jmp0406_義抉擇智劍及其疏.g2.0f

局米旁大師教言集MP13義抉擇智劍及其疏 4-6-1a 義抉擇智劍及其疏 ༄༅། །དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཤེས་རབ་རལ་གྲིའི་མཆན་བཅས་བཞུགས་སོ། ། 4-6-1b ༄༅། །གྲུབ་མཐའ་བསྟན་པ་ལུང་ཚད་མ་འཁྲུལ་བ་ལྡན་པ་མིན། །ནོར་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་སྤངས། །དོན་སྒྲུབ་ཚུལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གསུམ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་བློ། །དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་འཇམ་དཔལ་མཁྱེན་པའི་གཏེར་ལ་འདུད། །སྟོང་ཉིད་ཟབ་དོན་དམ་ཅིང་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་སོགས་རྒྱ་ཀུན་རྫོབ་ཆེ་བས་རྟོགས་དཀའ་བ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པའི་བདུད་རྩི་ནི། །སྐལ་ལྡན་གང་གིས་མྱང་བར་འདོད་པ་ལ། །བློ་གྲོས་སྐྱེད་པའི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམ་པར་སྦྱིན། །པར་བྱའོ། ། 4-6-2a སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཇི་སྙེད་བསྟན་པ། །ཐམས་ཅད་བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །དེ་གང་ཞེ་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །དེ་ཡང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་ལྷག་པའི་རྟོགས་པ་གཞན་ཅི་ཡང་མི་སྲིད་པས་ཐེག་པའི་རིམ་པ་བཞིན་བདེན་གཉིས་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཇེ་ཟབ་ཏུ་རྟོགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞལ་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་ལ། །འཇལ་བྱེད་མ་ནོར་བར་ཚུལ་བཞིན་ངེས་པའི་བློས་འཇུག་ན། །སྐྱོན་གྱི་དྲི་མེད་ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ 4-6-2b རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །མིག་བཟང་མཆོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བ་འདི་དག་ནི། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་གང་ནམ་མཁའ་ཡི། །པདྨོ་བཞིན་ཏུ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་མི་འགྱུར། །ས་བོན་ཆུ་ལུད་དྲོད་གཤེར་ལྟ་བུ་རྒྱུ་ཡི་ཚོགས་པ་ཚང་བས་ནི། །མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད། །ཇི་སྙེད་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཀུན། །རང་རང་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད། །དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱ་བ་བྱེད་པ་རྒྱུ་དང་ལྟོས་པ་འབྲས་བུ་དག །རྒྱུ་དེས་འབྲས་བུ་དེ་བསྐྱེད་པ་དང་འབྲས་བུ་དེ་རྒྱུ་དེ་ལ་ལྟོས་པ། གནས་དང་དེས་དེ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་དེ་དེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་གནས་མིན་ཚུལ་ཤེས་པས། །འཇིག་རྟེན་ན་བྱ་བ་ལ་འཇུག་དང་ལྡོག་པར་བྱེད་པས་ན། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བཟོ་སོགས་དང་ནི་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །ཀུན་ཀྱང་བྱ་བྱེད་དང་ལྟོས་པ་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན། །ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་རིགས་པ་གཉིས་སོ། །དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་བསླབ་བྱ་བསྡུས། །རྟེན་འབྱུང་ཚུལ་གྱིས་གང་སྐྱེས་པའི། །ཆོས་ཀུན་རང་རང་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་དང་རང་མཚན་ཐུན་མིན་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྲ་གཤེར་དྲོ་སོགས་ 4-6-3a ཐ་སྙད་

【現代漢語翻譯】《義抉擇智劍及其疏》局米旁大師教言集MP13 宗派的闡述並非與正確的經文相悖，它完全揭示了所有的錯誤，並排除了直接的衡量標準。通過三種方式——論證方法、後續推論和衡量標準——完整地呈現，從而消除了疑惑。由於它們是這些的本質，我向文殊菩薩智慧的寶藏致敬。空性的深奧意義既重要又廣大，如土地和般若波羅蜜多等，難以理解。對於那些渴望品嚐如來大乘教義甘露的有緣者，我將慷慨地奉獻啓發智慧的善說之光。應該出版。諸佛所宣說的一切法，都完全依賴於兩種真理作為表達的主題：世俗諦（kun rdzob kyi bden pa）和勝義諦（dam pa'i don gyi bden pa）。因此，正如實地理解這兩種真理的自性一樣，不可能有比這更殊勝的理解。因此，應該理解，隨著乘的次第，對兩種真理的實相的理解會變得越來越深刻。如果衡量兩種真理自性的工具，以毫不錯誤的方式，通過如理作意進入，那麼就能獲得兩種衡量標準——無垢的世俗和勝義的辨別之眼。正如世間所顯現的這一切，都依賴於因緣和緣起的方式而生起。任何不依賴因緣的事物，就像虛空中的蓮花一樣，不會顯現為可經驗的對象。由於種子、水、肥料、溫度和濕度等因的集合是完整的，所以會產生像苗芽一樣的果。所有作為果的自性，都依賴於各自的因。因為沒有因，果就不會產生。因此，行為、作用、因和依賴的果，以及因產生果，果依賴於因，存在和不存在，產生和不產生，依賴和不依賴的方式，通過理解這些，就能在世間進行取捨。因此，世間的工藝等，以及內外宗派的建立，都以行為、作用和依賴為根本。因此，有兩種推理方式，它們概括了世間和出世間的教導。所有通過緣起的方式產生的事物，都具有各自的自性，具有與其他事物共有的特徵和不共有的特徵。堅硬、潮濕、溫暖等都是世俗的名稱。

【English Translation】 The 'Meaning-Definite Wisdom Sword and its Commentary' MP13 Collection of Instructions by Ju Mipham Rinpoche The presentation of tenets is not inconsistent with valid scriptures; it fully reveals all errors and excludes direct measurement. Through three means—reasoning, subsequent inference, and measurement—it is presented completely, thereby eliminating doubt. Since they are the essence of these, I pay homage to the treasury of Manjushri's wisdom. The profound meaning of emptiness is both important and vast, like the earth and the Prajnaparamita, and difficult to understand. For those fortunate ones who wish to taste the nectar of the Sugata's Mahayana teachings, I will generously bestow the light of well-spoken words that inspire wisdom. It should be published. All the teachings that the Buddhas have taught rely entirely on two truths as the subject of expression: the conventional truth (kun rdzob kyi bden pa) and the ultimate truth (dam pa'i don gyi bden pa). Therefore, just as understanding the nature of these two truths as they are, there can be no more excellent understanding than this. Therefore, it should be understood that as the order of the vehicles progresses, the understanding of the reality of the two truths becomes increasingly profound. If the instrument for measuring the nature of the two truths enters through proper attention in a way that is not mistaken, then one can achieve the two eyes of measurement—the immaculate conventional and ultimate discernment. Just as all these appearances in the world arise depending on causes and conditions and the way of dependent origination. Anything that does not depend on causes and conditions, like a lotus in the sky, will not appear as an object of experience. Because the collection of causes such as seeds, water, fertilizer, temperature, and moisture is complete, it performs the action of producing a result like a sprout. All that is the nature of the fruit depends on its respective cause. Because without the cause, the fruit will not arise. Therefore, actions, functions, causes, and dependent fruits, and the way that the cause produces the fruit, the fruit depends on the cause, existence and non-existence, production and non-production, dependence and non-dependence, by understanding these, one can engage in acceptance and rejection in the world. Therefore, worldly crafts and so on, and the establishment of internal and external tenets, all have their root in action, function, and dependence. Therefore, there are two ways of reasoning, which summarize the teachings of the world and beyond. All things that arise through the way of dependent origination have their own nature, with characteristics that are common to other things and characteristics that are not common. Hardness, wetness, warmth, and so on are all conventional names.

ཀྱི། །ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་དེ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བསྙོན་དུ་མེད། །བུམ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་གཅིག་ལ་ཡང་ཆོས་སྣ་ཚོགས། །ཡིན་དང་ཡོད་སོགས་སྒྲུབ་དང་མིན་དང་མེད་སོགས་སེལ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི། །རྣམ་གཞག་ཤིན་ཏུ་མཐའ་ཡས་དོན། །རང་རང་ལ་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས། །བུམ་པ་ལྟ་བུ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་ཡོངས་གཟུང་དོན། །གང་ལ་བྱ་བ་མི་རྟག་སྐྱེ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ནི། །རྣམ་པར་བཏགས་ཏེ་ཐ་དད་ལྟ་བུའི་ཆོས། །སུ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་བཅས་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱེ་ཞིང་སྦྱོར། །འགལ་འབྲེལ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དངོས་པོའི་རྫས་ཡོད་དང་རྫས་དེ་ལས་ལྡོག་པས་བཏགས། །ཡོད་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ནི། །ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱང་རྟོགས་བྱ་སྟེ། །དེ་ལས་སྤྲོས་པའི་རྣམ་གཞག་དགག་སྒྲུབ་སྣང་སེལ་མཚན་མཚོན་སོགས་མང་། །དེ་ལྟར་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་ལྟོས་པ་འབྲས་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོའི་ཆོས། །དེ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས། ཡང་དག་ཉིད་དུ་རྣམ་བརྟགས་ན། ། བྱ་བ་བྱེད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་ཤིང་། །ལྟོས་ནས་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་དག་ཀྱང་མེད། །ཆོས་ 4-6-3b ཉིད་རང་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཡང་། །གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི། །བྱ་བ་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་མ་ལྟོས་པ་འབྲས་བུ་སྨོན་པ་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རྣམ་ཐར་གསུམ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །དེ་ནི་དོན་དམ་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་བྱེད་དང་ལྟོས་པ་ཡང་། །དངོས་པོའི་རང་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་ན། །རིགས་པའི་མཐའ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཐུག་ནས་དེ་ཕྱིན་ཆད་རྒྱུ་མཚན་འཚོལ་དུ་མེད། །དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་ཆོས་ཉིད་ལ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རིགས་པས་གང་གཞལ་བ། །དེ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཤུགས་ལས་གྲུབ་པས་ན། ། འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་དང་ཇི་ལྟར་གནས། །པའི་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་མམ། །རྟགས་མངོན་པར་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །མི་བསླུ་བར་དོན་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་སྟེ་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། །དབང་ཡིད་མངོན་སུམ་སྐབས་སྤྱིར་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཁོ་ནར་བཤད་པ་མིན་ལ། ཚད་མ་ནི་གོང་ 4-6-4a དུ་མ་འཁྲུལ་ཞེས་པ་དེ་སྦྱར་བས་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །མ་འཁྲུལ་བ་གྲུར་ཞུགས་པ་ལྟ་བུས་མ་འཁྲུལ་བ་དབང་པོ་དང་མྱོས་པ་ལྟ་བུས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིད་དང་རང་རིག །རྣལ་འབྱོར་དང་བཅས་པ་དེ་ཡི་ཡུལ། །ནི་དོན་སྤྱི་ཙམ་མིན་པར་དོན་རང་མཚན་སྣང་ཕྱིར་རྟོག་པ་གསུམ་ལས་སྒྲ་དོན་འ

【現代漢語翻譯】確實，對於這種法性，任何人也不能否認它不是這樣的。如同一個瓶子，具有多種屬性。對於『是』和『有』等肯定，以及『非』和『無』等否定，其名相的安立是極其無邊的意義。各自不依賴於他者，而是以自性而存在。如同瓶子，可以通過現量來把握。對於無常、生滅等作用，通過遮遣的方式，可以安立為不同的法。通過意識來區分和結合，其中包含著對聲音和意義混淆執著的分別念。通過對立和關聯、所緣和能緣，以及實有和非實有的區分來進行安立。從這兩種存在的角度來看，所知事物也可以被理解。由此延伸出諸如肯定和否定、顯現和遮遣、相和所相等等眾多的名相。因此，作用、能作、因、緣起、果、法性、自性之法，如果以勝義諦的智慧來分析這些，那麼，作用、能作、生起之因也不可得，依賴而生的果也不存在。法性顯現為各自的自性，並非由他者所造，而是自性本空。作用、能作、無因、無緣、果、願望，以及無自性的三種解脫之法界。這就是勝義諦的法性之理。在世俗諦中，作用、能作和緣起，是事物各自的法性。因此，理性的終點在於法性，此後便無法再追尋原因。這就是事物的法性，如同火的熱性一樣。如上所述，真俗二諦的法性，凡是能以理性來衡量並與之相符的，都是由事物的力量所成就的，因此是成立正理的理由。顯現的方式是世俗諦，存在的狀態是勝義諦，其自性可以通過現量或者通過顯現的征相，無欺地推斷其他意義，從而確定。根識和意識的現量，通常是對根識和意識的現量之自性進行識別，而不是僅僅闡述現量為量。量是指上面所說的『不欺騙』，通過附加這個條件來區分，應該理解。現量本身有四種：不欺騙的如入海般（的根識），不欺騙的如醉酒般（的意識），自證。以及與瑜伽相應的（現量），其對境不是總相，而是顯現自相，因此從三種分別念中區分出聲義混淆的...

【English Translation】 Indeed, regarding this Dharmata (ཆོས་ཉིད, nature of reality), no one can deny that it is not so. Like a pot, it has various attributes. For affirmations such as 'is' and 'exists,' and negations such as 'is not' and 'does not exist,' the establishment of terminology is of infinitely vast meaning. Each exists by its own nature, not made by others. Like a pot, it can be apprehended by direct perception. For actions such as impermanence and arising and ceasing, through the method of negation, different dharmas can be established. Through consciousness, they are distinguished and combined, which includes the conceptual mind that holds onto the confusion of sound and meaning. Establishment is made through opposition and relation, object and subject, and the distinction between the real and the unreal. From the perspective of these two modes of existence, knowable things can also be understood. From this, many terminologies extend, such as affirmation and negation, appearance and concealment, sign and signified, and so on. Therefore, action, agent, cause, dependent arising, result, Dharmata, and the nature of self, if these are analyzed with the wisdom of ultimate truth, then action, agent, and the cause of arising are not found, and the result that arises dependently does not exist. Dharmata appears as its own nature, not made by others, but empty of inherent existence. Action, agent, without cause, without condition, result, wish, and the Dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས, realm of dharma) possessing the three liberations of no self-nature. This is the reasoning of the Dharmata of ultimate truth. In conventional truth, action, agent, and dependent arising are the nature of each thing. Therefore, the end of reasoning is in Dharmata, and after that, there is no searching for reasons. This is the nature of things, like the heat of fire. As mentioned above, the Dharmata of the two truths, whatever is measured by reason and agrees with it, is accomplished by the power of things, therefore it is the reason for establishing valid cognition. The way things appear is conventional truth, and the way they exist is ultimate truth, its nature can be through direct perception or through relying on the appearing sign, unfailingly inferring other meanings, thereby ascertaining. Direct perception of sense consciousness and mental consciousness, generally, it is the nature of direct perception of sense consciousness and mental consciousness that is identified, and it is not merely explained that direct perception is valid cognition. Valid cognition is distinguished by adding the 'non-deceptive' mentioned above, and should be understood. Direct perception itself has four types: non-deceptive like entering the ocean (sense consciousness), non-deceptive like being drunk (mental consciousness), self-awareness. And (direct perception) associated with yoga, its object is not merely the general characteristic, but the appearance of the specific characteristic, therefore, distinguishing from the three conceptual minds, the confusion of sound and meaning...

དྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དེ་དག་མེད་པ་ན། །དུ་བ་སོགས་མི་སྣང་བས་ན་རྟགས་མེད་པས་དེ་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་མེད། །ཅིང་དེ་མེད་ལ་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་དང་མཐར་དེ་འགག་པ་སོགས། །འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་ཚོད་འདི་ཀུན་མཐོང་མི་སྲིད་ལ། །མི་སྲིད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་དག་མེད་པའི་སྣང་ཚོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །སྟོང་སོགས་རྟགས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས། །ཏེ་ཐབས། འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་བདེན་པ་འདི་ལ་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །ཐབས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དམ་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར། །བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་སོགས་དབང་ལྔ་ལས་སྐྱེས་བློ་རྣམ་ཤེས་གང་གིས། །གཟུགས་སོགས་རང་ཡུལ་གསལ་བར་ཉམས་མྱོང་བ། །དབང་པོའི་ 4-6-4b མངོན་སུམ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་ན། །ལོང་སོགས་བཞིན་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི་མཐོང་། །ཡིད་དབང་ལས་སྐྱེས་ཕྱི་གཟུགས་སོགས་དང་། རྨི་ལམ་ནང་གཉིས་ཀའི་ཡུལ། །གསལ་བར་གཅོད་དེ་ངེས་པ་ཡིད་མངོན་སུམ། །དེ་མེད་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཀུན་ཐུན་མོང་དུ། །ཤེས་པའི་རྣམ་རིག་མེད་པར་འགྱུར། །དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་འཇལ་བ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ། དོན་དམ་པ་རྗེས་དཔག་གིས་འཇལ་བ་རྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པས་བདག་མེད་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ། ཐ་སྙད་པའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་འཇལ་བ་ཨུཏྤལ་གྱི་སྔོན་པོ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་བཅོད་པ་ལྟ་བུ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མངོན་སུམ་སྣང་བས་དུ་བ་ལས་མེ་དཔོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣལ་འབྱོར་གྱི་བླ་མས་བསྟན་པའི། ལུང་བཞིན་ལེགས་པར་བསྒོམས་པ་ཡི། །མཐར་ཐུག་བདག་མེད་པའི་དོན་དང་སྟོང་གཉིས་གསུམ་དང་གྲངས་མེད་མཐོང་བ་སོགས་རང་ཡུལ་གསལ་བར་མྱོང་བ། །རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་མེད་ན། །གང་ཟག་ཕལ་བའི་ཡུལ་འདས་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་མི་མཐོང་། །མིག་དབང་གིས་མངོན་སུམ་མྱོང་བས་གཟུགས་ལ་ནི། །དུང་སེར་པོ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ལྟ་བུའི། སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ 4-6-5a ཇི་ལྟ་བ། །རང་སེམས་ལ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དེ་ཡོད་ན། །དེ་རང་རིག་གིས་མ་ཤེས་པར། དེ་ལ་ཤེས་མཁན་གཞན་ཡོད་ན་དེ་ལའང་ཤེས་མཁན་གཞན་ཡོད་དགོས་པ་སོགས་ཐུག་མེད་འགྱུར། །ཏེ་དུས་མཉམ་པ་དང་མི་མཉམ་པའི་ཤེས་པའང་གཞན་གང་ཡོད་ཀྱང་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་ནི་ཤིང་རྟ་དང་རྩིགས་པ་སོགས་ལས་བཟློག་སྟེ། གསལ་རིག་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཤེས་པ་བཞིན་ཏུ་རང་ཉིད་ཀྱང་། །རང་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་ལ་རང་གསལ་བ། །འདི་ལ་རང་རིག་ཅེས་སུ་བརྗོད། །མངོན་སུམ་གཞན་གསུམ་གྱིས་ཉམས་མྱོང་གང་། །ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་བྱེད་པ། །རང་རིག་ལས་ཡིན་པས་དེ་མེད་ན།

【現代漢語翻譯】沒有混合執著的分別念。如果那些現量不存在，由於煙等無法顯現，因此沒有作為依據的相，所以沒有比量。並且，如果比量不存在，那麼世間所見的從因，如種子生芽，到最終壞滅等等，這一切都不可能見到。如果不可能見到，那麼依靠什麼相才能瞭解那些不存在的現象的空性等呢？如果不依賴於世間所見的真實名言，就無法證悟從那方法產生的勝義諦空性。因為這個緣故。眼等五根所生的識，以何種方式清晰地體驗色等各自的對境呢？根現量存在，如果根現量不存在，就像盲人一樣，無法見到外境。意根所生的，無論是外在的色等，還是夢中的內在對境，都能清晰地決斷，這就是意現量。如果意現量不存在，內外一切法都無法共同被認識。將會失去能知曉一切的覺性。以現量的方式衡量勝義諦的自性，就像聖者的等持智慧一樣。以比量的方式衡量勝義諦，就像以緣起之理成立無我一樣。以現量的方式衡量世俗諦的自性，就像以眼識了知藍色蓮花一樣。以比量的方式衡量世俗諦，就像從所見的煙推斷有火一樣。如瑜伽士上師所教導的那樣，如理修習。最終清晰地體驗到無我之義、空性、二空、三空以及無數空性等等。如果瑜伽士現量不存在，那麼普通人無法觸及的境界，瑜伽士也無法見到。就像眼根現量所見的色法上，附加了黃色的海螺一樣。如何斷除增益呢？在自己的心上，也通過親身體驗，不依賴於其他，就能斷除增益。如果這樣，如果不是自證，而是有其他的能知者，那麼那個能知者也需要其他的能知者，這樣就會無窮無盡。無論是同時還是不同時的覺知，無論有什麼其他的能知者，都會導致無窮無盡。因此，覺性與木車、墻壁等不同，它具有光明和覺知的自性。就像能知曉外境一樣，它也能不依賴於自他，自己照亮自己。這被稱為自證。其他三種現量所體驗的任何事物。能確定其為現量本身。是因為自證的緣故，如果自證不存在，

【English Translation】 There is no conceptualization of clinging to mixtures. If those direct perceptions do not exist, since smoke and so on cannot appear, there is no sign as a basis, therefore there is no inference. And if that does not exist, then all the appearances in the world, such as sprouts growing from cause seeds and eventually ceasing, cannot be seen. If it is impossible to see, then what sign can be relied upon to know the emptiness of those non-existent phenomena? Without relying on the truth of worldly appearances, the ultimate truth of emptiness arising from that method cannot be realized. Because of this. With what kind of consciousness arising from the five senses such as the eye, does one clearly experience one's own objects such as form? It is sense direct perception, and if it does not exist, one cannot see external objects as if one were blind. Arising from the mind sense, both external forms and so on, and the objects of dreams, are clearly distinguished, and this is mental direct perception. If it does not exist, all phenomena, internal and external, will not be known in common. There will be no awareness of knowing. Measuring the nature of ultimate truth directly, like the meditative wisdom of the noble ones. Measuring ultimate truth by inference, like proving selflessness with the logic of dependent origination. Measuring the nature of conventional truth directly, like cutting off the blue of a lotus with eye consciousness. Inferring the meaning of conventional truth, like inferring fire from smoke seen directly. As taught by the yogi's guru, practice well according to the scriptures. Ultimately, clearly experiencing the meaning of selflessness, emptiness, two emptinesses, three emptinesses, and seeing countless emptinesses, etc. If yogic direct perception does not exist, then ordinary people cannot see the objects of the yogi that are beyond their reach. Like adding a yellow conch to the form seen directly by the eye sense. How to cut off superimpositions? In one's own mind, one can also cut off superimpositions through experience, without relying on others. If this is the case, if it is not self-awareness, but there is another knower, then that knower must also have another knower, and so on ad infinitum. Whether simultaneous or non-simultaneous awareness, no matter what other knower there is, it will become infinite. Therefore, awareness is different from wooden carts, walls, etc., and is transformed into the nature of clarity and awareness. Just as it knows external objects, it also illuminates itself without relying on self or others. This is called self-awareness. Whatever is experienced by the other three direct perceptions. It is determined to be direct perception itself. Because it is from self-awareness, if it does not exist,

།ཚུལ་གཞན་གང་གིས་མངོན་སུམ་དེ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཏེ་སྔོན་པོ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་མིག་ཤེས་མངོན་རྗེས་གང་གིས་གྲུབ།མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་མངོན་སུམ་དབང་དོན་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་གཉིས་ཀ་མི་འཐད་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་ན་དེ་མེད་དེ་མངོན་སུམ་མེད་པས་སོ། །རྗེས་དཔག་ནི་མངོན་སུམ་མྱོང་བའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ 4-6-5b ནས་སྐྱེ་བས་མངོན་སུམ་གྱི་རྩ་བ་ཅན། །ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་དེ་ནི་རང་རིག་ཉིད་ཀྱིས་ངེས། །ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་བཞག་དགོས་པས་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་འཁྲུལ་བའི་བློ་ཡི་ཉམས་མྱོང་རང་རིག་ལ། །མཐར་ཐུག་ནས་དེ་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་དུ་འཚོལ་དུ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་བྲལ་ཞིང་དབང་ཡིད་མ་འཁྲུལ་བའི། །དང་རང་རིག་རྣལ་འབྱོར་བཅས་པ། མངོན་སུམ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ། །རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་སེལ་བར་བྱེད། །ཡུལ་རྣམས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་སྤྱི་ཙམ་བློས་བཟུང་ནས། །མིང་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་དང་འདྲེས་པ་ལྟར་བསྲེས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་བྱེད་པ། །དེ་ནི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཡིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་གིས། །འཇིག་རྟེན་ན་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་རྒྱས་པར་བྱེད། །བརྡ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་དང་དུད་འགྲོ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་། །བློ་ལ་དོན་གྱི་སྤྱི་ཙམ་སྣང་བ། །དེ་མིང་མ་ཤེས་ཀྱང་བསྲེས་ན། མིང་དང་འདྲེས་རུང་གི་རྟོག་པ་དེས། །དོན་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །སྟེ་དེ་དག་མེ་ལ་འགྲོས་ 4-6-6a པ་དང་ཆུ་ལ་སྙེགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི། རྟོག་བཅས་ཡིད་ནི་མེད་པ་ན། །ཕར་དགག་པ་དང་ཚུར་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་ཕྱིར། །དེས་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་འཇུག་ལྡོག་གི་བསླབ་པའི་གནས། །གང་ཡང་སུ་ལའང་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །རྟོག་པས་མ་འོངས་དོན་གཉེར་དང་འདས་པའི་རྟོག་པ་སོགས། །ཀྱིས་ད་ལྟ་མངོན་གྱུར་མིན་པའང་བློས་འཇལ་ཞིང་སྒྲུབ། །པ་ཡིན་ལ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་མེད་གྱུར་ན། །རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བཟང་ངན་དང་བླང་དོར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པས་ཐམས་ཅད་བཙས་མ་ཐག་པའི་བྱིས་པ་བཞིན་དོན་གང་ཡང་མི་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར། །རྟགས་དུ་བ་ལྟ་བུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་མེ་ལྟ་བུ་གང་གོ་ནུས། །པ་དེ་ནི་རྟགས་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་རྟགས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལྡོག་ན་རྟགས་དེ་ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པ་སྟེ། །ཚུལ་གསུམ་ཚད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད། །མངོན་རྗེས་ཚད་མས་བཞི་བོ་གང་རུང་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི། །རྟགས་དེ་ལས་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི། 4-6-6b ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འགའ། །ཞ

【現代漢語翻譯】若以其他方式，如何能現量成立？若青色由眼識成立，眼識又以現量或比量何者成立？若以現量成立，現量與根、境同時或不同時，二者皆不合理；若以比量成立，則因無現量故，彼亦不成立。比量乃是依于現量所經驗之相而生，故以現量為根本。是也，然現量則由自證而決定。是說必須安立為現量，故於無有錯亂因之不亂識之經驗，即是自證。最終不須于彼之外尋求其他成立之法。因此，對於遠離聲義混雜之分別，且根識、意識皆無錯亂者。以及具有自證瑜伽者。依于彼等現量。對於現前所顯現之法，如瓶等。能遣除常等增益。于諸境，如瓶等，僅以意識執取其義之總相。而將『瓶』之名聲與之混合而分別之。彼乃有分別之意識，而彼等。於世間能使破立之名言種種增長。如不解名言之幼兒與畜生等有情。于其意識中亦唯顯現義之總相。彼雖不解名，然若混合之，則能與名混合之分別。能使彼等於諸義趣入與退舍。是說彼等如趨火與就水。若無聲義混雜之有分別之意識。則於世間亦無有破彼與立此之一切名言。故亦不能對任何人指示以彼比度義，以及趣入與退舍之學處。以分別能尋求未來之義，以及憶念過去等。能以意識衡量併成立非現前之義。若無有分別之比量。則因無有依于相而行善惡取捨，故一切皆如初生之嬰兒般，成為一無所知者。依于如煙之相，如何能知如火之應成立之法？彼乃是相，且彼亦成立為法之分位。應成立之法隨彼相而轉，且應成立之法若退舍，則彼相亦退舍之周遍。若三相具足，則成立應成立之法而無有錯亂。由現量、比量二量成立四法中任何一法。由彼相，對於根等。隱蔽之法。少許。

【English Translation】 If by what other means can direct perception be established? If blue is established by eye consciousness, by what is eye consciousness established, direct perception or inference? If by direct perception, it is not reasonable whether direct perception and sense object are simultaneous or not; if by inference, it is not established because there is no direct perception. Inference arises based on the sign experienced by direct perception, so it has direct perception as its root. Yes, but direct perception is determined by self-awareness. It is said that it must be established as direct perception, so the experience of non-erroneous consciousness without the cause of error is self-awareness. Ultimately, there is no need to seek other means of establishment beyond that. Therefore, for those who are free from the conceptualization of mixing sound and meaning, and whose root consciousness and mind consciousness are not mistaken. And those who have self-aware yoga. Relying on those direct perceptions. For the phenomena that appear directly, such as a vase. It can eliminate imputations such as permanence. In all phenomena, such as vases, only the general aspect of the meaning is grasped by the mind. And the name 'vase' is mixed with it and conceptualized. That is the conceptual consciousness, and those. In the world, it can make the various expressions of refutation and establishment grow. Like young children and animals who do not understand language. Only the general aspect of the meaning appears in their minds. Although they do not understand the name, if they mix it, the conceptualization that can be mixed with the name. Can make them enter and leave the meanings. It is said that they are like approaching fire and approaching water. If there is no conceptual consciousness that mixes sound and meaning. Then there will be no expressions of refuting that and establishing this in the world. Therefore, it is not possible to show anyone the place of learning to infer the meaning and to enter and leave. With conceptualization, one can seek future meanings and remember the past, etc. One can measure and establish non-present meanings with the mind. If there is no conceptual inference. Then, because there is no good or bad to be done based on signs, everything will be like a newborn baby, becoming completely ignorant. Relying on a sign like smoke, how can one know the phenomenon to be established like fire? That is the sign, and it is also established as a part of the dharma. The phenomenon to be established follows that sign, and if the phenomenon to be established is abandoned, then that sign is also abandoned. If the three aspects are complete, then the phenomenon to be established is established without error. Direct perception and inference establish any of the four dharmas. From that sign, for the senses, etc. Hidden phenomena. A little.

ིག་རྗེས་སུ་དཔོག་སྟེ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་། །བདག་གཅིག་དང་དེ་བྱུང་གང་རུང་གི་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་གང་། །ཞིག་འགྲུབ་པ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བས་འབྲས་བུས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པ་འབྲས་བུའི་རྟགས་དང་བདག་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས། །གཉིས་དང་སྣང་རུང་། མི་དམིགས་པའམ་འགལ་ཟླ་དམིགས་པས། །དགག་བྱ་གང་ཞིག་འགོག་པ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས། །དེ་ལྟར་རྟགས་རིགས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་ན་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཏུ་གནས། །དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་དང་སྔགས་ལས་ཀྱང་གསུངས་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་དཔྱད་ན། ཡང་དག་ཏུ་ན་འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན། །ཡེ་ནས་རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། །ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནས་གསུངས་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན། རྒྱུད་དག་པ་ན་སྣོད་བཅུད་དག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བས། །དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ཚུལ་ལ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གནས། །སོ། །དངོས་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་སྟེ། །དངོས་མེད་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ 4-6-7a ཡིན། །པས་དེ་ཕྱིར་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དང་བུམ་པ་བཀག་པའི་སྟོང་པ་ལྟ་བུ་དངོས་མེད་པ། །གཉིས་ཀ་གནས་ལུགས་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། །མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལ་སྟོང་གཞི་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། །དེ་བཅད་པའི་སྟོང་པ་གཉིས་རང་མཚན་ཐ་དད་དུ་མེད་པས། །སྣང་བ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་དེ་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་གཉིས་པོ་དབྱེར་མེད་པར་སྣང་དུས་ནས་སྟོང་ལ་སྟོང་དུས་ནས་སྣང་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མིན་པས་མིང་ཚིག་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་བྲལ། །འོ་ན་སུས་རྟོགས་ན་རྣལ་འབྱོར་བའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །བ་འཇིག་རྟེན་ན་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་པ། །ཡོད་སྒྲུབ་དང་ཡིན་པར་སྒྲུབ་ལ་འདུ། །དགག་པའི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་པ། །མེད་དགག་ཤུལ་དུ་ཆོས་གཞན་མི་འཕེན་པ་དང་མ་ཡིན་དགག་ཤུལ་དུ་ཆོས་གཞན་འཕེན་པས་བསྡུས། །མངོན་སུམ་སོགས་མི་བསླུ་བའི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་འཐད་པ་དགག་པ་དང་འཐད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི། །རྣམ་གཞག་ཚུལ་བཞིན་ངེས་པར་བྱས་པར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་སྔོན་ 4-6-7b དུ་སོང་ནས། །གཞན་ལའང་རིགས་པ་དེ་དང་མཐུན་པར། །རང་ལུགས་འཐད་པ་སྒྲུབ་དང་གཞན་ལུགས་མི་འཐད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་སྨྲ་བར་བྱེད། །གཞན་ལུགས་སུན་འབྱིན་ལ་ནི་ཚུལ་གསུམ་པའི། །གཏན་ཚིགས་རང་དོན་རྗེས་དཔག་ལྟར་རང་རྒྱུད་དུ་འགོད་པ་དང་། །ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་ཡང་ཕ་རོལ་གྱི་ཁས་བླངས་དེ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །ཐལ་བའི

【現代漢語翻譯】如果通過後續推斷來確定，那麼也是如此。通過自性關係或其產生關係的力量，任何要證明的事物得以成立，這通過產生關係，以結果來證明原因，是結果之相；通過自性關係的途徑，是自性之相。以及顯現、非顯現或矛盾顯現，任何要否定的事物被遮止，是非顯現之相。這樣，如果將所有相的種類都歸納起來，就存在於這三者之中。從究竟的、用於分析的最高中觀和密宗所說的道理來分析，那麼，實際上，輪迴和涅槃等等這樣顯現的一切，從一開始就是無有分別的平等性。從用於分析的世俗諦的最高金剛乘所說的道理來分析，當相續清凈時，所依和能依都僅僅顯現為清凈，因此，這一切都安住于實相上的清凈自性之中。事物依賴於因緣而生起，非事物僅僅依賴於未從因緣生起，僅僅依賴於對否定對象的區分而安立。因此，像瓶子這樣的事物和遮止瓶子的空性這樣的非事物，兩者在實相上都不成立，因此自性空。究竟的實相，即真如，其中空性的基礎，像瓶子一樣，以及遮止它的空性，兩者沒有自相的差別。顯現的像瓶子一樣的事物和它不成立的空性，兩者無二無別地顯現時，從顯現時就是空性，從空性時就是顯現，這不是言語概念的範疇，因此與名稱、詞語和相等等任何事物都無法表達。那麼誰來證悟呢？由瑜伽士各自的自證智慧來證悟。在世間，所有證明的方式，都歸納為有事物的證明和是某物的證明。所有否定的方式，都歸納為無遮，即不新增其他法；以及非遮，即新增其他法。依靠現量等不欺騙的量，來否定不合理的事物，並證明合理的事物。在如實確定了名相之後，首先進行自利的推論，然後以與此理相符的方式對待他人，陳述自宗合理的證明，並駁斥他宗不合理的觀點，這就是為他利而說的推論。駁斥他宗的觀點，就像自利推論一樣，在自相續中安立具有三種特徵的理由；或者，即使不具備三種特徵，也依賴於對方所承認的，將其作為理由，從而推出過失。 Things are determined by following inference, and that is also the case. Through the power of either a single identity relationship or a relationship of arising from it, whatever is to be proven is established. This, through the relationship of arising from it, uses the result to prove the cause, which is the sign of the result; through the path of a single identity relationship, it is the sign of nature. And through appearance, non-appearance, or contradictory appearance, whatever is to be negated is prevented, which is the sign of non-appearance. Thus, if all types of signs are collected, they reside in these three. Analyzing with the reasoning spoken of in the ultimate Madhyamaka and Tantra, which is used for analyzing the ultimate meaning, then in reality, all that appears in this way, such as samsara and nirvana, is from the beginning the equality of being without distinctions. Analyzing with the reasoning spoken of in the ultimate Vajrayana, which is used for analyzing conventional truth, when the continuum is pure, the container and its contents are seen as purely pure, so all of that abides in the nature of purity in the state of reality. Things arise dependent on causes and conditions, and non-things are established merely by relying on what has not arisen from causes and conditions, merely by relying on the separation of what is to be negated. Therefore, both things like a vase and non-things like the emptiness of negating a vase are not established in reality, so they are empty of their own essence. The ultimate reality, that is, suchness, in which the basis of emptiness is like a vase, and the emptiness of negating it, the two do not have different self-characteristics. When things that appear like a vase and the emptiness of its non-establishment appear inseparably, from the time of appearance it is emptiness, and from the time of emptiness it is appearance, and this is not the object of verbal concepts, so it is free from expression by any name, word, or sign. Then who realizes it? It is to be realized by the self-aware wisdom of each yogi. In the world, all the ways of proving are collected into proving that something exists and proving that something is. All the ways of negating are collected into non-affirming negation, which does not add another dharma, and non-negation, which adds another dharma. Relying on valid cognition such as direct perception that does not deceive, one negates what is unreasonable and proves what is reasonable. After properly determining the system of nomenclature, one first engages in self-benefiting inference, and then in accordance with that reasoning, one speaks of other-benefiting inference, proving the reasonableness of one's own system and refuting the unreasonableness of others' systems. In refuting others' systems, one establishes in one's own continuum the reason with three characteristics, like self-benefiting inference; or, even if it does not possess three characteristics, one relies on what the other party has accepted as the sign, thereby deducing consequences.

【English Translation】 If it is determined by following inference, then that is also the case. Through the power of either a single identity relationship or a relationship of arising from it, whatever is to be proven is established. This, through the relationship of arising from it, uses the result to prove the cause, which is the sign of the result; through the path of a single identity relationship, it is the sign of nature. And through appearance, non-appearance, or contradictory appearance, whatever is to be negated is prevented, which is the sign of non-appearance. Thus, if all types of signs are collected, they reside in these three. Analyzing with the reasoning spoken of in the ultimate Madhyamaka and Tantra, which is used for analyzing the ultimate meaning, then in reality, all that appears in this way, such as samsara and nirvana, is from the beginning the equality of being without distinctions. Analyzing with the reasoning spoken of in the ultimate Vajrayana, which is used for analyzing conventional truth, when the continuum is pure, the container and its contents are seen as purely pure, so all of that abides in the nature of purity in the state of reality. Things arise dependent on causes and conditions, and non-things are established merely by relying on what has not arisen from causes and conditions, merely by relying on the separation of what is to be negated. Therefore, both things like a vase and non-things like the emptiness of negating a vase are not established in reality, so they are empty of their own essence. The ultimate reality, that is, suchness, in which the basis of emptiness is like a vase, and the emptiness of negating it, the two do not have different self-characteristics. When things that appear like a vase and the emptiness of its non-establishment appear inseparably, from the time of appearance it is emptiness, and from the time of emptiness it is appearance, and this is not the object of verbal concepts, so it is free from expression by any name, word, or sign. Then who realizes it? It is to be realized by the self-aware wisdom of each yogi. In the world, all the ways of proving are collected into proving that something exists and proving that something is. All the ways of negating are collected into non-affirming negation, which does not add another dharma, and non-negation, which adds another dharma. Relying on valid cognition such as direct perception that does not deceive, one negates what is unreasonable and proves what is reasonable. After properly determining the system of nomenclature, one first engages in self-benefiting inference, and then in accordance with that reasoning, one speaks of other-benefiting inference, proving the reasonableness of one's own system and refuting the unreasonableness of others' systems. In refuting others' systems, one establishes in one's own continuum the reason with three characteristics, like self-benefiting inference; or, even if it does not possess three characteristics, one relies on what the other party has accepted as the sign, thereby deducing consequences.

་ངག་གིས་ཕ་རོལ་དེ་སུན་འབྱིན་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་པའོ། །ཚུར་རོལ་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་གནས་ཚུལ་དང་སྣང་ཚུལ་དག །མི་མཐུན་པར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །མ་དག་ཚུར་རོལ་མཐོང་བ་འཇིག་རྟེན་དང་། །དག་པ་འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི། །ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་མ་གཉིས། །ཡོད་དེ་དེ་གཉིས་དཔེར་ན་རང་ཡུལ་ཙམ་མཐོང་བའི་མི་དང་རང་ཡུལ་དང་སྔ་མ་གཉིས་ཀ་མཐོང་བའི་ལྷ་ཡི་མིག་བཞིན་ནོ། །ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ནི་སོ་སོར་མི་འཁྲུལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡང་། །ངོ་བོ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་ལས་ཀྱིས་ཐ་དད་དུ་དབྱེ། །དང་པོའི་ངོ་བོ་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ཉི་ཚེའི་བ་དོན་ལ་མི་བསླུའི་བ་བློ། །འོ། །རྒྱུ་དབང་པོ་ 4-6-8a སོགས་ཀྱི་རང་ཡུལ་དེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་བཞིན་ཏེ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཟུང་བ་ལས་རྟོག་མེད་མིག་ཤེས་ཀྱིས་རང་ཡུལ་སྔོན་པོ་ཚུལ་བཞིན་བཟུང་བ་དང་རྟོག་བཅས་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེ་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེ། །འོ། །བྱེད་ལས་ཚུར་མཐོང་གི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ། །བའོ། །འབྲས་བུ་སྐབས་སུ་བབས་པའི་དོན་དེ་མ་ནོར་བར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའོ། །གཉིས་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་རྒྱུ་ནི་ཇི་ལྟའི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་རྗེས་ལས་སྐྱེ། །བའོ། །བྱེད་ལས་ཚུར་མཐོང་གི་བློས་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ། །བའོ། །འབྲས་བུ་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ནོ། །དོན་དམ་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་པ་དང་། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས། །ཤེས་བྱ་དེ་འཇལ་བ་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི། །ཚད་མ་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར། །རོ། །ཚད་མ་བཞི་པོ་དེ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མར་འཇུག །མིག་ 4-6-8b སྐྱོན་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བའི་ཚད་མའི་མིག་ནི་རྣམ་སྦྱངས་ཏེ། །ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་དག་དང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་མཉམ་པའི་དོན་མཐོང་བྱ། །སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པའི་དབང་ཡིད་དང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་སེམས། །ནི་དཔེར་ན་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་ཟླ་གཉིས་མཐོང་བ་དང་ཡིད་ཤེས་རྟོག་མེད་རྨི་ལམ་དང་རྟོག་བཅས་ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་བཞིན། །དེ་རྣམས་ལ་འཁྲུལ་བའི་ཆ་དང་ཟླ་གཅིག་ཉིན་སྣང་ཐག་པར་འཛིན་པ་ལྟར་མ་འཁྲུལ་བའི་ཆ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར། །མི་བསླུ་བ་དང་བསླུ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་གྲུབ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཚད་མིན་གཏན་ནས་མེད་གྱུར་ན། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྫུན་པ་དང་མ་འཁྲུལ་བའི་ཕྱི

【現代漢語翻譯】以言語駁倒對方，是為正確的駁斥。因為在觀察世俗現象的言語中，存在著狀態和現象不一致的情況。不清凈的世俗觀察依賴於世間，清凈的聖者觀察則依賴於聖者。因此，世俗諦和勝義諦這兩種衡量標準是存在的，這二者就像只能看到自己家鄉的人和能看到自己家鄉以及更遠地方的天神之眼一樣。這兩種衡量標準各自不混淆的差別，可以通過本體、原因、結果和作用來區分。第一種衡量標準的本體，是對廣大所知事物不欺騙的智慧。其原因在於感官等對各自的對境，以現量等方式如實地、不顛倒地把握事物狀態。例如，無分別的眼識如實地把握藍色，有分別的意識通過煙的徵象來推斷有火。其作用是消除對世俗所見之境的懷疑。其結果是對當下所關注的事物毫不錯誤地完全把握。第二種衡量標準的本體，是對廣大所知事物不欺騙的具有智慧的對境。因為它是后得智的對境，所以其原因是從緣于如所有性的追隨中產生。其作用是消除對世俗觀察無法企及之境的懷疑。其結果是具有遍知一切所知的果。在勝義諦中，也有如『無生無滅』等名相，以及遠離一切戲論的非名相之理。通過這兩種方式來衡量所知事物，勝義諦的衡量標準也分為兩種。這四種衡量標準是以前者為基礎，後者才得以成立。就像爲了凈化眼疾等一樣，觀察一切法的衡量之眼是完全清凈的。世俗諦衡量標準的最終目標和勝義諦衡量標準的最終目標是相同的。無有聲塵混雜之念的根識和意識，以及有分別的心，例如，根識無分別地看到兩個月亮，意識無分別地做夢，有分別地將繩子誤認為蛇。在這些現象中，既有迷惑的成分，也有像看到一個月亮、白天、將繩子看作繩子一樣不迷惑的成分。因此，通過不欺騙和欺騙，建立了衡量標準和非衡量標準的區分。如果根本沒有衡量標準和非衡量標準，那麼因為迷惑的緣故，就會有虛假和不迷惑的緣故。

【English Translation】 To refute the opponent with words is the correct refutation. Because in the language of observing worldly phenomena, there are inconsistencies between the state and the phenomenon. The impure worldly observation relies on the world, and the pure observation of the noble ones relies on the noble ones. Therefore, these two standards of measurement, conventional truth and ultimate truth, exist, just like a person who can only see his own hometown and the eye of a god who can see his own hometown and beyond. The distinct differences between these two standards of measurement, which do not confuse each other, can be distinguished by their essence, cause, result, and function. The essence of the first standard of measurement is the wisdom that does not deceive about the vast objects of knowledge. Its cause lies in the fact that the senses, etc., grasp the state of things as they are, without inversion, through direct perception, etc., in relation to their respective objects. For example, the non-conceptual eye consciousness grasps the color blue as it is, and the conceptual consciousness infers the presence of fire from the sign of smoke. Its function is to dispel doubts about the objects seen in the world. Its result is to completely grasp the matter at hand without error. The essence of the second standard of measurement is the object of wisdom that does not deceive about the vast objects of knowledge. Because it is the object of subsequent attainment wisdom, its cause arises from following what is in accordance with suchness. Its function is to dispel doubts about objects that cannot be reached by worldly observation. Its result is to have the fruit of knowing all that is knowable. In the ultimate truth, there are also terms such as 'unborn and unceasing,' and the principle of non-terms that is free from all elaboration. By measuring objects of knowledge through these two ways, the standard of measurement for ultimate truth is also divided into two. These four standards of measurement are based on the former, and the latter can be established. Just as in order to purify eye diseases, etc., the eye of measurement that observes all dharmas is completely pure. The ultimate goal of the standard of measurement for conventional truth and the ultimate goal of the standard of measurement for ultimate truth are the same. Root consciousness and consciousness without the mixture of sound and dust, and the mind with conceptualization, for example, root consciousness non-conceptually sees two moons, consciousness non-conceptually dreams, and conceptually mistakes a rope for a snake. In these phenomena, there are both deceptive elements and non-deceptive elements, such as seeing one moon, daytime, and seeing a rope as a rope. Therefore, through non-deception and deception, the distinction between standard of measurement and non-standard of measurement is established. If there were no standard of measurement and non-standard of measurement at all, then because of delusion, there would be falsehood and because of non-delusion.

ར་བདེན། །པ་སོ་སོར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པས། །ཕྱི་རོལ་པ་རྫུན་པ་དང་ནང་པ་བདེན་པའང་མི་སྲིད་པས། གྲུབ་པའི་མཐའ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཡོད་མི་སྲིད། །དོན་དམ་པ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་སོ་སྙམ་ན་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱད་བྱས་ན། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་དང་ཚད་མིན་དགག་བྱ་སྒྲུབ་བྱ་ཡུལ་ཡུལ་ 4-6-9a ཅན་སོགས། །ཀྱིས་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བར། །སྤྲོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཡང་། །རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་གྲུབ་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་ཉིད། །ནི་དཔེར་ན་མེ་ཡི་ཚ་བ་ཇི་བཞིན་ཏུ། ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་གནས། །དེས་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་སྣང་དང་དེ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི། །ནམ་ཡང་འབྲལ་བ་མེད་པར་ཆོས་ཀུན་ལ་གནས་པས། །སྣང་བ་དེ་ཐབས་དང་སྟོང་པ་དེ་ཐབས་བྱུང་ཉིད་ཡིན་སླད། །ཐ་སྙད་ལྟ་བུ་གཅིག་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་དོན་དམ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པ་དང་དོན་དམ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་ཁོ་ན་སྒྲུབ་མི་ནུས། །པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ནོ། །མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་ཡིན་མིན་མ་དཔྱད་པར། །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་མཐོང་བ་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཞིག་གིས། །དོན་དམ་ཉིད་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། །དེ་ལྟར་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པ་ནི་བཀག་པ་མེད་མོད་ཀྱི། །ས་བོན་འདི་ལས་མྱུ་གུ་འདི་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། །དེ་ལ་ 4-6-9b བརྟེན་དོན་སྐྱེ་མེད་སོགས་དཔོག་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལའང་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་མིང་མ་བཏགས་ཀྱང་དོན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་མི་སྤོང་། །སྟེ་སྤང་མི་ནུས་སོ། །གྲངས་ལ་རྩོད་སྤོང་ཐ་སྙད་ཚད་མ་ལ་དག་མ་དག་གི་ཚད་མ་གཉིས་མེད་ན། །དག་པའི་ཚད་མ་ལོགས་སུ་མེད་པས་མ་དག་པའི་ཚད་མ་ལྟར་དག་པའི་གཟིགས་པ་རྫུན་པར་འགྱུར་ཞིང་། །མ་དག་པ་མཐོང་བའི་དུང་ལ་ཡང་། །དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་བདེན་པ་དང་རྫུན་པའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་དོ། །དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ལ་གཉིས་མེད་པར་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་ཙམ་ཡིན་ན། །མེད་པར་དགག་པའི་སྟོང་པ་ལམ་གྱིས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དུ་གནས་པ་མི་ཤེས་ཤིང་། །དོན་དམ་མེད་པ་ཙམ་སོགས་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཡིན་པས་སྤྲོས་པའི་མཐར་ལྷུང་ལ། ། དེ་སྤྲོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དངོས་པོ་དཔྱད་པའི་རིགས་པ་རང་གིས་རང་ཉིད་ཀྱང་འཇིག །སྟེ་ཚུགས་མི་ཐུབ་བོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་གཞལ་བྱ་ཀུན་རྫོབ་མ་གྲུབ་ཅིང་། །འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་དང་རང་རིག་ཀྱང་། །དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆུ་ཟླ་འདྲ། །བདེན་གཉིས་མཐར་ཐུག་ན་བདེན་ 4-6-10a པ་དབྱེར་མེད་པའི། །བ

【現代漢語翻譯】確實如此！既然不可能將現象區分開來，那麼外道是虛假的，內道是真實的，這種說法也是不可能的。因此，各種宗派的觀點也不可能存在。如果認為，從勝義諦的角度進行分析，一切都無法成立，那麼，如果用分析勝義諦的方法來分析真實，那麼顯現和推論的量和非量、需要破斥和需要成立的事物、對境和有境等等，無論如何進行區分，所有這些繁瑣的論述，都將最終被證明是空性的。因此，遠離有和無、二和非二的一切戲論，就像火的熱性一樣，遍佈於一切名言戲論之中。因此，如同瓶子一樣的顯現和沒有瓶子的空性，永遠不會分離，而是存在於一切事物之中。因此，顯現是方便，空性是方便生起之物。不能通過否定名言來成立勝義諦，也不能通過否定勝義諦來僅僅成立名言。因此，顯現和空性是無二無別的。如果認為不需要這樣，那麼在沒有分析量和非量的情況下，按照應成派的觀點，僅僅承認世俗中所見的一切為世俗諦的人，如何能夠進入勝義諦呢？雖然這樣進入勝義諦並沒有什麼阻礙，但是看到從這個種子中產生這個芽等等，是世間人的現量。依靠它來推斷無生等，是隨後的推論。因此，即使沒有給它們貼上量和非量的標籤，也不能捨棄量和非量的作用。如果對數量進行爭論和反駁，如果名言量沒有清凈和不清凈的兩種，那麼因為沒有單獨的清凈量，所以如同不清凈量一樣，清凈的見解也會變成虛假的。對於看到不清凈的白色海螺，白色和黃色、真實和虛假的區分也是不合理的。如果在分析勝義諦時沒有二元對立，僅僅是名言上的區分，那麼就會因為不瞭解通過否定來證悟空性之路，而無法理解二諦雙運。僅僅認為勝義諦不存在等等，也是一種戲論，因此會墮入戲論的極端。因為它是一種戲論，所以這種分析事物的方法本身也會摧毀自身，無法成立。在勝義諦中，所量的一切世俗諦都無法成立，能量的意識，即七識和自證，在分析時也無法成立，因此顯現和空性是無二無別的，如同水中的月亮。在究竟的二諦中，真實是無二無別的。

【English Translation】 Indeed! Since it is impossible to distinguish phenomena separately, it is also impossible to say that outsiders are false and insiders are true. Therefore, the tenets of various schools of thought cannot exist either. If one thinks that from the perspective of ultimate truth, everything is unestablished, then if one analyzes reality with the method of analyzing ultimate truth, then all the elaborate discussions about valid and invalid means of perception, objects to be refuted and established, objects and subjects, etc., however they are distinguished, will ultimately be proven to be empty. Therefore, the absence of all elaborations of existence and non-existence, two and non-two, is like the heat of fire, pervading all conventional elaborations. Therefore, the appearance like a vase and the emptiness of the absence of a vase are never separate, but exist in all phenomena. Therefore, appearance is the means, and emptiness is the result of that means. One cannot establish ultimate truth by negating conventional truth, nor can one establish only conventional truth by negating ultimate truth. Therefore, appearance and emptiness are inseparable. If one thinks that this is not necessary, then without analyzing valid and invalid means of perception, how can someone who, according to the Consequentialist school, merely acknowledges everything seen in the world as conventional truth, enter into ultimate truth? Although there is no obstacle to entering ultimate truth in this way, seeing that this sprout arises from this seed, etc., is the direct perception of worldly people. Inferring non-arising, etc., based on that is subsequent inference. Therefore, even if one does not label them as valid and invalid means of perception, one cannot abandon the function of valid and invalid means of perception. If one argues and refutes about numbers, if there are not two kinds of valid cognition in conventional truth, pure and impure, then because there is no separate pure valid cognition, like impure valid cognition, pure perception will become false. For the white conch shell that appears impure, the distinction between white and yellow, true and false, is also unreasonable. If there is no duality in analyzing ultimate truth, and it is merely a nominal distinction, then one will not understand the union of the two truths because one does not understand the path of realizing emptiness through negation. Merely thinking that ultimate truth does not exist, etc., is also an elaboration, and therefore one falls into the extreme of elaboration. Because it is an elaboration, this method of analyzing things will destroy itself and cannot be established. In ultimate truth, all measurable conventional truths cannot be established, and the measuring consciousness, the seven collections of consciousness and self-awareness, cannot be established upon analysis, therefore appearance and emptiness are inseparable, like the moon in water. In the ultimate two truths, truth is inseparable.

དེན་གཅིག་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་མྱང་འདས་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ། །ཡིན་པས། ཆོས་ཀུན་དེ་ལ་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པར་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་ཤེས་བྱ་ཡུལ་དབྱེར་མེད་པའི་སྐུ། །དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་མཐའ་དབུས་བྲལ། །དེ་ལྟར་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་རིགས་པའི་ལམ་ན་ལྟ་བའི། །ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བཟང་བགྲད་ནས་སུ། །བདེ་བར་གཤེགས་དང་དེ་ཡི་སྲས། །བྱང་སེམས་བློ་གྲོས་ཆེ་རྣམས་ལམ་གང་ནས་ནི། །གཤེགས་པའི་ལམ་བཟང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་མཐོང་བྱ་སྟེ། །འདི་ན་མདོ་སྔགས་ཐེག་པའི་ཚུལ། །རྙེད་དཀའ་བ་རང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་དུས་སུ་རྙེད་པ་ལ། །རང་རྒྱུད་ལ་དེའི་རོ་མྱོང་བ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་མ་བྱེད་ཅིག །འདི་ལྟར་རིགས་པ་རྣམ་བཞི་དང་། །ལྡན་པ་བློ་གྲོས་སྣང་བ་ཅན། །གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞན་དྲིང་ལ་མི་འཇོག་པ་རང་གི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་མཐུ་དེས། །རིགས་པ་རྣམ་བཞི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོན་པ་ 4-6-10b བཞི་ནི་ངེས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་འདྲའི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དཔྱོད་པའི་བློ་དང་མི་ལྡན་ན། །མིག་མེད་དམིགས་བུར་བརྟེན་པ་བཞིན། །འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དང་ཚིག་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་རྟོགས་སླའི་རྒྱུ་མཚན་ཙམ་གྱི་ཕྱིར། །གང་ཟག་ལ་མི་རྟོན་ཆོས་ལ་རྟོན་པ་སོགས་ཀྱི་རྟོན་པ་བཞི་ལས་གོ་བཟློག་སྟེ་ཆོས་ལ་མི་རྟོན་གང་ཟག་ལ་འགྱུར། །དོན་ལ་མི་རྟོན་ཚིག་ལ་ངེས་དོན་ལ་མི་རྟེན་དྲང་དོན་ལ་དོན་རང་མཚན་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་དོན་སྤྱི་མཐོང་བའི་རྣམ་ཤེས་ལ་རྟོན་པར་དེས་ན་གང་ཟག་དག་ལ་ནི། །མི་རྟོན་ཆོས་ལ་བརྟོན་བྱ་སྟེ། །ཡང་དག་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལམ། །སྨྲས་པ་དེས་གྲོལ་གྱི་སྨྲ་པོས་མིན། །ཏེ་གང་གིས་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལམ་ཡང་དག་པ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ན། །སྨྲ་པོ་ཚུལ་བཟང་ངན་སོགས་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཀྱང་རུང་། །སྟེ་བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཀྱང་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་གིས། །བཤན་པ་སོགས་སུ་སྤྲུལ་བ་བཞིན། །གལ་ཏེ་ཐེག་ཆེན་དོན་སོགས་ལས། །འགལ་བར་བསྟན་ན་སྨྲ་བ་པོ། །ལྟར་སྣང་སྤྱོད་ཚུལ་སོགས་བཟང་ཡང་རང་ལ་མི་ཕན་ཏེ། །བདུད་ཀྱིས་ 4-6-11a སྤྲུལ་བའི་སངས་རྒྱས་མཚན་དཔེ་དང་སྤྱོད་ལམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཐེག་ཆེན་ལས་བཟློག་པ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པ་བཞིན། །ཆོས་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་ནའང་། །རྗོད་བྱེད་ཀྱི། ཚིག་ལ་མི་རྟོན་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་རྟོན། །དོན་རྟོགས་ན་ནི་ཚིག་གི་ལམ། །སྡེབ་སྦྱོར་བཟང་ངན་སོགས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད། །དེ་དོན་རྟོགས་པའི་སླད་དུ་སྐྱེས་བུའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས། །བརྡ་སྦྱར་བ་སྐབས་ཀྱི་དོན་གྱིས་གོ་བྱ་དེར་གོ་ན། །ཕྱིར་ཞིང་ཚིག་གི་སྤྲོས

【現代漢語翻譯】因此，遠離一切戲論的境界即是涅槃（Nirvana）和真實的邊際。因為一切法都歸於此，且無法從中分離，所以這是究竟的境界。能知之智與所知之境無別的法身（Dharmakaya），即是智慧之身（Jnanakaya），其智慧之光芒無始無終。如此深廣之境，唯有以理智之眼才能洞見。誰能睜開智慧之眼，才能真正看到？諸佛（Sugata）及其子，大智慧的菩薩（Bodhisattva），從何處而來，又循著何等路徑而去？唯有通過他們所走的殊勝之路才能真正領悟。在此，顯宗和密宗的教法，是難以獲得的，唯有以自身的福報才能適時遇到。不要讓它毫無結果，除非你親自體驗到它的滋味。如是，具備四種理智，擁有智慧之光的人，不依賴於他人的言語，而是憑藉自己的辨別力。依靠這四種理智，必定會生起四種依怙。如果缺乏這種依靠自身力量進行辨別的智慧，就像盲人依賴枴杖一樣。僅僅爲了世間的名聲，或者僅僅執著于文字，或者僅僅爲了容易理解來世的理由。不依於人而依於法等四依怙，就會顛倒過來，變成不依於法而依於人。不依于義而依于語，不依于勝義而依於世俗義，不依于見自相的智慧而依于見共相的意識，因此，不要依於人，而要依於法。當依于以正理證成的道路。不是說者解脫，而是誰以正理善說證成的正道，說者是好是壞又有什麼關係呢？即使是善逝（Sugata），也會爲了調伏所化眾生，而化現為屠夫等形象。如果與大乘的意義相違背，那麼說法者，即使外表行為再好，也對自己無益。如同魔所化現的佛陀，雖然具足相好和行為，卻宣說與大乘相違背的教法一樣。在聞思修法時，不要依于能詮之詞，而要依于所詮之義。如果理解了意義，那麼文字的表達，無論好壞，都不會有妨礙。爲了理解那個意義，通過人們表達意願的約定俗成，根據具體情況理解其含義。最終會停止文字的戲論。

【English Translation】 Therefore, the state free from all elaborations is Nirvana (extinction) itself and the true limit. Since all phenomena end in it and cannot be separated from it, it is the ultimate state. The Dharmakaya (body of dharma) in which the knowing mind and the knowable object are inseparable is the Jnanakaya (body of wisdom), and its light of wisdom is without beginning or end. Such a profound and vast state can only be seen with the eye of reason. Who can truly see by opening the good eye of wisdom? The Sugatas (Buddhas) and their sons, the Bodhisattvas (enlightenment beings) of great wisdom, from where do they come, and what path do they follow? Only by the good path they have taken can it be truly understood. Here, the teachings of Sutra and Tantra are difficult to obtain, and only with one's own merit can they be encountered at the right time. Do not let it be fruitless unless you personally experience its taste. Thus, one who possesses the four kinds of reasoning and has the light of wisdom does not rely on the words of others but on his own discernment. Relying on these four kinds of reasoning, one will surely generate the four reliances. If one lacks the wisdom to discern by one's own power, it is like a blind person relying on a cane. Merely for the sake of worldly fame, or merely clinging to words, or merely for the sake of easily understanding the reasons for the next life. The four reliances, such as not relying on a person but relying on the Dharma, will be reversed, becoming not relying on the Dharma but relying on a person. Not relying on the meaning but relying on the words, not relying on the definitive meaning but relying on the interpretable meaning, not relying on the wisdom that sees the self-nature but relying on the consciousness that sees the general nature. Therefore, do not rely on people, but rely on the Dharma. Rely on the path proven by valid reasoning. It is not the speaker who is liberated, but whoever speaks well of the proven path with valid reasoning, what does it matter whether the speaker is good or bad? Even the Sugata (Buddha) himself, in order to tame those to be tamed, may manifest as a butcher, etc. If it contradicts the meaning of the Mahayana, then the speaker, no matter how good his outward behavior may be, is of no benefit to himself. It is like a Buddha manifested by a demon, who, although possessing excellent marks and conduct, teaches doctrines that contradict the Mahayana. When hearing, thinking, and meditating on the Dharma, do not rely on the words that express it, but rely on the meaning that is expressed. If the meaning is understood, then the expression of the words, whether good or bad, will not be an obstacle. In order to understand that meaning, through the conventional agreements of people's intentions, understand its meaning according to the specific situation. Ultimately, the elaboration of words will cease.

་པ་རྣམས། །ལྷུར་ལེན་གླང་རྙེད་ནས་ད་དུང་གླང་འཚོལ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་འཚོལ་བ་དང་མཚུངས། །ཚིག་ལ་འཆེལ་ནས་ཚིག་སྤྲོས་ན། །རྣམ་རྟོག་མ་ཟད་པར་དུ་ཚིག་ཟད་མེད་འཕེལ། །ལ་དེས་གོ་བྱའི་དོན་ལས་ཕྱི་ཕྱིར་གཡེལ་ཞིང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། །བྱིས་པ་རྣམས་རང་ཉིད་ཚིག་གིས་ངལ་བའི་རྒྱུ། །ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཤིང་ངོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཅིག་ལའང་། །ཡུལ་སོགས་དུས་རྣམ་པ་ཕྱེ་ན་ཟད་པ་མེད། །མོད་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་གོ་བྱའི་ཤིང་དེ་སྐབས་དོན་གྱིས་གོ་ན། །སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡི་དགོས་པ་དེར་ཟད་དོ། །མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བསྟན་པ་ན། །བྱིས་པས་ཟླ་བ་ལ་ 4-6-11b མི་ལྟ་བར་མཛུབ་མོ་ཉིད་ལ་ལྟ། །བ་ལྟར་ཚིག་ཙམ་ལ་ཞེན་བླུན་པོ་དག །དོན་ལ་མི་དཔྱོད་པར་ཚིག་གི་དོན་ཤེས་སྙམ་ནས་ཚིག་ཁོ་ན་ལ་དཔྱོད་ན་ཡང་ཤེས་དུས་དཀའ། །དོན་ལ་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ན། །རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་དྲང་དོན་ངེས་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་བྱས་ནས། །དྲང་བའི་དོན་ལ་ཡིད་མི་རྟོན་པར། །ངེས་པའི་དོན་ལ་རྟོན་བྱ་སྟེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་ཡུལ་དང་འདུལ་ཐབས་སོགས་ཀུན་མཁྱེན་ནས། །གདུལ་བྱའི་རིགས་ཁམས་དང་རྣོ་རྟུལ་སོགས་དབང་པོ་དང་མོས་པ་བསམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདིས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པའི་རིམ་པ་ནི། །བྱེ་སྨྲ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བླ་མེད་ཀྱི་བར་སྐས་ཀྱི་གདང་བུ་བཞིན་ཏུ་བསྟན། །ཕུང་པོ་སོགས་དགོངས་གཞི་གང་ལ་དགོངས་ནས་སུ། །ལྡེམ་དགོངས་པའི་བཞི་དང་དགོངས་པ་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་ལྟ་བུ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་བཟུང་བ་ལ་ཚད་མ་ཡིས། །གནོད་བྱར་གང་དེ་གསུང་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡང་། །ཡོད་ཕྱིར་བྱེ་སྨྲ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་དང་ནི། །མཐར་ཕྱིན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར། །འོག་ 4-6-12a མ་འོག་མས་མ་རྟོགས་པའི་ཆ་གང་ཡིན། །པ་གོང་མ་གོང་མས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡི། །ཉེས་པ་ཟད་པའི་རྒྱལ་བའི་ལུང་བཞིན་གོང་ནས་གོང་དུ་རྟོགས་བྱའམ་མྱང་བྱ་ཆེ་བར་རིགས་པས་ཆེས་གྲུབ་པར། །མཐོང་ནས་དྲང་བའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ངེས་པའི་དོན་འཛིན་པ། །དཔེར་ན་ཆུ་ལས་འོ་མ་འབྱེད་ངང་པ་བཞིན། །དུ་བློ་གྲོས་མཆོག་ཅན་དེ་རྒྱལ་གསུང་གི་རྒྱ་མཚོར་རོལ། །པར་ནུས་སོ། །ཟབ་མོ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཡང་། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡིན་མིན་སོགས་མཐའ་དྲུག་ཚིག་དོན་སོགས་ཚུལ་བཞིས་མི་སྣང་བར་རྒྱས་བཏབ་པ། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་མན་ངག་གི་ལམ་ཡིན་པས་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དང་འགྲོགས་པའི། །སྐྱོན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་རྣམ་དཔྱོད་རིགས་པ་བཞི་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ། །པ་དང་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་སྣང་བ་ལྷ་དང་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ནས་དག་པ་དང་། །འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོ་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་

【現代漢語翻譯】那些執著于言辭的人，就像已經找到了牛卻仍然爲了尋找牛而追尋足跡一樣。如果執著于言辭而進行繁瑣的論述，那麼不僅分別念不會停止，而且言辭也會無休止地增長。因為這會使人從所要表達的意義上越來越遠，變得迷惑不解，所以孩子們只會因為言辭而感到疲憊。即使是『樹』這個詞，如果按地點、時間、形態等進行區分，也是無窮無盡的。但是，如果通過語境理解了所要表達的『樹』，那麼表達聲音的必要性就到此為止了。當用手指指向月亮時，孩子們不會看月亮，而是隻看手指。同樣，愚笨的人執著于言辭，不思考其意義，即使認為自己理解了言辭的意義而只研究言辭，也很難理解。進入意義之中時，需要了解勝者所說的不了義和了義的區別，不要依賴不了義，而要依賴了義。全知者瞭解所化眾生的根器和調伏方法等一切，爲了使所化眾生逐漸進入一切智，根據他們的根器、利鈍、根基、意樂和想法，像階梯一樣地展示了從毗婆沙宗到無上金剛乘的次第。蘊等是基於什麼意圖而說的呢？有四種隱蔽意圖和四種意圖，共八種。對於按照字面意思理解會受到量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）妨害的說法，因為有必要才這樣說。因此，有必要說毗婆沙宗等四種宗派，直到究竟的金剛乘。下者不理解的部分，由上者來闡明。就像沒有瑕疵的勝者之語一樣，通過推理，從高到低地理解或體驗到越來越偉大，從而確信不執著于不了義，而執著于了義。就像天鵝從水中分離牛奶一樣，具有卓越智慧的人才能在勝者之語的海洋中暢遊。甚深的金剛乘，無論是否按照字面意思理解，都以六種邊際、詞義等四種方式進行擴充套件，使其不顯現。金剛乘是口耳相傳的道路，因此要與上師傳承的口訣相結合。通過沒有過失污垢的辨別智慧，運用四種推理等進行確定，並通過將顯現和存在的萬法都視為本尊和智慧的顯現，來證明其本初清凈。並通過輪涅平等的大中觀理證等來證明。

【English Translation】 Those who cling to words are like those who, having already found the ox, still search for its tracks in order to find it. If one clings to words and engages in elaborate discussions, not only will conceptual thoughts not cease, but words will also increase endlessly. Because this leads one further and further away from the meaning to be expressed, causing confusion, children only tire themselves with words. Even the single word 'tree,' if distinguished by location, time, form, etc., is endless. However, if the 'tree' to be expressed is understood through context, then the need to express the sound ends there. When pointing at the moon with a finger, children do not look at the moon but only at the finger. Similarly, foolish people cling to words, not contemplating their meaning, and even if they think they understand the meaning of the words and only study the words, it is difficult to understand. When entering into the meaning, one needs to understand the distinction between the provisional (དྲང་དོན།) and definitive (ངེས་དོན།) meanings spoken by the Victorious Ones, not relying on the provisional meaning but relying on the definitive meaning. The Omniscient One knows everything about the disciples' faculties and methods of taming, and in order to gradually lead the disciples to omniscience, He shows the stages from the Vaibhashika school to the unsurpassable Vajrayana, like rungs on a ladder. Upon what intention are the aggregates (ཕུང་པོ།) etc., based? There are four hidden intentions and four intentions, a total of eight. For statements that would be harmed by valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，measure), they are spoken because there is a need to do so. Therefore, it is necessary to speak of the four schools, starting with the Vaibhashika, up to the ultimate Vajrayana. Whatever part is not understood by the lower, the higher clarifies. Just like the faultless words of the Victorious Ones, one should understand or experience from higher to higher, becoming greater, and thereby be convinced not to cling to the provisional meaning but to cling to the definitive meaning. Just as a swan separates milk from water, those with excellent wisdom are able to revel in the ocean of the Victorious Ones' words. The profound Vajrayana, whether or not it is understood according to the literal meaning, is expanded in six limits, four ways of words and meanings, etc., so that it does not appear. The Vajrayana is the path of oral transmission, so it must be combined with the oral instructions of the lineage of gurus. Through discriminating wisdom without the stain of faults, using the four reasonings etc. to ascertain, and through the means of establishing all phenomena of appearance and existence as deities and wisdom, one proves its primordial purity. And through the great Madhyamaka reasoning of samsara and nirvana being equal, etc., one proves it.

གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ། །སྟེ་ཡང་དག་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། །གཏན་ལ་དབབ་ནས་སྙེད་པའི་དཔྱད་དོན་གང་ཡིན། །པ་ 4-6-12b དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་ལུས་ལ་མཚོན་ན་དེ་ལས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གསངས་པ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་ལྷ་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སོགས་བསྐྱེད་པ་དང་། །རླུང་སེམས་ཀྱི་ལྷ་སྐུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སོགས་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རིག་གདངས་ལྟ་བུ་ཆེན་པོ་ཡི། །ཚུལ་དུ་རིམ་པར་ཚིག་དོན་སྤྱི་དོན་སྦས་དོན་མཐར་ཐུག་གི་དོན་གྱི། །དོན་དམ་འོད་གསལ་ལ་མཚོན་ན་འོད་གསལ་ཙམ་ཕར་ཕྱིན་ལས་ཀྱང་བསྟན་པས་ཚིག་དོན་བསྐྱེད་རིམ་འོད་གསལ་དུ་ཞུགས་པ་ལྟ་བུ་སྤྱི་དོན་རྫོགས་རིམ་གྱི་སྟོང་བཞིས་དྲངས་པའི་འོད་གསལ་སྦས་དོན་ནོ། །རིམ་པ་གཉིས་པའི་གཉིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སྟོང་པའི་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་དབང་བཞི་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀ་དག་གི་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ནོ། །གནད་ལ་རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ལས་བསྟན་པ་དང་འགལ་མེད་འཇུག་པ་ཡིས། །མདོ་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པར་ངེས་པའི་གདིང་སུས་ཀྱང་འཕྲོག་ཏུ་མེད་པ་ཐོབ་པ། ། བློ་ལྡན་མཆོག་དེ་རྒྱལ་བའི་གདུང་འཚོབ་པའི་སྲས། །ཐེག་གསུམ་གང་ནས་བསྟན་ཀྱང་འཛད་མེད་ཀྱི་ཆོས་གཏེར་ཆེན་པོ་འཆང་བ་ཡི། །ལུང་རྟོགས་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ 4-6-13a རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་དོན་རང་གི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ན། །སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་གཟུང་བ་ཡུལ་དང་འཛིན་པ་སེམས། །ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་ལ་མི་རྟོན་པར། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་རྟོན་པར་བྱའོ། །སྟོང་མི་སྟོང་གཉིས་ཡིན་གཉིས་མིན་སོགས་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ནི། །ཕྱི་རོལ་དུ་གཟུང་བ་དང་ནང་དུ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སེམས། །འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས་དེ་དེས་གང་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་རྫུན། །ཏེ་དཔྱོད་མི་བཟོད་པས་སོ། །དཔེ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་མི་ནུས་པས་མི་རེག །དེའི་རྒྱུ་མཚན་དངོས་པོར་དམིགས་དང་དེ་བཀག་པའི་དངོས་མེད་དམིགས། །དང་དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་དམིགས་དང་གཉིས་མིན་དམིགས། །པ་སོགས་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཡོད་པས་དམིགས་པ་སྟེ། །དམིགས་པས་དངོས་མེད་དང་དངོས་པོ་སོགས་གང་བཟུང་ཡང་བདུད་ 4-6-13b ཀྱིས་ནི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་མོད་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པ་སོགས་ལས་གསུངས། །དངོས་པོ་དགག་དང་དངོས་མེད་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་སོགས་དགག་རྟོག་སྒྲུབ་རྟོག་གང་གིས་ཀྱང་། །དམིགས་པ་ཡིད་འཛིན་སྟངས་འཇིག་པར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། །ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་ཆོས་གང་ཡང་བསལ་བ་དང་ཆོས་གང་ཡང་སྒྲུབ་པའམ་བཞག་ཏུ་མེད

【現代漢語翻譯】雙運：即以兩種正確的量（ प्रमाण，pramāṇa，量）來最終確定和理解的論題是什麼？對於世俗的幻身而言，比這更隱秘的是如幻的般若波羅蜜多（prajñāpāramitā，智慧到彼岸）和如幻的本尊身等生起次第，以及風心（vāyu-citta，氣脈明點）的如幻本尊身等圓滿次第和大圓滿（atiyoga，極瑜伽）任運自成的覺性（vidyā，明覺）等偉大的方式，依次是詞義、總義、隱義和究竟義。對於勝義光明（prabhāsvara，光明）而言，僅僅是光明就比般若波羅蜜多更甚，因此詞義是生起次第融入光明的過程，總義是由圓滿次第的四空所引導的光明，這是隱義。第二個次第的第二點是，證悟一切法本初空性的原始狀態，這是第四灌頂的智慧（jñāna，智慧）本凈（ka-dag，本初清凈）的證悟，是究竟義。關鍵在於，與所有續部寶典所闡述的內容不矛盾地結合，對於經部和密部的意義，不依賴他者而獲得確定的把握，這是任何人都無法奪走的。這位具慧的聖者是勝者的法嗣，無論從三乘（triyāna，三乘）中的哪一乘來闡述，都持有取之不盡的法藏，是能戰勝與聖者教法相違背之方的勝利幢。在實踐中，如何證悟真實的意義呢？不要依賴追隨聲音和概念的分別識，即執著于所取境（grāhya，能取）——外境和能取心（grāhaka，所取）——內心的自性。而應依賴於二取不二的智慧（jñāna，智慧）。無論是空與非空、二與非二等具有分別的自性，都是向外執著于所取境，向內執著于能取境的自性之心。這是錯誤的，因此無論執著于什麼，都與所執著的方式一樣是虛假的，因為經不起分析。例如，因為無法直接應用於遠離一切戲論（prapañca，戲論）的法性（dharmatā，法性），所以無法觸及。其原因是，執著于實有和否定實有的非實有，執著于實有和非實有二者，以及執著于非二者等，無論如何執著，都存在心的動搖，因此是執著。無論通過執著抓住實有還是非實有等，都是魔（māra，魔）的行境，如《妙吉祥童子游戲經》等所說。無論是破除實有還是建立非實有等，無論通過破除分別還是建立分別，都無法摧毀執著和意念。對於法性而言，沒有什麼需要破除，也沒有什麼需要建立或安立。

【English Translation】 Union of Two: What is the subject matter that is definitively established and understood by two correct valid cognitions (pramāṇa)? In terms of the conventional illusory body, even more secret than that is the generation of illusory-like Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) and illusory-like deity bodies, etc., and the completion of illusory-like deity bodies of wind and mind, etc., and the great manner of spontaneously accomplished awareness (vidyā) of Dzogchen (Atiyoga), etc., in sequence, the word meaning, general meaning, hidden meaning, and ultimate meaning. In terms of the ultimate meaning of clear light (prabhāsvara), clear light alone is taught even more than Prajñāpāramitā, so the word meaning is the process of the generation stage entering into clear light, the general meaning is the clear light led by the four emptinesses of the completion stage, which is the hidden meaning. The second of the two stages is the realization of the original state of all phenomena being empty from the beginning, which is the realization of the wisdom (jñāna) of primordial purity (ka-dag) of the fourth empowerment, which is the ultimate meaning. The key is to engage in a way that is not contradictory to what is taught in all the precious tantras, and to gain a definitive certainty about the meaning of Sutra and Tantra without relying on others, which cannot be taken away by anyone. That supreme intelligent one is the son who carries on the lineage of the Victorious Ones, and no matter from which of the three vehicles (triyāna) he teaches, he holds an inexhaustible treasure of Dharma, and is the victory banner that triumphs over the side that is incompatible with the teachings of the Victorious Ones. In practice, how does one realize the meaning of reality? Do not rely on the consciousness that follows after sound and concepts, which grasps at the nature of the object to be grasped (grāhya) – external objects and the grasping mind (grāhaka) – the internal. Instead, rely on the wisdom (jñāna) of the non-duality of grasping and grasped. Whether it is emptiness and non-emptiness, two and non-two, etc., which have the nature of conceptualization, it is the mind that outwardly grasps at the object to be grasped and inwardly grasps at the grasping object. This is mistaken, so whatever is grasped is false in the way it is grasped, because it cannot withstand analysis. For example, because it cannot be directly applied to the meaning of the nature of reality (dharmatā) that is free from all elaboration (prapañca), it cannot be touched. The reason for this is that whether one clings to what is real and to what is unreal by negating what is real, whether one clings to both what is real and unreal, or whether one clings to what is non-dual, etc., in whatever way one clings, there is a movement of the mind, so it is clinging. Whether one grasps at what is real or unreal, etc., through clinging, it is the domain of the Māra (demon), as stated in the Mañjuśrīvikrīḍita Sūtra, etc. Whether it is refuting what is real or establishing what is unreal, etc., whether through refuting conceptualization or establishing conceptualization, one cannot destroy clinging and mental fixation. For the nature of reality, there is nothing to be refuted, and nothing to be established or posited.

་པར་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་ན་དམིགས་པའམ་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གནས་སྐབས་དེར་དམིགས་བྱ་གཟུང་བ་དང་དམིགས་བྱེད་འཛིན་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་། །སེམས་སྟོང་མ་ཡིན་པར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་ལ་ཤར་པས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ཡོད་མེད་སོགས་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས་ཁེགས་པ། །འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་གསུངས། །ཉི་མའི་གཟུགས་ལ་དམུས་ལོང་བཞིན། །ཚུར་མཐོང་གི་བྱིས་པས་དེ་སྔོན་ཆོས་ཉིད་དེ་མཐོང་མ་མྱོང་། །བས་དོན་ཇི་ཙམ་གྱིས་སྟོང་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་བསམས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡིད་ཆེས་པའི་བློས་མི་ཤེས་པས། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིས་ 4-6-14a པ་རྣམས་ནི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པར་སྐྲག་པ་སྐྱེ། ། འོན་ཀྱང་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ངེས་དོན་ཡང་དག་པའི་ལུང་དང་ནི། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཁས་ལེན་ཀུན་དང་བྲལ་བ་མཐའ་ཀུན་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་། །མན་ངག་བརྒྱུད་པ་ཅན་གྱི་བླ་མའི་མན་ངག་དང་དེ་ལ་མོས་གུས་བཅོས་མིན་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་ལས་ནི། །དམུས་ལོང་གི་མིག་ཐོབ་པ་བཞིན་ཏུ་ཡེ་ཤེས་དེ་སོ་སྐྱེའི་སྐབས་སུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཟོད་པའམ་དཔེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དང་བདེན་པ་མཐོང་བའི་སྐབས་མངོན་སུམ་དུ་རང་ལ་སྣང་། །བས་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་ལ། དེ་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། །ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རོ་མྱོང་བའི། །ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པས་སྙིང་ལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའི་དགའ་བ་རྒྱས་པའི་མིག །ཆུ་བུར་གྱི་མིག་མ་ཡིན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་དེས་བདེ་གཤེགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུར་ཏེ་ཆོས་སྐུ་ལ་གཏོད་ཅིང་ལྟ་བར་བྱེད་དོ། །སྐབས་འདིར་ནི་འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་བཟང་ངན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པ། །ཐ་སྙད་དུ་དབྱེར་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མཐར་ 4-6-14b ཕྱིན་པས། །མིང་ཚིག་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངེས་པར་ཤེས་པའི་གདིང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་བརྫི་བ་ཐོབ་ཀྱང་། །གང་ལས་བརྩམས་ཏེ་བསྟན་ཀྱང་འཛད་པ་མེད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཆོས་མཛོད་མ་ལུས་པ་བརྗོད་ལ་མཁས། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པས་མཁས་པར་བྱས་པས། །མཐར་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དོན་རང་གིས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་པའི་ཚེ། །འབྲས་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཐོབ་པ་ཕྱིར་དུ་ཕྱིའི་སྤུན་པ་ཕྲ་མོ་ནས་རིམ་གྱིས་སེལ་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཐར་བ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀུན་མཐར་ཐུག་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དེ་ལ་གཞོལ་བར་ཤེས་ཏེ་དེ་དག་གིས་རྟོགས་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་གཅིག་ལས་མེད་པས་སོ། །དེ་ཕྱིར་བདེ་གཤེགས་ག

【現代漢語翻譯】當以一切能所二取戲論寂滅之方式觀之，即是從所緣或戲論中解脫。彼時，能取所取皆已遠離，看似一無所有。然心並非空無，而是自生之智慧顯現，此乃具知性之光明，有無等四邊戲論皆自性止息。此乃勝者所說之最勝智慧。猶如盲人不見日光。如是，凡夫俗子未曾見此法性。故無論如何思量空性等，亦無法以信解之心證悟法性。因此，凡夫俗子無法進入遠離一切戲論之法性，心生恐懼。然如來所說之真實義，以及大士所開示之遠離一切執著、遮止一切邊見的理路，再憑藉具傳承上師之口訣，以及對上師生起不造作之虔誠，便如盲人重獲光明般，于凡夫位亦能以隨順之忍或譬喻智之方式，或於見諦之時親證此智慧。由此生起殊勝之定解。彼時，如來之法甘露，能以信解之信心，於心中生起見法性之喜悅。非如水泡般之眼，而是以智慧之眼，將安樂逝者之智慧身，安立於法身並觀之。此時，輪迴涅槃、苦樂善惡等一切諸法，皆于名言中無別，證悟究竟之平等性。雖獲得言語道斷之定解，為天人世間所不能奪，然無論從何處開始宣說，亦能善說三乘一切無盡之法藏。以聞思修通達二諦之理，終能親見二諦雙運之義，如從果實等之內核中，由外而內逐漸剝除細微之皮。知曉獲得佛陀教法解脫之究竟方便，在於趨入二諦雙運，彼等所證悟之法界唯一，而證悟之究竟亦唯一。故安樂逝者... When one sees all the elaborations of grasping and grasper subside, one is liberated from the object or elaboration. At that time, since one is free from all grasping of object and grasper, it seems that everything is nonexistent. However, the mind is not empty; rather, self-originated wisdom dawns within itself. This is the clear light of knowing nature, and all elaborations of the four extremes, such as existence and nonexistence, are naturally ceased. This is the supreme wisdom spoken by the Victorious Ones. It is like a blind person seeing the form of the sun. Like a child who has just come into view, one has never before seen that Dharma nature. Therefore, no matter how much one thinks about emptiness, one cannot know that Dharma nature with believing mind. Because of that power, children are not able to enter that Dharma nature, which is free from all elaborations, and they become afraid. However, the definitive meaning spoken by the Victorious Ones, and the reasoning that refutes all extremes, which is free from all assertions taught by the great beings, and the oral instructions of the lineage-holding lama, and from the power of generating unfeigned devotion to it, just as a blind person gains sight, that wisdom appears to oneself in the state of an ordinary being as a subsequent tolerance or as an example of wisdom, and manifestly at the time of seeing the truth. Therefore, a special conviction arises. At that time, one experiences the taste of the nectar of the Dharma of the Thus-Gone One, and with the faith of conviction, the eye of joy that sees the Dharma nature expands in the heart. That eye, which is not like a bubble, but the eye of wisdom, directs and looks at the wisdom body of the Sugata, the Dharmakaya. At this time, all phenomena, such as samsara and nirvana, happiness and suffering, good and bad, are all undifferentiated in name, and the realization of perfect equality is complete. Although one obtains an unwavering certainty that cannot be shaken by the world, including the gods, which is beyond expression by names and words, one is skilled in expressing all the inexhaustible Dharma treasures of the three vehicles, no matter from where one begins to teach. Having become skilled through hearing, thinking, and meditating on the state of the two truths, when one sees the meaning of the union of the two truths as if one has never seen it before, just as one gradually removes the fine outer skin from the attainment of the essence of the fruit, etc., one knows that all the means of attaining the liberation of the Buddha's teachings ultimately rely on the union of the two truths, and that the object to be realized by them is one Dharmadhatu, and that there is only one ultimate realization of it. Therefore, the Sugata...

【English Translation】 When one sees all the elaborations of grasping and grasper subside, one is liberated from the object or elaboration. At that time, since one is free from all grasping of object and grasper, it seems that everything is nonexistent. However, the mind is not empty; rather, self-originated wisdom dawns within itself. This is the clear light of knowing nature, and all elaborations of the four extremes, such as existence and nonexistence, are naturally ceased. This is the supreme wisdom spoken by the Victorious Ones. It is like a blind person seeing the form of the sun. Like a child who has just come into view, one has never before seen that Dharma nature. Therefore, no matter how much one thinks about emptiness, one cannot know that Dharma nature with believing mind. Because of that power, children are not able to enter that Dharma nature, which is free from all elaborations, and they become afraid. However, the definitive meaning spoken by the Victorious Ones, and the reasoning that refutes all extremes, which is free from all assertions taught by the great beings, and the oral instructions of the lineage-holding lama, and from the power of generating unfeigned devotion to it, just as a blind person gains sight, that wisdom appears to oneself in the state of an ordinary being as a subsequent tolerance or as an example of wisdom, and manifestly at the time of seeing the truth. Therefore, a special conviction arises. At that time, one experiences the taste of the nectar of the Dharma of the Thus-Gone One, and with the faith of conviction, the eye of joy that sees the Dharma nature expands in the heart. That eye, which is not like a bubble, but the eye of wisdom, directs and looks at the wisdom body of the Sugata, the Dharmakaya. At this time, all phenomena, such as samsara and nirvana, happiness and suffering, good and bad, are all undifferentiated in name, and the realization of perfect equality is complete. Although one obtains an unwavering certainty that cannot be shaken by the world, including the gods, which is beyond expression by names and words, one is skilled in expressing all the inexhaustible Dharma treasures of the three vehicles, no matter from where one begins to teach. Having become skilled through hearing, thinking, and meditating on the state of the two truths, when one sees the meaning of the union of the two truths as if one has never seen it before, just as one gradually removes the fine outer skin from the attainment of the essence of the fruit, etc., one knows that all the means of attaining the liberation of the Buddha's teachings ultimately rely on the union of the two truths, and that the object to be realized by them is one Dharmadhatu, and that there is only one ultimate realization of it. Therefore, the Sugata...

དུལ་བྱ་རྣམས་ཁམས་དབང་ལ་སོགས་པ་དང་མཐུན་པར་རིམ་གྱིས་འདུལ་བའི་ཐབས་མཁྱེན་ཞིང་། །དེས་བསྟན་པའི་ཐབས་ཀུན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་མཐར་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པས་ཡང་དག་པའི་ལམ་མོ་ཞེས། །སྟོན་དང་དེ་ཡི་བསྟན་པ་ལ། །བདུད་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱས་ཡིད་འཕྲོག་པའི་ཡིད་ཆེས་ཕྱིར་ 4-6-15a ལྡོག་པ་མེད་པར་སྐྱེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་ན་སྲིད་ཞིར་མི་གནས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སམ་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་ཐོབ་པས། །སྲིད་དང་ཞི་མཐའ་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས་པར་ངང་གིས་གྲོལ། །ལ་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན། །ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱི་མུ་མཐར་ཁྱབ། །པར་སྐྱེའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ། །མ་ནོར་བར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པ་བཞིས་ལེགས་པར་བསམས་པའི། །བྱེད་ལས་རྟོན་པ་རྣམ་བཞི་དང་། །ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཆོག་དྲི་མེད་ལས། །འབྲས་བུ་ཟབ་མོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །སྣང་བ་རྣམ་པར་རྒྱས་པ་ན། །གདོད་མའི་རིག་པའི་དབྱིངས་སུ་ཕལ་བས་མ་རྟོགས་པར་རྒྱས་བཏབ་པའི། །པ་ལྟ་བུར་གྱུར་སྤོབས་པའི་གཏེར་ཆེན་བརྒྱད་གྲོལ་ཏེ། །སྔོན་ཆད་ཐོས་དང་བསམས་པའི་གཞུང་། །ནམ་ཡང་བརྗེད་པ་མེད་པ་དྲན་པའི་གཏེར། ༡། དྲན་པས་བཟུང་བ་དེ་དང་དེའི་རྟོགས་དཀའ་བ་ཟབ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ས་ལམ་སོགས་རྒྱ་ 4-6-15b ཆེའི་དོན། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་གཏེར། ༢། མདོ་དང་རྒྱུད་སྡེའི་རྟོགས་བྱའི་དོན་མཐའ་དག །ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྟོགས་པའི་གཏེར། ༣། ཐོས་པའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ། །གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་བཞི་ཐོབ་པས་ནམ་ཡང་མི་བརྗེད་པ་གཟུངས་ཀྱི་གཏེར། ༤། དོན་དང་མཐུན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པས་འགྲོ་བ་ཀུན། །ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་སྤོབས་པའི་གཏེར། ༥། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རིན་ཆེན་མཛོད། །སྐལ་ལྡན་ལ་རྗེས་སུ་འདོམས་པ་དང་། ཕས་རྒོལ་རིགས་པས་ཚར་གཅོད་པའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་སྲུང་བ་ཆོས་ཀྱི་གཏེར། ༦། རང་ཉིད་འཚང་རྒྱ་བ་དང་དེས་ཆོས་སྟོན་པ་དང་དེ་ལས་དགེ་འདུན་འབྱུང་བའི་ངེས་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་གདུང་འཚོབ་པས་རིགས་རྒྱུན་ནི། །མི་གཅོད་པ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གཏེར། ༧། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་བབ་པའི་ཆོས་དེ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། སྐྱེ་མེད་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བཟོད་པ་ཐོབ་པ་སྒྲུབ་པའི་གཏེར། ༨། འདིར་དྲན་པ་བློ་གྲོས་རྟོགས་པ་གཟུངས་བཞི་ནི་སྤོབས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤོབས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ་དེ་བརྒྱད་ཀའི་སྤྱི་མིང་དུ་སྤོབས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ 4-6-16a ལས་གང་ལའང་མི་འཇིགས་པའི་སྤོབས་པ་སྐྱེ་ལ་སྤོབས་པས་ཆོས་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བས་དེ་དག་གི་གཙོ་བོ་སྤོབས

【現代漢語翻譯】他善巧地運用各種方法，根據所化眾生的根器和意樂，循序漸進地進行調伏。他所開示的一切方法，最終都歸於遍知，匯入正道。對於導師（指佛陀）及其教法，縱然有百千萬魔眾以幻象迷惑，他的信心也毫不動搖。由於證悟了空性與慈悲的結合，他獲得了不住于輪迴和涅槃的自生智慧，即般若波羅蜜多的究竟智慧。因此，他無需刻意捨棄輪迴和寂滅的邊見，便能自然解脫。對於未能如此證悟的眾生，他毫不費力地生起無盡的大悲，遍及一切方所和時間。他以四種理證如實地確立了二諦之法，並以四種依處作為行爲準則。從這無垢的殊勝因緣中，深奧智慧的光芒得以完全綻放。在原始覺性的虛空中，如同一顆未經凡夫俗子開啟的寶藏，八大無畏的寶藏自然顯現：一、憶持寶藏：對於過去所聽聞和思考的經典，永不遺忘。二、智慧寶藏：以智慧辨析憶持的內容，深入理解空性、道位等甚深廣大的意義。三、證悟寶藏：通達經續部的一切所詮之義。四、總持寶藏：獲得四種總持之門，永不忘失所聞之法。五、辯才寶藏：以契合義理的善妙言辭，令一切眾生心滿意足。六、正法寶藏：守護如來正法的珍寶庫藏，教導有緣眾生，並以理證降伏外道。七、菩提心寶藏：爲了自身成佛、宣說正法、以及由此產生僧團，他肩負著延續三寶傳承的重任，永不中斷世俗菩提心的傳承。八、實修寶藏：通過對聞思決定的正法進行實修，證得無生平等的法性，獲得安忍。在此，憶持、智慧、證悟和總持四者是辯才的因，而正法寶藏等則是辯才的果。總而言之，這八者都被稱為辯才，因為具備憶持等功德者，能生起無所畏懼的辯才，並以辯才守護正法等。因此，辯才是這些功德之首。

【English Translation】 He skillfully employs various methods to gradually subdue beings according to their dispositions and inclinations. All the methods he teaches ultimately converge on omniscience and lead to the correct path. Regarding the Teacher (Buddha) and his teachings, even if hundreds of millions of demons try to delude him with illusions, his faith remains unshaken. Having realized the union of emptiness and compassion, he attains the self-arisen wisdom that does not abide in samsara or nirvana, the ultimate wisdom of Prajnaparamita. Therefore, he is naturally liberated without having to deliberately abandon the extremes of samsara and peace. For beings who have not realized this, he effortlessly generates endless great compassion, pervading all places and times. He truly establishes the two truths of Dharma with four reasonings, and uses the four reliances as the criteria for action. From this immaculate and supreme cause, the light of profound wisdom fully blossoms. In the space of primordial awareness, like a treasure that has not been opened by ordinary people, eight great treasures of fearlessness naturally manifest: 1. Treasure of Memory: Never forgetting the scriptures heard and contemplated in the past. 2. Treasure of Wisdom: Discriminating the content of memory with wisdom, deeply understanding the profound and vast meanings of emptiness, paths, and stages. 3. Treasure of Realization: Comprehending all the meanings of the Sutras and Tantras. 4. Treasure of Retention: Obtaining the four gates of retention, never forgetting what has been heard. 5. Treasure of Eloquence: Satisfying all beings with eloquent words that accord with the meaning. 6. Treasure of Dharma: Protecting the precious treasury of the Buddha's Dharma, teaching sentient beings with fortune, and subduing heretics with reasoning. 7. Treasure of Bodhicitta: In order to attain Buddhahood, proclaim the Dharma, and from this generate the Sangha, he shoulders the responsibility of continuing the lineage of the Three Jewels, never interrupting the tradition of conventional Bodhicitta. 8. Treasure of Practice: Through practicing the Dharma determined by hearing and thinking, realizing the unborn and equal nature of Dharma, and obtaining forbearance. Here, memory, wisdom, realization, and retention are the causes of eloquence, while the treasure of Dharma and so on are the results of eloquence. In short, all eight are called eloquence, because those with memory and other qualities can generate fearless eloquence, and protect the Dharma with eloquence. Therefore, eloquence is the chief of these qualities.

་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པའི་གཏེར་བརྒྱད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཐོབ་ནས་མི་འབྲལ་ཞིང་རེ་རེར་ཡང་ཕ་མཐའ་ཚད་མེད་པའི་མི་ཟད་པའི། །གཏེར་ཆེན་བརྒྱད་ལ་དབང་འབྱོར་གང་། །སྲས་བཅས་རྒྱལ་བས་དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྒྱལ་བའི་སྲས་མཆོག་གོ་ཞེས་བསྔགས་བཞིན་ཏུ། །དང་རིག་པ་འཛིན་པ་མྱུར་དུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོར་འགྱུར། །རོ། །ཚད་མར་གྱུར་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པ་རྒྱལ་བའི་གསུང་། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ནི་རིགས་པའི་ལམ་དང་མི་འགལ་བ་ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སོགས་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་པས་ན། །དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་གཉིས་དཔྱོད་པའི་གཞུང་ལ་སོགས་པ་ཚད་མའི་ལམ་ནས་སྟོན་པ་དང་དེས་བསྟན་པའི་ལམ་དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་དད་པའི་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པས། ཚད་མའི་གསུང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཁས་པར་གྲགས་པ་དང་ཉན་རང་བྱང་ 4-6-16b སེམས་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་མ་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་དག་གི་བདེན་པའི་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པ་དེ་མཐོང་ངོ་། །རང་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཁྱེན་པས་གཟིགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། །གཞན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཐར་སོན་པ། །ཤཱཀྱའི་སྐྱེས་མཆོག་བདེ་བར་གཤེགས་པས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་བསྟན་ནས། །བདག་གིས་གང་བརྙེས་བདུད་རྩིའི་རོ། ། འདི་དག་རིགས་པ་བཞི་དང་ནི། །རྟོན་བཞིའི་སྒོ་ནས་མྱོངས་ཤིག་ཅེས། །མདོ་རྒྱུད་རྣམས་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་ནས་ཉིད་ཀྱིས་བརྙེས་པའི་བདུད་རྩིའི་བགོ་བཤའ་འཇིག་རྟེན་འདིར་མཛད་ནས་སྐལ་བཟང་གི་སྐྱེ་བོ་དུ་མ་ཞིག་གིས་ཀྱང་རོ་དེ་མྱོངས་བར་གྱུར་ཀྱང་། །སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ཁྱད་པར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྟ་བའི་སྙིགས་མའི་དབང་གིས་རྩོད་པའི་དུས་དེང་སང་ན། །དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་རིགས་པ་བཞིའི་ལམ་ནས་ངེས་སྐྱེས་མི་སྐྱེད་པ་དང་རྟོན་བཞི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཐུབ་པའི་བསྟན་པའི་རོ་མཆོག་གྱ་ནོམ་པ་མྱོང་དཀའ་བར། །གཟུ་བོའི་བློ་ཡིས་མཐོང་ནས་གཞན་ལ་ཕན་ 4-6-17a འདོད་ཀྱི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བར་དཀོན་པའི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་ཤེས་ནས་དད་པས་མཆོག་ཏུ་གུས་པའི་བློས། །གོང་དུ་བཤད་པའི་ཉིང་དགོས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་འདི་ལྟར་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི། །ཤེས་རབ་དྲི་མའི་སྐྱོན་མེད་པ་སྐལ་བཟང་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པའི་ཚུལ། །ལམ་ཐབས་ཅུང་ཟད་དེ་གཞུང་ཉུང་ཡང་བརྗོད་བྱ་རྒྱ་ཆེ་བ་འདི་བརྗོད་ཅིང་བརྩམས་པའི་དགེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་དེ་ཡིས། །ནམ་མཁའི་མཐས་གདུགས་ཀྱི་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ

【現代漢語翻譯】因此，它被稱為八大驕傲之寶藏。一旦獲得，就不會分離，而且每一個都是無限無盡的。擁有八大寶藏的人，被諸佛菩薩讚歎為高尚之人，是佛陀的殊勝之子。並且迅速成為三界之怙主。成為量度，渴望利益眾生，這是佛陀的教言。一切相都是與理性之路不相違背的，通過世俗和勝義諦的衡量標準，它被證明遠遠優於外道等。因此，吉祥稱法（Dharmakirti）和龍樹（Nagarjuna）等人的二諦論等，從量度的道路上展示，並通過對所展示的道路產生極大的信念。量度的教言被譽為天人世間的智者，聲聞、緣覺、菩薩等也無法完全理解的甘露之法的真理之果得以顯現。因為自己如實了知一切法的實相，所以他的見地非常清凈。圓滿了救度他人脫離痛苦的大悲心。釋迦聖者、善逝，為所化眾生開示了三乘道。我所證悟的，是甘露之味。這些要通過四理和四依來體驗。經續中反覆如此宣說，並將自己證悟的甘露分享於世間，許多有福之人也因此嚐到了那滋味。然而，由於五濁，特別是煩惱和見濁的影響，如今正值爭鬥時期。與此相反，不從四理之路生起定解，反而以顛倒的四依之方式。難以體驗到佛陀教法的殊勝滋味。以公正之心看到這一點，並懷著利益他人的強烈願望。對於極其稀有的珍貴教法，以了知和信仰而極度恭敬的心。基於上述具有特殊意義的原因，由此產生的思考。在有福之人的心中生起無垢智慧的方式。這條道路和方法雖然簡短，但內容廣泛，愿以此無量功德。愿虛空盡頭的眾生都能區分法界和智慧。

【English Translation】 Therefore, it is called the eight treasures of pride. Once obtained, it will not be separated, and each one is infinitely inexhaustible. Whoever has dominion over the eight great treasures is praised by the Buddhas and Bodhisattvas as a noble person, the supreme son of the Victorious One. And quickly becomes the protector of the three realms. Being a measure, desiring to benefit beings, is the speech of the Victorious One. All aspects are not contradictory to the path of reason, and through the standards of conventional and ultimate truth, it is proven to be far superior to external philosophies, etc. Therefore, the treatises on the two truths by glorious Dharmakirti and Nagarjuna, etc., are shown from the path of measure, and by generating supreme faith in the path shown by them. The speech of measure is renowned as the wise in the world of gods and humans, and the unsurpassed fruit of the truth of the nectar of Dharma, which is not fully understood by Hearers, Solitary Realizers, Bodhisattvas, etc., is seen. Because one knows the reality of all phenomena as they are, one's vision is extremely pure. Having perfected the great compassion that saves others from suffering. The supreme being of the Shakya clan, the Sugata, having shown the path of the three vehicles to those to be tamed. 'What I have attained is the taste of nectar.' 'Experience these through the four principles and the four reliances.' Having repeatedly spoken thus in the Sutras and Tantras, and having shared the nectar he attained in this world, many fortunate beings have also tasted that flavor. However, due to the five degenerations, especially the influence of afflictions and the degeneration of views, in this age of strife. In contrast to that, not generating certainty from the path of the four principles, but rather in a reversed manner of the four reliances. It is difficult to experience the abundant supreme taste of the Buddha's teachings. Seeing this with an impartial mind, and with the extraordinary intention of wanting to benefit others. With a mind of supreme reverence, knowing and having faith in the extremely rare and precious teachings. Based on the aforementioned reasons with special significance, the thinking that arises from this. The way to generate stainless wisdom in the minds of fortunate beings. This path and method, although short, has extensive content, may this immeasurable merit. May all beings under the umbrella of the sky distinguish between the expanse and wisdom.

ར་མེད་པའི་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་གོ་འཕང་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་ཉིད་གྱུར་ཅིག །འཇམ་དཔལ་སྨྲ་བའི་ཉི་མར་རྩེ་གཅིག་ཡིད་ལ་བགྱིས་ཏེ་མངོན་པར་ཁ་ཕྱོགས་པའི། །སྙིང་གི་ཆུ་སྐྱེས་དད་པ་གསུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཉི་ཟེར་རྣོན་པོས་ཕྱེས་པས་ཅི་ཡང་བཞད་པ་ན། བློ་གྲོས་ཀྱི་འདབ་མ་བརྒྱ་ཕྲག་ལས་འཐོན་པའི་ལེགས་བཤད་སྦྲང་རྩིའི་རྡུལ་དམར་ཉིལ་གྱིས་ཕྱུར་བ་འདིས། །ཐུབ་པའི་གསུང་གི་རོ་མཆོག་མྱོང་བར་འདོད་པའི་སྐལ་བཟང་བུང་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་ 4-6-17b པའི་དགའ་སྟོན་སྲིད་པའི་མཐར་ཐུག་མི་འཛད་པར་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པ་འདི་ནི་སྔ་ནས་འབྲི་འདུན་ཡོད་པ་བཞིན། ཉེ་ཆར་མཁས་པ་ལྷག་བསམ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྐུལ་ནས་ས་སྐྱོང་གི་ལོ་ཧོར་ཟླ་གསུམ་པའི་ཉེར་དགུའི་ཉིན་གཅིག་ལ་འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པས་བྲིས་པ་མངྒ་ལཾ། །ཤོ་ལོ་ཀ་བརྒྱ་དང་བཞི་ཡོད་དོ། ། དགེའོ།། །།༈ ཁོ་བོས་ལེགས་བཤད་འདི་དག་མཐོང་གྱུར་ན། །ཐེ་ཚོམ་ཆེ་ཕྲ་སྣ་ཚོགས་རང་བཀྲོལ་ནས། །དོན་ལ་རྣམ་ངེས་བློ་གྲོས་རབ་གསལ་སྐྱེ། །མི་ཟད་སྤོབས་པའི་གཏེར་ཆེན་རྙེད་པར་འགྱུར། །མེ་རྟ་ཟླ་༤ཚེས་༤ལའོ།། །།མངྒ་ལཾ། །ཟུར་མང་དྲུང་རིན་པོ་ཆེ་ཀརྨ་ཆོས་ཀྱི་ཉིན་བྱེད་ནས་ཡོན་སྦྱར་ཏེ་པར་དུ་སྒྲུབ་པ་དགེ་ལེགས་འཕེལ། །བཀྲ་ཤིས། དགེའོ། །

【現代漢語翻譯】愿您迅速成就無垢文殊智慧勇識之果位，毫不拖延！一心專注于文殊語日，並顯現於前，以心中蓮花般的三種信心的牽引，被加持的陽光所開啟，綻放出一切。從智慧的百瓣蓮花中涌出，這美妙的教言蜜蜂花粉，愿渴望品嚐佛陀至上之語的幸運蜜蜂們，能夠如實領悟經文及其註釋的真諦，愿這喜宴在輪迴的盡頭永不衰竭，更勝以往！正如我之前所愿，近日在賢者拉巴桑嘉燦的敦促下，于薩迦護法之年三月二十九日，由文殊喜悅所書。吉祥圓滿！共有詩頌一百零四句。善哉！我若得見這些善說，各種大小疑惑自解，對意義確信無疑，生起明晰智慧，將能尋得無盡的勇氣寶藏。於火馬年四月四日。吉祥圓滿！由祖爾芒仲仁波切噶瑪曲吉尼杰贊助刊印，愿善妙增上！吉祥！善哉！

【English Translation】 May you swiftly attain the state of stainless Manjushri Wisdom Being without delay! With unwavering mind focused on Manjushri, the sun of speech, and manifestly directed towards him, may the lotus of the heart, drawn by the three faiths, be opened by the sharp rays of the sun of blessings, causing everything to bloom. From the hundred petals of wisdom may emerge this pollen of nectar of excellent teachings, so that the fortunate bees who desire to taste the supreme flavor of the Buddha's words may realize the meaning of the scriptures and their commentaries as they are, and may this feast never end at the end of samsara, but increase more and more! As I had wished before, recently, urged by the wise Lhaksam Gyaltsen, on the twenty-ninth day of the third month of the Sakya Protector's year, written by Manjushri's Joy. Auspicious and complete! There are one hundred and four shlokas. Good! If I were to see these good sayings, all kinds of doubts, large and small, would be resolved, and a clear wisdom would arise with certainty about the meaning, and I would be able to find the inexhaustible treasure of courage. On the 4th day of the 4th month of the Fire Horse year. Auspicious and complete! Sponsored and printed by Zurmang Drung Rinpoche Karma Chokyi Nyinjed, may goodness increase! Auspicious! Good!