jmp0403_如來藏要義.獅子吼.g2.0f

局米旁大師教言集MP10如來藏要義.獅子吼 4-3-1a 如來藏要義.獅子吼 ༄༅། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྟོང་ཐུན་ཆེན་མོ་སེང་གེའི་ང་རོ་བཞུགས་སོ། ། 4-3-1b ༄༅༅། །ན་མོ་གུ་རུ་བེ། གདོད་ནས་དྲི་མེད་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི། །ངེས་དོན་འཇམ་དཔལ་དཔའ་བོའི་བདག་ཉིད་དུ། །ངེས་པའི་རིགས་ལམ་རལ་གྲིའི་རྣོ་རྒྱུན་གྱིས། །ཀུན་རྨོངས་སྲིད་པའི་དྲ་བ་རྣམ་པར་གཅོད། །དེ་ལ་འདིར་དུས་གསུམ་གཤེགས་པའི་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་སྙིང་པོ་དགོངས་པའི་མཐིལ། མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ཀྱི་གནད་གཅིག་པུ་ནི་ཀུན་ཁྱབ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། ཚུལ་འདི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཚན་མོའི་གཟུགས་ལྟར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་དཀའ་བར་གསུངས་ན་ཕལ་བས་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ཡང་སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གསུང་གི་སྐབས་ལ་ལར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་གསལ་བར་མཛད། ལ་ལར་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ 4-3-2a ལྡན་དུ་བསྟན་པའི་ཆ་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་གསལ་བར་མཛད་དེ། དེ་གཉིས་འགལ་མེད་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དགོས་ཀྱང་། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནད་ཟབ་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་མ་རྙེད་པའི་དབང་གིས་ལ་ལས་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པའི་རྟག་པར་བལྟ། ལ་ལས་ནི་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་ལ་བཟུང་ནས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྲལ་མེད་ཡེ་ལྡན་དུ་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཆད་ལྟ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པར་གྱུར་ནས། སོ་སོའི་ཞེ་འདོད་གྲུབ་ཏུ་རེ་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཅ་ཅོ་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་མཚོ་འཁྲུགས་པ་ལྟར་སྒྲོགས་ན་ཡང་། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཟིན་པའི་སྐལ་བཟང་དག་ནི་བདུད་རྩིའི་བཅུད་བཟང་སྙིང་ལ་སིམ་པ་ལྟར་སྟོང་པའི་དབྱིངས་དང་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་འགལ་མེད་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་ངང་ནས་སྣང་སྟོང་གང་ 4-3-2b རུང་གི་མཐའ་ལ་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ཞི་གནས་གནས་པ་རྣམས་འདི་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ཚད་མ་ནི་མི་བསླུ་བའི་ལུང་ཡང་དག་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་མི་བསླུ་བ་ངེས་པ་ལ་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པས་ལུང་རྣམ་དག་ཏུ་ངེས་པ་སྤྱིར་བཏང་། ཁྱད་པར་གཞུང་དེའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་བསྟན་དོན་ལ། རིག་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་པའི་དོན་དུ་བཟུང་དགོས་ཀྱི། ལུང་གི་དག་བྱེད་རིགས་པ་བོར་ནས། གང་གཤད་པ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་ཙམ་ཁོ་ནས་མི་ཆོག་སྟེ། སྤྱིར་ལུང་ལ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་། ལུང་ཡང་དག་ལའང་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སོ་སྐྱེས་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ནས་འཇུག་བྱའི་གནས་རྣམས་ཚད་མ་གསུམ་གྱི

【現代漢語翻譯】如來藏要義·獅子吼頂禮 गुरु (藏文：གུ་རུ་，梵文天城體：गुरु，梵文羅馬擬音：guru，漢語字面意思：上師)。本初無垢心性之法爾，乃是勝義文殊勇士之體性。以決定義理利劍之鋒芒，斬斷普眾愚昧有海之羅網。於此，三世諸佛之語精華、意之精髓，顯密一切法之要，即是此普 व्याप्त (藏文：ཁྱབ་，梵文天城體：व्याप्त，梵文羅馬擬音：vyāpta，漢語字面意思：周遍)如來藏。此法甚深，十地自在菩薩亦如夜間觀物般難以如實證悟，何況凡夫？然 བདེ་བར་གཤེགས་པ (藏文：བདེ་བར་གཤེགས་པ，梵文天城體：सुगत，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：善逝) 佛陀于不同場合，或以宣說空性之門，明示如來藏之體性；或以宣說 शक्ति (藏文：སྟོབས，梵文天城體：शक्ति，梵文羅馬擬音：śakti，漢語字面意思：力量)等功德本具之分，明示如來藏之自性。二者雖需無違雙運，然因未深信真俗二諦無別之甚深要義，故有人視如來藏為非空之常有，有人執著于空性，而無法安立與佛身與智慧無離無合的功德，落入斷見與誹謗之境。各自希求自宗成立，諍論之聲如海濤般喧囂。然具足上師口訣之善緣者，如甘露妙Essence (藏文：བཅུད，梵文天城體：रस，梵文羅馬擬音：rasa，漢語字面意思：精華)沁入心脾，于空性之界與光明之智慧無違雙運之義生起信解，于安住于止觀雙運之中，息滅對顯現與空性之執著，如是宣說：總而言之，如來之語乃是不欺之 प्रमाण (藏文：ཚད་མ，梵文天城體：प्रमाण，梵文羅馬擬音：pramāṇa，漢語字面意思：量)，然為確定其不欺性，需以三種觀察 शुद्ध (藏文：དག，梵文天城體：शुद्ध，梵文羅馬擬音：śuddha，漢語字面意思：清凈)，方可確定其為清凈之 प्रमाण (藏文：ཚད་མ，梵文天城體：प्रमाण，梵文羅馬擬音：pramāṇa，漢語字面意思：量)。一般而言，對於經文之字面意義，若以理智無害，且有正確之 सिद्ध (藏文：སྒྲུབ，梵文天城體：सिद्ध，梵文羅馬擬音：siddha，漢語字面意思：成就) ，則應執為真實義。若捨棄清凈經文之理智，僅以信賴其所說，則不足夠。蓋因經文有真實與相似之分，真實之經文亦有直說與隱說之別，此乃無可否認之事實。因此，凡夫應以聞思斷除增益，以三 प्रमाण (藏文：ཚད་མ，梵文天城體：प्रमाण，梵文羅馬擬音：pramāṇa，漢語字面意思：量) 入于應入之境。

【English Translation】 The Essence of Tathāgatagarbha: A Lion's Roar Namo Guru Be. The very nature of mind, primordially stainless, Is the embodiment of Mañjuśrī, the heroic embodiment of definitive meaning. With the sharp stream of the sword of definitive reasoning, It completely severs the net of worldly ignorance. Here, the essence of the speech and the heart of the intention of all the Victorious Ones who have gone to the three times, the single key point of all the teachings of the Sūtras and Tantras, is none other than this all-pervading Tathāgatagarbha. This method is so profound that even the great masters of the ten bhūmis find it difficult to realize as it is, like a form in the night, so what need is there to say about ordinary people? However, the Sugata (Tathāgata) sometimes clarifies the nature of the Tathāgatagarbha by means of teaching emptiness, and sometimes clarifies the nature of the Tathāgatagarbha from the aspect of teaching the qualities such as powers that are inherently present. Although it is necessary to combine these two without contradiction, because of the lack of faith in the profound key point of the inseparability of the two truths, some view the Tathāgatagarbha as permanent and not empty in nature, while others grasp only emptiness and cannot establish the qualities of body and wisdom as inseparable and inherently present, falling into the extreme of nihilistic views and slander. Each hoping to establish their own doctrine, the various noises of refutation and establishment roar like a turbulent ocean. However, those fortunate ones who are seized by the Guru's instructions, like the good essence of nectar seeping into their hearts, have faith in the meaning of the union of emptiness and luminosity without contradiction, and those who abide in the pacification of clinging to either appearance or emptiness speak thus: In general, the authoritative words of the Tathāgata are indeed infallible and valid teachings, but in order to ascertain their infallibility, it is generally accepted that they must be purified by three types of examination to be determined as pure teachings. In particular, the meaning of the teachings, as they are literally expressed in the text, must be understood as definitive meaning through the absence of harm by reason and the presence of valid proofs. It is not sufficient to simply believe what is said, abandoning the reasoning that purifies the teachings, because there is undeniably a distinction between valid and apparent teachings, and even within valid teachings, there are differences between direct and indirect meanings. Therefore, ordinary beings should cut off imputations through hearing and thinking, and enter the places to be entered by means of the three valid cognitions.

ས་ངེས་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ལྡོག་མེད་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་འབྱུང་གི་གཞན་དུ་རང་གི་ཚད་མས་མ་ངེས་ཤིང་གཞན་རྒོལ་བའི་ངོར་སྒྲུབ་པར་མ་ནུས་ན། ཤ་ཟ་བསྐལ་དོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་ཅིག་གིས་མདུན་གྱི་གཞི་འདིར་ཤ་ཟ་ཡོད་ཅེས་དམ་བཅའ་བ་དང་འདྲ་བས་ཚིག་དེ་འདྲས་རང་གཞན་ལ་ཡིད་ཆེས་སྐྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེ་བས་ན་ཡང་དག་པའི་རིགས་ལམ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་སྐྱེ་བོ་མཁས་པའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། རིགས་པས་གྲུབ་ན་རྒོལ་བའི་ལྕེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཐུང་ངུར་འགྱུར་ཞིང་རང་ 4-3-3a གི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་དང་སྤྲོ་བ་ལྡོག་མེད་དུ་སྐྱེས། རིགས་པས་མི་འགྲུབ་པའི་ལམ་དེ་སྨྲ་བ་མང་པོའི་ཇི་ལྟར་བརྒྱན་ཀྱང་ཀླན་ཀའི་ཚོགས་ལུ་མའི་ཆུ་ལྟར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདིར་རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་བརྒྱུད་པར་བཅས་པའི་ལམ་སྲོལ་རྟོག་གེས་མ་དཀྲུགས་པ་ལ་ཞུགས་ནས། ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པ་བོར་ཏེ་གཟུ་བོའི་བློས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པའི་ཚུལ་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་རྣམ་དག་ལ་གཞལ་བ་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་བདེན་གྲུབ་རྟག་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དུ་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་ཞིང་། ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་སྙིང་པོ་འགྲོ་བའི་ཁམས་ན་ཡོད་པ་ལ། གནོད་བྱེད་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡོད་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་དང་པོ་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ཞེ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱི་རན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་རིགས་པས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ། གཞན་ལུགས་བརྗོད་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་རང་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་གཉིས། དང་པོ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རྫོགས་སངས་སྐུ་འཕྲོ་བ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་རིགས་འདྲ་བ་དང་། རིགས་ཡོད་ཅེས་སངས་རྒྱ་རུང་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་བཤད་ནས་རྒྱུད་བླ་མའི་གཞུང་གི་སྙིང་པོ་འདིའི་ཐད་ནས་གནད་མ་བསླངས་པའི་ 4-3-3b ཚིག་ཉུང་ངུར་སྨྲའོ། །དེ་ལ་ཆོས་སྐུས་ཡུལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་གྱིས་རིགས་མཚན་ཉིད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པར་སྣང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ཙམ་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཀུན་སངས་རྒྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ནི་ད་ལྟ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པས་རྟགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། སྟོང་པ་རྣམ་གྲངས་པ་ཙམ་ལ་རིགས་ཀྱི་དོན་གང་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་ངོར་རིགས་འདི་ས་བོན་མྱུ་གུ་གོ་འཕོ་བ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་སང

【現代漢語翻譯】如果對確定的事物沒有堅定的信念，或者不能通過自己的理證確定，也無法在辯論中立宗，那就好比一個食肉鬼妄稱面前的物體是肉一樣，這樣的話語無法使自己和他人信服。因此，符合正理的言說是智者的行為，如果通過理證成立，那麼對方的舌頭自然會變短，而自己的偏袒和喜悅也會堅定不移地產生。如果不能通過理證成立，那麼再多的言辭也只會像洪水一樣增加爭論。因此，這裡要遵循諸佛和偉大佛子的傳統，不被臆測所迷惑，拋棄宗派偏見，以公正之心來闡釋如來藏的教義。衡量這些闡釋的理證時，會發現認為如來藏的自性是不空的實有、常恒，以及認為空性是毫無功德的斷滅空，這兩種觀點都沒有成立的理由，而且存在過失。而認為自性是空性，並且本具功德的如來藏存在於眾生界中，這種觀點沒有過失，而且有正確的理證。那麼，首先，如來藏存在於眾生相續中的理證是什麼呢？《寶性論》中說：『圓滿佛陀身遍故，以及真如無差別，具種性故有佛性，一切有情恒具佛。』下面將用理證來確定這句話的含義，分為闡述他宗觀點和確立正確的自宗觀點兩部分。首先，一些藏地的前輩認為，『圓滿佛陀身遍故』僅僅是指法身智慧周遍一切處，『真如無差別』僅僅是指空性相同，『具種性故』僅僅是指具有成佛的可能性。他們這樣解釋，並沒有抓住《寶性論》的核心要點，只是說了很少的話。僅僅說法身周遍一切處並不能成立種性的定義，因為佛陀的智慧周遍一切處，似乎也包含在其他眾生的相續中，即使一切事物都存在佛陀的智慧，也不能以此為理由說一切眾生都能成佛。而且，自相續的法身現在還沒有顯現，所以對作為依據的法身存在疑問。僅僅是空性的別名沒有任何種性的意義，因為在你看來，種性就像種子、幼苗一樣會發生轉變，現在是佛

【English Translation】 If there is no unwavering faith in certain things, or if one cannot ascertain through one's own reasoning and cannot establish one's position in the face of opposition, it is like a flesh-eating demon claiming that there is meat in front of him. Such words cannot inspire confidence in oneself or others. Therefore, speaking in accordance with valid reasoning is the way of wise people. If it is established through reasoning, the opponent's tongue will naturally become short, and one's own partiality and joy will arise unswervingly. If the path cannot be established through reasoning, then no matter how much one adorns it with words, the collection of criticisms will increase like a flood. Therefore, here, one should engage in the tradition of the Buddhas and great Bodhisattvas, without being disturbed by speculation, abandoning sectarian bias, and with an unbiased mind, explain the doctrine of the Tathāgatagarbha (如來藏, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, Buddha-nature). When measuring these explanations with pure reasoning, one will see that there is no proof for the view that the Tathāgatagarbha is an inherently existent, permanent entity that is not empty in nature, nor for the view that emptiness is a nihilistic void devoid of qualities, and that there are faults with both views. However, there is no fault and there is valid proof for the view that the essence is emptiness and that the inherent nature of the Tathāgatagarbha, which is endowed with qualities, exists in the realm of beings. So, firstly, what is the proof that the dhātu (界, dhātu, dhātu, element/realm) of the Tathāgatagarbha exists in the continuum of beings? The Uttaratantra Shastra (寶性論, Ratnagotravibhāga, Ratnagotravibhāga, Treatise on the Jewel Lineage) says: 'Because the body of the fully enlightened Buddha pervades, and because Suchness is undifferentiated, and because there is the lineage, all sentient beings constantly possess the essence of the Buddha.' Now, to determine the meaning of this statement through reasoning, there are two parts: stating the views of others and establishing the correct view of oneself. Firstly, some early Tibetans said that 'because the body of the fully enlightened Buddha pervades' only means that the wisdom Dharmakāya (法身, dharmakāya, dharmakāya, Dharma body) pervades all places, and 'Suchness is undifferentiated' only means that emptiness is the same, and 'because there is the lineage' only means that there is the possibility of becoming a Buddha. They explained it this way, without grasping the essence of the Uttaratantra Shastra, and said very little. Merely saying that the Dharmakāya pervades all places does not establish the definition of lineage, because the wisdom of the Buddha, which appears to be included in the continuum of others, pervades all places, and even if all things possess the wisdom of the Buddha, that is not a reason to say that all beings can become Buddhas. Moreover, the Dharmakāya of one's own continuum has not yet manifested, so there is doubt about the basis. Merely a synonym for emptiness has no meaning of lineage, because in your view, this lineage transforms like a seed and a sprout, and is now a Bud

ས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་། ལམ་རྐྱེན་གྱིས་ཟིན་ན་གཟོད་འགྱུར་རུང་ཡིན་པར་འདོད་ན། བདེན་སྟོང་མེད་དགག་གི་ལྡོག་ཆ་དེ་འདུས་མ་བྱས་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ལ་དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་འཐད་པ་མེད་དེ། འདུས་བྱས་ས་བོན་གྱི་ཆ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱུ་གུར་གནས་འགྱུར་རུང་གི་ས་བོན་གྱི་སྟེང་གི་བདེན་མེད་ཀྱི་ཆ་ནི་མྱུ་གུར་གནས་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བདེན་སྟོང་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སངས་རྒྱ་རུང་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའང་བབ་བཅོལ་ཏེ། སེམས་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱ་མི་རུང་བ་ཙམ་ཡིན་པ་བདེན་ཡང་། བདེན་གྲུབ་མེད་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱ་བའི་ངེས་པ་མེད་དེ། ས་རྡོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་མེད་ཡིན་ཀྱང་། བདེན་མེད་ཡིན་ཚད་སངས་རྒྱ་རུང་བར་སུས་སྒྲུབ་པར་ནུས། བདེན་མེད་ལ་དམིགས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ནུས་པ་ཁོ་ནས་རིགས་སུ་འཇོག་པའང་གྱི་ན་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་སླར་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་དགོས་པར་ཁྱོད་རང་འདོད་བཞིན་དུ། མེད་དགག་དེ་འདྲ་ལ་བདེ་གཤེགས་ 4-3-4a སྙིང་པོ་ཞེས་འདོད་པ་དོན་མེད་དེ། འདི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོངས་པའི་རིགས་སུ་འགྱུར་གྱི། འདིས་སངས་རྒྱ་རུང་མི་འགྲུབ་སྟེ་འདི་ཙམ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་འཐད་པ་གང་ཡང་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང་། མེད་དགག་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མཁྱེན་ཆ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་དུས་ཀྱང་དེས་ཅི་ཡང་མཁྱེན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་གྱུར་འདུས་བྱས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཡིད་ལ་མཛའ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ན་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་གྱི་ས་བོན། གཅན་གཟན་དང་སྲིན་པོ་སོགས་ཀྱང་རང་གི་བུ་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ཕན་གནོད་ངོ་ཤེས་པ་སོགས་ཡོད་པ་དེ། ལམ་གྱིས་ཟིན་ནས་གེགས་བྲལ་ཏེ་ཇེ་འཕེལ་དུ་སོང་བ་ན་ཚད་མེད་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་གསུམ་མངའ་བ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རུང་བ་ཙམ་ལ་འདོད་ན་མེད་དགག་ལ་རིགས་སུ་འདོད་པ་ལས་དེ་ལེགས་ཏེ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་དགོས་ཕན་ཆད། སྐད་ཅིག་ཅན་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་བོར་ནས། དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པ་ལ་རྒྱུར་འདོད་པ་ནི་ཡ་མཚན་པའི་གནས་སོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་བདེན་མེད་ཡིན་ཚད་རིགས་མ་ཡིན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་ཁོ་ན་རིགས་སུ་འཐད་དོ་སྙམ་ནས། སེམས་ཀྱི་བདེན་མེད་ཡིན་ཀྱང་རུང་དེས་ནི་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་ནུས་ལ། ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཕྱི་མའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་འོས་པས་འདུས་མ་བྱས་པའི་རིགས་འདི་ཁྱེད་ལ་མི་མཁོ་འདྲ་བས་བོར་ཅིག་གལ་ཏེ་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ 4-

【現代漢語翻譯】即使沒有任何如來藏的功德，如果被道的順緣所攝持，才有可能轉變，如果這樣認為，那麼，空性無遮（藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣）的反面，作為非複合的、具有作用的事物，與空性之間沒有任何差別是合理的。因為，就複合的種子而言，在名言上，種子可以轉變為苗芽，但種子之上的非真實的屬性，永遠不可能轉變為苗芽。此外，以空性為關鍵來證明可以成佛也是不合理的。如果心是真實成立的，那麼不可能成佛，這確實是真實的。但是，如果不是真實成立的，也並不一定能成佛。因為，泥土、石頭等一切事物也都是非真實的，但誰能證明凡是非真實的就一定能成佛呢？僅僅因為緣于非真實就能消除障礙，就將其視為如來藏，這也是不合理的。正如你所認為的那樣，僅僅緣于空性，如果沒有無量資糧的莊嚴，就沒有理由消除所知障。因此，將這樣的無遮（藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣）稱為如來藏是沒有意義的，因為這會變成聲聞、緣覺的共同宗派。這並不能證明可以成佛，因為僅憑這一點無法消除所知障，也無法生起一切種智。而且，無遮（藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣）的自性沒有智慧，所以在成佛時，它也無法知曉任何事物。因此，如果你喜歡這種轉變的複合事物的方式，那麼，與其認為無遮（藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣）是如來藏，不如認為一切眾生的心相續中，從無始以來就存在的智、悲、力三者的種子，即使是野獸、羅剎等，也有對子女的慈愛，以及辨別利害等能力，這些被道所攝持，沒有障礙，並且不斷增長，最終可以轉變為具有無量智、悲、力三者的佛陀，這樣更好。如果一定要有生起的原因和結果，那麼，放棄了作為剎那生滅的實有事物作為生起的原因，而認為非實有的、非複合的事物作為原因，這真是令人驚訝。有些人認為，凡是非真實的都不是如來藏的種性，只有心的自性非真實才是合理的。即使心的非真實性成立，它也不能產生任何作用。作為有法的心之剎那，適合作為後者的生起之因，因此，這種非複合的種性似乎對你來說並不需要，所以放棄它吧。如果真俗二諦各自... Even if there are no qualities of the Tathāgatagarbha (如來藏，Womb of the Thus-Gone One), if it is seized by the conditions of the path, it is then considered possible to transform. If you think so, then the opposite of negation without affirmation (藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣), as a non-composite, functional entity, has no valid distinction from emptiness. Because, in terms of composite seeds, nominally, the seed can transform into a sprout, but the unreal aspect on the seed can never transform into a sprout. Furthermore, proving that one can attain Buddhahood by virtue of being empty is also inappropriate. It is true that if the mind were truly established, one could not attain Buddhahood. However, if it is not truly established, there is no certainty of attaining Buddhahood. Because all phenomena, such as earth and stones, are also unreal, but who can prove that everything unreal can attain Buddhahood? To consider it as a potential only because one can abandon obscurations by focusing on the unreal is also unreasonable. Just as you believe that one must be adorned with infinite accumulations in order to eliminate the obscurations of knowledge by merely focusing on emptiness, it is meaningless to consider such negation without affirmation (藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣) as the Tathāgatagarbha (如來藏，Womb of the Thus-Gone One), because it would become a common lineage with Śrāvakas (聲聞，Hearers) and Pratyekabuddhas (緣覺，Solitary Buddhas). This does not prove that one can attain Buddhahood, because it cannot establish any reason for eliminating the obscurations of knowledge and generating the omniscient wisdom with just this. Moreover, since the nature of negation without affirmation (藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣) itself lacks knowledge, it cannot know anything even at the time of Buddhahood. Therefore, if you cherish this way of transforming composite phenomena, then it is better to consider that the seeds of wisdom, compassion, and power, which have existed in the minds of all sentient beings since beginningless time, even in beasts and demons, there is love for their children, and the ability to recognize benefit and harm, etc., when seized by the path, free from obstacles, and increasing, can transform into a Buddha possessing immeasurable wisdom, compassion, and power, than to consider negation without affirmation (藏文：མེད་དགག，梵文天城體：prasajyapratiṣedha，梵文羅馬擬音：prasajyapratiṣedha，漢語字面意思：無遮遣) as the Tathāgatagarbha (如來藏，Womb of the Thus-Gone One). If there must be a cause and effect of generation, then it is amazing to abandon the cause of generation as a momentary real entity and consider a non-real, non-composite entity as the cause. Some think that not everything unreal is the lineage, but only the unreal nature of the mind is reasonable as the lineage. Even if the unreality of the mind is established, it cannot perform any action of generation. Since the moments of the mind, as the subject, are suitable as the cause of the subsequent, this non-composite lineage seems unnecessary for you, so abandon it. If the two truths, relative and ultimate, are separate...

【English Translation】 Even if there are no qualities of the Tathāgatagarbha, if it is seized by the conditions of the path, it is then considered possible to transform. If you think so, then the opposite of negation without affirmation, as a non-composite, functional entity, has no valid distinction from emptiness. Because, in terms of composite seeds, nominally, the seed can transform into a sprout, but the unreal aspect on the seed can never transform into a sprout. Furthermore, proving that one can attain Buddhahood by virtue of being empty is also inappropriate. It is true that if the mind were truly established, one could not attain Buddhahood. However, if it is not truly established, there is no certainty of attaining Buddhahood. Because all phenomena, such as earth and stones, are also unreal, but who can prove that everything unreal can attain Buddhahood? To consider it as a potential only because one can abandon obscurations by focusing on the unreal is also unreasonable. Just as you believe that one must be adorned with infinite accumulations in order to eliminate the obscurations of knowledge by merely focusing on emptiness, it is meaningless to consider such negation without affirmation as the Tathāgatagarbha, because it would become a common lineage with Śrāvakas and Pratyekabuddhas. This does not prove that one can attain Buddhahood, because it cannot establish any reason for eliminating the obscurations of knowledge and generating the omniscient wisdom with just this. Moreover, since the nature of negation without affirmation itself lacks knowledge, it cannot know anything even at the time of Buddhahood. Therefore, if you cherish this way of transforming composite phenomena, then it is better to consider that the seeds of wisdom, compassion, and power, which have existed in the minds of all sentient beings since beginningless time, even in beasts and demons, there is love for their children, and the ability to recognize benefit and harm, etc., when seized by the path, free from obstacles, and increasing, can transform into a Buddha possessing immeasurable wisdom, compassion, and power, than to consider negation without affirmation as the Tathāgatagarbha. If there must be a cause and effect of generation, then it is amazing to abandon the cause of generation as a momentary real entity and consider a non-real, non-composite entity as the cause. Some think that not everything unreal is the lineage, but only the unreal nature of the mind is reasonable as the lineage. Even if the unreality of the mind is established, it cannot perform any action of generation. Since the moments of the mind, as the subject, are suitable as the cause of the subsequent, this non-composite lineage seems unnecessary for you, so abandon it. If the two truths, relative and ultimate, are separate...

3-4b ཕྱེ་ནས་མི་འཇོག་སྟེ། ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་གསལ་བ་དང་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་རིགས་སུ་འདོད་དོ་སྙམ་ན། འདི་ཡང་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་མེད་འདུས་མ་བྱས་ལ་འདོད་ན་ནི་དེ་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྟོང་པ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་རྒྱུའི་ཆོས་ཅན་དེ་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་འདི་ཞེ་ལ་བཞག་ནས་འདི་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་གོ་འཕོའོ་སྙམ་པ་ནི་གྱི་ན་སྟེ། རིགས་ལ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་དགོས་ནུས་མེད་པའི་འདུས་མ་བྱས་ནི་རིགས་བཏགས་པ་བ་དང་། འདུས་བྱས་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རིགས་མཚན་ཉིད་པར་འགྲོ་བས་རང་བཞིན་གནས་རིགས་འདུས་མ་བྱས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བཞེད་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་སྟོང་པར་ཟད་དོ། །དེས་ན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་རིགས་ཞིག་སེམས་ཀྱིས་འདོར་མི་ནུས་པར་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་དག་ལ་རང་བཞིན་གནས་རིགས་སུ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེ་འདོད་དང་རང་ཚིག་འགལ་བའི་རྟགས་ངོམས་པ་ཙམ་ལས་མ་མཆིས་པས་ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འདོད་ཕན་ཆད། ཐོག་མར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་གང་ལ་གདགས་པའི་གཞི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དབུ་མའི་དོན་དེ་ཉིད་ངོས་ཟིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་ལ་འདོད་ན་ནགས་སུ་སྤྲེའུའི་ཚོགས་མཐོང་བ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་འཁྲུལ་པ་ལྟར་ 4-3-5a ཆོས་དབྱིངས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་དབྱིངས་སུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འདོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་དམིགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་རྒྱུར་འདོད་པ་སོགས་རྣམ་གཞག་ཀུན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལྟར་བཅོས་པའི་ལམ་ཡིན་པར་གྲུབ་ཅིང་ཤེར་མདོ་སོགས་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་དབྱིངས་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པའི་དོན་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ལ་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་མཚན་ཉིད་པ་དང་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་ལས་གསུངས་པས་ན། རང་བཞིན་གནས་རིགས་འདི་འདུས་མ་བྱས་སུ་འདོད་པ་ལས་འོས་མ་མཆིས་ལ། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ཕན་ཆོད་འདི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་གཞན་བསྐྱེད་ནས་རང་ཉིད་འགག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་བྲལ་འབྲས་སུ་ཁས་ལེན་པ་ལས་འོས་མེད་ལ། དེ་ལྟར་ཡིན་པ

【現代漢語翻譯】如果有人認為，將作為有法的心之光明與作為法性的空性無別之實相視為種姓，這也是將由名言識與智慧區分的智慧——不變的無為法視為種姓。如果這樣認為，由於經文和理證都成立，所以非常正確。但是，如果認為要與空性結合的有法是剎那名言識，並認為它會逐漸成佛，那就不對了。因為這樣會導致種姓既有有為法的成分，也有無為法的成分。如果是這樣，那麼無作用的無為法就成了假立的種姓，而有為法就成了能產生結果的種姓自性。這樣一來，所有大乘經部將自性住種姓視為無為法界之意趣就都落空了。因此，不能捨棄以能生所生之因果方式安立的種姓，即使說清凈法界是自性住種姓，也只是在炫耀自相矛盾的標誌而已。除非認為不變的法界是佛的種姓，否則首先要認識到，所謂的法界是安立在何處的基礎——不可分割的勝義諦和世俗諦雙運大中觀之義。如果不能認識到這一點，而僅僅認為它是名言諦，那就如同在森林中看到一群猴子，卻誤以為是三十三天之神一樣。如果將非為法界者執為法界，並認為它是佛的種姓，並以其為對境修持般若波羅蜜多，並認為它是法身之因等，那麼所有這些安立都成了偽裝成大乘的道，經部中也是如此宣說的。因此，要各自證悟遠離一切戲論之網的真諦，自性清凈即是法界和空性，這是具有種姓自性和清凈二者的法身。所有大乘經部和釋論中都這樣宣說，因此，除了認為自性住種姓是無為法之外別無選擇。既然是無為法，那麼它就不能以自己的體性產生其他果，也不能行使自身滅亡的作用，因此，也只能承認法身的功德是離系果。如果這樣認為，那麼也是正確的。

【English Translation】 If someone thinks that the luminosity of the mind as the subject and the emptiness of Dharmata as inseparable reality are considered as gotra (種姓, seed), then it is very correct if the wisdom that is divided by consciousness and wisdom—the immutable, unconditioned wisdom—is considered as gotra, because it is established by scripture and reasoning. However, if one thinks that the subject to be combined with emptiness is this momentary consciousness, and thinks that it will gradually become a Buddha, then it is wrong. Because this would lead to the gotra having both conditioned and unconditioned aspects. If this is the case, then the unconditioned, which has no function, becomes a nominally imputed gotra, and the conditioned becomes the defining characteristic of a gotra that can produce results. In this way, all the intentions of the Mahayana sutras that consider the self-existing gotra to be the unconditioned Dharmadhatu (法界, realm of dharma) would be in vain. Therefore, one cannot abandon the gotra established through the cause and effect of what is produced and what produces, and even if one says that the pure Dharmadhatu is the self-existing gotra, it is only showing off contradictory signs. Unless one considers the immutable Dharmadhatu to be the gotra of the Buddha, one must first recognize what the so-called Dharmadhatu is based on—the indivisible great union of the ultimate truth and the conventional truth, the meaning of Madhyamaka (中觀, the Middle Way). If one does not recognize this, and only considers it to be the conventional truth, it is like seeing a group of monkeys in the forest and mistaking them for the gods of the Thirty-Three Heavens. If one grasps what is not Dharmadhatu as Dharmadhatu and considers it to be the gotra of the Buddha, and meditates on the Prajnaparamita (般若波羅蜜多, Perfection of Wisdom) with it as the object, and considers it to be the cause of the Svabhavikakaya (自性身, Essence Body), then all these establishments become a path disguised as Mahayana, and it is also said so in the sutras. Therefore, one must individually realize the truth that is free from all nets of elaboration, and self-nature purity is called Dharmadhatu and emptiness, which is the Svabhavikakaya that has both the defining characteristic and purity of the gotra of the Buddha. All Mahayana sutras and commentaries say so, therefore, there is no choice but to consider the self-existing gotra to be unconditioned. Since it is unconditioned, it cannot produce other results with its own nature, nor can it perform the function of its own destruction, therefore, one can only admit that the qualities of the Dharmakaya (法身, Dharma Body) are the detached result. If this is the case, then it is correct.

ར་རྒྱལ་ཚབ་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་གསུངས་པ་དང་། དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས་ཀྱང་གསལ་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་གཞུང་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རང་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་པ་རིགས་སུ་འདོད་ཅིང་། དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་ལ་དེའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང་། སྣང་སྟོང་ 4-3-5b དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པར་སྣང་བའི་འདུས་བྱས་རྣམས་ནི་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབྱིངས་ཀྱི་གཤིས་ལ་དེས་གོས་པ་ཡོད་མ་མྱོང་བས། འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་དག་ཅིང་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་འོད་གསལ་ཟག་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་གནད་འདིས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ངོས་ཟིན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་བས་ན་གཉིས་པ་རང་ལུགས་བརྗོད་པ་ལ། གོང་གི་རྐང་པ་དང་པོའི་དོན་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མཐར་ཐུག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོན་ཏན་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་དེ་ལྟ་བུ། སྔོན་ཐ་མལ་བ་འཆིང་བ་ཀུན་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དེ་ལས་ཕྱིས་གསལ་བའམ། འཕྲོ་བའམ། མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པས་ན་ད་ལྟ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་ཅེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པའི་འཐད་པ་ནི། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་མཛད་པའི་སེམས་ཅན་ཡོད་ན་སེམས་ལ་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཡོད་པས་ཁྱབ་ཅིང་། རིགས་གཏན་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས། ཁམས་ཡོད་ན་ནི་ལས་བྱས་པས། །ས་ལེ་སྦྲམ་དག་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཁམས་མེད་པ་ན་ལས་བྱས་ཀྱང་། །ཉོན་མོངས་འབའ་ཞིག་སྐྱེ་བར་ཟད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལྟར་འཐད་པ་བསྟན་པ་ 4-3-6a དཔེ་ཞིང་ས་ལ་ལོ་ཏོག་སྐྱེ་རུང་ལྟར་སེམས་འདི་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་རིགས་ཁྱད་པར་བ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་འགྲུབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཏེ། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མིན་པར་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ལུང་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུས་མ་བྱས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུས་བྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བས་ནི་མུ་སྟེགས་པར་གྱུར་ཏེ་ཤི་ཡང་སླའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པའི་སྐུ་དང་། མི་ཤིགས་པའི་

【現代漢語翻譯】正如諸佛如來（Ratnagotravibhāga）和聖者龍樹菩薩（Ārya Nāgārjuna）在《法界贊》（Dharmadhātustava）中所闡述的那樣，我們認為，遵循這些論典，將我們自己的體系與法界（Dharmadhātu）不可分割地結合起來是合理的。法界本身是一切法的實相，其本質是無生無滅，並且處於顯現與空性無別的狀態，不落入任何偏頗的立場。因此，顯現為生滅的複合事物，由於它們並不如顯現那樣存在，所以法界的本性從未被它們所染污。輪迴的因果從一開始就是清凈的，自性本具的光明、無漏的顯現與法界不可分離。通過這個關鍵點，我們必須毫不錯誤地認識到如來藏（Tathāgatagarbha）的真正面目。因此，接下來，在闡述我們自己的體系時，第一句經文的含義是：圓滿正等覺佛陀的究竟身，即法身（Dharmakāya），其功德等同於虛空。這樣一種法身，是從先前是凡夫、充滿束縛的眾生相續中顯現、發展或實現的。因此，我們確立了從現在起，眾生的相續中就存在如來藏。那麼，這是如何成立的呢？這有兩種依據：共同的和非共同的。首先，如果存在證悟智慧法身的眾生，那麼就必然存在使心能夠成佛的潛能（種性，gotra）。如果根本不存在這種潛能，那就不可能實現證悟。正如《法界贊》中所說：『如果存在界（dhātu），通過努力，就能見到藕和蓮花。如果不存在界，即使努力，也只會產生煩惱。』其次，有人可能會想，雖然這證明了心具有成佛的潛能，就像田地能夠生長莊稼一樣，但如何證明存在佛陀功德本具的特殊種性呢？這也是可以證明的。因為諸佛世尊（Buddha Bhagavan）是與未造作（Asamskrita）的事物完全分離的智慧之身（Jñānakāya），他們不是無常的複合事物。這一點可以通過經文和理證來確立。經文中，《涅槃經》（Nirvana Sutra）中說：『比丘，如果一個持戒的比丘說如來（Tathāgata）是未造作的，但他卻說如來是造作的，那麼他就成了外道，死後會墮入地獄。』此外，『善男子，現在如來是常恒之身，是不可毀滅的……』

【English Translation】 As stated in the Ratnagotravibhāga by the great Bodhisattvas acting as regents and also clearly stated in the Dharmadhātustava by the glorious protector Ārya Nāgārjuna, we consider it reasonable to follow these treatises and indivisibly combine our own system with the Dharmadhātu. The Dharmadhātu itself is the reality of all phenomena, its essence being without arising or ceasing, and existing in a state of inseparability of appearance and emptiness, without falling into any biased position. Therefore, since compounded things that appear to arise and cease do not exist as they appear, the nature of the Dharmadhātu has never been stained by them. The causes and effects of samsara are primordially pure, and the self-existing, spontaneously accomplished luminosity and unpolluted appearances are inseparable from the Dharmadhātu. Through this key point, we must recognize the true nature of the Tathāgatagarbha without any error. Therefore, next, in expressing our own system, the meaning of the first line is: The ultimate body of the perfectly complete Buddha, the Dharmakāya, whose qualities are equal to space. Such a Dharmakāya arises, develops, or manifests from the continuum of a being who was previously an ordinary person full of bonds. Therefore, we establish that from now on, the Tathāgatagarbha exists in the continuum of sentient beings. How is this established? There are two reasons: common and uncommon. First, if there are sentient beings who manifest the wisdom Dharmakāya, then it necessarily follows that there is a potential (gotra) for the mind to become enlightened. It is not reasonable for there to be no such potential at all, as stated in the Dharmadhātustava: 'If there is a dhātu, then through effort, one will see lotuses and lotus fibers. If there is no dhātu, even if one makes effort, only afflictions will arise.' Secondly, one might think that although this proves that the mind has the potential to become enlightened, just as a field can grow crops, how can we establish the existence of a special gotra that inherently possesses the qualities of the Buddha? This can also be proven. Because the Buddhas, the Bhagavan, are the embodiment of wisdom (Jñānakāya) that is completely separated from the uncompounded (Asamskrita), they are not impermanent compounded things. This is established by scripture and reasoning. In scripture, the Nirvana Sutra says: 'Bhikkhus, if a bhikkhu who is perfectly endowed with morality says that the Tathāgata is uncompounded, but then says that the Tathāgata is compounded, then he has become a heretic and it would be better for him to die.' Furthermore, 'Sons of good family, now the Tathāgata is the eternal body, the indestructible...'

སྐུ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་། ཤའི་སྐུ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་དང་། ཡང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྨྲ་བས་ནི་ཤིང་གི་ཕུང་པོ་འབར་པ་འདི་ལ་ལྕེས་ཀུན་ནས་རེག་པར་བྱས་ཏེ་ཤི་ཡང་སླའི། ཚིག་དེ་ནི་མཉན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། མེད་དགག་གི་ཆ་ཙམ་མྱང་འདས་སུ་མི་རུང་བ་ཡང་ལུང་དེ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་བཙལ་ཀྱང་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ་སྟེ། ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅེར་བུ་བ་རྣམས་ལའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། ཐར་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཐར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་ཁམས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། 4-3-6b ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས་ཀྱང་། གང་ཟག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །གང་ཟག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བོ་དེ་དག་ང་མི་མཐོང་། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྟ། །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་མིན་པས། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྟེ་ཀུན་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་དང་། རིགས་པ་ཡང་། གདོད་མའི་ཆོས་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་མཉམ་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་འདུས་བྱས་པའི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་པ་དང་། འགྱུར་བའི་ཟུག་རྔུ་མ་སྤངས་པ་དང་། ཡང་འགག་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཆ་དང་བཅས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་འཇིག་པས་བསླུ་བ་ཅན་དང་། གཏན་གྱི་སྐྱབས་སུ་མ་གྱུར་པ་རང་ཉིད་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འགག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཚང་བ་གང་དུ་ཉི་ཚེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་ཀུན་ལ་རོ་མཉམ་དུ་མ་སོང་བ་དང་། མཐའ་ཀུན་ལས་མ་འདས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་སོགས་མ་འགག་པ་དང་། རང་དབང་མེད་པར་འདུ་བྱེད་པའི་གཞན་དབང་ཅན་དུ་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་མི་རྟག་པར་བལྟ་བའི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བས་ན། ལམ་ངན་པ་འདི་དོར་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དང་རྟག་པ་དམ་པ་བལྟ་བར་བྱ་ 4-3-7a སྟེ། ཐུན་མོང་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞལ་ནས་ཡེ་ཤེས་འདུས་མ་བྱས་པ་མི་སྲིད་དེ། ཤེས་པ་དང་རྟག་པའི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པས་སོ་སྙམ་པ་ནི་གྱི་ན་སྟ། ཡུལ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཉི་ཚེ་བ་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཁའ་ཁྱབ་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་དེ་དང་མི་འདྲ་སྟེ། འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་གདངས་འོད་གསལ་མི་འགྱུར་བའི་ངང་དེར་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་འུབ་ཆུབ་པས་ན་དེའི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ

【現代漢語翻譯】要關注身、金剛身（Vajra body，不壞之身）、非血肉之身以及法身（Dharmakaya，真理之身）。還有，說『如來（Tathagata，佛陀的稱號）是無常的』，這樣的話語，還不如用舌頭觸碰燃燒的木堆而死。這樣的話語不應聽聞。』此外，僅僅體驗斷滅的涅槃（Nirvana，寂滅）也是不行的，正如經文所說：『空性（Emptiness，一切事物沒有固定不變的自性）啊，空性啊，無論何時尋找，都一無所得。什麼都沒有，這對於裸體外道也是一樣的，但解脫（Liberation）並非如此。』解脫是不造作的境界，那就是如來。《金剛經》（Vajracchedika Sutra）中也說：『凡以色見我，以音聲求我，是人行邪道，不能見如來。』諸佛觀法性，導師是法身，法性非識境，故了不能知。』等等經文表明，這是究竟意義上的經典，比一切都更廣闊。從理證上來說，如果最初的法界（Dharmadhatu，一切法的本性）與二元對立無關，達到圓滿的果位，也就是全知的智慧（Jnana），是由於因緣聚合而新產生的無常之物，那麼它就不是自生的智慧，沒有擺脫變化的痛苦，仍然具有生滅的屬性，其自性是虛幻的，不能成為究竟的皈依處，因為它自身在產生后立即消失，因緣聚合也只是暫時存在，沒有與一切法融為一體，沒有超越一切邊際，意生身（Manomayakaya，由意念產生的身）等沒有止息，並且不由自主地受到其他因素的影響。如果承認這些，就會犯下將金剛身視為無常的巨大錯誤。因此，要拋棄這種錯誤的道路，應當觀修無二智慧之身，它是非造作的、永恒的。僅僅依靠世俗的見解來衡量，認為非造作的智慧是不可能的，因為知識和永恒不可能有共同的基礎，這是錯誤的。雖然認識外境的知識是短暫的，但智慧與所知融為一體，遍佈虛空，具有金剛般的性質，與前者不同。在非造作的自生光明中，一切輪涅之法都包含其中，因此它的本質不會產生。

【English Translation】 One should look to the body, the Vajra body (imperishable body), the non-flesh body, and the Dharmakaya (body of truth). Furthermore, 'To utter the words that 'the Tathagata (the title of the Buddha) is impermanent' is easier to die by touching a burning pile of wood with one's tongue. Such words should not be heard.' Moreover, merely experiencing the cessation of Nirvana is also not permissible, as the scripture says: 'Emptiness, emptiness, when sought at any time, nothing is found. Nothingness is also present for the naked ascetics, but liberation is not like that.' Liberation is the unconditioned realm, and that is the Tathagata. The Vajracchedika Sutra also states: 'Who sees me by form, who seeks me by sound, that person walks the wrong path and cannot see the Tathagata.' The Buddhas view the nature of reality, the guides are the Dharmakaya, the nature of reality is not an object of consciousness, therefore it cannot be fully known.' And so on, indicating that this is a sutra of definitive meaning, which is more extensive than all others. Logically, if the primordial Dharmadhatu (the nature of all phenomena), being non-dual, attains the ultimate fruit, which is the omniscient wisdom (Jnana), and is a newly created impermanent thing due to assembled causes and conditions, then it is not self-born wisdom, has not abandoned the suffering of change, still possesses the aspect of arising and ceasing, its own nature is deceptive, it is not a permanent refuge, because it itself ceases immediately after arising, and the assembly of causes only remains temporarily, it has not become one with all dharmas, it has not transcended all extremes, the mind-made body (Manomayakaya, body created by mind) and so on have not ceased, and it is involuntarily subject to other influences. If these are admitted, then there is a very great fault of viewing the Vajra body as impermanent. Therefore, abandoning this wrong path, one should view the non-dual wisdom body as unconditioned and truly eternal. Merely measuring by reasoning based on common worldly views, thinking that unconditioned wisdom is impossible, because knowledge and eternity cannot have a common basis, is foolish. Although the knowledge of knowing objects is transient, the wisdom that is one with the knowable, pervading space, possessing the nature of a vajra, is different from that. In the unconditioned self-arisen luminosity, all samsaric and nirvanic phenomena are contained, therefore its essence does not arise.

་འགག་ཡེ་ནས་མེད་པར་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་མཐའ་གང་ལའང་མི་གནས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་སྟེ། དངོས་མེད་རྐྱང་པ་དང་གཏན་མི་འདྲ་ལ། དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཞིང་། དེ་དག་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའམ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་འདུས་བྱས་དང་གསོག་གསོབ་རྫུན་པ་བསླུ་བ་ཡིན་ལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་མི་བསླུ་བ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐར་ཐུག་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སྲིད་ཞི་ཀུན་ཁྱབ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། འགྱུར་མེད་དོན་ 4-3-7b དམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་ལུང་དང་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ན། དེ་ནམ་ཞིག་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་རྒྱུད་ན་ད་ལྟ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བྲི་གང་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ལ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་ཡོད་ཀྱང་། གནས་ཚུལ་ལ་སྔ་ཕྱིར་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ཏིལ་ཙམ་མེད་དེ། འགྱུར་མེད་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལས་བྱུང་འདོད་ཆགས་སོགས། །གློ་བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྱུར་ཞིང་མི་བརྟན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཀུན་ཆོས་ཉིད་དེའི་ངང་དུ་འཕོ་འགྱུར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། སེམས་ཀྱི་དག་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་འཕོ་འགྱུར་མེད་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། དེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་འོད་གསལ་བའི་དབྱིངས་ལ་འཁྲུལ་བས་གོས་པ་མེད་པར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། མ་འཁྲུལ་བ་གཤིས་ཀྱི་རང་གདངས་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྟོབས་སོགས་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྲལ་མེད་དུ་གནས་ཏེ་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི། རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། ། 4-3-8a བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ང་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་ལ། འཁྲ

【現代漢語翻譯】因為最終是通過對一切阻礙徹底斷絕的智慧進行辨析而成就的。因此，這樣的智慧是不安住于有為和無為任何一邊的偉大無為法，與純粹的無實有截然不同。有實和無實二者皆為有法，因為它們是依賴而生起或依賴而安立的。因此，若進行如理辨析，則有為法是虛假的、欺騙性的。而如來藏是所有有實和無實之法的法性，是真實不虛的偉大無為法。如《根本慧論》所說：『自性清凈非造作，不觀待於他者。』以及『有實與無實皆有為，涅槃乃是無為法。』如是宣說。因此，最終的法身智慧是周遍輪涅、等性、無為、不變的究竟勝義自性，這已通過意義經典的教證和最終辨析的理證所成立。那麼，這種智慧何時才能顯現呢？在相續中，從現在起，智慧法身的自性就以法性的方式，不增不減地安住著。對於暫時性的客塵是否遠離的顯現，雖然有顯現與不顯現的差別，但就其真實狀態而言，前後沒有絲毫好壞的差別。因為它是無變的無為自性。《寶性論》中說：『如其先前般，后亦如是，無有變異之法性。』以及『心之自性為何，即是光明，猶如虛空般，無有變異。由非真之妄念，生起貪等，然客塵不能染污彼。』等等。輪迴的一切法都是變化且不穩定的，雖然看似都在法性的狀態中遷變，但心的清凈如來藏卻如虛空般永不改變，應如是理解。因此，不為錯亂所染的無為光明界，其自性本自清凈，不需造作，本具的自性光芒中，任運成就的力量等果法功德無離無合地存在著，猶如太陽和光芒一般。如《寶性論》所說：『具有分別之相者，為客塵所空。不具分別之相者，不空無上法。』輪迴的所有過患皆由我與法之實執，由錯亂之心而生起，而錯亂

【English Translation】 Because it is ultimately accomplished through the discriminating wisdom that thoroughly judges the cessation of all obstructions. Therefore, such wisdom is the great unconditioned that does not abide on either side of the conditioned and the unconditioned, and is completely different from mere non-existence. Both existence and non-existence are subjects of phenomena, because they arise dependently or are established dependently. Therefore, if properly analyzed, conditioned phenomena are false, deceptive, and delusive. The Tathagatagarbha (如來藏) is the nature of all phenomena of existence and non-existence, the great unconditioned that is truly non-deceptive. As stated in the Fundamental Wisdom: 'Self-nature is pure, uncreated, and does not depend on others.' And 'Existence and non-existence are conditioned, Nirvana is unconditioned.' Thus it is said. Therefore, the ultimate Dharmakaya (法身) wisdom is the all-pervading of samsara and nirvana, the equality, the unconditioned, and the unchanging ultimate nature, which is established by the scriptural authority of the meaning scriptures and the reasoning of ultimate analysis. So, when will this be manifested? In the continuum, from now on, the nature of the wisdom Dharmakaya abides in the manner of suchness, without increase or decrease. Regarding the appearance of whether or not temporary adventitious stains are removed, although there are differences in manifestation and non-manifestation, in terms of the actual state, there is not even a sesame seed's worth of difference between before and after. Because it is the unchanging, unconditioned nature. As stated in the Uttaratantra: 'As it was before, so it is later, the nature of reality is unchanging.' And 'Whatever is the self-nature of mind, that is luminosity, like space, it is unchanging. From untrue thoughts arise desire and so on, but adventitious stains do not defile it.' And so on. All phenomena of samsara are changing and unstable, and although they appear to transform in the state of suchness, the pure Tathagatagarbha of mind is unchanging like space, as has been repeatedly stated, and should be understood as such. Therefore, the unconditioned, luminous realm is naturally pure, untainted by delusion, and the qualities of the resultant phenomena, such as the power of spontaneously accomplished inborn radiance, are inseparably present, like the sun and its rays. As stated in the Uttaratantra: 'That which has the characteristic of distinctions is empty of adventitious stains. That which does not have the characteristic of distinctions is not empty of the supreme Dharma.' All the faults of samsara arise from the mistaken mind that grasps at the self of me and phenomena, and the mistaken

ུལ་སེམས་དེ་ཡང་གདོད་མའི་གཤིས་འོད་གསལ་ལ་ཡེ་ནས་མ་གོས་མ་འདྲེས་པར་མཁའ་ལ་སྤྲིན་ལྟར་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་དེ་དག་ནི་ཁམས་དང་སོ་སོར་འབྱེད་ཅིང་འབྲལ་རུང་བ་ཡིན་པས་ཁམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱོན་དེས་སྟོང་པ་སྟེ་མ་གོས་པ་ཡིན་ལ། འཁྲུལ་བས་བསླད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་འོད་གསལ་ཞིང་ཆོས་ཀུན་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཞུགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་རྣམ་དབྱེར་བྱར་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དེ་མི་སྟོང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འབྲལ་མེད་ཀྱི་གཤིས་ཡིན་པས་ཉི་མ་དང་ཟེར་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དེ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ན་སངས་རྒྱ་རུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ན་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་བྲི་གང་དང་བྲལ་བར་བཞུགས་དགོས་ཏེ། ལམ་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱ་རུང་བར་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ། སངས་རྒྱས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་གསར་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཞེས་གྲུབ་བོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོར་བཞུགས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་སྒྲིབ་པ་ཅི་ལ་མི་སེལ་སྙམ་པ་དང་། ཡང་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་གོ་ཡུལ་ལ་ཞེན་ནས་སངས་རྒྱས་ནི་འབྲས་བུ་དང་སེམས་ཅན་རྒྱུ་ཡིན་པས་ 4-3-8b རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་ཟན་ཟ་མི་གཙང་ཟ་བའི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་དོ་སྙམ་ན། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དོན་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པ་ཁྱོད་ལ་ཐུན་མོང་པའི་གཞུང་གི་གོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྲིད་ནས་དོགས་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ལ་ཁགས་མེད་ཀྱང་། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་ཀྱང་། རང་སེམས་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བ་འདི་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འཁྲུལ་སེམས་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འདི་ཙམ་འཁོར་བའི་གདགས་གཞི་ཡིན་ལ་འཁྲུལ་པ་དེས་རང་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིད་ཀྱི་དུས་ན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་པུའི་དབང་གིས་ལུས་དང་ཡུལ་དང་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་མུ་མེད་པ་བྱུང་བ་ལ། དེ་དུས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོ་སོར་འཛིན་ཅིང་དམིགས་ཀྱི། ཡིད་ཤེས་ཁོ་རང་གིས་རང་གི་ཡིན་ལུགས་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཤེས་མི་ནུས་ལ། མ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་གྱིས་རྟོགས་དགོས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་དང་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཡང་གནས་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་གྱི་

དབང་དུ་བྱས་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ཀྱི་རིགས་པའི་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི་ཕྱོགས་མ་གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་འདི་ནི་འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གསལ་བའི་ 4-3-9a རྟགས་ཀྱིས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རིགས་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཅན་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། གནས་ཚུལ་ལ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མེད་ཀྱང་སྣང་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བཞག་དགོས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟོས་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྐང་པ་གཉིས་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་གདོད་མའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོར་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་པས་ན། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཡང་དོན་དམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་དེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་གློ་བུར་བས་སྤྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གཡོས་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ངེས་ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་འོད་གསལ་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་གཞན་ལ་བརྗོད་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་རིགས་ཡོད་པར་འགྲུབ་ན། ས་རྡོ་སོགས་ལའང་རིགས་ཡོད་པར་ཐལ་ལོ་སྙམ་ན། རིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་སྒྲིབ་གཉིས་ཟད་པར་སྤངས་ནས་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་རྒྱས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་སྐྱོན་མེད་ལ་འཇོག་དགོས་ན། དེ་སེམས་མ་ཡིན་པ་ས་རྡོ་སོགས་བེམ་པོ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་ 4-3-9b པ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་ནའང་དེ་ལ་རིགས་ཡོད་པར་འཇོག་མི་དགོས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ས་རྡོ་སོགས་སྣང་གིས་རྡོ་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་གིས་སེམས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་དེ་དུས་ཀྱི་ཤེས་པའི་དཔེས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱ་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་འདི་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཟག་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད། ཆུ་ལ་རླན་ལྟར་ཞུགས་པར་ཤེས་པས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་རོལ་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཐ་དད་དུ་མི་དགོས་ལ། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངང་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁས་ལེན་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དག་པ་འབྲས་བུ་དག་པར་རིག་པར་བྱ། །འབྲས་བུ་གཟུགས་དག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དག་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་འབྲས་བུ་དག་དང་གཟུགས་དག་པ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཚུངས་

【現代漢語翻譯】如果爲了證明從結果推斷原因會導致『結果存在於原因中』的邏輯謬誤，那就是完全沒有理解要點。因此，這種邏輯是通過結果時期的法身顯現的徵象，來證明原因時期存在具有先天品質的種姓。雖然就實相而言，沒有先後因果，但就顯現而言，必須依賴因果，因此，從結果來證明原因被稱為『依賴的邏輯』。第二句，『因為如是性無別』，意思是：輪迴和涅槃的一切法，就其存在方式（空性）而言，與原始的大光明無別，是同一體性。因此，佛和眾生在勝義諦上也沒有差別，即輪迴與寂滅是平等的。因此，那些因突發錯覺而顯現為眾生的事物，也絲毫沒有偏離實相的法性，因此，通過法性的邏輯可以確定它們具有佛性。正如經部所說，一切法從一開始就是光明的，具有涅槃和現證菩提的自性。那麼，你像之前對別人說的那樣，僅僅因為在如是性中無別就能證明具有種姓，那麼，石頭等也應該具有種姓，如果你這樣認為，那麼，『種姓』這個詞必須安立在斷除了由錯覺之心引起的二障，並且對於所知事物的自性沒有錯覺，具有廣大智慧的佛陀的無垢之因上。因此，對於不是心的石頭等無情物，無法安立種姓。雖然在名言上，它們在如是性中無別，但不必認為它們具有種姓。因為心的作用導致了石頭等的顯現，而不是石頭等外境導致了心的產生。這可以通過夢境的顯現和當時的意識來理解。三界的作者，這個心，具有法性，是如來藏，是勝義諦的無漏功德的自性。就像水中的濕性一樣，要知道輪迴和涅槃的顯現僅僅是這些識和智慧的游舞，因此不需要區分。在真實意義上，一切顯現都沒有偏離法性本初成佛的狀態，並且完全承認它們不會超出如來的狀態。如《攝經》所說：『色之清凈，應知為果之清凈，果之色凈，一切智智皆清凈。一切智智，果之清凈與色清凈，等同虛空之界限。』

【English Translation】 To argue that inferring a cause from its effect demonstrates the fallacy of 'the effect residing in the cause' is a complete misunderstanding. This reasoning, therefore, establishes that the inherent qualities of the gotra (種姓，梵文：gotra，梵文羅馬擬音：gotra，漢語字面意思：種姓) at the causal stage are evidenced by the clear manifestation of the dharmakāya (法身，梵文：dharmakāya，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法身) at the resultant stage. Although, in reality, there is no sequential cause and effect, it is necessary to posit cause and effect in terms of appearance. Thus, inferring a cause from its effect is known as 'dependent reasoning'. The second line, 'Because tathatā (如是性，梵文：tathatā，梵文羅馬擬音：tathatā，漢語字面意思：如是性) is undifferentiated', means that all phenomena of saṃsāra (輪迴，梵文：saṃsāra，梵文羅馬擬音：saṃsāra，漢語字面意思：輪迴) and nirvāṇa (涅槃，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：涅槃) are of one taste, undifferentiated in the dharmadhātu (法界，梵文：dharmadhātu，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：法界) of primordial great luminosity. Therefore, buddhas (佛，梵文：buddha，梵文羅馬擬音：buddha，漢語字面意思：佛) and sentient beings (眾生，梵文：sattva，梵文羅馬擬音：sattva，漢語字面意思：有情) are also without difference in ultimate truth, being the equality of saṃsāra (輪迴，梵文：saṃsāra，梵文羅馬擬音：saṃsāra，漢語字面意思：輪迴) and nirvāṇa (涅槃，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：涅槃). Therefore, those who appear as sentient beings (眾生，梵文：sattva，梵文羅馬擬音：sattva，漢語字面意思：有情) due to adventitious delusion have not moved even slightly from the dharmatā (法性，梵文：dharmatā，梵文羅馬擬音：dharmatā，漢語字面意思：法性) of ultimate reality, and thus, it is certain that they possess the buddha-nature (佛性，梵文：buddhadhātu，梵文羅馬擬音：buddhadhātu，漢語字面意思：佛界). As the sūtras (經，梵文：sūtra，梵文羅馬擬音：sūtra，漢語字面意思：經) also state, all dharmas (法，梵文：dharma，梵文羅馬擬音：dharma，漢語字面意思：法) are luminous from the beginning and are of the nature of nirvāṇa (涅槃，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：涅槃) and manifest enlightenment (菩提，梵文：bodhi，梵文羅馬擬音：bodhi，漢語字面意思：菩提). If you think that, as you previously stated to others, the mere fact of being undifferentiated in tathatā (如是性，梵文：tathatā，梵文羅馬擬音：tathatā，漢語字面意思：如是性) establishes the existence of the gotra (種姓，梵文：gotra，梵文羅馬擬音：gotra，漢語字面意思：種姓), then stones and so forth would also have to possess the gotra (種姓，梵文：gotra，梵文羅馬擬音：gotra，漢語字面意思：種姓). The term 'gotra (種姓，梵文：gotra，梵文羅馬擬音：gotra，漢語字面意思：種姓)' must be applied to the faultless cause of the buddhas (佛，梵文：buddha，梵文羅馬擬音：buddha，漢語字面意思：佛) who have expanded their intelligence without being deluded about the nature of knowable things, having abandoned the two obscurations that arise from the power of the deluded mind. Therefore, since it is impossible to establish this for inanimate objects such as stones, even though they are undifferentiated in tathatā (如是性，梵文：tathatā，梵文羅馬擬音：tathatā，漢語字面意思：如是性) in conventional terms, it is not necessary to consider them as possessing the gotra (種姓，梵文：gotra，梵文羅馬擬音：gotra，漢語字面意思：種姓). The appearance of stones and so forth is due to the power of the mind, and the mind does not arise from external objects such as stones. This can be understood by exemplifying it with the appearance of a dream and the consciousness at that time. This mind, the agent of the three realms, possesses the dharmatā (法性，梵文：dharmatā，梵文羅馬擬音：dharmatā，漢語字面意思：法性), the tathāgatagarbha (如來藏，梵文：tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏), the nature of uncontaminated virtue of ultimate truth, like moisture in water. Knowing that the appearances of saṃsāra (輪迴，梵文：saṃsāra，梵文羅馬擬音：saṃsāra，漢語字面意思：輪迴) and nirvāṇa (涅槃，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：涅槃) are merely the play of these vijñānas (識，梵文：vijñāna，梵文羅馬擬音：vijñāna，漢語字面意思：識) and jñānas (智，梵文：jñāna，梵文羅馬擬音：jñāna，漢語字面意思：智), there is no need to differentiate them. In the true sense, all appearances that have not deviated from the state of the dharmatā (法性，梵文：dharmatā，梵文羅馬擬音：dharmatā，漢語字面意思：法性) being primordially enlightened (菩提，梵文：bodhi，梵文羅馬擬音：bodhi，漢語字面意思：菩提) do not transcend the state of the tathāgata (如來，梵文：tathāgata，梵文羅馬擬音：tathāgata，漢語字面意思：如來), and this is fully acknowledged. As stated in the Compendium (攝經，梵文：saṃgraha，梵文羅馬擬音：saṃgraha，漢語字面意思：總攝): 'The purity of form should be known as the purity of the result. The purity of the result and form becomes the purity of omniscience (一切智，梵文：sarvajña，梵文羅馬擬音：sarvajña，漢語字面意思：一切智). Omniscience (一切智，梵文：sarvajña，梵文羅馬擬音：sarvajña，漢語字面意思：一切智), the purity of the result and the purity of form, are equal to the realm of space.'

ཏེ་དབྱེར་མེད་བཅད་དུ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཡུལ་ཅན་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བའི་དག་པ་གང་ཡིན་པ། ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དག་པའམ་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རང་སྣང་གི་སྒྲིབ་པ་རིམ་བྲལ་གྱི་མཐོང་ཚུལ་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྒྲིབ་བྲལ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཅན་རིག་པའི་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་ཟད་དེ་སངས་རྒྱས་པ་ན། ཡུལ་གྱི་དངོས་པོས་དག་པར་ལྷག་མར་མི་ལུས་ཏེ། 4-3-10a མིག་སྐྱོན་དག་ན་རབ་རིབ་རང་སངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་གཅིག་སངས་རྒྱས་དུས་སྣང་བ་མ་དག་པ་ཀུན་འགག་གོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་སོ་སོའི་རང་སྣང་གི་སྒྲིབ་པས་རང་བསྒྲིབས་ནས་གནས་སྣང་འགལ་བར་མཐོང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གནས་སྣང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཐུན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མ་དག་པའི་སྣང་བ་འདི་ཀུན་མངའ་འམ་མི་མངའ། མངའ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་ལ། མི་མངའ་ན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་མཁྱེན་པར་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་སྲིད་དོ་ཅོག་ཀུན་རང་དང་རོ་མཉམ་པའི་ངང་ནས་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཁྱེན་ཅིང་། དེ་ལ་རང་ངོར་ཐམས་ཅད་དག་པ་ཆེན་པོར་གཟིགས་པ་ལས་མ་འདས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་གཟིགས་པ་འདི་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉིས་སྣང་གི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་ཟད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་མ་འདྲེས་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་ཆུད་པའི་གནད་ཀྱིས་རོ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བས་ཅིག་ཆར་གཟིགས་པ་སྟེ། ཚུལ་མཐོང་གིས་ལྟ་ཅི། ས་ལ་གནས་པས་ཀྱང་བསམ་པར་དཀའ་བའོ། །དེའི་ཚུལ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཆོས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་མཉམ་པར། །རང་བྱུང་བས་ནི་རྗེས་སུ་རྟོགས། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་མངོན་སངས་རྒྱས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ 4-3-10b གཟིགས་པ་མཉམ། །ཞེས་དང་། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་དེ་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ཞལ་ནས། ཇི་ལྟར་སྣོད་ཀྱི་དབྱེ་བས་མཁའ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་དེ་ལྟར། །དངོས་བྱས་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རོ་མཉམ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་མཛད་གྱུར་ན། །མཁྱེན་བཟང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ཅིང་འབད་མེད་གཟིགས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལ་ཟླ་སྐར་ཤར་བའི་ཚུལ་དུ་ཁྱབ་ཅིང་རྟོག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་

【現代漢語翻譯】正如所說，『無別無斷』。那麼，從有境（yul can）的遮蔽中解脫的清凈是什麼呢？是境（yul），如色等（gzugs la sogs pa）的清凈或自性。因為僅僅是從自顯的遮蔽中逐漸解脫的見解，而事物的本質原本就處於無遮蔽的狀態。因此，當有境，即覺性之界（rig pa'i khams）的垢染耗盡而證得佛果時，境的事物不會殘留任何清凈。就像眼疾痊癒，眼翳自然消失一樣。那麼，是否認為當一位佛陀證悟時，所有不凈的顯現都會止息呢？並非如此。因為每個人的自顯遮蔽會遮蔽自己，從而產生對立的顯現。那麼，在任何情況下，顯現都一致的佛陀果位中，是否具有或不具有所有這些不凈的顯現呢？如果具有，那麼就不是圓滿證悟一切法；如果不具有，那麼就不可能了知普遍之道等。實際上，以遍知（rnam pa thams cad mkhyen pa'i ye shes）的智慧，輪迴和涅槃的一切法都與自己處於同味（ro mnyam）的狀態，毫不費力地自然成就地了知。並且，在這種狀態下，他所見的一切都是大清凈（dag pa chen po），同時也能如實地看到六道眾生的各種顯現。這是因為，憑藉著有境和境的二取遮蔽完全耗盡的力量，所有現象（chos can）都以不混雜、圓滿的方式融入法性（chos nyid）的虛空之中，從而產生無生無滅的同味智慧（ro mnyam ye shes），並同時照見一切。更何況是如實現見（tshul mthong），即使是安住于地上（sa la gnas pa）的菩薩也難以思議。關於這種狀態，如《菩薩藏經》（byang chub sems dpa'i sde snod）中所說：『諸法平等性，以平等而知，自生故隨證，是故正等覺，如來見平等。』又如：『心自性光明，如是知彼故，以心一剎那，具足之智慧，現證無上正等菩提。』正如寂天菩薩所說：『如因器異故，虛空無有別，如是于彼性，實無少分別，若時如實知，諸法同一味，善慧汝爾時，於一切智證。』正如虛空與器皿的分別一樣，實際上，在法性中沒有任何分別。如果能如實了知諸法同一味，那麼，善慧者，您將在瞬間證得一切智。因此，憑藉著與法界（dbyings）無二的大智慧，普遍照見一切法，就像月亮和星星出現在大海中一樣，普遍而寂靜。

【English Translation】 As it is said, 'Without separation, without break.' Then, what is the purity that is liberated from the obscurations of the subject (yul can)? It is the purity or nature of the object (yul), such as form (gzugs la sogs pa). Because it is merely a way of seeing that gradually frees itself from the obscurations of self-appearance, while the essence of things has always been in a state of freedom from obscuration. Therefore, when the impurities of the realm of consciousness (rig pa'i khams) are exhausted and Buddhahood is attained, the purity of objects does not remain as a residue. It is like when an eye disease is cured, the blurred vision naturally clears up. Then, does it mean that when one Buddha attains enlightenment, all impure appearances cease? It is not so. Because the self-obscuration of each individual obscures themselves, resulting in conflicting appearances. Then, in the state of Buddhahood, where appearances are always consistent, does one possess or not possess all these impure appearances? If one possesses them, then one has not fully awakened to all dharmas; if one does not possess them, then it is impossible to know the universal path and so on. In reality, with the wisdom of omniscience (rnam pa thams cad mkhyen pa'i ye shes), all the dharmas of samsara and nirvana are known effortlessly and spontaneously in a state of sameness (ro mnyam) with oneself. And in this state, one sees everything as great purity (dag pa chen po), while also seeing the appearances of the six realms of beings according to their respective ways of appearing. This is because, by the power of the complete exhaustion of the dualistic obscurations of subject and object, all phenomena (chos can) are included in the nature of reality (chos nyid) in a non-mixing, complete manner, resulting in the simultaneous seeing of the wisdom of sameness (ro mnyam ye shes) that is free from arising and ceasing. Let alone seeing the truth (tshul mthong), even those who abide on the bhumis (sa la gnas pa) find it difficult to conceive. Regarding this state, as it is said in the Bodhisattva Pitaka (byang chub sems dpa'i sde snod): 'All dharmas are equal in equality, known by self-arising, therefore, perfectly enlightened, the Tathagata sees equally.' And: 'The mind is naturally luminous, knowing it as such, with a single moment of mind, possessing wisdom, one manifests perfect enlightenment of unsurpassed perfect Buddhahood.' As Shantideva said: 'Just as space is not different due to different containers, so too, in that nature, there is no difference whatsoever. When one truly knows that all dharmas are of one taste, wise one, at that time, you will realize all knowledge.' Just as the difference between space and containers, in reality, there is no difference in the nature of reality. If one can truly know that all dharmas are of one taste, then, wise one, you will realize all knowledge in an instant. Therefore, by means of the great wisdom that is non-dual with the dharmadhatu (dbyings), one universally sees all dharmas, just as the moon and stars appear in the ocean, universally and peacefully.

ངང་ནས་གཟིགས་པ་འདི་རང་བྱུང་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཞི་ལ་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་ཟད་ནས་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ན་མི་ལྡོག་པའི་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ཉི་ཚེ་བའི་བློས་གཞལ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་མེད་པའམ། ཡོད་ཀྱང་འགྱུར་བཅས་ཀྱི་བློ་ཐ་མལ་པ་དང་མཚུངས་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མི་གཟིགས་པའམ་ཡང་ན་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང་། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ངོ་བོ་རོ་མཉམ་དུ་སྒྲུབ་མ་ནུས་པ་སོགས་འགལ་འདུ་དང་ 4-3-11a ཀུན་རྟོག་གི་རྙོག་མ་མང་དུ་སློང་བ་མཐོང་ངོ་། །རྐང་པ་གསུམ་པ་རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན། ཞེས་པའི་དོན་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཡོད་དེ། དྲི་མ་གློ་བུར་བ་སྤང་རུང་དུ་གྲུབ་ཅིང་། ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་སོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱ་རུང་གི་རིགས་ཡོད་ན་ལུས་ཅན་དེ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ངེས་ཏེ། དེ་དག་སངས་རྒྱས་པའི་གནས་སྐབས་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་འདུས་མ་བྱས་སུ་གྲུབ་པས་སྔ་ཕྱི་ལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་གསུམ་པ་འདིས་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་ཤེས་པ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྒྱུ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་དཔོག་པ་ཙམ་མིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། དེ་འབྲས་དུས་དང་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་དང་། གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་རྣམས་ཡུན་ཇི་ལྟར་རིང་ཡང་འབྲལ་རུང་ཡིན་པས་རིགས་དེ་སངས་རྒྱ་བ་ལ་ནམ་ཡང་ཆུད་ཟ་བ་མི་སྲིད་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རིགས་ཡོད་པ་དེ་འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ཁྱད་མེད་དང་། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡོད་ན་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ནའང་འཕེལ་འབྲི་མེད་པར་ཡོད་དགོས་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་དང་སྔ་ཕྱིར་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་ཆོས་དབྱིངས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པའི་རིགས་པ་དེ་གསུམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འགྲུབ་སྟེ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ 4-3-11b ཀྱིས་ཞུགས་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་ལམ་ནས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་འདིས་མཐར་ཐུག་གི་ཐར་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་ལ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་ན་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་ཀྱི། གཞན་དུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ན་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་

【現代漢語翻譯】以平靜的目光觀察，這是因為安住于自生光明智慧之基的法性，一切障礙都已消除，如實顯現的力量所致。如果依賴於究竟的、辨別的法性之正理，就能獲得不可逆轉的信心。否則，如果以片面的心來衡量，就會認為佛的境界沒有智慧，或者即使有，也與凡夫的世俗心一樣會變化；或者認為看不到眾生的界，或者認為有不凈的顯現；或者無法將如所有性和盡所有性證悟為一體等等，從而產生矛盾和 4-3-11a 許多妄念的紛擾。第三句『因為有種性』的意思是：一切眾生都具有成佛的種性，因為煩惱是可斷除的，並且具足一切功德的法身無差別地存在於一切眾生心中。這樣，如果具有成佛的種性，那麼這些有情必定具有如來藏，因為它們具有成佛的可能性，並且佛的法身本體是無為法，所以從本體上來說，先後沒有好壞的差別。這第三個理證是了知從因產生果的『作用理』。這裡不僅僅是推斷有因就能產生果，而是因為法性是真如，不會改變；並且果時和本體沒有好壞之分；而且暫時的煩惱無論多久都可以斷除，所以這個種性永遠不會在成佛的道路上白費力氣。這樣，具有因的種性與果時的法身本體無別，如果具有果時的法身，那麼在眾生階段也必然無增無減地存在；雖然在名義上區分了因果和先後，但實際上在法界不變的本體中是一味的。這三個理證證明了一切眾生都具有如來藏，是通過事物本身的力量 4-3-11b 而進入的正理之路。這樣，通過證明一切眾生都具有如來藏的理證，可以了知究竟的解脫，以及如來和一切法的究竟實相沒有差別，並且這些都是從如來藏的力量中產生的，從而最終成就一乘。否則，如果認為所謂的『如來藏』在眾生的界中不存在，或者認為佛

【English Translation】 Observing with a calm gaze, this is due to the power of the Dharma nature residing in the basis of self-arisen luminous wisdom, with all obscurations exhausted and manifesting as they are. If one relies on the ultimate, discerning Dharma nature's correct reasoning, one will gain irreversible faith. Otherwise, if one measures with a partial mind, one might think that there is no wisdom in the state of Buddhahood, or even if there is, it is like an ordinary mundane mind that is subject to change; or one might think that one does not see the realm of sentient beings, or that there are impure appearances; or one might not be able to realize the equality of suchness and allness, thus creating contradictions and 4-3-11a many entanglements of delusion. The meaning of the third line, 'Because there is lineage,' is that all sentient beings have the lineage to become Buddhas, because defilements are proven to be removable, and the Dharmakaya (法身，法身，dharmakāya，Dharma body) with all qualities is proven to exist without difference in all beings. Thus, if there is a lineage to become Buddhas, then these sentient beings are definitely endowed with the Tathagatagarbha (如來藏，如來藏，tathāgatagarbha，Tathagata embryo/womb), because they have the possibility of becoming Buddhas, and the essence of the Buddha's Dharmakaya is unconditioned, so in terms of essence, there is no difference between good and bad in the past and future. This third reasoning is the 'action reasoning' of knowing that the result arises from the cause. Here, it is not merely inferring that the cause can produce the result, but because the Dharma nature is Suchness, it does not change; and there is no difference between good and bad in the time of the result and the essence; and the temporary defilements, no matter how long they last, can be removed, so this lineage will never be wasted on the path to Buddhahood. Thus, the lineage of the cause is no different from the essence of the Dharmakaya at the time of the result, and if there is the Dharmakaya at the time of the result, then it must exist without increase or decrease in the state of sentient beings; although the cause and effect and the past and future are nominally distinguished, in reality they are of one taste in the unchanging essence of the Dharmadhatu (法界，法界，dharmadhātu，Dharma realm). These three reasonings prove that all sentient beings are endowed with the Tathagatagarbha, and it is through the power of things themselves 4-3-11b that one enters the path of correct reasoning. Thus, by proving that all sentient beings have the Tathagatagarbha, one can know that there is no difference between ultimate liberation and the ultimate reality of the Tathagata and all Dharmas, and that these arise from the power of the Tathagatagarbha itself, thereby ultimately accomplishing the One Vehicle (一乘，一乘，ekayāna，One Vehicle). Otherwise, if one thinks that the so-called 'Tathagatagarbha' does not exist in the realm of sentient beings, or that the Buddha

ཀྱི་དུས་ན་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་དུས་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ་འབྲས་དུས་གསར་དུ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་སྨྲ་བ་སོགས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དག་གི་ལུགས་ལ་མཐར་ཐུག་ཐེག་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་པྲ་ཡས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལ་མོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་བློ་གྲོས་འབྱོང་བར་བྱ་དགོས་སོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གྱི་ཁམས་ཡོད་པར་བཞག་པ་དེ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ཟབ་མོ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་རྣམས་ལ་ངེའི་གསུང་གིས་ཡིད་ཆེས་པར་གྱིས་དང་མི་བསླུ་བར་འགྱུར་གྱི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཀའ་སྩལ་པས་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་བློ་ཆུང་རྟོག་གེ་རྣམས་རྒོལ་བ་བརྒྱུད་མར་བྱེད་དེ། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་གྱི་སེམས་ཡོད་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་པའི་ཀླན་ཀ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་གྱི་ནར་སྨྲ་བ་སྟེ། 4-3-12a ཇི་སྐད་དུ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་ཡང་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྙིང་པོའི་ཁམས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་སེམས་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་ཁས་བླང་མི་དགོས་ལ། གནས་ཚུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། སྣང་ཚུལ་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ལ་འགལ་པ་མེད་པར་མ་ཟད། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཐར་པ་མེད་པའམ། སུ་ཡང་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ལ། གནས་སྣང་མི་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཅན་སྲིད་ཅིང་། དེ་ལམ་ལ་ཞུགས་པས་འཁྲུལ་བ་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའང་ཡོད་པར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་དེས་སྙིང་པོའི་ཡོན་ཏན་འགོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་བླ་ན་མེད་པ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་བོ་སྟོང་བར་འདི་བས་ཀྱང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་བས་བསྟན་དོན་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་དེ་བཞིན་དུ་གྲུབ་སྟེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་འདི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ 4-3-12b ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་པས། ཚུལ་དེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་འཁོར་ལོ་བར་བ་ལས་ལྷག་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དོན་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པའང་འཁོར་ལོ་ཐ་མར་གཏོགས་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་

【現代漢語翻譯】如果在因位時沒有，在因位時沒有功德，卻在果位時說新具有功德等等，這些背離大乘意義的人的觀點，最終將難以成立唯一乘。因此，對於信奉殊勝乘的人們來說，必須對這個道理非常精通。如是，安立眾生位時具有本具功德的自性，這是不可思議的甚深之處，所以佛陀也對眷屬們說，要相信我的話語，不會欺騙你們，但憑自己的力量難以知曉，以這種方式開示，是甚深之究竟。因此，許多淺薄的論師們不斷地反駁，提出佛陀和眾生的共同基礎是心等等，這些基於名言的責難，都是無稽之談。如《解深密經》所說：『行蘊界和勝義自性，是一和異的自性分離。一和異如果誰證悟，那些不如實入者。』如是，心的法性、自性界和法相的心二者，都不需要承許為一或異。雖然沒有超出實相法性的意義，但顯現的錯亂是可能的，不僅沒有相違，而且除此之外沒有解脫，或者誰也不會錯亂等等的過失。因為存在著境和現不一致的情況，所以存在著錯亂的眾生，並且他們通過入道而斷除錯亂，從而成就佛陀。即使以勝義理論證成一切法皆為空性，也不會因此遮止自性的功德，因為即使具有無上的功德，本體也是空性的，這一點也被你們所承認。因此，中間法輪所詮釋的諸法皆空的意義是成立的，因為如來藏也是空性的自性。然而，由於空性自性的身和智慧的顯現無二無別，所以特別強調的自性，是最後法輪的了義經部的密意。因此，僅就這種方式而言，它勝過中間法輪。因此，《經解深密經》中對最後法輪的意義給予了最高的讚揚，並非所有屬於最後法輪的經典都是如此，而是從詮釋自性的了義方面而言。

【English Translation】 If there is nothing in the causal state, and no merit in the causal state, but it is said that new merits are present in the resultant state, then the views of those who turn their backs on the meaning of the Great Vehicle will ultimately make it difficult to establish the One Vehicle. Therefore, those who believe in the supreme vehicle must be very proficient in this point. Thus, establishing that sentient beings inherently possess the qualities of the essence is an inconceivable and profound point. Therefore, the Buddha also said to his retinue, 'Believe in my words, they will not deceive you, but it is difficult to know by your own power.' This kind of teaching is the ultimate in profundity. Therefore, many shallow logicians constantly refute it, arguing that the common basis of the Buddha and sentient beings is the mind, etc. These accusations based on terminology are nonsense. As it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra (《解深密經》): 'The realm of formations and the nature of ultimate meaning are the nature of being separate from one and different. Whoever realizes one and different, those are the ones who have entered incorrectly.' Thus, neither the dharma-nature of the mind, the essence-realm, nor the phenomenal mind need to be affirmed as either one or different. Although it does not go beyond the meaning of the nature of reality, the appearance of delusion is possible, and not only is there no contradiction, but there is no liberation other than that, or the fault that no one would be deluded. Because there is a discrepancy between the state and the appearance, there are deluded sentient beings, and they abandon delusion by entering the path, thereby achieving Buddhahood. Even if all phenomena are proven to be empty by the logic of ultimate truth, it will not thereby prevent the qualities of the essence, because even if there are unsurpassed qualities, the essence is empty, and this is also acknowledged by you. Therefore, the meaning of all phenomena being empty, as taught by the intermediate wheel, is established as such, because the Tathāgatagarbha (如來藏) is also the nature of emptiness. However, because the appearance of the body and wisdom of the nature of emptiness is inseparable, the particularly emphasized essence is the final wheel the intention of the definitive meaning of the sutras. Therefore, in terms of just this method, it surpasses the intermediate wheel. Therefore, the Sūtra Explaining the Intention highly praises the meaning of the final wheel, not all sutras belonging to the final wheel are like this, but from the aspect of the definitive meaning of explaining the essence.

དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། རིག་ཁམས་ནོར་བུ་སྦྱོང་བའི་དཔེ་བསྟན་པ་སོགས་མདོ་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གསལ་བར་ངེས་ནུས་སོ། །དེས་ན་འཁོར་ལོ་བར་བར་བསྟན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཐ་མར་བསྟན་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དག་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་པས། འཁོར་ལོ་བར་བ་དང་ཐ་མའི་ངེས་དོན་གྱི་སྐོར་རྣམས་དབྱེ་གསལ་མེད་པར་གཉིས་ཀ་ངེས་དོན་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་བཞེད་པ་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ངེས་དོན་བྱས་ན་གཅིག་དྲང་དོན་བྱ་དགོས་པའི་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། ཟུང་དུ་ཚོགས་པར་བྱས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དུ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་མན་ངག་གི་གནད་འབྱུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དེ་དག་གནད་གཅིག་ཏུ་འབབ་པར་ཤེས་དགོས་ཤིང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་འདི་ལ་ཀླུ་ཐོགས་རྣམ་གཉིས་སོགས་འཕགས་པ་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་སྟེ་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་དང་སེམས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ 4-3-13a ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་སྟེ། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ནས་གྲུབ་འབྲས་མཐར་ཐུག་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་དོན། རྟོག་གེའི་ཤེས་པས་མི་ཕྱེད་པའི་དབྱིངས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཀླན་ཀ་འཇུག་པའི་གཞི་མེད་དོ། །ད་ནི་ཁམས་དེ་དག་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ན་ཇི་ལྟར་བཞུགས་པའི་ཚུལ་བཤད་ན། གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡི་ཀློང་དུ་ཆུད་ཅིང་ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་ལ་འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པའི་བཟང་ངན་དང་། ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་བདག་དང་གཞན་ཆེ་དང་ཆུང་བ་སོགས་ཀྱི་ཆ་དང་། སྔ་ཕྱིའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོགས་མེད་དེ་ཆོས་དབྱིངས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའོ། །གནས་ལུགས་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་གློ་བུར་བའི་སྣང་ངོ་དང་བསྟུན་ན་འདི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ལུས་སེམས་ཡུལ་གྱི་སྣང་བར་ཤར་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་མཐོང་བའི་ཚེ་ནའང་། ཆོས་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་རང་བཞིན་ལས་གཡོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཡོད་པས་ན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྦུབས་སུ་བྱས་ནས་མི་མངོན་ཡང་བཅུད་དམ་དབུས་ན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ལ་རིགས་སམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་ས་འོག་གི་གཏེར་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དགུས་མཚོན་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བར་ 4-3-13b གསུངས་སོ། །དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་མ་དག་པ་ད

【現代漢語翻譯】如是宣說，如《理智界寶性論》所示範的那樣，其他經典也能清楚地確定這一點。因此，對於中間法輪所宣說的空性，以及最終法輪所宣說的法身和智慧，必須理解為顯空雙運。因此，對於中間法輪和最終法輪的究竟意義，應如全知者龍欽饒絳巴（Longchen Rabjampa）所認為的那樣理解，不要區分二者。如果將其中一個視為究竟意義，則另一個不必視為不了義，二者不矛盾，而且應將二者結合起來，將如來藏視為相續之因，從而產生金剛乘的竅訣要點，必須瞭解佛陀的教法都歸於一個要點。對於這個終極意義，龍樹（Nāgārjuna）、無著（Asaṅga）等聖者們的觀點是一致的，如《法界贊》（Dharmadhātustava）、《心性論》（Cittavṛtti）等，以及《寶性論》（Ratnagotravibhāga）的註釋等都清楚地說明了這一點。正如導師龍樹所說：『宣說空性之經，如來所說之量，皆為遣除諸煩惱，非令彼性轉衰損。』如是，以勝義諦之理智分析，最終的成果是無二無別的金剛之義。因為是無法被分別念所分割的法界，所以沒有基於勝義諦而產生爭論的基礎。現在講述這些界在眾生的相續中如何存在的方式：如果從實相自性的角度來看，一切法都包含在法性之中，而法性自性不生不滅，安住于平等性中，沒有輪迴涅槃等好壞，沒有此岸彼岸、自他、大小等差別，也沒有先後時間的差別等，是法界明點獨一無二、不可改變的。雖然實相是這樣，但如果順應暫時的錯覺顯現，則會顯現為三界輪迴的身心和外境，當看不到法性的自性時，法性並非不存在，而是以其自性毫不動搖地存在著。因此，這樣的心性被暫時的垢染所覆蓋而無法顯現，但在內部或中心以精華的方式存在，這被稱為『種姓』或『心髓』。例如，應通過地下寶藏等九個比喻來理解。因此，相對於暫時的垢染來說，是不清凈的。

【English Translation】 Thus it is said, as exemplified by 'Treatise on the Jewel Family of the Essence of Reason' (Uttaratantra Shastra), other sutras can clearly ascertain this. Therefore, the emptiness taught in the intermediate turning of the wheel (of Dharma), and the Dharmakāya and wisdom taught in the final turning, must be understood as the union of appearance and emptiness. Therefore, regarding the definitive meaning of the intermediate and final turnings of the wheel, it should be understood as held by the omniscient Longchen Rabjampa, without distinguishing between the two. If one is taken as definitive meaning, the other need not be taken as provisional meaning, there is no contradiction, and the two should be combined, taking the Tathāgatagarbha as the cause of the continuum, thereby arising the key points of the Vajrayana instructions, and it must be understood that the Buddha's teachings all converge on one point. For this ultimate meaning, the views of noble beings such as Nāgārjuna and Asaṅga are consistent, as clearly explained in 'In Praise of Dharmadhātu', 'Commentary on Mind', and commentaries on 'Ratnagotravibhāga'. As the teacher Nāgārjuna said: 'The sutras that teach emptiness, as many as the Victorious Ones have spoken, all turn away afflictions, they do not cause that nature to deteriorate.' Thus, analyzing with the wisdom of ultimate truth, the ultimate result is the indivisible Vajra meaning. Because it is a Dharmadhātu that cannot be divided by conceptual thought, there is no basis for disputes based on ultimate truth. Now, to explain how these elements reside in the continuum of sentient beings: If viewed from the perspective of the nature of reality itself, all phenomena are contained within the Dharmatā, and the nature of Dharmatā is without arising or ceasing, abiding in equality, without good or bad such as samsara and nirvana, without differences such as this shore and the other shore, self and other, large and small, and without differences in past and future times, it is the Dharmadhātu bindu, unique and unchanging. Although reality is like this, if conforming to temporary illusory appearances, it appears as the body, mind, and objects of the three realms of samsara, and even when the nature of Dharmatā is not seen, Dharmatā is not non-existent, but exists without the slightest movement from its own nature. Therefore, such a nature of mind is obscured by temporary stains and cannot appear, but it exists internally or centrally as an essence, which is called 'gotra' or 'essence'. For example, it should be understood through the nine examples such as underground treasures. Therefore, relative to temporary stains, it is impure.

ང་། དག་མ་དག་ཅི་རིགས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞག་ཀྱང་ཁམས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དྲི་མེད་དེ་ནི་གཉིས་མེད་དེ། །སངས་རྒྱས་རིགས་ལ་དེ་འབྲས་ཉེར་བཏགས་པས། །འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། འདི་ཡང་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རིགས་ཀྱང་སྟེ། ཞེས་དང་། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་མཚན་གསོལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་མཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་བརྟེན་པ་ལྟར་ཕུང་ལྔའི་གཟེབ་ག་ཤེད་ན་འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་གཉིས་སྣང་མུན་བཞིན་དུ་འགྲོགས་པ་ཞིག་གི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བཟུང་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱང་དེ་དང་འཚམ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགོངས་དོན་ལ་རང་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་མ་ཕྱིན་པའི་འོ་དོད་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་དོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་ཆེན་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པའི་རྟོག་གེ་ངན་པའི་ཁྲོད་སྙིང་པོའི་གཏམ་འདི་བསྒྲགས་ཀྱང་དོན་མེད་ལ། ཟབ་མོའི་གཏམ་འདི་ལྟ་བུ་བྱིས་པ་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་བསྟན་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་མཉན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བས་ན་དེ་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་སོགས་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་བསྟན་ཅིང་དེ་རིགས་པས་ 4-3-14a སྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དོན་མེད་དེ་དེ་ཚུར་མཐོང་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པས་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ནས་བློ་སྦྱངས་ཏེ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་དག་ལ་རིམ་བཞིན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཏམ་བསྟན་ན་གདོད་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལམ་རྣམ་དག་ཡིན་ཀྱང་རིགས་པས་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་མྱོང་བས་རྟོགས་དགོས་སོ་ཞེས་པ་དང་། ཚུར་མཐོང་གི་ལམ་དུ་མ་གྱུར་ན་ལམ་ཡང་དག་མིན་ནོ་སྙམ་པའི་རྨོངས་མཚང་བརྟོལ་ནས་ལམ་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་གནད་ལ་མཁས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ད་ནི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་བཟློག་པ་ལ། མི་སྟོང་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ལྟ་བ་བཟློག་པ། སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དུ་ལྟ་བ་བཟློག་པ། མི་རྟག་པར་འདུས་བྱས་སུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དྲི་མའི་སྦུབས་སུ་གནས་པ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་ལགས། མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་མེད་པ་

【現代漢語翻譯】即使將未完全清凈、部分清凈和完全清凈這三種狀態安立，其自性（khams）的本體也沒有差別。如《寶性論》（རྒྱུད་བླ་མ་，Ratnagotravibhāga）所說：『佛陀智慧融入有情眾，自性無垢無二無別。佛性因與佛果相連，故說眾生皆具如來藏。』又如：『此即自性法身，如是真如亦是種姓。』以及『未凈、未凈而凈、極凈，次第為有情、菩薩、如來。』正如經文所說的那樣。如果不明白這個道理，把如來藏（བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，Tathāgatagarbha）想像成在空曠的城市裡依靠著高大的樹木，或者在五蘊（ཕུང་པོ་ལྔ་，pañcaskandha）的框架中，把迷惑和不迷惑的兩種心識，像光明和黑暗一樣並存，然後進行肯定和否定，這隻能說是自己沒有領會大乘（ཐེག་ཆེན་，Mahāyāna）的真諦。因此，如果一個人沒有學習過大乘，卻在惡劣的思辨中宣揚如來藏，那是沒有意義的。像這樣深奧的道理，不應該向孩童和外道（མུ་སྟེགས་ཅན་，tirthika）宣講，因為他們無法理解如此甚深的佛法。應該從無我（བདག་མེད་，anātman）和無常（མི་རྟག་པ་，anitya）等教義開始，並用邏輯來證明。宣講如來藏是沒有意義的，因為他們只能從狹隘的角度來理解，反而會造成誹謗。只有那些通過學習內道的較低宗義，對空性（སྟོང་པ་，śūnyatā）的真義產生了特殊理解的人，才能逐漸相信如來藏的教義。因此，即使道路是清凈的，也不能僅僅通過邏輯來證明，而必須通過體驗來證悟。那些認為不符合世俗標準的道路就不是正道的想法是錯誤的，我們必須精通證悟道路的關鍵。現在，讓我們來糾正對自性的一些錯誤觀念：糾正將空性視為實有的錯誤觀點，糾正將空性視為斷滅的錯誤觀點，糾正將無常執為有為法的錯誤觀點。首先，如《楞伽經》（ལང་ཀར་གཤེགས་པ་，Laṅkāvatāra Sūtra）所說：『菩薩摩訶薩（བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་，bodhisattva-mahāsattva）大慧（བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་，Mahāmati）向薄伽梵（བཅོམ་ལྡན་འདས་，Bhagavan）提問：世尊（སངས་རྒྱས་，Buddha）在經中說，如來藏存在於煩惱的包裹中，是常、恒、不變的，這與外道所說的「我」（བདག་，ātman）有什麼區別呢？外道也認為「我」是無 गुण的。』

【English Translation】 Even when the three states of not completely pure, partially pure, and completely pure are established, there is no difference in the essence of its own nature (khams). As it is said in the Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ་): 'Because the Buddha's wisdom enters the assembly of sentient beings, its own nature is immaculate, non-dual, and inseparable. Because the Buddha-nature is connected to the cause and effect of Buddhahood, it is said that all beings possess the essence of the Tathāgata.' And also: 'This is the self-nature Dharmakāya, and thusness is also the lineage.' And 'Impure, impure and pure, extremely pure, in order are sentient beings, Bodhisattvas, and Tathāgatas.' Just as it is said in the scriptures. If one does not understand this principle and imagines the Tathāgatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་, Tathāgatagarbha) as relying on tall trees in an empty city, or within the framework of the five aggregates (ཕུང་པོ་ལྔ་, pañcaskandha), the two consciousnesses of delusion and non-delusion coexist like light and darkness, and then affirms and denies it, it can only be said that one has not comprehended the true meaning of Mahāyāna (ཐེག་ཆེན་, Mahāyāna). Therefore, if a person has not studied Mahāyāna and proclaims the Tathāgatagarbha in the midst of evil speculations, it is meaningless. Such profound teachings should not be taught to children and non-Buddhists (མུ་སྟེགས་ཅན་, tirthika), because they cannot understand such profound Dharma. One should start with teachings such as no-self (བདག་མེད་, anātman) and impermanence (མི་རྟག་པ་, anitya), and prove them with logic. It is meaningless to preach the Tathāgatagarbha, because they can only understand it from a narrow perspective, which will lead to slander. Only those who have studied the lower tenets of inner Buddhism and have developed a special understanding of the true meaning of emptiness (སྟོང་པ་, śūnyatā) can gradually believe in the teachings of the Tathāgatagarbha. Therefore, even if the path is pure, it cannot be proven by logic alone, but must be realized through experience. The idea that a path that does not conform to worldly standards is not the right path is wrong, and we must master the key to realizing the path. Now, let us correct some misconceptions about self-nature: correcting the misconception of viewing emptiness as truly existent, correcting the misconception of viewing emptiness as annihilation, and correcting the misconception of grasping impermanence as conditioned phenomena. First, as it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra (ལང་ཀར་གཤེགས་པ་, Laṅkāvatāra Sūtra): 'The Bodhisattva-Mahāsattva (བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་, bodhisattva-mahāsattva) Mahāmati (བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་, Mahāmati) asked the Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས་, Bhagavan): World Honored One (སངས་རྒྱས་, Buddha) said in the sutras that the Tathāgatagarbha exists in the wrapping of afflictions and is permanent, constant, and unchanging. What is the difference between this and the 'self' (བདག་, ātman) spoken of by non-Buddhists? Non-Buddhists also believe that the 'self' is without qualities.'

སོགས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ནི་མི་མཚུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ 4-3-14b ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པར་བྱས་ནས། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིགས་པར་གྱུར་པའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྒོ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་ཏེ་འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ། །མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་མ་སྟོང་ན་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡོད་ཀྱང་སྟོང་གོ་མི་ཆོད་དེ། སྟོང་པ་བདུན་གྱི་ནང་ནས་ཐ་ཤལ་བ་གཅིག་གཅིག་གིས་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་དང་། གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ་གཉིས་ཀར་ཡང་ཉེས་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། སྤྲོས་པ་བདུད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ཡིན། །ཡོད་དང་མེད་ལས་འདའ་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཆོས་མཆོག་མྱ་ངན་འདས་པ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུང་གི་དོན་དེ་བཞིན་དུ། རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཡང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་རུང་བ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ། དུས་ཇི་སྲིད་དུ་རྟག་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ 4-3-15a པ། ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་རིས་མེད་དུ་འཆར་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པར་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་གཞན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་རུང་བ་སོགས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་ཅིང་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་གྲུབ་འབྲས་སུ་ཡང་མི་བཏུབ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་དཔྱོད་པའི་ལག་རྗེས་ལ་བདེན་གྲུབ་གཅིག་འགྲུབ་པ་ནི་སྣང་བ་ལས་མུན་པ་ལྟར་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེའི་ངོར་བདེན་པར་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་དེ་མི་སྟོང་པར་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་མ་ནུས་པར་གྱུར་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་དེ་སྒྲུབ་པ་དོན་མེད་ཀྱི་ངལ་བར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་དབྱིངས་ཕྱོགས་མ་གོ་བ་དག་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་མེད་དགག་ཙམ་ལ་རིགས་དང་ཆོས་དབྱིངས་དང་སྟོང་ཉིད་དུ་བཟུང་ནས་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལ་

【現代漢語翻譯】當被問及「諸如此類的主張是否為我」時，世尊回答說：『情況並非如此。諸佛已經通過三種解脫之門、涅槃和不生之語，闡釋瞭如來藏的意義。爲了讓那些因無我而恐懼的孩童們捨棄這些境地，如來藏之門被展示出來，它揭示了一種非概念性的狀態，一種沒有顯現的境界。』具有大智慧的人啊！未來的和現在出現的菩薩摩訶薩們，不應執著於我。』此外，佛陀還說，執著於事物概念的人無法獲得解脫。如果自性不空，即使其他法是空性的，也無法真正理解空性。在七種空性中，最下等的空性是『以一空性為空性』，這種空性應該被捨棄。諸如此類的教導數不勝數。此外，大智慧者啊！如來既不是恒常的，也不是無常的。為什麼呢？因為執著于兩者都會導致過失。』還有，『戲論被魔所控制，應超越有和無。』還有，『如果在最勝之法涅槃之上還有其他法，那也只是幻覺和夢境。』如上所述，根據這些經文的意義，並通過理性分析，可以得出結論：如來藏的本質是空性，因此它能夠成為心性的本質，遍及一切境，在時間上是永恒的，不可思議的，並且能夠無差別地顯現一切功德。如果自性不空，並且被認為是真實存在的，那麼它就不可能成為其他法的本質。以任何方式都不可能，並且也無法通過勝義諦的衡量來確定。因為在對一切法進行無自性分析之後，如果仍然存在一個真實存在的法，那就如同從光明中產生黑暗一樣，是不可能的。即使通過世俗諦的衡量也無法證明真實存在。即使在世俗諦中被認為是真實存在的，也不能因此就認為該法不是空性的。因此，如果兩種衡量都無法證明某事物存在，那麼任何試圖證明它的努力都將是徒勞的，就像追逐虛空中花朵的軌跡一樣。第二點是：那些不理解顯空雙運之界的人，將名相上的勝義諦，即僅僅是無遮的空性，視為理、法界和空性，並聲稱其具有本具的功德，這種觀點...

【English Translation】 When asked, 'Are such assertions to be taken as self?', the Blessed One replied, 'That is not the case. The Buddhas have taught the essence of the Tathāgata by means of the three doors of liberation, nirvāṇa, and the meaning of unborn words. In order to abandon the places where children are frightened by selflessness, the door of the essence of the Tathāgata is shown, revealing a non-conceptual state, a realm of experience without appearance.' O great wisdom! Future and present Bodhisattva-Mahāsattvas should not cling to self. Furthermore, the Buddha said that those who have a perception of things cannot be liberated. If one's own nature is not empty, even if other dharmas are empty, one cannot truly understand emptiness. Among the seven emptinesses, the lowest is 'emptiness by one emptiness,' which should be abandoned. Such teachings are endless. Furthermore, O great wisdom! The Tathāgata is neither permanent nor impermanent. Why? Because clinging to both leads to faults.' Also, 'Proliferation is seized by Māra, one should transcend existence and non-existence.' Also, 'If there is a dharma superior to the supreme dharma of nirvāṇa, that too is like an illusion and a dream.' As mentioned above, according to the meaning of these scriptures, and through rational analysis, it can be concluded that the essence of the Tathāgatagarbha is emptiness, and therefore it is able to be the essence of mind, pervading all objects, being eternal in time, inconceivable, and able to manifest all qualities without discrimination. If one's own nature is not empty and is considered to be truly existent, then it is impossible for it to be the essence of other dharmas in any way, and it cannot be determined by the measure of ultimate truth. Because after analyzing all dharmas as being without self-nature, if there is still a truly existent dharma, it is impossible, like darkness arising from light. Even through the measure of conventional truth, true existence cannot be proven. Even if it is considered to be truly existent in conventional truth, it cannot be concluded that the dharma is not empty. Therefore, if two measures cannot prove the existence of something, then any attempt to prove it will be futile, like chasing the traces of flowers in the sky. The second point is: Those who do not understand the realm of the union of appearance and emptiness, regard the nominal ultimate truth, which is merely a non-affirming negation, as reason, dharmadhātu, and emptiness, and claim that it has inherent qualities. This view...

འགལ་བ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རུང་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མདོ་ལས། ཆོས་འདོད་མ་ཡིན་རྙེད་པ་དོན་གཉེར་བ། །བསྡམས་པ་མིན་དག་བྱང་ཆུབ་སློབ་བོ་ཞེས། །སྨྲ་འགྱུར་ཁ་ཅིག་ཕྱི་མའི་དུས་འབྱུང་སྟེ། །སྨྲ་ལ་དགའ་ཞིང་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞེས་སྨྲ། །ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་མ་སྐྱེས་སུས་ཀྱང་བྱས་མ་ཡིན། །མ་མཐོང་འོང་བ་མ་ཡིན་འཕོ་མིན་ན། །དམིགས་གནས་བདག་ 4-3-15b ཅག་སྟོང་ཉིད་ལེགས་བསླབས་ཞེས། །འཛེར་བ་དེ་དག་ཆོས་ཀྱི་རྐུན་པོ་ཡིན། །ཞེས་དང་། མེད་པའི་ཆོས་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ན། །བྱིས་པ་གང་ཡིན་གཡོ་བ་དེ་ཡིས་བཅིངས། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། ཕུང་འདི་སྟོང་ཞེས་རྟོགས་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྐྱེ་མེད་གནས་ལ་དད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་མཐའ། །གཙང་དང་མི་གཙང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ནི་རབ་སྤངས་ནས། །མཁས་པ་དབུས་ལའང་གནས་པ་ཡོང་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། སོར་ཕྲེང་ལ་ཕན་པའི་མདོ་ལས། ཀྱེ་མ་འཇིག་རྟེན་ན་དམ་པའི་ཆོས་འཇིག་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཡོད་དེ། གང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང་། གང་འཇིག་རྟེན་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་གཉིས་ནི་དམ་པའི་ཆོས་འཇིག་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཁས་འབུབས་པའོ་ཞེས་དང་། ལྟ་བ་ཀུན་འབྱིན་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ལ་དངོས་དངོས་མེད་དུ་ཞེན་ན་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་བར་གསུངས་པ་དང་། སྟོང་མི་སྟོང་གང་ཡང་དམིགས་པ་ལས་མ་འདས་ལ་དེ་ཀུན་སྤང་དགོས་པར་མདོ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལས་ཡང་ཡང་གསུངས་སོ། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་ཡང་བདེན་གྲུབ་བཅད་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་གི་ལྡོག་ཆ་དེ་དགག་བྱ་བཅད་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་བཅས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་གནས་ལུགས་སྒྲོ་འདོགས་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཕྱིན་པར་གཏིང་རྙེད་སླ་བའི་ཕྱིར་འདིར་མང་དུ་བརྗོད་མི་དགོས་སོ། །བདེན་ 4-3-16a སྟོང་མེད་དགག་གི་ཆ་ཙམ་ཆོས་དབྱིངས་དང་གནས་ལུགས་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ཡང་། ལས་དང་པོ་པས་དེ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བར་འོས་པ་ཡིན་ཅིང་། མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ལས་ལྷའི་ལོ་སྟོང་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཅི་དགོས་པ་བྱིན་པ་བས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་ཞིག་ཐ་ན་སེ་གོལ་གཏོགས་པ་སྲིད་དུ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་དཔྱོད་ན་དེ་དེ་བས་བསོད་ནམས་ཆེས་གྲངས་མེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉི་མ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ལྟར་ཇི་བཞིན་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས

【現代漢語翻譯】駁斥對方觀點是極其不應允許的。《般若手印定經》中說：『不求佛法唯求利，非是調伏乃學菩提。』有些人會在未來出現，喜歡辯論，說什麼都是空。』又說：『空性無生無人作，不見不來亦不變，執著我等為空性，此輩皆是盜法賊。』又說：『于無有之法起分別，無論何童皆被縛。』又《攝經》中說：『菩薩雖知蘊性空，然于相用不捨離，不住無生深信解。』又《三摩地王經》中說：『有與無說是二邊，凈與不凈亦是邊，是故智者應遠離，二邊之中莫安住。』又《能斷金剛經》中說：『世間有二種人壞正法，何者為二？謂執著空性者，及於世間說有我者，此二者壞正法，亦謗毀正法。』如果將生起一切見解的對治法——空性，執著為實有或實無，那就會成為無法醫治的邪見。無論空與不空，都未脫離執著，因此必須捨棄一切，這是經論中反覆強調的。即使以理智來分析，僅僅是斷除真實存在的無遮，其對立面也只是通過執著于所斷之物的分別念而假立的，並未達到遠離增損的實相層面，因此很容易理解，無需在此贅述。雖然僅僅是真實空性的無遮，並非法界和實相的本體，但對於初學者來說，可以作為入門的方便。如經中所說：『文殊師利，若有菩薩于俱胝劫，以諸樂具，供養三寶。若有菩薩，于余菩薩所，乃至彈指頃，作如是念，諸行無常，諸行皆苦，諸行皆空，諸行無我。是菩薩於前菩薩，功德勝彼無量無數。』就像這樣。第三，如同無雲晴空中的太陽一般，如實顯現如來藏，從而證得一切種智。

【English Translation】 It is absolutely impermissible to refute opposing views. The Samādhi of the Seal of Wisdom Sūtra states: 'Not desiring Dharma, only seeking gain, not taming, but learning Bodhi.' Some will appear in the future, delighting in debate, saying that everything is empty. 'Emptiness is unborn, unmade by anyone, unseen, uncoming, unchanging. Those who cling to emptiness as 'we' are thieves of the Dharma.' It also says: 'When conceptualizing non-existent dharmas, any child is bound by that delusion.' Also, the Compendium Sūtra states: 'Even though Bodhisattvas understand that aggregates are empty, they do not abandon the use of characteristics, and they do not believe in the unborn state.' Also, the King of Samādhi Sūtra states: 'Existing and non-existing are both extremes. Pure and impure are also extremes. Therefore, the wise should abandon both extremes and not dwell in the middle.' Also, the Sūtra Benefiting Aṅgulimāla states: 'Alas, in this world, there are two kinds of people who destroy the holy Dharma: those who view it as utterly empty and those who speak of self in the world. These two destroy the holy Dharma and slander the holy Dharma.' If one clings to emptiness, the antidote to all views, as either real or unreal, it becomes an incurable view. Whether empty or not empty, it has not escaped clinging, so all of that must be abandoned, as repeatedly stated in the sūtras and treatises. Even if analyzed with reason, the mere negation of truly established existence, its opposite is only nominally established by conceptual thought clinging to the object of negation. It has not reached the state of reality free from addition and subtraction, so it is easy to understand and need not be discussed further here. Although the mere negation of true emptiness is not the essence of Dharmadhātu and reality, it is appropriate for beginners to consider it as an entry point. As the sūtra says: 'Mañjuśrī, if a Bodhisattva for a thousand years of the gods offers whatever is needed to the Three Jewels, it is surpassed by another Bodhisattva who, even for the snap of a finger, thinks: All conditioned things are impermanent, all conditioned things are suffering, all conditioned things are empty, all conditioned things are without self. That Bodhisattva generates immeasurable merit.' Like that. Third, like the sun free from clouds, the Tathāgatagarbha is fully manifested, thereby attaining the omniscient wisdom.

་དེ་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡིན་སྙམ་ན་མདོ་རྣམས་ལས་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་རེས་རྟག་པར་ཡང་གསུངས། རེས་མི་རྟག་པར་ཡང་གསུངས་མོད་ཀྱི་དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་བསམ་ངོ་དང་བསྟུན་ཏེ་རྣམ་མཁྱེན་མི་རྟག་ཅེས་ལུང་ལས་གསུངས་ཤིང་། རིགས་པ་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །དངོས་ཡོད་རྟོགས་པ་ཚད་ཕྱིར་དང་། །ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི། །དེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྟོང་ཉིད་གོམས་པ་ལ་ 4-3-16b སོགས་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ལས་རྣམ་མཁྱེན་འབྱུང་གི་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བ་མི་རིགས་པ་དང་། དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་སུམ་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མ་སྟེ་མི་བསླུ་བའི་བློ་ཡིན་ན་རྟག་པ་ཞིག་མེད་དེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་དེ་དེ་བཞིན་འཇལ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེའི་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇལ་བྱེད་ཚད་མ་དེ་ཡང་མི་རྟག་སྟེ་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་གི། རྟག་པ་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་སྟོང་པར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པར་ངེས་པས་ན་རྣམ་མཁྱེན་ནི་རྟག་པར་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ་མི་རྟག་པར་འགྲུབ་ལ། དེ་བཞིན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། དངོས་མེད་ལ་རྟག་པར་བཏགས་ཀྱང་རྟག་རྒྱུའི་གཞི་མེད་པས་རྟག་པ་མཚན་ཉིད་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་གྱུར་པའི་ཚུལ་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་པའི་ཐེག་པ་ཐུན་མོངས་པའི་ངོར་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་དགོས་ཏེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་སྣང་ཚུལ་ལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཆར་བའི་ཐབས་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྣམ་མཁྱེན་རྟག་པར་འགྲུབ་སྟེ། དེ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་ཤེས་བྱ་སྐད་ཅིག་མར་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་བ་སོགས་ནི་གནས་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་དོར་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི། གནས་ 4-3-17a ཚུལ་དོན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གང་ཡང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བའང་མེད་ན། དེས་བརྩམས་པའི་དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་སོགས་མ་གྲུབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་རང་ངོའི་སྣང་བ་ལ་སྔ་ཕྱིའི་དུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མུ་མེད་པར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན་དེ་བཞིན་དུ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་ན། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཞིང་། གནས་མ་གྱུར་པའི་སྐབས་ན་ཡང་སེམས་ཀྱི་གཤིས་སམ་ཆོས་ཉིད་ཟ

【現代漢語翻譯】如果有人問，『它是常還是無常？』經部中說，『一切智（sarvajña， सर्वज्ञ，sarvajna，全知者）有時是常，有時是無常。』但其含義如下：對於尚未完全轉化的有情眾生，爲了順應他們的想法，經中說一切智是無常的。理證方面，《釋量論》中說：『量（pramāṇa， प्रमाण，pramana，有效認知）不可能是常，因為它是對實有的認知；所知（jñeya， ज्ञेय，jneya，被認知對像）是無常的，所以量也是無常的。』意思是說，一切智是從發菩提心和串習空性等道的因產生的，沒有因是不可能產生的。而且，它對一切法都是現量的緣故。如果是量，即無欺騙的智慧，就不可能是常的，因為量是對實有如實地衡量。而量的對境所知是無常的，所以衡量者量也是無常的，是次第產生的。如果是常的，那麼作用的能力就會是空無，因為量已經證明了這一點，所以衡量對境等一切作用必定是空無的。因此，一切智絕對不可能是常的，而是無常的。同樣，一切事物都是無常的，即使將無實有假立為常，也沒有常的因的基礎，所以根本找不到常的自性法。這種道理，對於外道和沒有修習不可思議法性之體性的共同乘來說，必須這樣建立。因為在阿賴耶識的顯現中，沒有其他顯現方式。然而，如果從完全轉化的智慧的視角來看，一切智是常的。因為將所知剎那生滅和有境智慧也剎那次第產生作為無常的論據，這僅僅是未轉化者的顯現而已。實際上，並非如實成立。因為任何法都不是在一剎那產生的，更何況由它所產生的時序等呢？例如，夢境中，從自顯現的角度來看，前後時間的邊際和方位的區域性都無限地顯現出各種各樣，但實際上並非如此成立。因此，在法性無生滅的意義中，當達到完全轉化的究竟智慧時，就是無有能知和所知分別的智慧之身。即使在未轉化時，也是心的自性或法性。

【English Translation】 If someone asks, 'Is it permanent or impermanent?' The scriptures say, 'The Omniscient (sarvajña, सर्वज्ञ, sarvajna, all-knowing one) is sometimes permanent and sometimes impermanent.' But its meaning is as follows: For sentient beings who have not yet been completely transformed, in order to comply with their thoughts, the scriptures say that the Omniscient is impermanent. In terms of reasoning, the Pramāṇavārttika says: 'A valid cognition (pramāṇa, प्रमाण, pramana, valid cognition) cannot be permanent, because it is a cognition of what exists; what is to be known (jñeya, ज्ञेय, jneya, object to be known) is impermanent, so the valid cognition is also impermanent.' This means that the Omniscient arises from the causes of the path, such as generating bodhicitta and familiarizing oneself with emptiness, and it is impossible to arise without a cause. Moreover, it is a direct perception of all phenomena. If it is a valid cognition, that is, a non-deceptive wisdom, it cannot be permanent, because a valid cognition is a true measure of what exists. And since the object of cognition, what is to be known, is impermanent, the measuring valid cognition is also impermanent, arising in sequence. If it were permanent, then the ability to perform actions would be empty, because the valid cognition has proven this, so all actions such as measuring objects would necessarily be empty. Therefore, the Omniscient can never be permanent, but is impermanent. Similarly, all things are impermanent, and even if non-existent things are falsely labeled as permanent, there is no basis for a permanent cause, so no permanent characteristic can be found. This principle must be established in this way for outsiders and common vehicles who have not cultivated the nature of inconceivable dharmas. Because in the appearance of the alaya consciousness, there is no other way to appear. However, if viewed from the perspective of the wisdom of complete transformation, the Omniscient is permanent. Because the argument that the momentary arising and ceasing of what is to be known and the sequential arising of the knowing wisdom are impermanent is merely the appearance of those who are not transformed. In reality, it is not established as such. For if no dharma arises in a single moment, what need is there to mention the sequence of time, etc., that it produces? For example, in a dream, from the perspective of its own appearance, the boundaries of past and future time and the parts of directions appear infinitely in various ways, but in reality it is not established as such. Therefore, in the meaning of the dharma nature without arising or ceasing, when the ultimate wisdom of complete transformation is reached, it is the wisdom body without the distinction of knower and known. Even when not transformed, it is the nature of mind or the nature of dharma.

ུང་འཇུག་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྔ་ཕྱིའི་ཁྱད་མེད་པར་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ཞེས་བྱ་ལ། འགྱུར་བཅས་གློ་བུར་འབྲལ་རུང་གི་དྲི་མ་གང་དག་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱེ་འགག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་དང་། འཁོར་འདས་དང་བཟང་ངན་ལ་སོགས་པའི་མི་མཉམ་པ་འདི་ནི་གནས་མ་གྱུར་པའི་གཉིས་སྣང་ཅན་ལ་དེ་ལྟར་བསླུ་མེད་བསྙོན་མེད་དུ་སྣང་ཡང་། གཤིས་ལ་སྐྱེ་འགག་དང་གཉིས་ཆོས་མ་གྲུབ་པར་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་གནས་པ། དེའི་ངང་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་དང་དུས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་འུབ་ཆུབ་ཅིང་། དེ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དུས་གསུམ་གྱི་འགྱུར་བས་སླད་དུ་མེད་པས་ན་དེ་ལ་རྟག་པ་ཆེན་པོའི་ཐ་སྙད་ཅིས་མི་གདགས་ཏེ། ཡོད་པ་གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་གི་སྐྱེ་འགག་ཅན་མིན་ 4-3-17b པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཅན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་དངོས་མེད་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་པར་ཆོས་ཉིད་དེའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཀྱང་། ཆོས་ཉིད་དེ་འགྱུར་བ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་གང་གིས་ཀྱང་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཁོངས་སུ་སྤྲིན་འདུས་ཀྱང་། སྤྲིན་གྱི་ཁོངས་སུ་ནམ་མཁའ་མི་འདུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་དབྱིངས་འོད་གསལ་བའི་གཤིས་དེ་ནི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ལྷན་སྐྱེས་སུ་གནས་ཀྱང་། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཅན་ལ་རང་གི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ན། དྲི་མ་དེ་སེལ་བྱེད་ལམ་ལྔས་བསྡུས་པའི་སྤང་རྟོགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དེ་ཐོབ་པ་ན། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་སུ་རོ་མཉམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་མཁྱེན་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་བོ། །འོན་ཀྱང་ཚུལ་དེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དག་པར་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་བྲལ་བའི་འབྲས་བུར་སོང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ལས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་གནས་མ་གྱུར་པའི་སྣང་ཚུལ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའམ། གཟོད་མ་ 4-3-18a ནས་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སོགས་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་འདི་དག་སའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་པར་དཀའ་བའི་གནས་ཡིན་ན་ཕལ་པས་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། འོན་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ཆེས་སྐྱེས་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ལུང་བསྟན་ཐོབ་པ

【現代漢語翻譯】由於俱生本性光明是不可改變的，因此，它被稱為自然安住之種姓，沒有先後之分。那些可以突然分離的、具有改變的污垢，以剎那生滅的順序出現，並且輪迴與涅槃、好與壞等不平等現象，對於未轉化的二元顯現者來說，雖然如此真實不虛地顯現，但實際上，其自性中沒有生滅和二元對立，而是安住于大平等中。在這種狀態中，一切方位的差別和時間的變遷都被包含其中。這是聖者們各自證悟智慧的境界。由於三時的變化無法對其造成影響，為何不對其賦予『大常』之名呢？因為存在的事物沒有剎那生滅的緣故。如此，一切具有變化的物質和非物質，如虛空等，一切方位的所知都平等地包含在法性之中。然而，法性本身並不被任何具有變化的法所包含，例如，雲彩聚集在虛空中，但虛空不會聚集在雲彩中。因此，法性大平等，光明自性的本質，以自生智慧唯一的方式，自然遍佈一切事物，並俱生存在。然而，對於具有突然污垢者來說，當其自性未顯現時，通過消除污垢的五道（資糧道、加行道、見道、修道、無學道）之力量，獲得無分別的廣大智慧時，自生智慧，以不可改變的方式，使一切所知平等地融入法性的本質中，無需造作，自然成就地證知一切，從而獲得一切種智。然而，通過這種方式，自生智慧並非從因中產生，而是真正地將突然遠離污垢的法身作為離垢之果。雖然看似從因中新產生，但這只是未轉化顯現的現象。在真正的意義上，法性的自性，法身的體性，沒有生滅，一切法從一開始就是平等的，從而證得圓滿正覺，或者從一開始就是寂滅涅槃，自性光明等等，這些甚深經部的究竟密意，即使是地上菩薩也難以思議，更何況是凡夫俗子呢？然而，如果能夠如理生起信心，就能得到不退轉的授記。由於俱生本性光明是不可改變的，因此，它被稱為自然安住之種姓，沒有先後之分。那些可以突然分離的、具有改變的污垢，以剎那生滅的順序出現，並且輪迴與涅槃、好與壞等不平等現象，對於未轉化的二元顯現者來說，雖然如此真實不虛地顯現，但實際上，其自性中沒有生滅和二元對立，而是安住于大平等中。在這種狀態中，一切方位的差別和時間的變遷都被包含其中。這是聖者們各自證悟智慧的境界。由於三時的變化無法對其造成影響，為何不對其賦予『大常』之名呢？因為存在的事物沒有剎那生滅的緣故。如此，一切具有變化的物質和非物質，如虛空等，一切方位的所知都平等地包含在法性之中。然而，法性本身並不被任何具有變化的法所包含，例如，雲彩聚集在虛空中，但虛空不會聚集在雲彩中。因此，法性大平等，光明自性的本質，以自生智慧唯一的方式，自然遍佈一切事物，並俱生存在。然而，對於具有突然污垢者來說，當其自性未顯現時，通過消除污垢的五道（資糧道、加行道、見道、修道、無學道）之力量，獲得無分別的廣大智慧時，自生智慧，以不可改變的方式，使一切所知平等地融入法性的本質中，無需造作，自然成就地證知一切，從而獲得一切種智。然而，通過這種方式，自生智慧並非從因中產生，而是真正地將突然遠離污垢的法身作為離垢之果。雖然看似從因中新產生，但這只是未轉化顯現的現象。在真正的意義上，法性的自性，法身的體性，沒有生滅，一切法從一開始就是平等的，從而證得圓滿正覺，或者從一開始就是寂滅涅槃，自性光明等等，這些甚深經部的究竟密意，即使是地上菩薩也難以思議，更何況是凡夫俗子呢？然而，如果能夠如理生起信心，就能得到不退轉的授記。

【English Translation】 Because the co-emergent nature of luminosity is immutable, it is called the lineage that abides naturally, without any distinction of before or after. Those changing, adventitious stains that can be separated, arising in a sequence of momentary birth and cessation, and the inequalities such as samsara and nirvana, good and bad, although appearing so infallibly and undeniably to those with dualistic appearances who have not transformed their state, in reality, their essence is without birth and cessation and dualistic phenomena, abiding in great equality. In that state, all aspects of direction and changes of time are contained. This is the realm of the self-cognizant wisdom of the noble ones. Since the changes of the three times cannot affect it, why should it not be given the name 'Great Permanence'? Because whatever exists does not have momentary birth and cessation. Thus, all changing phenomena and non-phenomena such as space, all knowable things of direction and time, are equally included within that suchness. However, that suchness itself is not encompassed by any changing phenomena, just as clouds gather in space, but space does not gather in clouds. Therefore, the great equality of suchness, the essence of luminous space, naturally pervades all things with the single self-born wisdom, co-emerging. However, for those with adventitious stains, when their own nature is not manifest, through the power of abandonment and realization, which is encompassed by the five paths (path of accumulation, path of preparation, path of seeing, path of meditation, path of no more learning), when that great wisdom without differentiation of knower and known is attained, the self-born wisdom, in an immutable way, makes all knowable things equally merge into the essence of suchness, and without effort, spontaneously accomplishes the knowledge of all aspects, thus attaining the omniscient wisdom. However, in this way, the self-born wisdom does not become born from a cause, but truly the dharmakaya (法身, dharmakāya, dharmakāya, body of dharma) that is suddenly free from stains becomes the fruit of that freedom. Although it appears to be newly born from a cause, this is merely how it appears to the untransformed appearance. In the true sense, the nature of suchness, the essence of the dharmakaya, is without birth and death, and all phenomena are enlightened from the beginning in equality, or from the beginning are pacified, nirvana, naturally luminous, etc. These ultimate intentions of the profound sutras are difficult for even the bodhisattvas on the bhumis (地, bhūmi, bhūmi, ground) to contemplate, let alone ordinary people. However, if one generates faith in accordance with the teachings, one will receive the prophecy of non-retrogression.

་དང་མཚུངས་པར་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་འདི་ལ་མོས་པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པར་བལྟས་ན་བསོད་ནམས་འབྱུང་སྟེ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་བུ་མོ་གང་ལ་ལས་ལྷའི་བསྐལ་བ་བྱེ་བར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རེ་རེར་འཁོར་བཞི་ལ་ཇི་འདོད་པའི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་བས། རིགས་ཀྱི་བུའང་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་གཞན་གྱིས་མཐུན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཡོས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གཡུང་དྲུང་ངོ་། །ཞེས་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་ན་ཡང་དེ་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དག་ནི་རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་དང་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་གཉིས་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་གིས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་རྟག་པའི་ 4-3-18b འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནན་ཏན་བྱེད་ན་དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་མི་རྟག་པར་བལྟ་བ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་མི་རྟག་པར་བལྟས་ན་ཉེས་དམིགས་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་བར་མདོ་ལས་གསུངས་པར་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གུས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། གནས་ལུགས་དེའི་ངང་དུ་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཡང་དག་པ་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བས་འཛིན་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བཟང་བོ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་ཞེས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་སུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཉམ་པ་མེད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། །ཞེས་དང་། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་ཤེས་ཤིང་། །ཡང་དག་མཐའ་ལ་གང་གནས་པ། །དངོས་པོ་དང་ནི་དངོས་མེད་པ། །ལྟ་བ་མཁས་པས་མི་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། དོན་དམ་པར་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདུན་ན་ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའམ། སྤང་པའམ་བསྒོམ་པའམ་མངོན་དུ་བྱ་བར་འགྱུར་ 4-3-19a བ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མི་འདུག་གོ །།ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་ཤན་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་སྐབས་སུ་བདེན་པ་ལ་བདེན་པར་ཤེས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་མི་བསླུ་བར་

【現代漢語翻譯】應當對此理信受，如同讚頌（佛陀）一樣。如是觀如來之智慧身常恒，則生福德。于寂靜決定之神通，《三昧經》云：『妙吉祥，若有善男子或善女人，于如來在世時，以四事供養承事，乃至滅度后，以如來舍利起七寶塔，以一切華香、瓔珞、幡蓋、伎樂，盡其壽命，於十方每一世界，如是經殑伽沙數劫供養承事，若有善男子或善女人，為他人作饒益事，作如是言：如來是常恒，如來是不變。』如是語者，此較前者生無量福德。』又《大涅槃經》云：『善星！若善男子或善女人，常以一心，當勤念如來是常住不變。』如是等。若於不可思議者，以常恒之想而慇勤修習，則是皈依之處。』如是等等。若視如來之身為無常，則無少分皈依。若視金剛身為無常，則生無邊過失，如經中所說，應如是知，于真實義應恭敬。如是，善逝之藏，其自性離有無、常斷等一切戲論，是真諦無別之唯一明點，平等性也。于彼實相之體性中，一切顯有諸法皆為一味，如是見者，乃是真實無取捨之見，遠離一切執著，是為證悟勝義之見。于《菩提分品經》云：『妙吉祥，何人見一切法無不平等，無二，無二者，此乃是正見。』又《虛空藏經》云：『于有與非有，能善分別識，安住于真諦，智者不執著。』又《菩薩藏經》云：『于勝義中，于聖者之智慧與明智前，任何法皆無須完全了知、斷除、修習或證悟。』如是說。然于名言，善能以量度作分別之時，于真諦知為真諦，則聖道不虛。

【English Translation】 One should believe in this principle as if praising (the Buddha). Thus, if one constantly views the Tathagata's (如來，Tathāgata) wisdom body as eternal, merit will arise. In the Sutra of Samadhi (定，Samādhi) through the miraculous power of perfect tranquility, it says: 'Manjushri (妙吉祥，Mañjuśrī), if a son or daughter of good family, during the lifetime of the Tathagata (如來，Tathāgata), makes offerings and serves with the four requisites, and even after his passing, erects stupas of seven jewels with the relics of the Tathagata (如來，Tathāgata), and offers all kinds of flowers, incense, garlands, banners, canopies, and music for the duration of their lives, in each of the ten directions of the world, for as many kalpas as there are sands in the Ganges River (殑伽沙，Gaṅgā), if a son or daughter of good family, for the benefit of others, says: The Tathagata (如來，Tathāgata) is eternal, the Tathagata (如來，Tathāgata) is unchanging,' such a speaker generates immeasurable merit greater than the former. Also, the Great Nirvana Sutra (大涅槃經，Mahāparinirvāṇa Sūtra) says: 'Good Star (善星，Subhadra)! If a son or daughter of good family constantly focuses their mind, they should diligently contemplate that the Tathagata (如來，Tathāgata) is permanent and unchanging.' And so on. If one diligently cultivates the inconceivable with the thought of permanence, then that is a place of refuge. And so on. If one views the body of the Tathagata (如來，Tathāgata) as impermanent, then there is not even a small amount of refuge. If one views the Vajra (金剛，Vajra) body as impermanent, then immeasurable faults arise, as it is said in the sutras, one should know this and be respectful of the true meaning. Thus, the essence of the Sugata (善逝，Sugata), its own nature is devoid of all elaborations such as existence and non-existence, permanence and annihilation, it is the single indivisible bindu (明點，Bindu) of truth, the nature of equality. In the nature of that reality, all phenomena of existence and non-existence are of one taste, seeing it as it is, is the true view without acceptance or rejection, free from all grasping, it is the good view of realizing the ultimate meaning. In the Sutra of the Aspects of Enlightenment (菩提分品經，Bodhipakṣa Sūtra) it says: 'Manjushri (妙吉祥，Mañjuśrī), whoever sees all dharmas (法，Dharma) as not unequal, non-dual, and without duality, this is the correct view.' Also, the Sutra Requested by Akashagarbha (虛空藏經，Ākāśagarbha Sūtra) says: 'Knowing what is existent and non-existent, abiding in the true ultimate, the wise do not grasp at things or non-things.' Also, in the Bodhisattva Pitaka (菩薩藏經，Bodhisattva Piṭaka): 'In the ultimate sense, in the presence of the wisdom and knowledge of the noble ones, there is no dharma (法，Dharma) that needs to be fully known, abandoned, meditated upon, or realized.' As it is said. However, in the context of well distinguishing with the measure of verbal analysis, knowing truth as truth, the noble path is not deceptive.

ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། མི་བདེན་པ་ལ་མི་བདེན་པར་ཤེས་པ་བདག་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ལོག་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པར་ཤེས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མར་ཤེས་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ཤེས་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མི་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང་། མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་བདག་དང་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་ཚུལ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་བཞུགས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་སྟེ་གཏི་མུག་མེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་སྤྱིར་བཏང་དང་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཆོས་དུ་མ་བསྟན་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་། བདག་དང་བདག་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གཉིས་ལས་འདས་པའི་བདེ་ 4-3-19b གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་བདག་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་སོགས་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ཞི་བ་བསིལ་བ་གྱ་ནོམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡོན་ཏན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་སླད་དུ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གང་བདེན་པ་ཡང་དག་པར་རྟག་པ། བདག་པོར་གྱུར་པ་མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བ་དེ་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་མོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་འདི་བཤད་པ་ཐོས་ནས་མོས་པ་ཙམ་ལའང་ཕན་ཡོན་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། བློ་ལྡན་རྒྱལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་མོས་པ། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་འགྱུར་ཏེ། །བསམ་མེད་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ལ་མངོན་དགའ་བས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བས་གསེར་ཞིང་ནོར་བུས་སྤྲས་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཞིང་རྡུལ་མཉམ་པ་ཉིན་རེ་ཆོས་རྒྱལ་རྣམས་ལ་རྟག་འབུལ་ན། །གཞན་གང་འདི་ལས་ཚིག་ཙམ་ཐོས་ཤིང་ཐོས་ནས་ཀྱང་ནི་མོས་ན་འདི། །སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་དགེ་བ་དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བློ་ལྡན་གང་ཞིག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་འདོད་པས་བསྐལ་པ་དུ་མར་ཡང་། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་འབད་པ་མེད་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མེད་སྲུང་བྱེད་པ། །གཞན་གང་འདི་ལས་ཚིག་ཙམ་ཐོས་ཤིང་ཐོས་ནས་ཀྱང་ནི་མོས་ན་འདི། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ 4-3-20a བྱུང་དགེ་བ་དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་འཐོབ་པར་འགྱུར། །གང་ཞིག་

【現代漢語翻譯】例如，將無常視為無常，了知一切有為法皆為剎那生滅；將常視為常，了知如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏），自生之智慧，具足一切功德，永不改變；將無有視為無有，了知我與能取所取之顯現，實無自性；將有視為有，了知因果不虛，緣起之顯現；了知一切眾生皆具法性如來藏，本自具足功德。如是等等，皆為名言中對事物實相之如實了知，以如是了知而安住，便能獲得廣大功德，乃是無癡之善根。因此，諸多經部中，以總說與別說之方式，開示諸多法門。特別是，雖說人無我，然已超越我與無我之戲論的如來藏，則被宣說為大我，如是等等，宣說超越清凈、安樂、常恒、真我的殊勝功德，乃是爲了了知不 dwelling（梵文：apratisthita，不住）之大涅槃寂靜、清涼、豐饒、究竟、不變之功德實有。如《涅槃經》所云：『我者，謂真實、真確、常恒、自主、不變易者，是名為我。』如是等等。如是，僅僅聽聞宣說甚深如來藏之理，亦能生起無量利益。《寶性論》云：『具慧于彼佛界信，成佛功德聚之器，勝喜無思功德聚，壓伏一切有情福。』若有為求菩提者，以金地珍寶嚴飾之，如佛剎土微塵數，每日恒時供養諸法王，何人聞此一句，聞已生信，此佈施所生之善，彼較此獲福尤多。具慧何人慾求無上菩提，于多劫中，亦能不費身語意之功，守護無垢凈戒，何人聞此一句，聞已生信，此持戒所生之善，彼較此獲福尤多。'

【English Translation】 For example, regarding impermanence as impermanent, knowing that all conditioned phenomena are momentary; regarding permanence as permanent, knowing that the Tathāgatagarbha (如來藏), the self-born wisdom, possesses all qualities and never changes; regarding non-existence as non-existent, knowing that the appearance of self and grasping are without inherent nature; regarding existence as existent, knowing that cause and effect are infallible, and the appearance of dependent origination; knowing that all sentient beings possess the Dharmata (法性) Tathāgatagarbha, with spontaneously accomplished qualities inherently present. Such as these are, in terms of conventional truth, the correct understanding of the reality of things. By understanding and abiding in this way, one obtains vast qualities and becomes a root of virtue free from delusion. Therefore, in many Sutras (經部), various Dharmas (法門) are taught in general and specific ways. In particular, although the selflessness of the person is taught, the Tathāgatagarbha, which transcends the conceptual elaborations of self and selflessness, is taught as the 'Great Self.' Thus, the supreme qualities that transcend purity, bliss, permanence, and self are taught in order to know that the unchanging qualities of the great, peaceful, cool, rich, and ultimate Nirvana (涅槃) that does not dwell (apratisthita, 不住) are existent. As the Nirvana Sutra (涅槃經) says: 'That which is called 'self' is the Dharma (法) that is true, real, constant, autonomous, and unchangeable; that is called 'self'.' Thus, merely hearing the explanation of the profound principle of the Tathāgatagarbha generates immeasurable benefits. As the Uttaratantra Shastra (寶性論) says: 'The wise who have faith in that Buddha-realm become vessels for the accumulation of Buddha qualities. Surpassing joy in the accumulation of inconceivable qualities, they overwhelm the merit of all sentient beings.' If someone seeking enlightenment adorns a golden field with jewels, offering it daily to the Dharma Kings (法王) as numerous as the dust particles in Buddha-fields, whoever hears just one word of this and, having heard it, has faith, the merit arising from this giving is far greater than that. Whoever, being wise and desiring unsurpassed enlightenment, for many kalpas (劫) guards stainless morality without effort of body, speech, or mind, whoever hears just one word of this and, having heard it, has faith, the merit arising from this morality is far greater than that.

འདི་ན་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་མེད་འཇིལ་བསམ་གཏན་ནི། །ལྷ་དང་ཚངས་གནས་མཐར་སོན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཕོ་མེད་ཐབས་བསྒོམས་ལ། །གཞན་གང་འདི་ལས་ཚིག་ཙམ་ཐོས་ཤིང་ཐོས་ནས་ཀྱང་ནི་མོས་ན་འདི། །བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་དགེ་བ་དེ་ལས་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་ཅིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་ལ། ཤེས་ཤིང་མོས་ན་དོན་ཆེ་ཞིང་ཐེག་པ་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གཏམ་བསྟན་པ་འདི་ནི་ཆེས་ཟབ་མོ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། སྔོན་སྦྱངས་ཆུང་ཞིང་བློ་དམན་པ་དག་མོས་པར་དཀའ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འགྲོ་བའི་མདོ་ལས། ང་ཡི་ཡེ་ཤེས་འདི་ལ་ནི། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །གནས་མི་འགྱུར་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ། །ཇི་ལྟར་མདའ་འཕངས་ལྷུང་བ་བཞིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་པ་འཐག་པ་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས། དེ་ལྟར་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་བདུད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལའང་སྐྱོན་འདོགས་པར་སེམས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གནང་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདོགས་པར་སེམས་སོ། །ཞེས་དང་། ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ནི་སྟོན་པ་ན། །སྡིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ་མི་འཐད་ 4-3-20b འཛིན། །དད་མེད་ཆོས་ལ་སོམ་ཉི་བསྐྱེད་ན་ནི། །བསྐལ་བ་བྱེ་བ་མང་པོར་སྨྱོན་པར་འགྱུར། །མ་དད་པ་ཡི་བསམ་པས་སྡིག་ཅན་འགྱུར། །བློ་སྡང་གང་གི་ཡིད་ཀྱང་སྲུང་མི་བྱེད། །སྙིང་པོ་ཅན་ཀུན་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་ནི། །དད་པ་མེད་པས་སྙིགས་མ་འཛིན་པར་བྱེད། །འགྱིང་བར་བྱེད་ཅིང་རྟག་ཏུ་ཁེངས་པ་སྟེ། །མ་དད་དེ་ནི་གཞན་ལ་འདུད་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། དེ་དག་ཆོས་མིན་ཚིག་གིས་འགལ་བར་བྱེད། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་ལ་དྲི་མ་དེས། །མུ་སྟེགས་ཅན་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་སོམ་ཉི་བཅས། །དེས་ནི་ཆོས་ལ་ཀླགས་གཏོང་འགལ་བྱས་ནས། །དད་མེད་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱང་སྤོང་བ་བྱེད། །ཅེས་དང་། ཚུལ་འཆལ་ཚར་གཅོད་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། འཚོ་བའི་ལམ་དུ་བྱིང་བ། །རྩོད་པ་ལ་ཞེན་པ། བདག་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དག་གིས་འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་རབ་ཏུ་གང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཚུལ་ལ་བསམས་ཏེ་དུས་ཀྱི་སྙིགས་མ་བདོ་ཞིང་བསྟན་ཞབས་སུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་རྟོན་པ་བཞི་གོ་ལོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་མཆོག་གི་རིང་ལུགས་ཀྱི་གནད་ཕར་ཆེར་ཉམས་ཤིང་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་བྱུང་བ་ན། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་སྲོག་ལྟ་བུ་འདི་ལ་ཕངས་པའི་སེམས་སུ་བྱེད་པའང་དཀོན་མོད་ཀྱི། སྔ་འགྱུར་རིག་འཛིན་བརྒྱུད་པའི་བསྟན་ཞབས་སུ་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། བརྒྱུད་པའི་ཞལ་ལུང་རིན་པོ་ཆེ་དུ་མ་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་དང་། རྒ

【現代漢語翻譯】於此，三有之煩惱寂滅之禪定，天與梵天究竟圓滿菩提無遷變之方便修習之。其他何者於此僅聞一詞，聞已信解者，此禪定所生之善，較彼功德尤為增多。如是說。如是甚深且難測，若知且信解則意義重大，乃大乘之精髓，不退轉之獅子吼，善逝之藏性之語，此所宣說者，乃極甚深且殊勝之故，往昔修習少且慧劣者，難以信解。如是，如來於引導眾生之經中雲：『我之智慧對此，幼稚之心生疑惑，不住如虛空，如箭射落。』又，《集一切差別經》云：『如是愚笨之人，彼等墮惡趣，乃魔所加持之故，于彼亦生過失之想。如來所開許之說法者，于彼亦生過失之想。』又，梵天所請問經云：『善說之法若開示，罪惡行境者不欲，無信於法生猶豫，多劫之中將瘋狂。』無信之心成罪人，嗔恨之心意不護，捨棄一切具心者，無信之人執取垢。傲慢且常懷驕矜，無信之人不敬他。如是，彼等以非法之語相違，于諸佛之教法生垢染，如外道般懷猶豫，彼以法為借口而違背，無信之人亦捨棄法。又，《調伏破戒經》云：『舍利子，沉溺於生活之道，貪執爭論，損害自他者，非為殊勝之人，如是之人將充滿此贍部洲。』如是等所說之理，應思維之，末法時期增長，于教法末期所生者，以顛倒四依之方式，大乘宗義之要點多已衰敗，且出現如法之偽裝者，對此大乘道之命脈，縱有珍惜之心者亦甚少。然依仗往昔傳承持明者之教法末期所生之力量，見聞諸多傳承之珍貴口訣，且 Here, the Samadhi (meditative absorption) that eliminates the afflictions of the three realms (desire realm, form realm, and formless realm), practicing the method of attaining the ultimate and complete Bodhi (enlightenment) of gods and Brahma without change. Whoever hears even a word of this and believes in it, the merit arising from this Samadhi will be much greater than that. As it is said. Thus, it is profound and difficult to fathom, and if one knows and believes in it, it is of great significance. It is the essence of the supreme vehicle (Mahayana), the irreversible lion's roar, the words of the Tathagatagarbha (Buddha-nature), the essence of the Sugata (Buddha). This teaching is extremely profound and excellent, so those with little prior training and inferior intellect find it difficult to believe. Thus, the Tathagata (Buddha) said in the Sutra Guiding Beings: 'My wisdom is doubted by those with childish minds, it does not remain in the sky, just as an arrow falls.' Also, in the Samgraha-Vibhanga Sutra: 'Thus, those foolish people go to the lower realms because they are blessed by Mara (demon), and they think of faults in it. They also think of faults in those who speak the Dharma (teachings) allowed by the Tathagata.' Also, in the Brahma-pariprccha Sutra: 'When the well-spoken Dharma is taught, those who engage in sinful conduct do not desire it. If they doubt the Dharma without faith, they will become insane for many kalpas (eons). The mind of disbelief makes one a sinner, and the mind of hatred does not protect the mind. Having completely abandoned all those with essence, those without faith cling to impurities. They are arrogant and always conceited, and those without faith do not bow to others.' Thus, they contradict with non-Dharmic words, and with that stain the teachings of the Buddhas. Like the Tirthikas (non-Buddhists), they are full of doubt and hesitation. Thus, they slander and contradict the Dharma, and those without faith also abandon the Dharma.' Also, in the Vinaya-viniscaya Sutra: 'Shariputra (one of the Buddha's chief disciples), those who are immersed in the way of life, attached to disputes, and harm themselves and others are not noble beings, and such beings will completely fill this Jambudvipa (earth).' Thinking about the meaning of these words, in this degenerate age, those born at the end of the teachings, reversing the four reliances, have largely diminished the essence of the supreme vehicle, and those who pretend to be Dharma have appeared. Few cherish this lifeblood of the Great Vehicle path. However, by the power of being born at the end of the teachings of the Nyingma (ancient) Vidyadhara (knowledge holder) lineage, having seen and heard many precious oral instructions of the lineage, and

【English Translation】 Here, the Samadhi (meditative absorption) that eliminates the afflictions of the three realms (desire realm, form realm, and formless realm), practicing the method of attaining the ultimate and complete Bodhi (enlightenment) of gods and Brahma without change. Whoever hears even a word of this and believes in it, the merit arising from this Samadhi will be much greater than that. As it is said. Thus, it is profound and difficult to fathom, and if one knows and believes in it, it is of great significance. It is the essence of the supreme vehicle (Mahayana), the irreversible lion's roar, the words of the Tathagatagarbha (Buddha-nature), the essence of the Sugata (Buddha). This teaching is extremely profound and excellent, so those with little prior training and inferior intellect find it difficult to believe. Thus, the Tathagata (Buddha) said in the Sutra Guiding Beings: 'My wisdom is doubted by those with childish minds, it does not remain in the sky, just as an arrow falls.' Also, in the Samgraha-Vibhanga Sutra: 'Thus, those foolish people go to the lower realms because they are blessed by Mara (demon), and they think of faults in it. They also think of faults in those who speak the Dharma (teachings) allowed by the Tathagata.' Also, in the Brahma-pariprccha Sutra: 'When the well-spoken Dharma is taught, those who engage in sinful conduct do not desire it. If they doubt the Dharma without faith, they will become insane for many kalpas (eons). The mind of disbelief makes one a sinner, and the mind of hatred does not protect the mind. Having completely abandoned all those with essence, those without faith cling to impurities. They are arrogant and always conceited, and those without faith do not bow to others.' Thus, they contradict with non-Dharmic words, and with that stain the teachings of the Buddhas. Like the Tirthikas (non-Buddhists), they are full of doubt and hesitation. Thus, they slander and contradict the Dharma, and those without faith also abandon the Dharma.' Also, in the Vinaya-viniscaya Sutra: 'Shariputra (one of the Buddha's chief disciples), those who are immersed in the way of life, attached to disputes, and harm themselves and others are not noble beings, and such beings will completely fill this Jambudvipa (earth).' Thinking about the meaning of these words, in this degenerate age, those born at the end of the teachings, reversing the four reliances, have largely diminished the essence of the supreme vehicle, and those who pretend to be Dharma have appeared. Few cherish this lifeblood of the Great Vehicle path. However, by the power of being born at the end of the teachings of the Nyingma (ancient) Vidyadhara (knowledge holder) lineage, having seen and heard many precious oral instructions of the lineage, and

ྱལ་དབང་པདྨའི་རྒྱལ་ཚབ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ 4-3-21a མི་ཡི་རྣམ་པར་རོལ་བ་ཀུན་མཁྱེན་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་སོགས་ཡང་དག་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་མའི་ཞབས་པད་སྤྱི་བོས་ལེན་པའི་སྐལ་བ་བཟང་བོར་གྱུར་པའི་མཐུ་ལས་ན་ཚོད་དང་བློ་གྲོས་མ་སྨིན་པ་བདག་ཀྱང་ཟབ་མོའི་གནས་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་སྤོབས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཐའ་ཀུན་བྲལ་བའི་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་རིགས་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་འདི་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་མ་ཆགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ། །གང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་མ་ཡིན་ཏེ་ཝའི་སྒྲའོ། །གང་ལྟ་བ་ཀུན་ཏུ་སློང་བ་སྟོན་པ་དེ་དག་ལ་སེང་གེའི་སྒྲ་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། མདོ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་མི་འཕོ་བར་ངེས་པར་བཤད་པའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་གནས་སྟོང་པར་མང་དུ་བཤད་ཀྱང་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་འཁོར་མང་པོའི་ནང་དུ་བསྒྲགས་པ་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ཞེས་མི་འཆད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་བདེ་བ་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་ 4-3-21b པ་འབའ་ཞིག་འཆད་དོ། །ཞེས་སོགས་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པའི་དཔེ་དོན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རང་ལམ་དྲང་བོར་སྨྲས་པ་ཁ་ཅིག་དང་མ་མཐུན་ཡང་། ཡང་དག་པའི་ལམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས་གཞན་ཁོང་འཁྲུགས་བར་མི་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བསྟན་བཅོས་ལས་དཔྱད་རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། །མ་མཛད་རྣམ་གྲོལ་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་པ་ན། །གཞན་གཞུང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་འདི་ཆོས་སྲུང་བའང་ཡིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་བོ་ལས། དེ་ལ་ཆོས་སྲུང་བ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྨོད་པ་རྣམས་ཆོས་དང་མཐུན་པར་ཚར་གཅོད་པའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་པར་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མཚན་ཉིད་གང་བརྙེས་པ། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཡོངས་འཛིན་ཅིང་། །གང་གིས་རྡུལ་མེད་མཐའ་འདི་རབ་ཤེས་པ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཀྱི་ཆོས་འཛིན་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་ཆོས་བཟུང་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བ་དང་། བསོད་ནམ

【現代漢語翻譯】 རྒྱལ་དབང་པདྨའི་རྒྱལ་ཚབ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ (Gyalwang Padma'i Gyaltsab Jampal Zhonnu)：至尊蓮師法嗣文殊童子。 མི་ཡི་རྣམ་པར་རོལ་བ་ཀུན་མཁྱེན་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་སོགས་ཡང་དག་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་མའི་ཞབས་པད་སྤྱི་བོས་ལེན་པའི་སྐལ་བ་བཟང་བོར་གྱུར་པའི་མཐུ་ལས་ན་ཚོད་དང་བློ་གྲོས་མ་སྨིན་པ་བདག་ཀྱང་ཟབ་མོའི་གནས་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་སྤོབས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །：我，雖年齡和智慧尚未成熟，但有幸以頭頂禮無數化現人身的全知多杰孜吉等真正的善知識之蓮足，故對這甚深之處略生勇氣。 འདི་ལྟར་མཐའ་ཀུན་བྲལ་བའི་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་རིགས་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་འདི་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིན་ཏེ།：像這樣，遠離一切邊際的無住融合之理，法界自性安住，善說此理，是為獅子吼。 ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་མ་ཆགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ། །：梵天殊勝心請問經中說：『天子，于任何法皆不執著而宣說，是為獅子吼。』 གང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་དག་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་མ་ཡིན་ཏེ་ཝའི་སྒྲའོ། །：若對如是之法執著而宣說，則非獅子吼，乃是狐貍叫。 གང་ལྟ་བ་ཀུན་ཏུ་སློང་བ་སྟོན་པ་དེ་དག་ལ་སེང་གེའི་སྒྲ་མེད་དོ། །：凡是引生各種見解的宣說，皆非獅子吼。 ཞེས་དང་། མདོ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་གནས་ཤིང་མི་འཕོ་བར་ངེས་པར་བཤད་པའོ། །：涅槃大經中說：『宣說獅子吼，即是決定宣說一切眾生皆具如來藏，如來常住不變。』 ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་གནས་སྟོང་པར་མང་དུ་བཤད་ཀྱང་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་འཁོར་མང་པོའི་ནང་དུ་བསྒྲགས་པ་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །：善男子，縱然多次宣說空性之理，亦不能稱之為獅子吼。于智者賢士眾多的眷屬中宣說，方可稱之為宣說大獅子吼。 དེ་ལ་སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ཞེས་མི་འཆད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་བདེ་བ་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་：所謂宣說獅子吼，並非宣說諸法無常、痛苦、無我、不凈，而是唯獨宣說如來常、樂、我、凈。 4-3-21b པ་འབའ་ཞིག་འཆད་དོ། །ཞེས་སོགས་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་པའི་དཔེ་དོན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །：如是等等，已廣說宣說獅子吼之譬喻與意義，應知曉。 གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རང་ལམ་དྲང་བོར་སྨྲས་པ་ཁ་ཅིག་དང་མ་མཐུན་ཡང་། ཡང་དག་པའི་ལམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས་གཞན་ཁོང་འཁྲུགས་བར་མི་བྱ་སྟེ།：縱然如此正直地說出善逝的自道，與某些觀點不符，然此乃安立正道，故不應令他人不悅。 དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། བསྟན་བཅོས་ལས་དཔྱད་རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། །མ་མཛད་རྣམ་གྲོལ་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་པ་ན། །གཞན་གཞུང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །：如《入中論》所說：『論因耽著于考察辯論，未作，為解脫故而宣說彼（空性）。若如是分別解說彼（空性），縱使他宗因此而崩壞，亦無過失。』 དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་འདི་ཆོས་སྲུང་བའང་ཡིན་ཏེ། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་བོ་ལས། དེ་ལ་ཆོས་སྲུང་བ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྨོད་པ་རྣམས་ཆོས་དང་མཐུན་པར་ཚར་གཅོད་པའོ། །：如是之理亦是護法，如《三摩地王經》所說：『何為護法？即是對誹謗佛法者，以合乎正法的方式予以制裁。』 ཞེས་དང་། ཆོས་འཛིན་པ་ཡང་ཡིན་པར་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མཚན་ཉིད་གང་བརྙེས་པ། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཡོངས་འཛིན་ཅིང་། །གང་གིས་རྡུལ་མེད་མཐའ་འདི་རབ་ཤེས་པ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཀྱི་ཆོས་འཛིན་ཡིན། །：亦是持法者，如《虛空藏經》所說：『證得勝者菩提之體性，即是完全受持正法之體性。誰能善知此無塵之邊際，彼即是諸佛之持法者。』 ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་ཆོས་བཟུང་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བ་དང་། བསོད་ནམ：如是持法，即是報答佛恩，積累福德。

【English Translation】 Gyalwang Padma'i Gyaltsab Jampal Zhonnu: The Regent Jampal Zhonnu, an emanation of Padmasambhava. I, though immature in age and wisdom, have the good fortune to have my head crowned by the lotus feet of many authentic spiritual friends, such as the omniscient Dorje Ziji, who appear in human form. Therefore, I have some courage in this profound subject. Like this, the way of non-abiding union, free from all extremes, naturally abiding in the Dharmadhatu, and speaking well of the meaning of the lineage, is the Lion's Roar. In the Sutra Requested by Brahma Vishesacitta, it says: 'Son of the gods, those who speak without attachment to any dharma are the Lion's Roar.' 'Those who speak with attachment to such things are not the Lion's Roar, but the sound of a fox.' 'Those who teach by inciting all views do not have the Lion's Roar.' And in the Great Nirvana Sutra, it says: 'Proclaiming the Lion's Roar is definitely explaining that all sentient beings have the nature of the Buddha, and that the Tathagata always abides and does not change.' And: 'Son of lineage, even if you speak much about emptiness, it is not called proclaiming the Lion's Roar. Proclaiming it in the midst of a large gathering of wise and intelligent people is called proclaiming the Great Lion's Roar.' 'Proclaiming the Lion's Roar does not mean explaining that all dharmas are impermanent, suffering, selfless, and impure. It only means explaining that the Tathagata is permanent, blissful, self, and pure.' It should be understood that the examples and meanings of proclaiming the Lion's Roar have been extensively explained. Even if speaking directly about the Sugata's own path in this way does not agree with some, it is still establishing the correct path, so others should not be upset. As it says in Entering the Middle Way: 'Because treatises are attached to analysis and debate, they were not composed; for the sake of liberation, it is taught. If that is explained, there is no fault if other systems are destroyed.' Such a way is also protecting the Dharma, as it says in the Samadhiraja Sutra: 'What is protecting the Dharma? It is subduing those who slander the Buddha's Dharma in accordance with the Dharma.' And it is also upholding the Dharma, as asked by Namkhai Nyingpo: 'Whatever qualities of the Victorious One's enlightenment are attained, that is completely upholding the qualities of the Dharma. Whoever knows this stainless limit well is the Dharma-holder of all Buddhas.' And in this way, upholding the Dharma is repaying the kindness of the Buddha and accumulating merit.

ས་ཚད་མེད་པའང་འཐོབ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འདི་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཉེར་གནས་ཤིང་། །ཆོས་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་གི་ཟང་ཟིང་མིན། །དེ་བས་གང་ཞིག་བདེ་གཤེགས་ཆོས་འཛིན་པ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་བྱས་པ་གཟོ། །ཞེས་དང་། 4-3-22a ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་སྟོང་བརྗོད་ཀྱང་། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡོད་མ་ཡིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་དམ་ཆོས་འཛིན་པ་ཡི། །བསོད་ནམས་དེ་ཡང་ཚད་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ན་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གཞུང་ལུགས་ལ། །ཅུང་ཟད་སྨྲ་བའི་སྤོབས་པ་རྒྱས་གྱུར་ཀྱང་། །ན་ཚོད་གཞོན་ཞིང་སྦྱང་བ་མ་སྨིན་པ། །བན་སྨྱོན་བདག་གི་ངག་ལ་སུས་ཡིད་རྟོན། །དེང་དུས་སྐྱེ་བོ་གྲགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས། །ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་དཔྱོད་པའི་བློ་གྲོས་བྲལ། །ཕལ་ཆེར་ཕྲག་དོག་གདོན་གྱིས་རྣམ་པར་དཀྲུགས། །ལེགས་བཤད་སྨྲ་བའི་དུས་མིན་བདག་གིས་འཚལ། །འོན་ཀྱང་བླ་མ་མཆོག་དང་ལྷག་པའི་ལྷ། །སྙིང་གི་པདྨོར་རྟག་ཏུ་གུས་མཆོད་པས། །གཞུང་བཟང་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཆ། །གསལ་བ་གསལ་བར་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་ཤར། །དེ་ཚེ་ལེགས་བཤད་གོམས་པ་ལྷུར་ལེན་ལ། །དགའ་བ་ཡུན་རིང་སྐྱེས་ནས་ཕྱི་མའི་མུར། །ཞིང་གཞན་དུ་ཡང་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཚུལ་ལ། །སྤྲོ་བ་དམ་པ་ཡར་ངོའི་ཟླ་བ་བཞིན། །ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡི་གཏམ་འདི་ལས། །བློ་ལྡན་དགའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ལྟ་བུ། །སྲིད་ཞིའི་མཐར་ལྷུང་བདེ་བ་གང་གིས་མིན། །དེ་ཕྱིར་སྐལ་བཟང་ཚོགས་ཀྱི་དགའ་སྟོན་ལགས། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ཡི། །སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཐེག་མཆོག་སེང་གེའི་སྒྲས། །ལྟ་ 4-3-22b ངན་རི་དྭགས་ཚོགས་རྣམས་ཟིལ་གནོན་ཞིང་། །རྒྱལ་བསྟན་སྙིང་པོར་ཕྱོགས་བཅུར་རྒྱས་གྱུར་ཅིག །ཅེས་པ་འདི་ཡང་བསླབ་གསུམ་ནོར་བུའི་མཛོད་འཆང་ཆོས་ཀྱི་མཆེད་པོ་གུ་ཎའི་མིང་ཅན་གྱིས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ཡིད་ངོར་གང་ཐོན་ཞིག་ཕྲིས་ཞེས་ཆེད་བསྐུལ་ངོར་བནྡེ་བློ་གྲོས་དྲི་མེད་ཀྱིས་ཤར་མར་བྲིས་པ་དགེ་ལེགས་འཕེལ། །འདིའི་རྩོམ་དཔེ་རྗེ་བླ་མའི་ཕྱག་དཔེའི་ཁྲོད་དུ་འཚེབས་ནས་ལོ་སྐོར་ཚར་གཉིས་སོན་པའི་རྗེས་སུ་སླར་ཡང་དཔེ་རྙེད་པ་དང་དུས་མཚུངས་པར་བླ་མ་དམ་པ་ལུང་རྟོགས་ནས་སྤར་བརྐོ་རྒྱུ་མཛད་ཐོག་སྔར་གྱི་སྐུལ་བ་པོ་ཡང་དེར་འཛོམས་པ་དང་མཁྱེན་ལྡན་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་བཅས་ཀྱིས་ད་དུང་བསྐྱར་བསྣན་སོགས་དགོས་ན་ཅིས་ཀྱང་གྱིས་ཞེས་བསྐུལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔར་གྱི་རྩོམ་དཔེའི་ཚིག་སྣ་འགའ་ཞིག་བསྡུས། གནད་རེ་ཟུང་གསར་བསྣན་བཅས་རབ་ཚེས་ལྕགས་ཡོས་ས་ག་ཟླ་བའི་དམར་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲལ་ཚེས་དགེ་བར་སྒྲུབ་ཁ

【現代漢語翻譯】乃至獲得無量之果。正如《如來大悲經》所說：『如是住于勝者之法，不雜于決定出離之世俗。是故何人執持善逝之法，彼即報答諸佛之恩。』《虛空藏經》中說：『縱經億萬劫，亦不能盡佛之智慧。如是執持如來正法者，其福德亦無有限量。』因此，雖然我有勇氣稍微談論一下至高無上的乘之教義，但我還年輕，學識尚未成熟。誰會相信我這個瘋和尚的話呢？如今的人們追隨名聲，缺乏辨別正誤的智慧，大多被嫉妒的魔鬼所擾亂。我知道現在不是說好話的時候。然而，由於我始終以恭敬之心供奉上師和本尊於心蓮之中，殊勝經典的詞句和意義，便清晰地顯現在智慧的虛空中。那時，我樂於接受善說的熏習，長久地歡喜，並在來世，在其他佛土，也像上弦月一樣，對佛陀的教法充滿喜悅。從這甚深究竟之語中，有智慧者將生起喜悅，這勝過任何世間和寂滅的快樂。因此，這是吉祥者們的盛宴。愿捨棄一切執著的，顯空雙運的至高無上之獅吼，壓倒邪見的野獸們，愿佛陀的教法精髓在十方興盛！' 具足三學寶藏的法友具名（藏文：གུ་ཎའི་མིང་ཅན་，梵文天城體：गुणा नामन्，梵文羅馬擬音：guṇa nāman，漢語字面意思：功德之名）者，懇請我書寫關於『圓滿正等覺之身乃為利益眾生而示現』等等的闡釋，我，班智達無垢慧，便隨心所欲地寫下了這些。愿此善行增上！此文稿在至尊上師的手稿中塵封了兩個輪迴之後，再次被發現，與此同時，至尊上師隆多（藏文：ལུང་རྟོགས，漢語意思：證悟）決定進行刻印，之前的懇請者和具足智慧的勒巴洛珠（藏文：ལེགས་པའི་བློ་གྲོས，漢語意思：善慧）也聚集於此，並敦促我進行補充和修改。因此，我刪減了之前文稿中的一些詞語，並新增了一些新的要點。于勝妙之木兔年薩嘎月的白分吉日完成。

【English Translation】 And also attain immeasurable results. As stated in the Sutra on the Great Compassion of the Thus-Gone One: 'Thus abiding in the Victor's Dharma, not mixed with the confusion of definite departure. Therefore, whoever holds the Sugata's Dharma, repays all the Buddhas.' As stated in the Sutra Requested by Akashagarbha (藏文：ནམ་མཁའ་མཛོད་，梵文天城體：आकाशगर्भ，梵文羅馬擬音：ākāśagarbha，漢語字面意思：虛空藏): 'Even if one speaks of billions of kalpas, the Buddha's wisdom is without end. Likewise, the merit of holding the Thus-Gone One's sacred Dharma is also without measure.' Therefore, although I have the courage to speak a little about the tenets of the supreme vehicle, I am young and my learning is not yet mature. Who would trust the words of me, a crazy monk? Nowadays, people follow fame, lack the wisdom to discern right from wrong, and are mostly disturbed by the demon of jealousy. I know that now is not the time to speak well. However, because I always respectfully offer the supreme lama and the special deity in the lotus of my heart, the words and meanings of the good texts clearly arise in the realm of wisdom. At that time, I take delight in the habit of good speech, and after a long time of joy, in future lives as well, in other buddha-fields, I will have a strong interest in the Buddha's teachings, like the waxing moon. From this profound and ultimate speech, the intelligent will generate joy, which is better than any happiness that falls into the extremes of existence and peace. Therefore, it is a feast for the fortunate ones. May the supreme lion's roar of appearance and emptiness united, abandoning all clinging, subdue the herds of wild animals of wrong views, and may the essence of the Victor's teachings flourish in the ten directions! This was also written by the Dharma brother named Guna (藏文：གུ་ཎའི་མིང་ཅན་，梵文天城體：गुणा नामन्，梵文羅馬擬音：guṇa nāman，漢語字面意思：Virtue Name), who holds the treasury of the three trainings, at the special request to write whatever came to mind regarding the explanation of 'the body of the fully enlightened one is manifested for the benefit of others,' etc., by the monk Lodrö Drime (藏文：བློ་གྲོས་དྲི་མེད་，漢語意思：無垢慧). May virtue increase! After this manuscript had been in the hand-written collection of the venerable lama for two cycles of years, it was found again, and at the same time, the venerable lama Lungtok (藏文：ལུང་རྟོགས，漢語意思：Realization) decided to have it printed, and the previous instigator and the knowledgeable Lekpai Lodrö (藏文：ལེགས་པའི་བློ་གྲོས，漢語意思：Good Intelligence) gathered there and urged me to add and revise it if necessary. Therefore, I shortened some of the words of the previous manuscript and added a few new points. Completed on an auspicious day of the white side of the Saga month in the Iron Hare year.

ང་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གླིང་དུ་བློ་གྲོས་དྲི་མེད་འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཞག་གཉིས་ལ་ངོས་བཤུས་གྲུབ་པར་བགྱིས་པ་མངྒ་ལཾ། །ཨོཾ་སྭ་སྟི། རྒྱལ་བ་མི་ཡི་སེང་གེ་ཐུབ་དབང་གིས། །གདུལ་བྱའི་ཁམས་དབང་རྗེས་མཐུན་བསམ་ཡས་ཀྱི། །འདུལ་བྱེད་གང་གསུང་ཐེག་པའི་སྙིང་པོ་མཆོག །འཁོར་ལོ་བར་ཐ་གཉིས་པོ་འདི་ཡིན་ཞེས། ༡། ཡང་ཡང་བཀའ་སྩལ་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས། །གནད་དུ་དྲིལ་ནས་སྔ་འགྱུར་རིག་འཛིན་གྱི། །རྗེས་འབྲང་ཚད་མ་ 4-3-23a གསུམ་གྱིས་སྣང་བྱེད་པོ། །མི་ཕམ་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྡེ། ༢། ཆོས་དང་སྟོན་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བྱེད་པོའི། །བཀའ་དྲིན་གཟོ་ཕྱིར་བསྟན་པའི་ཞབས་འདེགས་དང་། །རང་གི་བག་ཆགས་བཟང་བོ་འཇོག་ཕྱིར་དུ། །ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་པར་དུ་བསྐྲུན་པ་ལགས། ༣། འདིས་མཚོན་དུས་གསུམ་ལེགས་བྱས་དགེ་ཚོགས་ཀུན། །རིས་མེད་བསྟན་དང་བསྟན་འཛིན་དར་རྒྱས་ཤིང་། །བཤད་སྒྲུབ་ཕྲིན་ལས་ཉི་ལྟར་རབ་གསལ་ཏེ། ། ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ། ༤། མཁའ་མཉམ་ཡིད་ཅན་མ་རིག་དུཿཁ་ལས། །རྣམ་གྲོལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་སྣོད་གྱུར་ནས། །ལམ་ལྔ་ས་བཅུའི་བགྲོད་པ་མཐར་ཕྱིན་ཏེ། །རྣམ་མཁྱེན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་གྱུར་ཅིག༥། བདག་ནི་དེང་ནས་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ། །ཕྱོགས་ལྷུང་བསམ་ངན་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ་ཞིང་། །ཐེག་ཆེན་བདུད་རྩིའི་ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ནས། །རིས་མེད་བསྟན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཤོག༦། རྒྱལ་དང་རྒྱལ་སྲས་རིག་འཛིན་བྱང་སེམས་ཀྱིས། །ཇི་ལྟར་ཐུགས་བསྐྱེད་ཕྲིན་ལས་མ་ལུས་པ། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གཅིག་གིས་བསྒྲུབས་ནས། །ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་དོང་ནས་སྤྲུགས་གྱུར་ཅིག༧། ཅེས་པའང་ཞུ་དག་པ་པུཎྱེ་ཡུཥྟི་ཥྛ་ནས། པར་ཡོན་སྦྱོར་སྐབས་རྡོ་རྗེའི་བདེན་སྨོན་རང་སོར་བཞག་པའོ། །དགེའོ།། །། 4-3-23b

【現代漢語翻譯】我，བློ་གྲོས་དྲི་མེད་འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་ (Blo-gros dri-med 'jam-dpal dgyes-pa'i rdo-rje)，在བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གླིང་ (bdud las rnam rgyal gling) 用兩天時間完成了校對，吉祥圓滿！嗡斯瓦斯諦！諸佛人中獅子釋迦能仁，為調伏所化眾生根器意樂，所說調伏之法大乘之精要，此乃二次法輪之根本。再三宣說經與論，歸納要點后，早期寧瑪派持明者，以三量作為照明者。 མི་ཕམ་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སྡེ། (Mi-pham phyogs-las rnam-par rgyal-ba'i sde) 爲了清晰闡明佛法和導師，為報答恩情而護持佛法，併爲留下自己的良好習氣，故將此書付梓印刷。以此為代表，過去、現在、未來一切善行功德，愿無偏佛法與持教者興盛，講修事業如日般照亮，為戰勝一切而回向。愿如虛空般的有情眾生從無明痛苦中，解脫，成為聞思修之法器，圓滿五道十地的修行，獲得圓滿正等覺果位。我從今乃至生生世世，心中不生偏袒邪念，享用大乘甘露之法，愿能為無偏佛法做出貢獻。諸佛、佛子、持明者、菩薩們，如何發心，所有事業，愿我一人如是成辦，從三界輪迴中徹底解脫。此乃校對者པུཎྱེ་ཡུཥྚི་ཥྚ་ (puṇye yuṣṭiṣṭha) 在印刷時，將金剛語真實愿文保持原樣。吉祥！

【English Translation】 I, Blo-gros dri-med 'jam-dpal dgyes-pa'i rdo-rje, completed the proofreading in two days at bdud las rnam rgyal gling, may it be auspicious! Om Svasti! The Victorious Lion of Men, Shakyamuni, In accordance with the dispositions and inclinations of those to be tamed, The supreme essence of the Great Vehicle, which is the method of taming that he spoke, This is the root of the Second Turning of the Wheel. Again and again, the Sutras and Shastras were proclaimed, Having summarized the key points, the early Nyingma Vidyadharas, With the three valid cognitions as illuminators. Mi-pham phyogs-las rnam-par rgyal-ba'i sde In order to clearly elucidate the Dharma and the Teacher, To repay the kindness and to support the teachings, And in order to leave behind one's own good imprints, Therefore, this book is printed. Representing this, may all the virtuous accumulations of the past, present, and future, May the unbiased Dharma and its holders flourish, May the activities of teaching and practice shine like the sun, And may it be dedicated to overcoming all obstacles. May sentient beings, as vast as space, be liberated from the suffering of ignorance, May they become vessels for hearing, contemplating, and meditating, May they perfect the journey of the five paths and ten bhumis, And may they attain the state of perfect and complete enlightenment. From now on, in all my lifetimes, May I not generate biased and evil thoughts in my mind, May I enjoy the nectar of the Great Vehicle's Dharma, And may I contribute to the unbiased teachings. The Buddhas, Bodhisattvas, Vidyadharas, and Bodhisattvas, How they generate their minds, all their activities, May I accomplish them in the same way, And may I completely liberate the three realms of samsara. This was proofread by puṇye yuṣṭiṣṭha, who kept the vajra words of truth as they were during the printing. May it be auspicious!