཚོ་སྐྱོང་སོགས་ 12-15-74a བྱ་བ་ཐ་དད་དང་ནི་དགེ་སོགས་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་དང་། རྩོལ་བ་ཆེ་ཆུང་འབྲིང་སོགས་འདུ་བྱེད་ཐ་དད་ཕྱིར་ན་དེ་ཡི་དབང་གིས་ནི། །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་འདོད། །དེ་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་པ་མེད། གནས་ཆོས་སྐུ་ཐ་དད་པ་མེད། དེའི་ཕྱིར་འཕྲོ་བའི་དོན་དང་། ཕན་པ་དེའི་བསམ་པ་དང་རྩོལ་བ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གཅིག་ཅིང་ཐ་དད་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་འདྲེན་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་ལྟར་ཐ་དད་དེ་ལྟ་བུ་མིན་ནོ། །ཐེག་གཅིག་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་བཤད་པ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན། དེ་མ་ཐོབ་པའི་ཉན་རང་གི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་དམན་པས་དགོངས་པ་གང་གིས་ཐེག་པ་གཅིག་ལས་མེད་ཅེས་བསྟན་ཅེ་ན། དེའི་དགོངས་པ་འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཉན་ཐོས་ཁ་ཅིག་དག་ནི་ཐེག་ཆེན་ལས་གཞན་གྱིས་འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་པར་བསྟན་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་དྲངས་ཕྱིར་དང་། ། གཞན་ཡང་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་བྱང་སེམས་ཐེག་ཆེན་གྱིས་ཀུན་ཏུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །མ་ངེས་རྣམས་ལ་ཐེག་གཅིག་བསྟན། །དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ལས་མེད་པ་དང་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང་ཉོན་སྒྲིབ་གྲོལ་བར་རིགས་མཐུན་ཕྱིར་ན། །རིགས་ནི་ཐ་དད་པར་ཡང་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཡོད་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུར་དགོངས་པ་བརྙེས་པའི་བསམ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ལུང་བསྟན་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བདག་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་པའི་བསམ་པ་རྙེད་པ་སྟེ་བསམ་པ་གཉིས་ 12-15-74b བརྙེས་ཕྱིར་ཡང་ཐེག་གཅིག་དང་དགེ་སློང་དག་ངས་མངོན་པར་ཤེས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཉིད་དུ་ལན་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མར་བྱས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཉན་ཐོས་སུ་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀ

【現代漢語翻譯】此外，爲了實現圓滿涅槃之道，佛陀的事業在於從輪迴中拯救眾生。對於不定種性的菩薩，佛陀的事業在於引導他們進入大乘，對於聲聞乘的修行者，佛陀的事業在於引導他們進入大乘。所有佛陀在這五種事業上都是平等的。偈頌如下：眾生因不同的業力而轉生於天人等道，其所處之境，乃是依各自業力所感之身。眾生所作各異，或耕耘勞作以維持生計，或行善作惡，念頭各不相同。眾生所為之事，有勤奮、懈怠、中庸等差別，故世間諸事，皆由業力所致。然諸佛不然，其無有各別之因緣，亦無各別之法身。是故，諸佛之發心、利他之念、所作之業，皆是任運成就，無有差別。不像世間眾生，各有不同。佛陀宣講一乘的密意是：如果聲聞、緣覺不能與諸佛的圓滿功德法身相比，他們所證得的果位就顯得低劣。那麼，佛陀以何種密意宣說唯一之乘呢？偈頌如下：對於某些不定種性的聲聞，佛陀開示說，除了大乘之外，他們無法獲得其他果位，從而引導他們進入大乘。此外，對於被大乘所攝受的不定種性的菩薩，圓滿正覺的佛陀為這些不定種性的眾生宣說唯一之乘。因為法性一味，無有二致，且在法與補特伽羅的無我性上，以及從煩惱障中解脫上，具有相同的體性。由於種性也有所不同，所以存在不定種性。佛陀證悟一切法，了知一切眾生皆與自性無二無別，並證得此等同性的密意。聲聞和菩薩被授記時，也生起『我亦將成佛』之念。他們生起這兩種念頭，因此是一乘。佛陀以神通了知，有些聲聞在經歷百千次輪迴后才證得涅槃，這是佛陀化現為聲聞的緣故。一切乘...

【English Translation】 Furthermore, to accomplish the teaching of the path to perfect Nirvana, the activity of the Buddhas is to save beings from the cycle of existence. For Bodhisattvas of uncertain lineage, the activity of the Buddhas is to guide them into the Mahayana. For the Shravakas, the activity of the Buddhas is to establish them in the practice of the Mahayana. All Buddhas should be regarded as having equal activity in these five activities. Here are the verses: Beings are born in different realms such as gods and humans due to different causes. Their abodes are the bodies of sentient beings, which are different according to their individual powers. Their activities, such as farming and sustaining life, are different, and their thoughts, such as virtue, are diverse. Their efforts, whether great, small, or middling, and their actions are different. Therefore, it is believed that the actions of the worlds are different due to these factors. Because of the absence of these differences, the Buddhas do not have different collections of causes. There is no difference in the Dharmakaya. Therefore, their intention to benefit others, their thoughts, and their efforts are spontaneously accomplished and are one and without difference. They are not like worldly beings who lead the world, who are different in such ways. The explanation of the intention of teaching the One Vehicle is that if it is not shared by the Shravakas and Pratyekabuddhas, and the Dharmakaya of the Buddhas is endowed with such perfect qualities, then the fruits attained by the Shravakas and Pratyekabuddhas who have not attained it are inferior. So, with what intention did they teach that there is only one vehicle? Here are the verses: For some Shravakas of uncertain lineage, the Buddhas taught that they could not attain any other fruit than the Mahayana, thereby leading them into the Mahayana. Furthermore, for Bodhisattvas of uncertain lineage who are embraced by the Mahayana, the fully enlightened Buddhas taught the One Vehicle to those of uncertain lineage. Because the suchness is one and without difference, and because they are in harmony with the selflessness of phenomena and persons, and because they are of the same nature in being liberated from the afflictive obscurations. Because lineages also become different, there are uncertain lineages. Because the Buddhas awaken to all phenomena, they realize that all sentient beings are without self and duality, and they attain the intention of this equality. When Shravakas and Bodhisattvas are prophesied, they also generate the thought 'I will also become a Buddha.' They generate these two thoughts, therefore it is the One Vehicle. Monks, I know that some Shravakas, after experiencing hundreds of thousands of rebirths, attain Nirvana. This is because the Buddhas emanate as Shravakas. All vehicles...

ྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་གཅིག་ལས་མེད་པས་ན་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ཐེག་པ་གཅིག་ཅེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཐུན་པ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མང་པོར་བལྟ་ཞེ་ན། ཚིགས་སུ་བཅད་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་ན་ནི་སངས་རྒྱས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །བྱང་སེམས་དཔག་མེད་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་བསགས་ཕྱིར། །ཚོགས་བསགས་པ་རྫོགས་པ་དེ་དག་ཁམས་གཅིག་ཏུ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སོ་སོར་འདུལ་བ་སྟོན་པའི་སངས་རྒྱས་མང་པོར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་བལྟའ་ཞེ་ན། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། འདི་ལ་ཉན་ཐོས་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་གཏན་མྱ་ངན་འདས་པར་འདོད། ཐེག་ཆེན་ཁ་ཅིག་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་ཀྱི་བསམ་པས་གཏན་དུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཏེ། དགོངས་པ་སོ་སོའི་ཆ་ནས་གཏན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དགོངས་པ་འགས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་སོ། །དེ་བཤད་པ་སྒྲིབ་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་ཕྱི༡ར། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་རྣམས་ཀྱང་༢མ་རྫོགས་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་གཏན་དུ་༡མྱ་ངན་འདས། །མྱ་ངན་༢འདས་པའང་མིན་པར་འདོད། ༧ །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཅིའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་དྲུག་གི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་སྣང་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་གཟུགས་སྣང་བ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་ 12-15-75a གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་མེད་པ་དག་ན་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་སྣང་བ་མེད་པ་དང་། མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གི་སྐུ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་སོགས་སུ་མཐོང་བས་མ་ངེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མ་ངེས་པར་སྣང་བ་མེད་པ་དང་། གནས་སྐབས་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྣང་བས་གཡོ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་དང་། བྱང་སེམས་དང་ཉན་ཐོས་དང་ལྷ་ཚོགས་འཁོར་སྣ་ཚོགས་དང་འདྲེས་པས་འདྲེས་པར་སྣང་བ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གང་དུ་ཡང་མ་འདྲེས་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གནས་གྱུར་པ་དང་ལོངས་སྐུ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་གནས་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་གནས་གྱུར་ཐ་དད་པས་མི་རིགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་མི་རིགས་སོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཅིའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཏེ། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་བསགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་བྱང་ཆུབ་ནས་སྤྲུལ་པའི་རོལ་པ་སྟོན་གྱི་དངོས་སུ་སྣང་བ་ལྟར་མིན་ཏེ། དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་མི་ཉམས་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་

【現代漢語翻譯】因為只有一個究竟的（梵文：Paramārtha，漢語：勝義諦），所以考慮到這一點，佛陀宣說了唯一乘（梵文：Ekayāna，漢語：一乘）。既然所有佛的法身（梵文：Dharmakāya，漢語：法身）相同且無差別，為何視作有眾多佛呢？偈頌說：『在一個世界裡，不可能同時存在兩位佛陀，但無數菩薩（梵文：Bodhisattva，漢語：菩薩）可以一起積聚資糧。』『因為圓滿積聚資糧的菩薩們不可能在同一個世界依次出現，所以在不同的世界中，示現調伏的佛陀才廣為人知。』佛陀們是否以法身進入永恒的寂滅（梵文：Nirvāṇa，漢語：涅槃），我們應如何看待這個問題呢？這裡有偈頌說：『在此，一些聲聞（梵文：Śrāvaka，漢語：聲聞）認為佛陀在無餘涅槃（梵文：Parinirvāṇa，漢語：般涅槃）中徹底寂滅。一些大乘（梵文：Mahāyāna，漢語：大乘）行者認為，以有餘涅槃（梵文：Sopadhiśeṣa-nirvāṇa，漢語：有餘涅槃）的觀點，佛陀不會進入永恒的寂滅。這兩種觀點都不正確。』『從某些角度來看，佛陀已經進入了永恒的寂滅；從某些角度來看，佛陀並未進入永恒的寂滅。』『這樣說可以徹底解脫一切障礙，因為佛陀的事業尚未圓滿。』『佛陀被認為是進入了永恒的寂滅，也被認為是沒有進入寂滅。』為何報身（梵文：Saṃbhogakāya，漢語：報身）不是法身呢？有六個原因：因為報身顯現為色身（梵文：Rūpakāya，漢語：色身），而法身不顯現為色身；在無量佛陀的眷屬壇城（梵文：Maṇḍala，漢語：壇城）中，報身顯現為不同，而法身不顯現為不同；由於信徒的意樂不同，他們看到報身有各種不同的顏色，因此報身的顯現是不確定的，而法身沒有不確定的顯現；報身顯現為在不同的狀態中移動，而法身沒有移動；報身與菩薩、聲聞和天眾等各種眷屬混合，因此顯現為混合，而法身不與任何事物混合；法性法身是阿賴耶識（梵文：Ālayavijñāna，漢語：阿賴耶識）轉依（梵文：āśraya-parāvṛtti，漢語：轉依）的結果，而報身是入（梵文：praveśa，漢語：入）的識轉依的結果，因此，這二者轉依不同，所以報身不是法身。為何化身（梵文：Nirmāṇakāya，漢語：化身）不是法身呢？有八個原因：通過三大阿僧祇劫（梵文：asaṃkhyeya，漢語：阿僧祇）積聚資糧，法身在成佛后示現化身的游舞，但實際上並非如此顯現。從意義的角度來看，菩薩從很久以前就獲得了不退轉的禪定（梵文：dhyāna，漢語：禪定）

【English Translation】 Because there is only one ultimate (Paramārtha), considering this, the Buddha taught the One Vehicle (Ekayāna). Since the Dharmakāya (法身, Dharma body) of all Buddhas is the same and without difference, why are there seen as many Buddhas? The verse says: 'In one world, there cannot be two Buddhas at the same time, but countless Bodhisattvas can gather together to accumulate merit.' 'Because those who have perfected the accumulation of merit cannot appear sequentially in the same world, the Buddhas who demonstrate taming in different worlds are widely known.' How should we view the fact that the Buddhas enter eternal Nirvāṇa (寂滅, cessation) with the Dharmakāya? Here is a verse: 'Here, some Śrāvakas (聲聞, hearers) believe that the Buddha completely passes into Parinirvāṇa (般涅槃, complete cessation) without remainder. Some Mahāyāna (大乘, great vehicle) practitioners believe that, with the idea of Sopadhiśeṣa-nirvāṇa (有餘涅槃, Nirvāṇa with remainder), the Buddha does not enter eternal Nirvāṇa. Neither of these views is correct.' 'From some perspectives, the Buddha has entered eternal Nirvāṇa; from some perspectives, the Buddha has not entered eternal Nirvāṇa.' 'Saying this can completely liberate from all obstacles, because the Buddha's activities have not yet been completed.' 'The Buddha is considered to have entered eternal Nirvāṇa, and is also considered not to have entered Nirvāṇa.' Why is the Saṃbhogakāya (報身, enjoyment body) not the Dharmakāya? There are six reasons: because the Saṃbhogakāya appears as a Rūpakāya (色身, form body), while the Dharmakāya does not appear as a form body; in the immeasurable Maṇḍalas (壇城, mandala) of the Buddha's retinue, the Saṃbhogakāya appears as different, while the Dharmakāya does not appear as different; because of the different inclinations of the devotees, they see the Saṃbhogakāya in various different colors, so the appearance of the Saṃbhogakāya is uncertain, while the Dharmakāya has no uncertain appearance; the Saṃbhogakāya appears to move in different states, while the Dharmakāya has no movement; the Saṃbhogakāya is mixed with various retinues such as Bodhisattvas, Śrāvakas, and Devas, so it appears as mixed, while the Dharmakāya is not mixed with anything; the Dharmatā Dharmakāya is the result of the āśraya-parāvṛtti (轉依, transformation of the basis) of the Ālayavijñāna (阿賴耶識, store consciousness), while the Saṃbhogakāya is the result of the transformation of consciousness of entering, therefore, these two have different transformations, so the Saṃbhogakāya is not the Dharmakāya. Why is the Nirmāṇakāya (化身, emanation body) not the Dharmakāya? There are eight reasons: through accumulating merit for three countless asaṃkhyeya (阿僧祇, incalculable) kalpas, the Dharmakāya demonstrates the play of the Nirmāṇakāya after enlightenment, but it does not actually appear as such. From the perspective of meaning, the Bodhisattva has obtained non-retreating dhyāna (禪定, meditation) from a long time ago.

རྣམས། འདོད་ཁམས་དགའ་ལྡན་དང་མི་ཡི་ནང་དུ་ཡང་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ཀྱང་འདུལ་པའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པས་སོ། །སྐྱེ་བ་དྲན་པ་རྣམས་ཡི་གེ་དང་། རྩིས་དང་། གྲངས་དང་། ལག་རྩིས་དང་། བཟོད་དང་། བསྟན་བཅོས་དང་། འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་མི་མཁྱེན་པར་གསར་དུ་སློབ་པའང་མི་རིགས་སོ། །ཉེས་བཤད་དང་ལེགས་བཤད་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་མཁྱེན་པ་རྣམས། གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གན་དུ་བསམ་གཏན་བསླབ་ཕྱིར་བཞུད་པ་མི་རིགས་སོ། །ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་ཆོས་བཟང་པོ་མཁྱེན་པ་རྣམས་ལུས་གདུང་བའི་དཀའ་བ་སྤྱད་ 12-15-75b པ་མི་རིགས་སོ། །འཛམ་བུ་གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་བོར་ཏེ་འཛམ་གླིང་གི་གནས་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་པར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུར་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྟན་པའི་ཐབས་མེད་པར་རམ་མི་དགོས་པར་ཡང་ལྷག་མ་རྣམས་སུ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཛད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དགའ་ལྡན་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ལ། འཛམ་བུ་གླིང་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མངོན་དེ་ལྟར་གླིང་བཞི་ལ་ལན་སངས་རྒྱས་མེད་པའམ་མི་མངོན་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་ལུང་དང་རིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སངས་རྒྱས་གཉིས་མི་འབྱུང་བ་དང་འགལ་ཞེན་མི་འགལ་ཏེ། སྤྲུལ་པ་གླིང་བཞིའི་འཇིག་རྟེན་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་མང་དུ་བྱུང་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླིང་བཞི་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བའི་མདོ་དང་འགལ་བ་མེད་དེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་རྟེན་གཅིག་ན་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་མིན་ནོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པ་ཕྲ་བ་ནི། རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་བྱང་ཆུབ་པ། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཏུ་བསྟན་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། །མཚུངས་པར་མང་པོ་མངལ་དུ་ཞུགས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་། དེའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པས་གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་མི་རུང་སྟེ། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ 12-15-76a དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཉིས་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པའོ་ཞེས་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེ་ན། རྒྱུ་མཐུན་པ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་། སྤྲུལ་པ་ཡང་ཡང་སྟོན་པས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རིག་བར་བྱ་

【現代漢語翻譯】那些（化身）在欲界的兜率天和人間顯現受生是不合理的，因為（佛陀）是爲了調伏（眾生）而示現化身。記得前世的人學習文字、算術、數字、手藝、忍耐、論著、享受慾望和不瞭解享用之法也是不合理的。那些通曉正確和錯誤教法的，爲了向其他外道學習禪定而前往也是不合理的。那些通曉三乘道之善法的，進行身體苦行的行為是不合理的。捨棄百俱胝贍部洲，而在一個贍部洲顯現證得正等覺和轉法輪是不合理的。因為所有這些都以同樣的方式被看到。如果說沒有顯示證得正等覺的方法，或者不需要，那麼其餘的化身也會做佛的事業，那麼為什麼不在兜率天顯現證得正等覺，而所有贍部洲都同樣顯現佛陀出世呢？為什麼四大洲沒有佛陀或者不顯現呢？對此是沒有根據和道理的。如果是這樣，那麼在一個世界中同時出現兩位佛陀是不矛盾的，因為化身在四大洲的百俱胝世界中多次出現，而所謂的世界是指包括四大洲的世界，因此與兩位如來出現在世間的經典並不矛盾，就像兩位轉輪王不會出現在一個四大洲的世界中一樣，但在其他世界則不然。這裡有一段偈頌：佛陀的微細化身，以各種方式顯現圓滿正等覺，爲了在所有世界中示現，同樣多次進入母胎。爲了所有眾生的利益而發願，並且通過實現其利益而圓滿證得大菩提，因此永遠不能完全入滅，因為發願和實現將變得毫無意義。報身和化身都是無常的。如果說『如來的身體是常恒的』，那該怎麼理解呢？因為具有共同原因的報身和化身都依賴於法身。報身的持續不斷和化身的反覆示現，應當被理解為常恒。

【English Translation】 It is unreasonable for those (emanations) to appear and be born in the Tushita Heaven of the desire realm and in the human realm, because (the Buddha) manifests emanations in order to subdue (beings). It is also unreasonable for those who remember their past lives to learn writing, arithmetic, numbers, crafts, patience, treatises, indulging in desires, and not understanding the method of enjoyment. It is unreasonable for those who know the teachings of right and wrong to go to other heretics to learn meditation. It is unreasonable for those who know the good Dharma of the three vehicles to practice physical asceticism. It is unreasonable to abandon hundreds of millions of Jambudvipa continents and manifest enlightenment and turn the wheel of Dharma in one Jambudvipa continent. Because all of these are seen in the same way. If it is said that there is no way to show the attainment of perfect enlightenment, or it is not necessary, then the remaining emanations will also do the deeds of the Buddha, then why not manifest perfect enlightenment in Tushita Heaven, and all Jambudvipa continents equally manifest the appearance of the Buddha? Why are there no Buddhas in the four continents or do they not appear? There is no basis or reason for this. If this is the case, then it is not contradictory for two Buddhas to appear simultaneously in one world, because emanations appear many times in hundreds of millions of worlds of the four continents, and the so-called world refers to the world including the four continents, therefore it is not contradictory to the sutra that two Tathagatas appear in the world, just as two Chakravartin kings will not appear in one world of the four continents, but not in other worlds. Here is a verse: The subtle emanations of the Buddha, manifest perfect and complete enlightenment in various ways, in order to show in all worlds, equally enter the womb many times. Having made aspirations for the benefit of all sentient beings, and by accomplishing their benefit, perfectly accomplish great enlightenment, therefore it is never permissible to completely pass into Nirvana, because the aspiration and accomplishment will become meaningless. The Sambhogakaya and Nirmanakaya are impermanent. If it is said, 'The body of the Tathagatas is eternal,' how should it be understood? Because the Sambhogakaya and Nirmanakaya, which have a common cause, both rely on the Dharmakaya. The continuousness of the Sambhogakaya and the repeated manifestation of the Nirmanakaya should be understood as eternal.

སྟེ། ལོངས་སྐུར་དཔེར་འཇིག་རྟེན་ན་རྟག་ཏུ་བདེ་བར་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་ཡོད་ཀྱི་བདེ་བ་འབའ་ཞིག་མིན་ཡང་རྒྱུན་ལ་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །སྤྲུལ་སྐུའི་དཔེ་རྟག་ཏུ་ཟས་སྤྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་སྦྱིན་པ་མེད་པ་མིན་གྱི་སྦྱིན་པ་མི་གཏོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་ཡང་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་རྙེད་སླ་བ་ལ་དགོངས་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་དྲུག་གིས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་ཏེ་སྐུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཏན་དུ་མི་བཞུགས་ཏེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མཛད་པས་མཛད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པར་འདོད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་འདུན་པ་མེད་པ་བཟློག་པ་དང་། དོན་དྲིས་ཀྱང་དེའི་དོན་རང་གིས་མ་ཤེས་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མ་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་བརྙས་པ་བཟློག་པ་དང་། རྒྱུན་དུ་མཐོང་ན་ཁྱད་དུ་བསད་པས་འདས་ནས་དཀོན་པར་ཤེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྟོན་པ་མ་དམིགས་པའམ་མ་མཐོང་བས་གདུལ་བྱ་སོ་སོ་རང་གིས་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་བར་བྱ་བ་དང་། སོ་སོ་རང་བརྩོན་འགྲུས་མི་འདོར་བས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མཛད་པ་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །ཞི་བ་ལ་མྱུར་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱི་བཤོལ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། 12-15-76b འདི་ནི་རྙེད་མཐོང་མི་དཀའ་འོ་སྙམ་པ་སོགས་སངས་རྒྱས་བརྙས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་དཀོན་པས་སངས་རྒྱས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སོ་སོ་རང་གིས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་བྱའི་ཕྱིར། །དགེ་བརྩོན་པ་དེས་མྱུར་དུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱའི་ཕྱིར་ན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུས། །གཏན་དུ་བཞུགས་པར་མི་བཞེད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། །དེའི་ཕྱིར་འབད་པར་མི་བྱའོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དེར་འབད་པ་ཉམས་པའི་རྒྱུ་སྟེ་བརྩོན་པ་འདོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །སྔར་བརྙེས་པ་རྟག་ཏུ་རྒྱུ་མེད་ཉིད་དུ་གྱུར་པའམ། །དེ་མི་འཐད་པ་རྒྱུ་ཡོད་ན་དེ་དག་གིས་བརྙེས་པ་ལྟར་རང་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཡི་རྒྱུན་གཅོད་པ་ནི་རིགས་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་སངས་རྒྱས་པའི་སངས་རྒྱས་དཔག་མེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གཅིག་གིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པས། ད་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དེ་ཐོབ་པར་འབད་པ་བྱ་མི་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འབད་མི་རིགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་མེད་པའི་ད

【現代漢語翻譯】例如，對於報身（Sambhogakāya），雖然並非總是處於快樂之中，如經中所說『在世間恒常享受安樂』，但通常是這樣描述的。對於化身（Nirmāṇakāya），雖然並非時時刻刻都在佈施，如『恒常施捨食物』，但因為從不停止佈施，總是不斷地佈施，所以容易獲得。通過六種原因，諸佛不會以化身永久住世：爲了使應調伏的眾生解脫，從而圓滿事業；爲了阻止那些認為佛陀常在而對涅槃失去興趣的人；即使被提問，如果他們不理解問題的含義，或者不理解所教授的深奧佛法，從而阻止他們輕視佛陀，認為佛陀沒有好好教導；如果經常見到佛陀，他們會變得輕視，因此在佛陀涅槃后，他們會意識到佛陀的珍貴，從而對佛陀產生敬意；爲了讓未見到或未遇到導師的弟子們各自努力修行；以及爲了讓他們各自不放棄努力，從而迅速成熟。此處的意義以偈頌形式表達：爲了圓滿事業，爲了阻止對寂靜涅槃失去興趣，爲了阻止輕視佛陀，認為容易獲得和見到，爲了讓眾生對佛陀產生敬意，因為佛陀的出現是稀有的，爲了讓每個人都努力修行，爲了讓那些努力行善的人迅速成熟，因此，諸佛不會以化身永久住世。即使從無始以來，諸佛的法身（Dharmakāya）已經存在無數，也不應因此而不努力。此處的意義以偈頌形式表達：如果獲得佛身沒有區別，無數眾生因此會失去努力的動力，放棄修行。如果先前獲得的總是無因的，或者那是不合理的，如果它有因，那麼像他們一樣切斷自己原因的延續是不合理的。如果從無始以來，已經有無數佛陀證悟了法身，即使其中一位能夠為所有眾生服務，現在也不需要爲了眾生的利益而努力獲得它。為什麼不應該那樣努力呢？因為無始以來，

【English Translation】 For example, with the Enjoyment Body (Sambhogakāya), although it is not always in bliss, as it is said 'constantly enjoying happiness in the world', it is usually spoken of as such. For the Emanation Body (Nirmāṇakāya), although it is not that one never gives for even a moment, as in 'constantly giving food', but because one never ceases to give, and always gives, it is with that in mind that it is easy to obtain. Through six reasons, the Buddhas do not permanently abide in the Emanation Body: in order to liberate the beings to be completely ripened, thus completing their activity; in order to avert those who, desiring the Buddhas to be permanent, have no desire for nirvana; even if asked, if they do not understand the meaning of the question, or do not comprehend the profound Dharma that is taught, thus averting them from disparaging the Buddhas, thinking that the Buddhas have not taught well; if they are constantly seen, they are despised, thus after they have passed away, they are known to be rare, and thus generate joy in the Buddhas; in order to cause each of the disciples who have not aimed at or seen the teacher to generate diligence themselves; and in order to cause them to be completely ripened quickly by not abandoning their own diligence. The meaning of that here is in verses: In order to have completed their activity, in order to avert postponing not desiring to be quick to be at peace, in order to avert disparaging the Buddhas, such as thinking that this is not difficult to find and see, in order to cause joy in the Buddhas because the arising of the Buddhas is rare, in order to cause each one to begin diligence themselves, in order to cause those who strive for virtue to be completely ripened quickly, therefore, the Buddhas do not desire to permanently abide in the Emanation Body. Although the Dharma Body (Dharmakāya) of the Buddhas has been immeasurable from beginningless time, one should not therefore not strive. The meaning here is in verses: If there is no difference in having attained the Body of the Buddhas, immeasurable, for sentient beings that is a cause for diminishing effort, that is, a cause for abandoning diligence. If what was previously attained is always without cause, or that is not reasonable, if it has a cause, then like those, cutting off the continuum of one's own cause is not the way of reason. If from beginningless time there are immeasurable Buddhas who have become Buddhas in the Dharma Body, since one of them is able to do the benefit of all sentient beings, now there is no need to strive to obtain that for the benefit of sentient beings. Why is it not reasonable to strive in that way? Because from beginningless time,

ུས་ཅན་ལ་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་ཐལ་བའམ། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནའང་། ད་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་བཞིན་རྒྱུ་ཡི་རྒྱུན་གཅོད་པ་ག་ལ་རིགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་རྟག་པ་རང་གིས་ཐོབ་པའང་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ཡོད་པས་ཆུང་བར་མི་འགྱུར་ལ། རང་གི་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་འབྲས་བུའང་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ཡོད་པས་ཆུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་སླད་ནས་སངས་རྒྱས་སྟོང་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སྔ་མའི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་པས། རྒྱུ་ལ་འབད་པ་ཉམས་པ་ཚུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ 12-15-77a ཡང་སྙིང་རྗེས་རྒྱུད་བསྒོས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བརྩེ་བ་འབྱུང་བས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གཞན་གྱིས་བྱེད་ཀྱང་རུང་མི་བྱེད་ཀྱང་རུང་བདག་གིས་མི་བྱའོ་ཞེས་མི་རིགས་ཏེ། མས་བུའི་གནོད་པ་བསལ་བ་དང་བདེ་བསྒྲུབ་པ་བཞིན་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་འབད་པ་ཉམས་པར་བྱེད་མི་རིགས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་སློབ་དཔོན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །པཎྜི་ཏ་ཛི་ན་མི་ཏྲ་དང་ཤཱི་ལེནྟྲ་བོ་དྷི་དང་བན་དེ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་བསྒྱུར་བའོ། །ཤིང་རྟ་ཆེ་གསུང་མཚོ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བས། །ཤེས་བརྩོན་ཞན་རྣམས་དེར་འཇུག་སྤོབས་པ་དམན། །རང་བློ་གོམས་ཕྱིར་སྐབས་སུ་ཚིག་སྣ་བསྡུས། །དོན་ཀུན་ཚང་པར་བཀོད་དོ་དགེ་གྱུར་ཅིག །རབ་ཚེས་ལྕགས་ཕག་ཟླ་ཚེས་ལ་གྲུབ་མི་ཕམ་པས་སོ། །དགེའོ། །མངྒ་ལཾ། །མཆན་འདི་ཡང་དབྱིག་གཉེན་གྱི་འགྲེལ་བ་དང་། དོན་གསང་བ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་བསྡུས་པ་གཉིས་དང་ཡང་སྒོ་བསྟུན་ཞིང་། གཙོ་བོར་བཙུན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བ་ལོ་ཙཱ་བ་ཡེ་ཤེས་སྡེ་སོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་སྔ་འགྱུར་དང་མཐུན་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཕམ་ཆོས་རྗེའི་ཕྱག་བྲིས་ལས་བཅོས་བསྒྱུར་མེད་པར་ཞེ་ཆེན་དུ་ཞལ་བཤུས་པའོ། །འདིས་ཀྱང་བདག་གཞན་སྐྱེ་ཀུན་ཏུ། །ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་བླ་མེད་པའི། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་གྱུར་ཏེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་མངོན་བྱེད་ཤོག །མངྒ་ལཾ་དགེའོ།། །།

【現代漢語翻譯】如果說有為之法會產生一切過失，那是不對的。並非一切都是無因而得，而是因為因的相續不斷而獲得。既然如此，為何還要斷絕已有的因呢？自己獲得的佛陀的大樂恒常不變，即使有眾多佛陀也不會減少。自己發願的果報，即使有眾多佛陀也不會減少。即使後來出現千佛，也是先前佛陀的事業。所以在因上努力不懈怠才是正確的。另外，如果具有慈悲心的菩薩們，對於一切眾生都像對待獨子一樣慈愛，那麼就不能認為眾生的利益由他人來做也可以，或者不做也可以，自己就不做了。就像母親消除孩子的痛苦，帶來安樂一樣，所以不應該懈怠佛陀的事業。《大乘集菩薩學論》由大學者聖無著所著，圓滿結束。由班智達吉那彌扎、希連扎菩提和譯師益西德翻譯。《車乘大論》如海般廣闊，知識和精進不足的人難以進入。爲了方便自己理解，在某些地方省略了一些詞句，但完整地表達了所有意義，愿吉祥！于繞迥鐵豬年圓滿完成，米滂造。吉祥！增吉祥！此註釋也參考了世親的註釋，以及《秘密義分別集》，主要依據了比丘自性空的註釋，由譯師益西德等翻譯的早期譯本，完全按照全知米滂法王的筆跡，在協慶無改動地抄寫。愿以此功德，使我及一切眾生，生生世世，成為深廣無上的大乘法器，證得一切智智！增吉祥！吉祥！

【English Translation】 If it is said that conditioned phenomena give rise to all faults, that is not correct. Not everything is obtained without a cause, but it is obtained because the continuity of causes is unbroken. Since this is the case, why would one cut off the existing cause? The great bliss of Buddhahood that one obtains is constant and unchanging, and even if there are many Buddhas, it will not diminish. The result of one's own aspirations will not diminish even if there are many Buddhas. Even if a thousand Buddhas appear later, it is still the activity of the previous Buddhas. Therefore, it is correct to diligently exert effort in the cause. Furthermore, If Bodhisattvas who have cultivated compassion regard all sentient beings with the same love as for their only child, then it is not appropriate to think that it is acceptable for others to benefit sentient beings, or that it is acceptable for them not to do so, and that one will not do it oneself. Just as a mother removes her child's suffering and brings happiness, so it is not appropriate to be negligent in the activity of the Buddhas. The Compendium of the Great Vehicle [Bodhisattva] Trainings, authored by the great master, the noble Asanga, is completed. Translated by the Pandit Jinamitra, Shīlendrabodhi, and the translator Yeshe De. The Great Treatise on the Vehicle is as vast as the ocean, and those with weak knowledge and diligence find it difficult to enter. For the sake of my own understanding, some words have been omitted in places, but all the meanings have been fully expressed. May it be auspicious! Completed in the Iron Pig year of the Rabjung cycle, by Mipham. Auspicious! May there be great auspiciousness! This commentary also refers to Vasubandhu's commentary, as well as the 'Collection of Differentiated Secret Meanings,' and mainly relies on the commentary by the Bhikshu Svabhāvaśūnya, translated by the translator Yeshe De and others, according to the earlier translation, and was copied without alteration from the handwriting of the omniscient Mipham Chökyi Lodrö in Shechen. May this virtue enable myself and all others, in all lifetimes, to become vessels for the profound and vast, unsurpassed Mahāyāna Dharma, and manifest the omniscient wisdom! May there be great auspiciousness! Auspicious!