jmp2701_調伏心性.辨別觀修輪.g2.0f

局米旁大師教言集MP293調伏心性.辨別觀修輪 27-1-1a གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་སྨྲ་བའི་སེངྒེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གཟིགས་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་མི་ཕམ་འཇམ་དབྱངས་རྣམ་རྒྱལ་རྒྱ་མཚོའི་བཀའ་འབུམ། པོད་ཉེར་བདུན་པ། སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོར་སོ་སོར་བརྟག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་འཁོར་ལོ་མ་སོགས་སེམས་སྦྱོང་སྐོར་ལྡེབ། ཟབ་ཁྲིད་གནད་བསྡུས་སྐོར་བདུད་རྩིའི་ཡང་ཞུན་སོགས་ལྡེབ། ཐུན་མིན་རྫོགས་ཆེན་སྐོར་ཕྱོགས་བསྡུས་ཟབ་དོན་སྙིང་པོ་ལྡེབ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་མགུར་སྒྲ་སྙན་གྱི་རོལ་མོ་སོགས་རྫོགས་སྐོར་ལྡེབ། དུས་འཁོར་ཇོ་ནང་ལུགས་ཀྱི་བརྒྱུད་འདེབས་ཁ་སྐོང་ལྡེབ། གསུང་འཐོར་བུའི་སྐོར། རྡོ་གྲུབ་བསྟན་པའི་ཉི་མ་ལ་ཞལ་གདམས་ལྡེབ། བསྡུས་ཚན་རྩོད་རིགས་སྨྲ་བའི་སྒོ་འབྱེད་ལྡེབ། བླ་མཆོད་གསོལ་འདེབས་དོན་གཉིས་རིན་ཆེན་འདྲེན་པའི་གྲུབ་བོ་ལྡེབ། རྡོར་སེམས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བཀྲ་ཤིས་དཔལ་འབར་སོགས་ལས་བཞིའི་སྦྱིན་སྲེག་སྐོར་ལྡེབ། ཡང་དྲག་སྲེག་ལྡེབ། བདུད་རྩི་སྨན་སྒྲུབ་འཆི་མེད་སྨན་མཆོག་གྲུབ་པ་ལྡེབ། གཟུངས་སྤོབས་སྒྲུབ་ཐབས་ཟབ་གསང་ནོར་བུའི་གཏེར་མཛོད་སོགས་ལྡེབ། མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེའི་བསྟན་ 27-1-1b བཅོས་ཨུཏྤལ་ལྔ་དང་། རལ་གྲི་ལྔ་ལ་ལྡེབ། ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་རྣམ་བཞག་བློ་གྲོས་སྣང་བ་རྣམ་སྟེར་ལྡེབ། མཚོ་རྒྱལ་གསོལ་འདེབས་དད་པའི་གདུང་དབྱངས་ལྡེབ། འཇོམ་མགོན་བླ་མའི་རྣམ་ཐར་གསོལ་འདེབས་སོགས་གསུང་འཐོར་བུ་ལྡེབ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྫོགས་རིམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དགོངས་པ་གནད་གསལ་བྱེད་བཻཌཱུརྱའི་མེ་ལོང་ལྡེབ། སྨན་བླའི་མདོ་ཆོག་བསྡུས་པ་བདུད་རྩིའི་བུམ་བཟང་ལྡེབ། འགྲེས་བྱང་ལྡེབ། སྔ་འགྱུར་བསྟན་པ་རྒྱས་པའི་སྨོན་ལམ། སྨོན་ལམ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གི་རྒྱ་མདུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ། མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ། དཔལ་རིའི་སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་གསང་ལམ། མར་མེའི་སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་སོགས་ལ་ལྡེབ་བསྙེན་ཐོ་ལྡེབ། བཅས་རྫོང་སར་སྤར་མའོ།། །། 27-2-1a 調伏心性.辨別觀修輪修持方便 ༄༅། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་སོ་སོར་བརྟག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་འཁོར་ལོ་མ་ཞེས་པ་བཞུགས་སོ། ། 27-2-1b ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། སྲིད་ན་ཉེས་པ་གང་མཆིས་པ། །རང་སེམས་ཉོན་མོངས་མཐུ་ཡིས་བྱས། །ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཉོན་མོངས་རྒྱུ། །དེ་སྤོང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཡིན། །འདི་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ཡི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་ཡུལ། །ཡིད་ཀྱིས་མདུན་དུ་མངོན་བྱས་ནས། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔར་ཕྱེ་སྟེ། །ཐོག་མར་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག །ཤ་ཁྲག་རུས་པ་རྐང་དང་ཚིལ། །དོན་སྣོད་ཡན་ལག་དབང་པོ་དང་། །གཤང་གཅི་སྲིན་བུ་སྐྲ་སེན་སོགས། །མི་གཙང་

【現代漢語翻譯】局米旁大師教言集MP293調伏心性.辨別觀修輪 27-1-1a 雪山中的語獅，一切智者瑪哈班智達，麥彭·蔣揚·南嘉·嘉措（Mipham Jamyang Namgyal Gyatso）的著作集。第二十七函：包括《辨別各種行為方式的觀修輪》等調心法門；《甚深竅訣精要》等竅訣精要；《無上大圓滿法類合集甚深義精髓》；《大圓滿見歌音聲妙樂》等大圓滿法類；《時輪金剛覺囊派傳承祈請文補遺》；零散文集；《對多智欽·丹貝尼瑪（Do Drub Tenpai Nyima）的口頭教誨》；《攝類學辯論入門》；《上師供養祈請文，引向二利珍寶之舟》；《金剛薩埵息法火供吉祥光芒》等四業火供類；忿怒火供；《甘露藥修長壽藥王成就法》；《陀羅尼儀軌，甚深秘密珍寶藏》等；麥彭仁波切的教 27-1-1b 言，五朵蓮花和五把寶劍；《覺悟成佛之次第，開啟智慧之光》；《門措嘉姆（Tsho gyal）祈請文，信仰的鳴響》；《炯袞上師（Jomgon Lama）的傳記祈請文》等零散文集；《吉祥時輪金剛的圓滿次第，金剛瑜伽的精髓，澄清明晰的毗琉璃寶鏡》；《藥師佛經儀軌簡編，甘露寶瓶》；目錄；《增益前譯教法發願文》、《發願文金剛語之結解說》、《無邊中觀大中觀發願文》、《吉祥山發願文，智慧密道》、《明燈發願文，智慧光明》等，以及名錄；宗薩印製。 27-2-1a 調伏心性.辨別觀修輪修持方便 ༄༅། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་སོ་སོར་བརྟག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་འཁོར་ལོ་མ་ཞེས་པ་བཞུགས་སོ། ། 此為《辨別各種行為方式的調心觀修輪》。 27-2-1b ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། Namo Manjushriye 頂禮文殊師利！ སྲིད་ན་ཉེས་པ་གང་མཆིས་པ། ། 輪迴中的一切過患， རང་སེམས་ཉོན་མོངས་མཐུ་ཡིས་བྱས། ། 皆由自心煩惱力所致。 ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཉོན་མོངས་རྒྱུ། ། 不如理作意是煩惱之因， དེ་སྤོང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཡིན། ། 斷除彼者，如理作意是正道。 འདི་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ཡི་དགོས་པའོ། ། 此中有三義：如何修持之法，生起之量，以及彼之必要。 དང་པོ་ནི། གང་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་ཡུལ། ། 首先，對於特別貪執之境， ཡིད་ཀྱིས་མདུན་དུ་མངོན་བྱས་ནས། ། 以意顯現於前， དེ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔར་ཕྱེ་སྟེ། ། 將其分為五蘊， ཐོག་མར་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག ། 首先觀察身體。 ཤ་ཁྲག་རུས་པ་རྐང་དང་ཚིལ། ། 血肉、骨骼、脛、脂肪， དོན་སྣོད་ཡན་ལག་དབང་པོ་དང་། ། 內臟、肢體、感官， གཤང་གཅི་སྲིན་བུ་སྐྲ་སེན་སོགས། ། 糞便、尿液、蟲、毛髮、指甲等， མི་གཙང་ 不凈

【English Translation】 Collected Teachings of Ju Mipham, MP293, Taming the Mind: Discerning the Wheel of Contemplation 27-1-1a The collected works of the all-knowing Maha Pandita Mipham Jamyang Namgyal Gyatso, the Lion of Speech amidst the snowy mountains. Volume 27: Includes 'The Wheel of Contemplation for Discerning Various Modes of Conduct' and other methods for taming the mind; 'Essence of Profound Instructions' and other essential instructions; 'Collected Essence of Profound Meaning from the Supreme Great Perfection'; 'Melodious Play of Sound, Songs of the Great Perfection View' and other Great Perfection teachings; 'Supplements to the Jonangpa Lineage Prayer of the Kalachakra'; scattered writings; 'Oral Instructions to Do Drub Tenpai Nyima'; 'Opening the Door of Reasoning, a Compendium of Logic'; 'Guru Puja Prayer, the Boat that Draws Forth the Two Benefits'; 'Vajrasattva Peaceful Fire Offering, Auspicious Blaze of Glory' and other fire offering practices for the four activities; Fierce Fire Offering; 'Accomplishment of Amrita Medicine, the Supreme Immortal Medicine'; 'Dharani Rituals, Profound Secret Treasure Trove' and others; Mipham Rinpoche's teach- 27-1-1b ings, the Five Lotuses and Five Swords; 'The Stages of Awakening to Buddhahood, Bestowing the Light of Intelligence'; 'Prayer to Tsho Gyal, the Resonance of Faith'; 'Biography and Prayer of Jomgon Lama' and other scattered writings; 'The Quintessence of the Vajra Yoga of the Completion Stage of the Glorious Kalachakra, A Mirror of Vaidurya Clarifying the Intent'; 'Condensed Medicine Buddha Sutra Ritual, Vase of Amrita'; Catalogue; 'Aspiration for the Flourishing of the Early Translation Teachings', 'Explanation of the Aspiration Prayer Knot of Vajra Words', 'Aspiration Prayer of the Great Madhyamaka Beyond Extremes', 'Aspiration Prayer of Glorious Mountain, Secret Path of Wisdom', 'Aspiration Prayer of the Lamp, Clear Light of Wisdom' and other lists; printed by Dzongsar. 27-2-1a Taming the Mind: Discerning the Wheel of Contemplation Method of Practice ༄༅། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་སོ་སོར་བརྟག་པའི་དཔྱད་སྒོམ་འཁོར་ལོ་མ་ཞེས་པ་བཞུགས་སོ། ། Herein lies 'The Wheel of Contemplation for Discerning Various Modes of Conduct for Taming the Mind'. 27-2-1b ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། Namo Manjushriye Homage to Manjushri! སྲིད་ན་ཉེས་པ་གང་མཆིས་པ། ། Whatever faults exist in samsara, རང་སེམས་ཉོན་མོངས་མཐུ་ཡིས་བྱས། ། Are caused by the power of one's own mind and afflictions. ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཉོན་མོངས་རྒྱུ། ། Inappropriate attention is the cause of afflictions, དེ་སྤོང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཡིན། ། Abandoning that, appropriate attention is the path. འདི་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ། རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད། དེ་ཡི་དགོས་པའོ། ། Herein are three meanings: how to meditate, the measure of arising, and its necessity. དང་པོ་ནི། གང་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་ཡུལ། ། Firstly, for an object to which one is particularly attached, ཡིད་ཀྱིས་མདུན་དུ་མངོན་བྱས་ནས། ། Manifest it before the mind, དེ་ལ་ཕུང་པོ་ལྔར་ཕྱེ་སྟེ། ། Divide it into the five aggregates, ཐོག་མར་ལུས་ལ་རྣམ་པར་བརྟག ། First, examine the body. ཤ་ཁྲག་རུས་པ་རྐང་དང་ཚིལ། ། Flesh, blood, bones, shanks, and fat, དོན་སྣོད་ཡན་ལག་དབང་པོ་དང་། ། Organs, limbs, and senses, གཤང་གཅི་སྲིན་བུ་སྐྲ་སེན་སོགས། ། Excrement, urine, worms, hair, nails, etc., མི་གཙང་ Impure

རྫས་རྣམས་ཇི་སྙེད་དང་། །ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཚོགས། །སོ་སོར་ 27-2-2a དབྱེ་བར་རུང་བའི་རིགས། །གང་དག་ཇི་སྙེད་མཆིས་པ་རྣམས། །ཇི་སྲིད་རྡུལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པར། །རིམ་པས་དབྱེ་ཞིང་དེ་རེ་རེར། །ཆགས་པ་སྐྱེའམ་མི་སྐྱེ་བརྟག །མི་གཙང་སིལ་བུའི་རྫས་དེ་ལས། །ལུས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས། །ལུས་ནི་མི་གཙང་འཁྲུལ་འཁོར་དང་། །རྩ་དང་རྩིག་པ་ལུད་ཕུང་དང་། །དབུ་བ་རྡོས་པ་ལྟ་བུར་ནི། །མཐོང་ཚེ་དེ་དོན་དྲན་བཞིན་འདུག །རྟོག་པ་དེ་ཡི་རྒྱུན་ཡལ་ཚེ། །ཚོར་འདུ་འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །རང་བཞིན་རེ་རེ་དག་ལ་ཡང་། །དུ་མ་ཉིད་དུ་ཕྱེ་ཞིང་དཔྱད། །ཆུ་བུར་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་ཤིང་དང་། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མཐོང་བའི་ཚེ། །དེ་ལའང་ཆགས་པ་བྱར་མེད་པར། །ཤེས་ནས་རྣམ་རྟོག་ 27-2-2b དེ་ཡི་རྒྱུད། །མ་ཡལ་བར་དུ་དེ་བསྐྱང་བྱ། །ཡལ་ན་ཆེད་དུ་མི་མཐུད་པར། །སོ་སོར་བརྟག་པ་གཞན་ལ་སྤོ། །དེ་ལྟར་མི་གཙང་བ་དང་ནི། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་དེ། །བྱུང་ནས་མི་སྡོད་སྐད་ཅིག་གིས། །འཇིག་པ་ལ་ནི་ཡང་དག་བསམ། །སྔོན་བྱུང་མཐའ་མ་མཆིས་པ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ཀྱང་ཞིག་གྱུར་ཏེ། །ད་ལྟ་མ་འོངས་ཀྱང་དེ་འདྲ། །འདུས་བྱས་ངང་ཚུལ་སྐྱོ་བའི་རྒྱུ། །སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་འཆི་ངེས་ཏེ། །གློ་བུར་འཆི་བ་ཆ་མེད་ལ། །སྲིད་པའི་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན། །གནས་སྐབས་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་བསམ། །མདོར་ན་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པའི། །རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་ནུས་པར་རེ་རེ་བཞིན། །བློ་ཡིས་གསལ་པོར་རིམ་གྱིས་བསམས། །གང་ཚེ་ཆགས་ཡུལ་ཕུང་པོ་དེ། །གློག་དང་ཆུ་བུར་སྤྲིན་ལྟ་བུར། །གཡོ་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ན། །ཇི་སྲིད་རྣམ་རྟོག་དེ་ཡི་རྒྱུན། །མ་ཡལ་བར་དུ་དེ་ཉིད་བསམ། །དེ་ནས་དུ་མར་གྱུར་པ་ཡི། །ཕུང་པོའི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཡང་། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའམ། །བདེ་བར་སྣང་ཡང་འགྱུར་བ་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་གྱུར་ཕྱིར། །ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གཞི་ཡིན་ལ། །སྲིད་ན་མཆིས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཇི་ལྟར་ནུས་པར་བསམས་བྱས་ནས། །དེ་ཀུན་ཕུང་པོའི་སྐྱོན་ཡིན་ཕྱིར། །ཟག་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་ལ། །ཁབ་ 27-2-3a རྩེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ཤས་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱོན་མེད་མ་མཆིས་པས། །ཕུང་པོ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །འབྱུང་གནས་མི་གཙང་འདམ་དང་ནི། །མེ་འོབས་སྲིན་གླིང་འདྲའོ་ཞེས། །རྟོག་པ་དེ་ལ་ཇི་སྲིད་གནས། །དེ་མཐར་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་གྱུར་པ། །དུ་མ་མི་རྟག་ཕུང་པོ་འདིར། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེས། །དཔྱད་པས་བདག་གིས་སྟོང་པ་ཡི། །འབབ་ཆུ་ཆར་དང་ཁང་སྟོང་ལྟར། །མཐོང་ན་ངེས་ཤེས་དེ་ཡི་ངང་། །ཇི་སྲིད་མ་ཡལ་དེ་ངང་འདུག །ཡལ་བར་གྱུར་ཚེ་སླར་ཡང་ནི། །གོང་བཞིན་རིམ་པས་དཔྱད་པ་བྱེད། །རེས་འགའ་གོ་རིམ་མེད་པ

【現代漢語翻譯】所有事物有多少？以及地等界（梵文：dhātu，漢語：構成要素）的集合，凡是可以一一區分的種類，所有存在的這些，直到微塵的盡頭，依次分解，並且對每一個，觀察生起或不生起。因為沒有身體之外的不凈微塵之物，所以身體是不凈的輪轉，如同脈絡、墻壁、糞堆和泡沫堆積一樣，看到時要憶念其意義。當那個分別唸的相續消失時，對於受、想、行、識的每一個自性，也要分成多個來觀察。當看到水泡、陽焰、水樹和幻術時，對它們也不應執著，知道之後，在分別唸的相續沒有消失之前，要修持它。如果消失了，就不要特意繼續，轉移到其他的分別觀察上。像這樣，對於不凈和沒有實義的蘊，產生后不會停留，要如實地思維剎那間壞滅。思維過去沒有開始的世界全部壞滅，現在和未來也是如此。有為法的自性是厭離之因。一切眾生必定會死亡，而且是突如其來的死亡，沒有預兆。思維所有這些存在的顯現，都是暫時變化的。總之，對於有為法的無常的各種相狀，儘自己所能，一個一個地用智慧清晰地依次思維。當所貪執的蘊，如同閃電、水泡、雲彩一樣，看到是變動不定的，只要分別唸的相續沒有消失，就思維它。然後，對於變成多個的蘊的每一個剎那，要麼是痛苦的自性，要麼是看似安樂但會變化，並且是未來痛苦之因，因此，蘊是痛苦的根本。思維存在於輪迴中的所有痛苦，儘自己所能。因為所有這些都是蘊的過患，所以對於有漏的蘊，即使是針尖大小的部分，也沒有沒有痛苦過患的。因此，這個蘊是痛苦的來源，如同不凈的泥潭、火坑、羅剎洲一樣。只要這個分別念存在，最終，對於成為痛苦之所依，多個無常的蘊，哪裡有被稱為『我』的東西呢？通過觀察，如同空無自我的流水、雨水和空房子一樣，看到時，就在那個定解的狀態中，只要沒有消失就安住于那個狀態。如果消失了，就再次像之前一樣依次進行觀察。有時沒有次第。 How many substances are there? And the aggregates of elements such as earth, all the kinds that can be distinguished separately, all that exists, until the ultimate end of dust, dividing them sequentially, and for each one, examining whether it arises or not. Because there is nothing other than impure particles outside the body, the body is an impure cycle, like veins, walls, a pile of dung, and a heap of foam, when seen, one should remember its meaning. When the continuum of that conceptual thought disappears, for each nature of feeling, perception, formation, and consciousness, divide them into many and examine them. When seeing bubbles, mirages, water trees, and illusions, one should not be attached to them, knowing this, before the continuum of conceptual thought disappears, one should practice it. If it disappears, do not deliberately continue, shift to other separate observations. In this way, for the impure and meaningless aggregates, once they arise, they do not stay, one should truly contemplate their momentary destruction. Contemplate that the world, which has no beginning in the past, is entirely destroyed, and the present and future are the same. The nature of conditioned phenomena is the cause of weariness. All beings are certain to die, and death is sudden, without warning. Contemplate that all these appearances of existence are temporary and changing. In short, for all the various aspects of impermanence of conditioned phenomena, to the best of one's ability, clearly and sequentially contemplate them one by one with wisdom. When the aggregates that are the object of attachment are seen as moving and unstable like lightning, bubbles, and clouds, as long as the continuum of conceptual thought has not disappeared, contemplate it. Then, for each moment of the aggregates that have become many, either it is the nature of suffering, or it appears to be happiness but will change, and is the cause of future suffering, therefore, the aggregates are the basis of suffering. Contemplate all the sufferings that exist in samsara, to the best of one's ability. Because all these are the faults of the aggregates, for the contaminated aggregates, even a part as small as the tip of a needle, there is no part without the fault of suffering. Therefore, this aggregate is the source of suffering, like an impure swamp, a pit of fire, and a Rakshasa island. As long as this conceptual thought remains, ultimately, for the multiple impermanent aggregates that have become the basis of suffering, where is the thing called 'I'? Through observation, like a stream of water without self, rain, and an empty house, when seen, remain in that state of certainty, as long as it has not disappeared. If it disappears, then again, observe sequentially as before. Sometimes there is no order.

【English Translation】 How many substances are there? And the aggregates of elements such as earth, all the kinds that can be distinguished separately, all that exists, until the ultimate end of dust, dividing them sequentially, and for each one, examining whether it arises or not. Because there is nothing other than impure particles outside the body, the body is an impure cycle, like veins, walls, a pile of dung, and a heap of foam, when seen, one should remember its meaning. When the continuum of that conceptual thought disappears, for each nature of feeling, perception, formation, and consciousness, divide them into many and examine them. When seeing bubbles, mirages, water trees, and illusions, one should not be attached to them, knowing this, before the continuum of conceptual thought disappears, one should practice it. If it disappears, do not deliberately continue, shift to other separate observations. In this way, for the impure and meaningless aggregates, once they arise, they do not stay, one should truly contemplate their momentary destruction. Contemplate that the world, which has no beginning in the past, is entirely destroyed, and the present and future are the same. The nature of conditioned phenomena is the cause of weariness. All beings are certain to die, and death is sudden, without warning. Contemplate that all these appearances of existence are temporary and changing. In short, for all the various aspects of impermanence of conditioned phenomena, to the best of one's ability, clearly and sequentially contemplate them one by one with wisdom. When the aggregates that are the object of attachment are seen as moving and unstable like lightning, bubbles, and clouds, as long as the continuum of conceptual thought has not disappeared, contemplate it. Then, for each moment of the aggregates that have become many, either it is the nature of suffering, or it appears to be happiness but will change, and is the cause of future suffering, therefore, the aggregates are the basis of suffering. Contemplate all the sufferings that exist in samsara, to the best of one's ability. Because all these are the faults of the aggregates, for the contaminated aggregates, even a part as small as the tip of a needle, there is no part without the fault of suffering. Therefore, this aggregate is the source of suffering, like an impure swamp, a pit of fire, and a Rakshasa island. As long as this conceptual thought remains, ultimately, for the multiple impermanent aggregates that have become the basis of suffering, where is the thing called 'I'? Through observation, like a stream of water without self, rain, and an empty house, when seen, remain in that state of certainty, as long as it has not disappeared. If it disappears, then again, observe sequentially as before. Sometimes there is no order.

ར་ཡང་། །སྣ་ཚོགས་དཔྱད་པས་གང་རུང་བསམ། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་འདི་དོན་བརྟག །རེས་འགའ་གཞན་གྱིས་ཕུང་པོར་བསམ། །རེས་འགའ་རང་གི་ཕུང་པོར་བརྟག །རེས་འགའ་འདུས་བྱས་ཀུན་ལ་དཔྱད། །གང་ལ་ཆགས་ཀྱང་དེ་སུན་དབྱུང་། །མདོར་ན་དཔྱད་པ་འདི་དུ་མ། མི་རྟག སྡུག་བསྔལ། བདག་མེད། བཞི་པོ། །མིན་པའི་རྣམ་རྟོག་སྤང་ནས་སུ། །དཔྱད་པའི་འཁོར་ལོ་བར་མེད་བསྐོར། །ཅི་ཙམ་དཔྱད་བཞིན་ངེས་པ་སྐྱེ། །འདི་འདྲའི་དམིགས་པ་སྣ་ཚོགས་ལ། །ཤེས་པ་གསལ་པོར་རྒྱུ་བ་ཡིས། །རྩྭ་ལ་མཆེད་པའི་མེ་བཞིན་དུ། །རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པར་བྱ། །སྔོན་ཚེ་བདག་གིས་ 27-2-3b དུས་ཀུན་ཏུ། །ཚུལ་མིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡི། །སྣ་ཚོགས་རྟོག་པ་རྒྱུན་འཇུག་པ། །དེ་ཡི་ཚབ་ཏུ་འདི་བཞག་བྱ། །གལ་ཏེ་དུབ་པར་གྱུར་ནས་སུ། །གཉེན་པོའི་དཔྱད་པའང་མི་འཇུག་ལ། །ཉོན་མོངས་དག་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན། །བཏང་སྙོམས་ཉིད་དུ་ངལ་གསོ་བྱ། །རེ་ཞིག་ངལ་བ་སོར་ཆུད་ནས། །སླར་ཡང་གོང་བཞིན་སོ་སོར་བརྟག །སོ་སོར་བརྟག་པའི་རྟོག་པ་འདི། །དྲན་བཞིན་ཤེས་བཞིན་ཀུན་ཏུ་གནས། །གལ་ཏེ་བརྗེད་པར་གྱུར་པའི་སྐབས། །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ན། །དགྲ་བོ་མཐོང་ཚེ་མཚོན་བཞིན་དུ། །སོ་སོར་བརྟག་པ་སློང་བར་བྱ། །མུན་པ་ལ་ནི་སྣང་བ་བཞིན། །སོ་སོར་བརྟག་པ་འདི་ལྟ་བུ། །ཅུང་ཟད་ཀྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ལ། །གནོད་ན་ཆེན་པོས་སྨོས་ཅི་འཚལ། །འདུས་བྱས་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་རྣམས། །ཅི་ཙམ་མཐོང་བ་དེ་ཙམ་དུ། །མྱ་ངན་འདས་པ་འདུས་མ་བྱས། །ཞི་བསིལ་བླ་ན་མེད་པར་ཤེས། ། 自證之兆 གཉིས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཚད། ནམ་ཞིག་གོམས་ནས་རང་གཞན་གྱི། །ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འདུས་བྱས་ཀུན། །དུ་མ་ཉིད་དང་མི་རྟག་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པར། །ངང་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱས་པས། །ཆེད་དུ་འབད་པ་མེད་པར་ཡང་། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཧྲལ་ཧྲོལ་དུ། །གྱུར་ཚེ་ཉོན་མོངས་མགོ་གནོན་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་ 27-2-4a རླབས་དང་བྲལ་བས་ན། །དེ་ཚེ་རྙོགས་མེད་ཡིད་ཀྱི་མཚོ། །རང་དབང་དག་དང་མཐུན་གྱུར་ནས། །ཞི་གནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རེག །རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡི། །དེ་ཉིད་བལྟས་ན་ལྷག་པར་མཐོང་། །འདི་ནི་ཐེག་གསུམ་ཐུན་མོངས་ཀྱིས། །དང་པོར་འཇུག་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། ། 其目的 གསུམ་པ་དགོས་པ། གང་ཚེ་རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མ་འདྲའི། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པས། །ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ། །ཐ་དད་གཅིག་སོགས་མཐའ་གཉིས་བྲལ། །དབྱེར་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས། །ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །མཆོག་ཏུ་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འང་དེ། །དེ་ཉིད་རྟོགས་ན་སྲིད་ཞིའི་མཐར། །མི་གནས་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་འགྲུབ། །དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་དག་དང་བདེ། །འདུས་མ་བྱས་ཆེན་ཡོངས་སུ

【現代漢語翻譯】此外，可以隨意進行各種分析思考，反覆探究此理。有時認為是他人的蘊，有時觀察為自己的蘊。有時分析一切有為法，對任何事物產生執著都要駁斥它。總之，分析的方法有很多，要避免產生認為事物是常、樂、我、凈這四種顛倒的念頭，不停地進行分析的循環。分析得越多，就越能產生定解。對於各種各樣的目標，要讓清晰的覺知像野火蔓延般，持續不斷地進行。過去我總是持續不斷地產生不如理作意的各種妄念，現在要用這種方法來代替。如果感到疲倦，即使對治的分析也無法進行，煩惱也無法生起，那就保持中舍，稍作休息。稍微恢復精力后，再次像之前一樣分別觀察。這種分別觀察的念頭，要始終保持正念和正知。如果出現遺忘的情況，或者產生煩惱，就要像見到敵人一樣，立即提起分別觀察。就像光明驅散黑暗一樣，這種分別觀察，即使稍微對煩惱產生影響，更何況是強大的力量呢？越是看到有為輪迴的過患，就越能認識到無為、寂靜、清涼、無上的涅槃。自證之相第二，生起證悟的量：當習慣成自然，對自身和他人的五蘊以及一切有為法，都能自然而然地理解為眾多、無常、痛苦、無我時，即使不刻意努力，一切顯現都會變得鬆散，煩惱也會被壓制。由於遠離了煩惱的波濤，此時清澈的意海，與自在相應，觸及寂止的等持。如果觀察一心專注的對境，會看得更加清楚。這是三乘共同的最初入門之道。其目的第三，目的：何時證悟緣起如幻，一切法本不生，對法無我的空性，遠離了有無等二邊，在無別平等的法界中，這是大乘道的所證悟之境。最極的光明法界，也是如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，देवतागर्भ，devatāgarbha，如來藏）。證悟它，就能成就不住生死兩邊的涅槃。那是極度的清凈和安樂，是偉大的無為法。

【English Translation】 Furthermore, one can contemplate various analyses at will, repeatedly investigating this principle. Sometimes considering it as the aggregates of others, sometimes observing it as one's own aggregates. Sometimes analyzing all conditioned phenomena, refuting attachment to anything. In short, there are many methods of analysis. Avoid generating thoughts that perceive things as permanent, pleasurable, self, or pure. Continuously engage in the cycle of analysis. The more one analyzes, the more certainty arises. Towards various such objects, let clear awareness flow like wildfire spreading through grass, continuously without interruption. In the past, I always continuously generated various wrong thoughts of improper attention. Now, replace them with this method. If one becomes weary, and even the antidote analysis cannot be applied, and afflictions do not arise, then rest in equanimity. After regaining some energy, again separately examine as before. This thought of separate examination should always be present with mindfulness and awareness. If there is a time of forgetfulness, or if afflictions arise, then like a weapon upon seeing an enemy, arouse separate examination. Like light to darkness, this separate examination, even if it slightly harms afflictions, what need is there to mention great power? The more one sees the faults of conditioned samsara, the more one understands unconditioned, peaceful, cool, and unsurpassed Nirvana. Signs of Self-Realization Second, the measure of arising realization: When it becomes natural, and one naturally understands one's own and others' five aggregates and all conditioned phenomena as numerous, impermanent, suffering, and selfless, even without deliberate effort, all appearances become loose, and afflictions are suppressed. Because one is free from the waves of afflictions, at that time, the clear ocean of mind, in accordance with freedom, touches the samadhi of peaceful abiding. If one observes the object of one-pointed mind, one sees it even more clearly. This is the common initial path of entry for the three vehicles. Its Purpose Third, the purpose: When one realizes that dependent arising is like illusion, and all phenomena are unborn from the beginning, and that the emptiness of selflessness of phenomena is free from the two extremes of existence and non-existence, in the realm of undifferentiated equality, this is the object to be realized on the Mahayana path. The ultimate clear light Dharmadhatu is also the Tathagatagarbha (梵文：Tathāgatagarbha，देवतागर्भ，devatāgarbha，如來藏). Realizing it, one can achieve Nirvana that does not abide in the extremes of samsara and nirvana. That is the ultimate purity and bliss, the great unconditioned.

་རྟག །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་གྱི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བླ་ན་མེད། །བླ་མེད་ངེས་གསང་སྙིང་པོའི་དོན། །དོན་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་དབྱིངས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་ཐུག །དེ་ཡི་ངང་ན་ཆོས་ཀུན་རྫོགས། །དེ་ཉིད་བླ་མའི་མན་ག་གིས། །ཐད་ཀར་ངོ་སྤྲོད་རྫོགས་ཆེན་ལུགས། །དེ་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་མདོ་དང་སྔགས། །ཐུན་མོངས་ལམ་སྦྱོང་སྔོན་འགྲོ་རུ། །འདུས་བྱས་འཁྲུལ་བའི་སྦུབ་བཤིག་ 27-2-4b པ། །སོ་སོར་བརྟག་པའི་ལམ་འདི་བཟང་། །དང་པོར་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་མཐུས། །ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་མཚན་མ་བཤིག །ཕུང་པོ་སྟོང་པར་ངེས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ་ལ་སྨོན་ཆགས་པ་བྲལ། །དེ་ནས་རིམ་བཞིན་དམིགས་མཚན་ཀུན། །ཉེ་བར་ཞི་བའི་སྟོང་པ་ཉིད། །སྤང་གཉེན་ཀུན་ལ་མི་སྨོན་པས། །མཐར་འཛིན་ཆགས་པ་ཀུན་བྲལ་འགྱུར། །ཆགས་མེད་སྙིང་རྗེས་རྣམ་ཆགས་པས། །ཆོས་དབྱིངས་མཁའ་ལ་བྱ་བཞིན་དུ། །སྲིད་པར་འཇིགས་མེད་གང་རྒྱུ་བ། །རྒྱལ་སྲས་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཐོབ། །འདི་ལྟར་འཕགས་པའི་ལུང་བཞིན་དུ། །ཞི་ལྷག་ལམ་གྱི་སྔོན་འགྲོ་རུ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྦྱོང་བ། །ཐེག་གསུམ་ལམ་གྱི་གལ་གནད་བཤད། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བའི། །སོ་སོར་བརྟག་པར་ཇི་གོམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཆུང་། །ཉོན་མོངས་ཅི་ཙམ་བསྲབ་པ་བཞིན། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པར་སླ། །ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་སྦྱངས་པའི་གསེར། །ཤིན་ཏུ་བརྡུང་བར་རུང་བ་བཞིན། །ཆགས་མེད་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་ལྷ་ཡི་ལོ་སྟོང་དུ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཅི་དགོས་པའི། །ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་བྱིན་པ་བས། །གང་གཞན་སེ་གོལ་གཏོགས་ཙམ་དུ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ 27-2-5a ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་། །མི་རྟག་སྟོང་པ་བདག་མེད་པར། །དཔྱོད་ན་སྔ་མའི་བསོད་ནམས་ལས། །གྲངས་མེད་འཕགས་པར་མདོ་ལས་གསུངས། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་པོ། །བརྗོད་ན་ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་དང་། །བཞི་སྟོང་བརྗོད་པ་མཉམ་གསུངས་ཕྱིར། །འདི་བཤད་འདི་དོན་ལེགས་བསྒོམས་ནས། །མདོ་སྡེ་བྱེ་བ་བརྒྱ་མང་པོའི། །དོན་གནད་ཚུལ་བཞིན་བསྒོམས་པའི་ཕྱིར། །ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཤེས་རབ་མཛོད། །ཚེགས་མེད་ཐོབ་ནས་མྱུར་དུ་གྲོལ། །འདི་བཤད་དགེ་བས་སྙིགས་མ་ཡི། །སྐྱོན་གྱིས་ལྷག་པར་གཙེས་པ་རྣམས། །ཆགས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་མཐུས། །ཞི་བའི་གོ་འཕང་རེག་གྱུར་ཅིག །ལྕགས་ཡོས་སྨིན་ཟླའི་ཚེས་༡༨ལ་མི་ཕམ་འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པས་བྲིས་པ་མངྒ་ལཾ།། ༈ །། 行為凈治實修指教 ན་མོ་གུ་རུ། སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་ཁྲིད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་བྱེད་ཚེ། དབེན་པར་བསམ་གཏན་གྱི་སྤྱོད་ལམ་དང་ལྡན་པས་འཁོད་དེ། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་སོགས་བློ་ཡུལ་བྱས་ནས་སྒོམ་ལ་བྲོད་པ་བསྐྱེད། རང་གི་སྤྱི་བོར་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་ཐེག་

【現代漢語翻譯】常。大士功德之，彼岸度無上。無上甚深心髓義，義之俱生大樂界，自生智慧即於此。于彼之中諸法圓滿，彼即上師之口訣，直指頓悟大圓滿。是故大乘經與續，共道修習之前行，摧毀有為錯覺之殼，此各別觀察之道甚妙。初以各別觀察力，摧毀煩惱生起之相。了知蘊空性之後，斷除三界貪戀執。之後次第諸相皆，趨於寂滅之空性中。于斷證皆不貪執故，終將斷除一切執著。無執悲心任運生，如鳥飛翔虛空般，無懼輪迴任遊蕩，得證佛子勝果位。如是依循聖者教，寂止勝觀道前行，調伏自心諸行持，宣說三乘道要義。心之行持若調伏，各別觀察愈熟練，如是如是煩惱輕。煩惱若漸趨微薄，如是如是易修止。猶如烈火所鍊金，極易捶打成器般，無執之心亦如是。何人若於天年間，以諸需用供三寶，不如他者彈指間，思維諸行皆苦性，無常空性無我性，後者福德勝前者，經中如是宣說也。大乘佛法四句義，若言說則等同於，八萬四千法蘊故，此說此義善修持。如是即是如理修，百千俱胝經藏義，獲得甚深廣大慧，無難解脫速成就。以此講說之善業，愿諸末世濁惡眾，尤為過患所逼惱，皆以無執法甘露，速證寂靜之果位。鐵兔年吉祥月十八，米龐蔣揚多吉所書，愿吉祥！行為凈治實修指教那摩咕嚕。修持行為凈治引導時，于寂靜處以具足禪定之行儀安住，思惟暇滿難得等，生起修持之歡喜。于自身頂上，觀想導師薄伽梵釋迦王，與眷屬大乘

【English Translation】 Always. The qualities of the Great Being, the Paramita (perfection) is unsurpassed. The meaning of the unsurpassed, definitive, secret essence, the co-emergent great bliss realm of meaning, culminates in self-arisen wisdom. Within that state, all Dharmas are complete. That itself is the oral instruction of the Lama, directly introducing the Great Perfection. Therefore, the Sutras and Tantras of the Great Vehicle, as a preliminary practice for shared path training, shatter the husk of fabricated delusion. This path of individual examination is excellent. Initially, through the power of individual examination, the signs of arising afflictions are shattered. Having ascertained the emptiness of the aggregates, one is freed from attachment to the three realms. Then, gradually, all signs subside into emptiness. Not desiring either abandonment or cultivation, one becomes free from all clinging and attachment. With unattached compassion, one is completely free, like a bird in the sky of Dharmadhatu. Fearlessly wandering in existence, one attains the rank of the supreme son of the Victorious Ones. Thus, according to the words of the noble ones, as a preliminary to the path of Shamatha (calm abiding) and Vipassana (insight), training the activities of the mind is taught as the crucial point of the three vehicles' path. The more accustomed one becomes to individually examining the activities of the mind, the less the afflictions. The more the afflictions are thinned, the easier it becomes to accomplish Shamatha. Just as gold refined by fire becomes very malleable, so too is the unattached mind. Compared to one who for a thousand divine years offers all desirable things to the Three Jewels, another who, even for the time it takes to snap one's fingers, reflects that all compounded things are suffering, impermanent, empty, and without self, the latter's merit is immeasurably greater, as stated in the Sutras. The four lines of the Great Vehicle's Dharma, if spoken, are equivalent to speaking the eighty-four thousand collections of Dharma. Therefore, having spoken this and contemplated its meaning well, one has contemplated the essential points of hundreds of millions of Sutras. Having effortlessly obtained the treasury of profound and vast wisdom, one is quickly liberated. By the virtue of this teaching, may those who are especially afflicted by the faults of the degenerate age touch the state of peace through the power of the nectar of unattached Dharma. Written by Mipham Jamyang Gyepai Dorje on the 18th day of the auspicious month of the Iron Rabbit year. May there be auspiciousness! Instructions for Actual Practice on Purifying Conduct Namo Guru. When practicing the instructions on purifying conduct, one should dwell in a secluded place with the conduct of meditative absorption, contemplating the difficulty of finding leisure and opportunity, etc., generating enthusiasm for meditation. On the crown of one's head, visualize the Teacher, the Bhagavan Shakya King, surrounded by the retinue of the Great Vehicle.

པ་ཆེ་ཆུང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་གསལ་བཏབ་ལ། ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་སུ་དག་སོགས། བདུན་པ་བྱ་ཞིང་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་སྟན་ཐོག་འདི་ཉིད་དུ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ 27-2-5b ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ་སྙམས་པའི་མོས་གུས་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོས་གསོལ་བ་སྙིང་ཁུང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་བཏབ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཏུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ་པར་བྱ། དེའི་ཆེད་དུ་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་རིམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ཐོག་མར་མདུན་དུ་རང་གང་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བའམ། མིན་ཀྱང་གང་རུང་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་ལ། དཔེར་ན། དུར་ཁྲོད་དུ་རོ་བཤས་པ་བཞིན་དུ། དེའི་མིག་གཡས་པ་ནས་བརྩམ་སྟེ་པགས་པ་དང་ཤ་དང་རུས་པ་དང་དོན་སྣོད་དང་། དྲི་མ་སོགས་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ་འདི་ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དེའི་རྣམ་པ་བསམ། མི་གཙང་བའི་རྫས་སོ་དྲུག་པོ་དེ་རེ་རེ་ནས་ཀྱང་མཐར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་དུ་བློས་རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ་ལུས་ཀྱི་རང་མཚང་གཏིང་ནས་རིག་པར་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་ཤ་རུས་སོགས་སྲ་བ་ས་ཡི་ཁམས་དང་། དྲོད་མེ་ཡི་ཁམས་དང་། དབུག་རླུང་གི་ཁམས་དང་། ཁྲག་དང་དྲི་ཆུ་སོགས་ཆུ་ཡི་ཁམས་དང་། བུ་ག་ནམ་མཁའི་ཁམས་སོགས་སོ་སོར་ཕྱེ་ལ་དེ་དག་མཚན་ཉིད་མི་གཅིག་པ་སྦྲུལ་གདུག་པ་གནས་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་ལྟ་བུའི་ལུས་གསོག་དང་གསོབ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་བལྟ། ཐུན་ལ་བྲེལ་དལ་ཡུན་ཚད་ངེས་པ་མེད་དེ་རང་གི་ཡིད་ལ་གསལ་པོར་མ་ 27-2-6a ཤར་བར་དུ་བསྒོམ། འདི་ནི་མདོ་སྡེ་ལས། ཇི་ལྟར་འབྲས་དང་ནས་དང་སྲན་མ་སོགས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྤུངས་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་མཁས་པས་སོ་སོར་ཕྱེ་ཞིང་འདི་ནི་འབྲས་སོ། །འདི་ནི་ནས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོའི་ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ཕུང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་དུ་མ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དང་པོ་དེ་ལྟར་གཟུགས་ལ་རྟོག་གོ། དེ་འདྲའི་རྟོག་པ་ཚར་གཅིག་གསལ་པོར་བསམས་ཚར་བ་ན། ཚོར་བ་ལའང་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་དང་བདེ་བ་ལའང་གཟུགས་བཟང་པོ་མཐོང་བ། སྒྲ་སྙན་པ་ཐོས་པ་སོགས་དུ་མ་དང་། དེའི་རེ་རེ་ལ་འང་ནང་གསེས་སུ་དུ་མ་ཡོད་ཚུལ་གྱི་ཚོར་བ་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཕྱེ་ཞིང་དཔྱད། དེ་ཚར་བའི་རྗེས་སུ་འདུ་ཤེས་ལའང་། བཟང་ངན་བར་མའི་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། དེའི་བྱེ་བྲག་ཀ་བ་དང་བུམ་པ་རྟ་དང་གླང་པོ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རིགས་མི་གཅིག་པ་མང་པོ་ཡོད་པས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་ཡང་ཆོས་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་བྱ། དེ་ཚར་རྗེས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་གྲགས་པ་ལ། སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ཚོར་འདུ་ག

【現代漢語翻譯】觀想大小僧眾，以及所有支分。第七步是凈化行為的修行次第，在此座上，祈請加持我和一切眾生的相續生起。以強烈的虔誠和渴望，從內心深處祈禱。爲了所有眾生的利益，愿獲得圓滿正等覺的珍貴果位。為此，我將修持凈化行為的次第。首先，觀想面前讓你生起貪執的對象，或者任何你所想的。例如，就像在尸陀林中解剖屍體一樣，從右眼開始，將面板、肉、骨頭、內臟和污垢等一一分開，並思考『這是這樣的』。將三十六種不凈物一一分解，直至微塵，從深處認識身體的真相。同樣，將身體的堅硬部分（肉、骨等）分解為地界，溫暖分解為火界，呼吸分解為風界，血液和尿液等分解為水界，孔隙分解為空界等。將它們一一分開，用智慧之眼觀察這些性質不同的東西，就像毒蛇聚集在一個地方一樣，身體具有積聚和分解的性質。禪修的時間長短沒有 निश्चित（梵文：niścita，梵文羅馬擬音：niścita，漢語字面意思：確定），直到你的心中清晰顯現為止。這就像經部中所說：『就像將稻米、大麥和豆類等堆放在一起，有智慧的人會將它們分開，並辨認出這是稻米，這是大麥。』同樣，將蘊、界、處的集合分開並分析，就能知道蘊是如何存在的。首先，這樣觀想色蘊。當一次清晰地觀想完這種分析后，對於受蘊，也要將苦、樂、舍三種感受，以及看到美好的事物、聽到悅耳的聲音等快樂的感受，一一分開並分析。對於每一種感受，也要分析出其中的細微差別。在完成之後，對於想蘊，也要將好、壞、一般的想法分開，並確定柱子、瓶子、馬、大象、男人、女人等各種不同的想法，想蘊也是由許多不同的法組成的。完成之後，對於被稱為行蘊的部分，與心識相應的行蘊，如受、想等。

【English Translation】 Visualize the Sangha (community) of monks, both large and small, along with all the limbs. The seventh step is the practice sequence of purifying actions. On this very seat, I pray that the blessings may arise in the continuum of myself and all sentient beings. With intense devotion and longing, pray from the depths of your heart. For the benefit of all sentient beings, may I attain the precious state of complete and perfect enlightenment. For that purpose, I shall meditate on the sequence of purifying actions. First, visualize in front of you the object that gives rise to your attachment, or anything you wish. For example, like dissecting a corpse in a charnel ground, starting from the right eye, separate the skin, flesh, bones, internal organs, and impurities one by one, and contemplate, 'This is like this.' Separate each of the thirty-six impure substances until they are reduced to atoms, and recognize the true nature of the body from the depths. Similarly, separate the solid parts of the body (flesh, bones, etc.) into the earth element, warmth into the fire element, breath into the wind element, blood and urine, etc., into the water element, and pores into the space element. Separate them one by one, and with the eye of wisdom, observe these different qualities, like venomous snakes gathered in one place, the body having the nature of accumulation and disintegration. There is no निश्चित（Tibetan: ངེས་པ་, Sanskrit Devanagari: निश्चित, Sanskrit Romanization: niścita, Chinese literal meaning: certain） duration for the session; meditate until it clearly appears in your mind. This is as it says in the Sutra: 'Just as when rice, barley, and beans, etc., are piled together in one place, a wise person will separate them and recognize, 'This is rice, this is barley.' Similarly, by separating and analyzing the aggregates, elements, and sources, one knows how the aggregates exist. First, contemplate the form aggregate in this way. After clearly contemplating this analysis once, for the feeling aggregate, also separate and analyze the three feelings of pleasure, pain, and equanimity, as well as the pleasurable feelings of seeing beautiful things, hearing pleasant sounds, etc. For each feeling, also analyze the subtle differences within them. After completing that, for the perception aggregate, also separate the various perceptions of good, bad, and neutral, and determine that there are many different kinds of perceptions, such as pillars, vases, horses, elephants, men, women, etc. Therefore, be certain that this perception aggregate is also composed of many different dharmas. After completing that, for what is known as the formation aggregate, the formations that are associated with consciousness, such as feeling and perception, etc.'

ཉིས་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་དང་རེག་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་དུ་མ་སྟེ། དཔེར་ 27-2-6b ན། དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་ལ་དད་པ་དང་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ལ། མི་དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་ལ་མ་དད་པ་དང་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་རིགས་མི་གཅིག་པ་དུ་མ་ཡོད་ལ། དེའི་ནང་གི་ཆགས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་ལྟ་བུའི་བློ་གཅིག་ལའང་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པས་ཕྱེ་ན་ཚད་མེད་པར་འགྱུར་བས་འདུ་བྱེད་འདི་ཡང་ཆོས་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་པའོ་སྙམ་དུ་དཔྱོད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལའང་མིག་ཤེས་ནས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་བར་དྲུག་དང་། དེ་རེ་རེ་ལའང་ནང་གི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ལ་བསམས་ཏེ་མིག་ཤེས་ལྟ་བུ་ལའང་སྔོ་འཛིན་དང་སེར་འཛིན་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རིགས་མི་གཅིག་པ་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་པར་གསལ་བ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་འདྲ། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རང་གིས་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ན་དེ་མ་བརྗེད་པའི་ངང་དུ་ཅི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་འདུག རྒྱུན་ཡལ་བ་ན་ཆེད་དུ་མི་འཐུད་པར་མི་རྟག་པར་བསམ་པ་ལ་ཁ་སྤོ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གྲུབ་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་བྱུང་མ་ 27-2-7a ཐག་ནས་མཐར་འགག་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་བར་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པས་ན། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་འགག་པ་གློག་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་རུང་། བསྐལ་པར་གནས་པ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་རུང་། འདུས་བྱས་ཡིན་ཕན་ཆད་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྲེང་བ་རིམ་པར་བཀོད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། འབབ་ཆུ་དང་མར་མེའི་རྩེ་མོ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བློ་བཞག སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཆགས་ནས་འཇིག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་དང་། ཕྱི་ནམ་ཟླ་དུས་བཞིའི་འགྱུར་བ། ནང་ན་སོ་རྒན་གཞོན་གྱི་འགྱུར་བ་མཐོ་དམན་དར་རྒུད་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་རང་གཞན་ལ་མཐོང་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་སོགས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ནས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་གློག་དང་ཆུ་བུར་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་སྣང་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་གསལ་པོ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་བསྒོམ། རྟོག་པ་དེའི་ངང་ཡལ་བ་ན། དེ་ལྟ་བུར་དུ་མའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཚོགས་ཤིང་སྐད་ཅིག་མི་སྡོད་པར་གཡོ་བའི་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་ལ་དཔྱད་ན་འདིའི་རྒྱུན་དང་རགས་པ་ཕར་ཞོག་སྐད་ཅིག་རེ་རེའི་ཆ་ནས་ཀྱང་། ད་ལྟ་སྡུག་བསྔལ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ། སྐད་ཅིག་དེའི་ངོ་བོ་བདེ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་

【現代漢語翻譯】除了心識之外，諸如感覺和接觸等各種心理現象是多樣的。例如，善的心所包括信心和羞恥感等多種；不善的心所則包括不信任和無恥感，以及貪慾和嗔恨等，種類繁多。在這些心所中，比如貪戀和不貪戀，即使是同一種心識，如果按對像、時間和方式來區分，也會變得無數。因此，應思考『行』也是多種多樣的法。對於『識』，也要考慮到從眼識到意識的六種，並且每一種都有內在的區分。例如，眼識也有認知藍色和認知黃色等多種不同的類別。通過對這些顯現的各種不同類別的識進行分析，正如經文中所說：『色如水泡聚，受如水中泡，想如陽焰現，行如芭蕉樹，識如幻術』，這是日光親（釋迦牟尼佛的別名）所開示的。正如所說的那樣，當自己生起如此確定的特殊認知時，就保持在這種狀態中，能保持多久就保持多久。當這種狀態消失時，不要特意去延續它，而是將注意力轉移到對無常的思考上。一切事物在自性成立的第二個瞬間就不會停留，而是立即變化。從最初產生的瞬間到最終消亡的最後瞬間，都在剎那間生滅。因此，無論是剎那間消逝的閃電，還是存在劫數的器世界，只要是『有為法』，就只是剎那生滅的連續排列。要像理解流水和火焰一樣去理解，並安住于這種理解中。對於整個器情世界從形成到毀滅的過程，以及外部四季的變化，內部衰老、年輕的變化，高低、興衰、苦樂等在自己和他人身上所見所聞的一切，都要從各種角度去思考，直到對所有『有為法』都像閃電、水泡、雲彩一樣變化的現象產生清晰的定解。當這種思考的狀態消失時，就要思維：如此眾多的法聚集在一起，並且剎那不停留地變動的，這個具有染污的蘊，即使不談它的延續和粗大，僅僅就每一個剎那而言，現在呈現為痛苦，是苦苦。即使那一剎那的本質看起來像是快樂，也會立即消失。

【English Translation】 Apart from consciousness, various mental phenomena such as feeling and contact are diverse. For example, virtuous mental factors include faith and shame, while non-virtuous mental factors include disbelief and shamelessness, as well as desire and hatred, and so on, with many different kinds. Among these mental factors, such as attachment and non-attachment, even the same consciousness, if distinguished by object, time, and manner, becomes countless. Therefore, one should contemplate that 'formation' is also a variety of diverse dharmas. Regarding 'consciousness', one should also consider the six types from eye consciousness to mind consciousness, and each of these has internal distinctions. For example, eye consciousness also has many different categories such as perceiving blue and perceiving yellow. By analyzing these various different kinds of consciousness that appear, as it is said in the sutra: 'Form is like a mass of foam, feeling is like a bubble in water, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, consciousness is like an illusion,' as taught by Surya-bandhu (another name for Shakyamuni Buddha). As it is said, when one generates such a definite and special cognition, one should remain in that state for as long as one can. When that state disappears, one should not deliberately continue it, but shift one's attention to contemplating impermanence. All things do not remain for even a second moment after their self-establishment, but change immediately. From the moment of their initial arising to the final moment of their cessation, they arise and cease in an instant. Therefore, whether it is a flash of lightning that vanishes in an instant, or a container world that lasts for eons, as long as it is a 'conditioned phenomenon', it is merely a sequential arrangement of momentary arising and ceasing. One should understand this like flowing water and the tip of a flame, and rest one's mind in that understanding. For the entire container and sentient world, from its formation to its destruction, as well as the external changes of the four seasons, the internal changes of aging, youth, high and low, prosperity and decline, happiness and suffering, and so on, everything seen and heard in oneself and others, one should contemplate from various perspectives until one generates a clear understanding that all conditioned phenomena change like lightning, bubbles, and clouds. When that state of contemplation disappears, one should think: this contaminated aggregate, which is a collection of so many dharmas and is constantly moving without stopping for a moment, even if we don't talk about its continuity and grossness, just in terms of each moment, what appears as suffering now is the suffering of suffering. Even if the essence of that moment seems like happiness, it will disappear immediately.

ཤིང་རྒྱུན་འགྱུར་བ་ཅན་དུ་གནས་པ་ 27-2-7b འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ད་ལྟ་བདེ་འམ་སྡུག་གམ་བཏང་སྙོམས་སུ་གྱུར་ཀྱང་རུང་སྟེ། དུག་ཅན་གྱི་ཟས་བཞིན་དུ་ནམ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་མ་གྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཀྱང་མ་ཚང་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་ཅི་རིགས་པར་འབྲེལ་བ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི། ཕུང་པོ་ནི་མེ་ཡི་འོབས་དང་མི་གཙང་བའི་འདམ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཞི་ཉིད་དུ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་བསམ་མནོ་བཏང་། གཞན་ཡང་། དམྱལ་བའི་ཚ་གྲང་ལ་སོགས་པ་རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། རང་གི་ཡིད་ལ་གང་གཟན་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་མཐོང་ཐོས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སོགས་གོ་རིམ་དང་མང་ཉུང་ངེས་པ་མེད་པར། སྲིད་པ་ན་མཆིས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཆེ་ཆུང་མཐའ་དག་ཇི་ལྟར་ནུས་པར་བསམ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གྲངས་མང་བ། བཟོད་པར་དཀའ་བ། འཕགས་ལམ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འབྱུང་བའི་མཐའ་ལ་ཚད་བཟུང་བ་མེད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི། 27-2-8a ཟག་བཅས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་འདི་ལས་བྱུང་བའོ་སྙམ་དུ་དེའི་རང་མཚང་གཏིང་ནས་མ་རིག་གི་བར་དུ་བསམ་དཔྱོད་བཏང་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོང་བར་བྱའོ། །ངེས་ཤེས་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་ཞིང་བློ་དེའི་ངང་དུ་གནས་པའི་ཤུགས་ཡོད་པ་སྲིད་དུ་དེ་ལྟར་བསམ་བཞིན་འདུག རྣམ་རྟོག་དེའི་ཤུགས་ཡལ་བར་རྩོམ་པ་ན། སྔ་མའི་དཔྱད་པ་གསུམ་པོས་དྲང་བའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མི་རྟག་པ་དང་། དུ་མ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་ལ་གང་ཟག་གམ། བདག་གམ། ངའོ་སྙམ་དུ་རློམ་པར་ཟད་ཀྱི། འདི་ལ་བདག་གམ། གང་ཟག་གམ། ང་ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་གོ་སྙམ་དུ། མིག་གསལ་བའི་མདུན་ན་གནས་པའི་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ལྟར་དུ། རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་མ་བརྟག་མ་དཔྱད་པར་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདག་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །སྤྱིར་བདག་མེད་ནི་རྟོགས་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་མོད་ཀྱིས། དེ་ཁོ་ན་རྩལ་དུ་བཏོན་མི་དགོས་པར་དཔྱད་པ་སྔ་མ་གསུམ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བསམ་པས། ཕྱི་མ་འདི་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་དཀའ་བ་མེད་པར་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་ནུས་པ་ཡིན་པས་འདི་ཡང་བདག་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་མ་ཡལ་བར་ 27-2-8b དུ་དེ་བསྒོམ། ཡང་རྣམ་རྟོག་གཞན་འགྱུ་བའི་མགོ་བརྩམ་པ་ད

【現代漢語翻譯】常住于變異之物變異的痛苦，無論是現在快樂、痛苦還是中舍，都像有毒的食物一樣，沒有一剎那不成為痛苦的根源。因為前一剎那依賴於前一剎那而產生后一剎那。如果前一剎那不完整，就會阻礙果實的產生。因此，所有這些剎那都是痛苦的根源，即行苦。像這樣，與三種痛苦或任何一種痛苦相關聯，被三界所包含的有漏蘊，就像火坑和不凈的泥潭一樣，在沒有確信它是痛苦的根源之前，要反覆思考。此外，地獄的寒熱等六道各自的痛苦，以及自己心中所想的痛苦等，無論見到或聽到的任何痛苦，無論順序如何、多少不定，都要儘可能地思考存在於輪迴中的各種大小痛苦。像這樣，各種各樣、數量眾多、難以忍受、在未獲得聖道之前反覆出現且沒有止境的痛苦，都是從這有漏近取蘊的相續中產生的。要從根本上思考它的過患，直到無明，從而產生堅定的認識。憑藉認識的力量，安住于那種狀態，持續不斷地這樣思考。當開始努力消除分別唸的力量時，用前面三種分析所產生的堅定認識來認識到，這五蘊是無常的、多樣的、具有痛苦的自性，而我們卻徒勞地認為其中有補特伽羅、有我、有我所。實際上，這裡面根本不存在自性成立的我或補特伽羅或我。就像在視力良好的人面前，知道花色的繩子上沒有蛇一樣。僅僅是在微塵和剎那的相續和集合的蘊上，未經觀察分析就妄加執著為我，實際上並沒有我，要用智慧之眼去看待。一般來說，無我是所要證悟的主要內容，但不必只強調這一點，而是要通過強調前面三種分析來進行思考。這樣，憑藉它們的力量，就能毫不費力地輕鬆理解這一點。因此，也要在無我之認識沒有消失之前，持續修習。當其他分別念開始生起時……

【English Translation】 Abiding in the nature of change The suffering of change, whether it is currently happiness, suffering, or equanimity, is like poisonous food, not a single moment of which does not become a cause of suffering. Because the later moment arises dependent on the earlier moment. If the earlier moment is incomplete, it hinders the production of the fruit. Therefore, all these moments are the cause of suffering, which is the suffering of conditioned existence. Thus, associated with the three sufferings or any one of them, the contaminated aggregates included by the three realms, like a pit of fire and an impure swamp, contemplate repeatedly until you are certain that it is the very basis of suffering. Furthermore, the sufferings of each of the six realms, such as the heat and cold of hell, and whatever sufferings you see or hear, such as what is consumed in your mind, regardless of the order, amount, or certainty, contemplate as much as possible all the great and small forms of suffering that exist in samsara. Like this, the various, numerous, unbearable sufferings that repeatedly occur until the attainment of the noble path and have no end, arise from this continuum of contaminated aggregates of appropriation. Think deeply about its faults from the root up to ignorance, so that a firm understanding arises. By the power of understanding, abide in that state, continuously contemplating in this way. When you begin to strive to eliminate the power of discursive thoughts, use the firm understanding generated by the previous three analyses to recognize that these five aggregates are impermanent, diverse, and of the nature of suffering, and that we vainly assume there is a person, a self, or a mine in them. In reality, there is no inherently existent self, person, or mine here. Just as in front of a person with good eyesight, one knows that there is no snake on the variegated rope. Merely on the aggregates of dust and momentary continuums and collections, without examination or analysis, we falsely cling to a self, but there is actually no self. See this with the eye of wisdom. Generally, selflessness is the main thing to be realized, but it is not necessary to emphasize only this. Instead, contemplate by emphasizing the previous three analyses. In this way, by their power, you can easily understand this without difficulty. Therefore, also meditate on this until the understanding of selflessness does not disappear. When other discursive thoughts begin to arise...

ང་། དེའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་སྔར་ལྟར་ཕུང་པོ་དུ་མ་ལ་བརྟག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བློ་ཐོག་གཤར་བསྒོམ་གྱི་རིམ་པས་དམིགས་པ་རེ་རེ་ནས་སེམས་ཐོག་ཏུ་ཐག་ཆོད་པ་རེ་བསྒོམ། རེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོར་བརྟག རེས་གཞན་གྱི་ཕུང་པོར་བརྟག རེས་འདུས་བྱས་སྤྱི་ལ་དཔྱད་པ་གསུམ་རང་གི་བློ་ལ་གང་བདེ་བྱ། ཐུན་མཐར་དགེ་བ་བསྔོ་ཞིང་བག་ཡངས་སུ་བཞག ཡང་ཐུན་བཅད་ནས་དཔྱོད་པའི་འཁོར་ལོ་བར་མེད་པར་རྩྭ་ལ་མེ་མཆེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བས་དོན་མེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གཞན་གོ་སྐབས་མེད་པར་རྒྱུན་ཅི་ནུས་སུ་བསྐྱང་། བར་སྐབས་བློ་ངལ་ནས་ཐང་ཆད་པ་བྱུང་ན་ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་ཧད་དེ་ཆད་དེ་ཀློད། ཡང་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བ་ན་འགྱུ་བ་གཞན་དོན་མེད་ཀྱིས་ཅི་བྱ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ལ་སེམས་འགྱུ་རུ་གཞུག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ཇི་ཞིག་ན་ཆེད་དུ་དམིགས་པའི་ཚེ་ངེས་པ་ཤུགས་དྲག་པོ་རྩོལ་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། བློ་ཡན་པར་བཏང་བའི་ཐུན་མཚམས་སུའང་གོང་གི་བསམ་རྒྱུའི་དོན་རྣམས་ངམ་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་བློ་ཡུལ་དུ་འཁོར་བ་འབྱུང་ཞིང་དོན་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན། མདོ་སྡེའི་བསྒོམ་རིམ་མཁས་རྨོངས་སུས་ཀྱང་རྟོགས་པར་སླ་ལ། དོན་ཆེ་བ་གོམ་པ་ཙམ་ལས་རིགས་པའི་ངལ་ 27-2-9a བ་ལ་མི་ལྟོས་པ། གོམས་ན་ཆོས་ཀུན་གྱི་གནད་ཁོང་དུ་ཆུད་ནུས་པ་ཡིན་པས། འདི་ལ་ནི། བཤད་པས་མི་གཙོ་བསྒོམ་པས་གཙོ། །བསྒོམ་ན་མ་བཤད་ཁོང་ནས་ཤེས། །མ་བསྒོམ་བཤད་ཀྱང་ནེ་ཚོ་འདྲ། །དེ་ཕྱིར་དཔྱད་བསྒོམ་འདི་ལྟར་མཛོད། །པདྨ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྐུལ་ཞིང་། །བྲི་གཞི་ཤོག་བུའི་རྐྱེན་སྦྱར་བས། །མི་ཕམ་པ་ཡིས་མདོར་བསྡུས་སུ། །ཇ་བར་གཅིག་ལ་ཤར་མར་བྲིས། །མངྒ་ལཾ།། ༈ །། 中觀見深論 དབུ་མའི་ལྟ་ཁྲིད་ཟབ་མོ་བཞུགས་སོ། །ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་སྔོན་སོང་ནས། །གང་ཟག་བདག་མེད་ཚུལ་ལ་ནི། །ངེས་ཤེས་གནད་དུ་འདྲོངས་པའི་ཚེ། །བདག་ཅེས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས། །མ་བརྟག་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ལྟར། །ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འདུས་མ་བྱས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ། །རྟོག་པས་བཏགས་ཏེ་འདི་འདི་ཞེས། །སྣ་ཚོགས་ཆོས་སུ་བཟུང་མོད་ཀྱིས། །བཏགས་དོན་བཙལ་ན་མི་རྙེད་དེ། །ཆ་མེད་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཐུག་པར། །འདི་ཁོ་ནར་རིགས་པ་སྟོན། ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བའང་མ་གྲུབ་བཞིན། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དབང་གིས་སྣང་། །དངོས་པོ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་སྟེ། །དངོས་མེད་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཡིན། །དངོས་དང་དངོས་མེད་གང་ལའང་། །མ་བརྟག་དེ་དང་དེར་འཛིན་གྱི། །བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། །གཞི་མེད་རྩ་བ་བྲལ་བཞིན་དུ། །མེད་སྣང་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་དང་། །ཆུ་ཟླ་བྲག་ཆ་དྲི་ཟའི་གྲོངས། །མིག་ཡོར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་བཞིན། །སྟོང་བཞིན་སྣང་ལ་སྣང་བ

【現代漢語翻譯】我不會被它控制，而是像以前一樣，從觀察多個蘊開始，通過在心中清晰地觀修次第，在心中確定每一個目標。有時觀察自己的蘊，有時觀察他人的蘊，有時對所有和合事物進行普遍的思考，怎麼舒服就怎麼做。在禪修結束時，迴向功德，放鬆身心。然後再次開始禪修，像野火蔓延一樣不停地轉動思維之輪，不給無意義的念頭任何機會，儘可能地保持下去。中間如果感到疲倦，就什麼也不想，放空自己。如果念頭浮現，就想：『為什麼要有無意義的念頭呢？應該讓心專注于如理作意。』這樣反覆思索，不知不覺中，在專注目標時，自然會生起強烈的定解，毫不費力。即使在禪修間隙放鬆時，上述思考的內容也會自然而然地在心中浮現，從而成就偉大的目標。因此，《修道次第》無論智者還是愚者都容易理解，而且意義重大，只需邁出一步，無需費力思考。如果習慣了，就能掌握所有佛法的要點。因此，對於這個法門來說，實修比講解更重要。如果實修，即使沒有講解也能從內心明白；如果不實修，即使講解也像鸚鵡學舌一樣。所以，請這樣進行觀察和實修。蓮花王（Padma Gyaltsen）勸請，並提供了紙張作為書寫的基礎，米龐（Mipham）在一次茶歇的時間裡迅速地寫下了這些。吉祥！《中觀見深論》《中觀甚深見引導》頂禮文殊師利！在行為上徹底凈化之後，對於人無我的道理，當獲得確切的理解時，就像『我』這個概念是依賴於蘊而產生的，未經觀察的分別念所安立的一樣。五蘊和非和合事物，所有這些法，也都是同樣，由分別念安立，然後說『這是這個，那是那個』，雖然執著于各種各樣的法，但如果去尋找所安立的意義，卻找不到。因為最終會歸於無分微塵，這正是理性的證明。即使是極其微小的東西也不成立，但由於緣起的作用而顯現。事物是依賴於其他事物而產生的，無實的事物是依賴於其他事物而被安立的。對於有實和無實，未經觀察就執著于『這是這個，那是那個』，但如果經過觀察和分析，就會像沒有根基的樹木一樣，顯現為不存在，如同幻覺、夢境、水中的月亮、海市蜃樓、乾闥婆城、眼花和煙霧等，雖然是空性的，但卻顯現。

【English Translation】 Instead of letting it control me, I will, as before, start by examining the multiple aggregates, and through the stages of clear contemplation in my mind, I will meditate on each object until it is firmly established in my mind. Sometimes I will examine my own aggregates, sometimes the aggregates of others, and sometimes I will contemplate all compounded things in general, doing whatever is comfortable for my mind. At the end of the session, I will dedicate the merit and relax my mind. Then, starting the session again, I will turn the wheel of investigation without interruption, like fire spreading through grass, not giving meaningless thoughts any chance, and maintaining it as much as I can. If I become tired in the middle and feel exhausted, I will not think about anything, but blank out and relax. If thoughts arise again, I will think, 'Why have meaningless thoughts? I should let my mind focus on proper attention.' By repeatedly thinking this way, without realizing it, when focusing on the object, a strong conviction will naturally arise effortlessly. Even during the breaks when I let my mind wander, the content of the above thoughts will naturally circulate in my mind, and great goals will be accomplished. Therefore, the 'Stages of Meditation' in the sutras are easy to understand for both the wise and the foolish, and the meaning is great, requiring only a step forward, without the need for laborious reasoning. If one becomes accustomed to it, one can grasp the essence of all the Dharma. Therefore, for this practice, practice is more important than explanation. If one practices, one will understand from within even without explanation; if one does not practice, even if one explains, it is like a parrot repeating words. Therefore, please engage in investigation and practice in this way. Padma Gyaltsen urged and provided paper as the basis for writing, and Mipham quickly wrote this in one tea break. May there be auspiciousness! The Profound Treatise on the Middle Way View The Profound Guidance on the Madhyamaka View Homage to Manjushri! After thoroughly purifying one's conduct, when one gains a definite understanding of the principle of the selflessness of persons, just as the concept of 'I' arises in dependence on the aggregates, established by undeliberated conceptual thought. All these phenomena, the five aggregates and non-compounded things, are likewise established by conceptual thought, and then one says, 'This is this, that is that,' although one clings to various phenomena, if one searches for the meaning of what is established, one cannot find it. Because it ultimately comes down to indivisible particles, this is precisely what reason demonstrates. Even the extremely minute does not exist, but it appears due to the power of dependent origination. Things are produced in dependence on other things, and unreal things are established in dependence on other things. Regarding the real and the unreal, without investigation, one clings to 'This is this, that is that,' but if one investigates and analyzes, it will appear as non-existent, like a tree without roots, like illusions, dreams, the moon in water, mirages, cities of gandharvas, optical illusions, and smoke, etc., although it is emptiness, it appears.

ཞིན་སྟོང་། །སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས། །འདི་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ། །རྟོག་པའི་བློ་ཡི་ངེས་ཤེས་ཅན། །རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་མཐོང་བའི། ། 27-2-9b ཤེས་རབ་དྲི་མེད་ཡིན་མོད་ཀྱི། །གཟུང་བའི་དམིགས་པ་མ་བྲལ་ཞིང་། །འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མ་ཞིག་ལ། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་མ་བརྒལ་ཕྱིར། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་མིན། །དེ་འདྲའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ཚེ། །སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་། །རྟོག་པས་བཏགས་ཏེ་བཟུང་མོད་ཀྱི། །གཟུང་བྱའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ། །འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་རྙེད་པས། །འཛིན་མེད་ལྷུག་པའི་གཤིས་སུ་བཞག །དེ་ལྟར་བཞག་ཚེ་ཕྱི་ནང་གི། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མ་འགག་ཀྱང་། །དེར་འཛིན་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་སུ། །ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཇི་སྙེད་པ། །ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་མ་འགག་ལ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་བྲལ་བའི། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཉམ། །ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ཁས་ལེན་བྲལ། །བརྗོད་མེད་དོན་གྱི་རང་བབ་ལ། །ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཉམས་མྱོང་འཆར། །དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་ཆོས་ཉིད་དེ། །རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་བར། །མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །དེ་ཡི་ངང་ལ་གོམས་པ་ན། །སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་པ། །བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གནས་ལུགས་དོན། །དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །དོན་དེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། །བྲལ་བར་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །མྱུར་བ་ཉིད་དུ་མངོན་བྱེད་པར། །འདོད་ན་སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་བསྒོམ། །འདི་ནི་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་གྱི། །ཟབ་གནད་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་སྟེ། །དང་པོ་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་ནས། །རིམ་པར་མྱོང་བས་གཏན་ལ་དབབ། །སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི། །ལམ་ནས་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་དབྱིངས། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ། །སྐོམས་པས་ 27-2-10a གདུང་བས་ཕྱོགས་གང་ན། །ཆུ་ཡོད་གོ་ཡང་སྐོམ་མི་སེལ། །དེ་ཕྱིར་བཏུང་ན་སེལ་བ་ལྟར། །གོ་མྱོང་དེ་འདྲར་མདོ་ལས་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་རིགས་པ་མང་པོ་ཡིས། །རང་ཉིད་ངལ་བའི་གོ་སྐམ་ལ། །རེས་འཇོག་མི་དགོས་རིམ་བསྒོམ་ན། །ཟབ་མོའི་བཟོད་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ། །འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། །ཆུ་འབྲུག་མགོ་ཟླའི་ཚེས་ཉེར་དགུར། །ཤར་མར་བྲིས་འདིས་འགྲོ་ཀུན་གྱི། །ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་ཤོག །མངྒ་ལཾ།། ༈ །། 安立二無我 བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ། འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ངར་འཛིན་ཡིན་ལ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་གམ་ང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་མ་བཏག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་སྟེ། བདག་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དུ་མ་

【現代漢語翻譯】勝義空性（ཞིན་སྟོང་།），觀想諸法如幻（སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས།）。此乃名相上的勝義諦（འདི་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ།），具有分別唸的認知（རྟོག་པའི་བློ་ཡི་ངེས་ཤེས་ཅན།）。后得位中，雖見萬法如幻（རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་མཐོང་བའི།），卻仍是無垢智慧（ཤེས་རབ་དྲི་མེད་ཡིན་མོད་ཀྱི།）。然因未離所取之境（གཟུང་བའི་དམིགས་པ་མ་བྲལ་ཞིང་།），能取之相亦未止息（འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མ་ཞིག་ལ།）。故終究未能超脫分別念（ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་མ་བརྒལ་ཕྱིར།），亦未得見離戲法性（སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་མིན།）。如是生起定解之時（དེ་འདྲའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ཚེ།），即便執持萬法如幻象（སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་།），亦是分別念所安立執取（རྟོག་པས་བཏགས་ཏེ་བཟུང་མོད་ཀྱི།）。然所取之境實無自性（གཟུང་བྱའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ།），能取之心亦不可得（འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་རྙེད་པས།）。故當安住于無執的自然狀態（འཛིན་མེད་ལྷུག་པའི་གཤིས་སུ་བཞག）。如是安住之時，內外一切顯現（དེ་ལྟར་བཞག་ཚེ་ཕྱི་ནང་གི།），雖未止息（སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མ་འགག་ཀྱང་།），然于彼等無執之自性中（དེར་འཛིན་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་སུ།）。凡所安立之法（ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཇི་སྙེད་པ།），皆是本不生亦不滅（ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་མ་འགག་ལ།）。能取所取，皆已遠離（གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་བྲལ་བའི།），于平等性之法界中平等（མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཉམ།）。遠離有無等一切戲論（ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ཁས་ལེན་བྲལ།），于不可言說之實相自性中（བརྗོད་མེད་དོན་གྱི་རང་བབ་ལ།），生起無有疑慮之體驗（ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཉམས་མྱོང་འཆར།）。此乃諸法之法性（དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་ཆོས་ཉིད་དེ།），非名相上的勝義諦（རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ།），乃是各自需自證之（སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་བར།），無分別之等持智慧（མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན།）。於此境界若能純熟（དེ་ཡི་ངང་ལ་གོམས་པ་ན།），空性與緣起便可雙融（སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་པ།）。二諦無別之實相義（བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གནས་ལུགས་དོན།），即是大中觀之瑜伽（དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན།）。若欲迅速以無二智慧（དོན་དེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། བྲལ་བར་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས།），證悟此離心境界之實義（མྱུར་བ་ཉིད་དུ་མངོན་བྱེད་པར།），則當修持密咒之口訣（འདོད་ན་སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་བསྒོམ།）。此乃中觀修法次第之（འདི་ནི་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་གྱི།），最極甚深之要義（ཟབ་གནད་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་སྟེ།）。初從凈修行為入手（དང་པོ་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་ནས།），漸次由體驗而達究竟（རིམ་པར་མྱོང་བས་གཏན་ལ་དབབ།）。由顯空如幻之定解（སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི།），于無取捨之道中（ལམ་ནས་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན།），解脫于般若波羅蜜多之界（ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་དབྱིངས།），而達平等性（མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ།）。如人口渴難耐（སྐོམས་པས་གདུང་བས་ཕྱོགས་གང་ན།），即便知水所在亦難解渴（ཆུ་ཡོད་གོ་ཡང་སྐོམ་མི་སེལ།）。故如飲水方能止渴（དེ་ཕྱིར་བཏུང་ན་སེལ་བ་ལྟར།），經中亦云需有知解與體驗（གོ་མྱོང་དེ་འདྲར་མདོ་ལས་གསུངས།）。故不需徒勞以諸多理智（དེ་ཕྱིར་རིགས་པ་མང་པོ་ཡིས། རང་ཉིད་ངལ་བའི་གོ་སྐམ་ལ།），反覆分析（རེས་འཇོག་མི་དགོས་རིམ་བསྒོམ་ན།），若能次第修習（ཟབ་མོའི་བཟོད་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ།），則可迅速獲得甚深之忍（འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས།）。文殊喜金剛於水龍年仲秋二十九日（ཆུ་འབྲུག་མགོ་ཟླའི་ཚེས་ཉེར་དགུར།），書于東方（ཤར་མར་བྲིས་འདིས་འགྲོ་ཀུན་གྱི།），愿此令一切眾生（ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་ཤོག），證悟甚深中觀之義（མངྒ་ལཾ།། ༈ །།）。安立二無我（བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ།），頂禮文殊師利（འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།）。于自相續之五蘊，執以為我之念，即是我執（རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ངར་འཛིན་ཡིན་ལ།）。此執著之對境，即是補特伽羅之我，或稱『我』（དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་གམ་ང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།）。此我未經安立與觀察，便執以為實有，然實如繩誤認為蛇，從未真實存在（དེ་མ་བཏག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་སྟེ།）。作為『我』之安立基礎的五蘊，實為眾多（བདག་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དུ་མ་）

【English Translation】 Meditate on all phenomena as illusory emptiness (ཞིན་སྟོང་། །སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམས།). This is the ultimate truth in name (འདི་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ།), with the certainty of a conceptual mind (རྟོག་པའི་བློ་ཡི་ངེས་ཤེས་ཅན།). In the post-meditation state, although seeing phenomena as illusory (རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་མཐོང་བའི།), it is still stainless wisdom (ཤེས་རབ་དྲི་མེད་ཡིན་མོད་ཀྱི།). However, because it has not separated from the object of grasping (གཟུང་བའི་དམིགས་པ་མ་བྲལ་ཞིང་།), and the aspect of grasping has not ceased (འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མ་ཞིག་ལ།). Therefore, it ultimately does not transcend conceptualization (ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་མ་བརྒལ་ཕྱིར།), and does not see the nature of reality free from elaboration (སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་མིན།). When such certainty arises (དེ་འདྲའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པའི་ཚེ།), even holding phenomena as mere illusions (སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་།), is still grasping established by conceptualization (རྟོག་པས་བཏགས་ཏེ་བཟུང་མོད་ཀྱི།). However, the nature of the object of grasping is not established (གཟུང་བྱའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ།), and the mind that grasps cannot be found (འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་རྙེད་པས།). Therefore, rest in the nature of ungrasping openness (འཛིན་མེད་ལྷུག་པའི་གཤིས་སུ་བཞག). When resting in this way, although all appearances, internal and external (དེ་ལྟར་བཞག་ཚེ་ཕྱི་ནང་གི། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མ་འགག་ཀྱང་།), do not cease, in the nature of ungrasping (དེར་འཛིན་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་སུ།). Whatever is labeled as phenomena (ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཇི་སྙེད་པ།), is from the beginning unborn and unceasing (ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་མ་འགག་ལ།). Grasping and the object of grasping are completely separated (གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་བྲལ་བའི།), equal in the realm of equality (མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མཉམ།). Free from affirming existence, non-existence, and so on (ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ཁས་ལེན་བྲལ།), in the self-nature of the inexpressible meaning (བརྗོད་མེད་དོན་གྱི་རང་བབ་ལ།), experience arises without doubt (ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཉམས་མྱོང་འཆར།). This is the nature of all phenomena (དེ་ནི་ཆོས་ཀུན་ཆོས་ཉིད་དེ།), the ultimate truth that is not nominal (རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ།), to be known individually by oneself (སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་བར།), the non-conceptual wisdom of equipoise (མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན།). When accustomed to this state (དེ་ཡི་ངང་ལ་གོམས་པ་ན།), emptiness and dependent arising become unified (སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་པ།). The meaning of the way things are, where the two truths are inseparable (བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་གནས་ལུགས་དོན།), is the yoga of the Great Madhyamaka (དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན།). If you wish to quickly realize this meaning, which is separate from the objects of the mind (དོན་དེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། བྲལ་བར་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས།), with non-dual wisdom (མྱུར་བ་ཉིད་དུ་མངོན་བྱེད་པར།), then meditate on the instructions of mantra (འདོད་ན་སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་བསྒོམ།). This is the ultimate profound essence (འདི་ནི་དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་གྱི། ཟབ་གནད་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་སྟེ།) of the stages of meditation in Madhyamaka. First, purify your conduct (དང་པོ་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་ནས།), then gradually establish it through experience (རིམ་པར་མྱོང་བས་གཏན་ལ་དབབ།). From the certainty of appearance and emptiness as illusion (སྣང་སྟོང་སྒྱུ་མའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི།), in the path of no elimination or establishment (ལམ་ནས་བསལ་བཞག་མེད་པའི་དོན།), liberation occurs in the realm of the Prajnaparamita (ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་དབྱིངས།), into equality (མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ།). Like someone suffering from thirst (སྐོམས་པས་གདུང་བས་ཕྱོགས་གང་ན།), even knowing where water is, it does not quench the thirst (ཆུ་ཡོད་གོ་ཡང་སྐོམ་མི་སེལ།). Therefore, just as drinking quenches the thirst (དེ་ཕྱིར་བཏུང་ན་སེལ་བ་ལྟར།), the sutras say that there must be both understanding and experience (གོ་མྱོང་དེ་འདྲར་མདོ་ལས་གསུངས།). Therefore, without needing to repeatedly analyze with many reasonings (དེ་ཕྱིར་རིགས་པ་མང་པོ་ཡིས། རང་ཉིད་ངལ་བའི་གོ་སྐམ་ལ། རེས་འཇོག་མི་དགོས་རིམ་བསྒོམ་ན།), if you gradually meditate (ཟབ་མོའི་བཟོད་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ།), you will quickly attain profound patience (འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས།). Jampal Dorje (འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས།) wrote this in the east on the twenty-ninth day of the middle autumn month of the Water Dragon year (ཆུ་འབྲུག་མགོ་ཟླའི་ཚེས་ཉེར་དགུར། ཤར་མར་བྲིས་འདིས་འགྲོ་ཀུན་གྱི།), may it enable all beings (ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དོན་རྟོགས་ཤོག), to realize the meaning of the profound Madhyamaka (མངྒ་ལཾ།། ༈ །།). Establishing the Two Selflessnesses (བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ།), Homage to Manjushri (འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།). The mind that, focusing on the five aggregates of one's own continuum, thinks 'I' is the grasping at self (རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་ངར་འཛིན་ཡིན་ལ།). The object of this grasping is called the self of the person, or 'I' (དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་གམ་ང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།). Without being labeled or analyzed, it is grasped as existing, but in reality, like a rope mistaken for a snake, it has never been truly established (དེ་མ་བཏག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་ལྟར་གྲུབ་མ་མྱོང་བ་སྟེ།). The five aggregates, which are the basis for labeling 'self', are many (བདག་གི་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དུ་མ་)

དང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཞིང་། བདག་ནི་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་། འདི་ནས་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བའི་རྟག་པ། བདག་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་སྙམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ལ་དེ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་མ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཡུལ་ཅན་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་དེ་བདག་འཛིན་ཡིན་ལ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་མེད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པ་འདི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བའོ། །ངའམ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། ཆོས་དེ་དག་མ་བརྟག་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་དུ་བདེན་པར་ཡོད་ཡོད་ལྟ་བུར་ཞེན་ན་ཡང་། གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་ 27-2-10b སོགས་པའི་རིགས་པས་བརྟགས་ན། ཕྲ་བ་དང་རགས་པའི་དངོས་པོ་གང་དུ་འང་མ་གྲུབ་པར་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཤེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དགག་བྱ་གང་ཟག་དང་ཆོས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འམ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། བདག་གཉིས་པོ་དེར་བློ་འཁྲུལ་བས་གཟུང་བ་ཙམ་ལས། དཔྱད་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་མེད་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཟུང་བ་བདག་གཉིས་དང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་བདག་འཛིན་གཉིས་ཡིན་ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་པོ་དྲུང་ནས་འབྱིན་པ་ལ། ཡུལ་བདག་གཉིས་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་པོ་དེའི་ཡུལ་ཅན་བདག་མེད་རྟོགས་པ་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །མདོར་ན་ངར་འཛིན་འདི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་ཞིང་། དེའི་གཉེན་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ནི་ཐར་ལམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ། སྟོང་ 27-2-11a པ་དང་རྟེན་འབྱུང་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བརྗོད་བྲལ་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་པ་གཏིང་ནས་མ་ཚུགས་ཀྱི་བར་དུ་ལྟ་བ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དགག་བྱ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་གི་གོ་ཡུལ་ཙམ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཞེས་དོན་དམ་པ་མཚན་ཉིད་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མིན་ལ། ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབུ་མའམ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ནི། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་པ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་རིག་པས་དཔྱད་པའི་གོ་ཡུལ་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ནི་ས

【現代漢語翻譯】是無常的。我從一開始就來到這裡，認為有一個恒常的、我獨自的『我』，從這裡到彼岸。但那只是在蘊聚上假立的名稱，實際上並不成立。因此，認為『我是主體』的這種想法就是我執，而其執著的對象就被稱為『我』。就像花紋駁雜的繩子上並沒有蛇一樣，在蘊聚上假立為『我』，但『我』的自性實際上並不成立，認識到這一點就是無我之見。所謂『我』或『自我』，除此之外，所有有為法和無為法都被稱為『法』。對於這些法，如果只是不加分析地感到喜歡，就認為它們真實存在，但如果用一和多的分離等理智進行分析，就會發現無論微觀還是宏觀的事物都不成立，從而認識到它們是無根無基的，這就是證悟了法無我。因此，所要破斥的補特伽羅和法，比如瓶子等，自性成立或者真實成立，就被稱為補特伽羅我和法我。僅僅是由於錯誤的認知而執著于這兩種『我』，但如果進行分析，就會發現它們絲毫也不成立，這就是補特伽羅法無我。像這樣證悟無我的智慧，就被稱為無我之悟。所執著的兩種『我』，以及執著它們的主體——兩種我執。爲了從根源上拔除這兩種我執，必須通過理智確定兩種『我』並不成立，然後在自相續中生起兩種無我的證悟。總之，我執是輪迴的根本，是所有煩惱的來源，而證悟人無我是通往解脫之路的根本。不僅如此，認識到一切法皆無自性的空性見，能夠徹底斷除所知障，因此是通往大乘道的根本。在尚未對空性和緣起無二的法界，即不可言說的廣大平等性，產生深刻的定解之前，都應當修習這種見解。僅僅是破斥所要破斥之物的遮無之見，只是進入名相上的勝義諦，是進入具有體性的勝義諦的門徑。但並非是究竟的實相。而遠離一切戲論，雙運、不住二邊的中觀，或者說非名相的勝義諦，是二諦無別的實相，各自通過自證智所能證悟的，是寂滅一切戲論之自性。總之，通過智慧分析所能理解的範圍是，顯現上，輪涅的一切法都如幻象一般。 It is impermanent. I have come here from the beginning, thinking that there is a constant, solitary 'I' that goes from here to the other shore. But that is merely a designation imputed upon the aggregates, and it is not established in reality. Therefore, the thought that 'I am the subject' is self-grasping, and the object of that grasping is called 'self'. Just as there is no snake on a variegated rope, 'I' is merely imputed upon the aggregates, but the self-nature of 'I' is not established in reality. Understanding this is the view of selflessness. 'I' or 'self'—apart from that, all conditioned and unconditioned phenomena are called 'dharmas'. Regarding these dharmas, if one merely feels pleasure without analysis, believing that they truly exist, but if one analyzes with reasoning such as the separation of one and many, one will find that neither microscopic nor macroscopic things are established, and one will realize that they are rootless and baseless. This is called realizing the selflessness of phenomena. Therefore, the person and phenomena to be refuted, such as a vase, which are established by their own nature or truly established, are called the self of the person and the self of phenomena. Merely grasping at these two 'selves' due to mistaken cognition, but upon analysis, finding that they are not established at all, is called the selflessness of the person and phenomena. The wisdom that realizes selflessness in this way is called the realization of selflessness. The two 'selves' that are grasped, and the two self-graspings that are the subjects grasping them. In order to uproot these two self-graspings from their source, one must ascertain through reasoning that the two 'selves' are not established, and then generate the realization of the two selflessnesses in one's own mindstream. In short, self-grasping is the root of samsara, the source of all afflictions, and the realization of the selflessness of the person is like the root of the path to liberation. Moreover, the view of emptiness, which understands that all phenomena are without inherent existence, completely eliminates the obscurations to knowledge, and is therefore the root of the Mahayana path. Until one has a deep and firm conviction in the dharmadhatu, which is the inseparability of emptiness and dependent arising, the great equality beyond expression, one should cultivate this view. Merely negating what is to be negated, the view of negation, is only the conceptual ultimate truth, merely the gateway to entering the ultimate truth that has characteristics. But it is not the ultimate reality. The non-abiding Middle Way of union, or the non-conceptual ultimate truth, is the inseparability of the two truths, the nature of peace that pacifies all webs of elaboration, to be realized individually by one's own wisdom. In short, within the scope of what can be understood through intellectual analysis, all phenomena of samsara and nirvana appear like illusions.

【English Translation】 It is impermanent. I have come here from the beginning, thinking that there is a constant, solitary 'I' that goes from here to the other shore. But that is merely a designation imputed upon the aggregates, and it is not established in reality. Therefore, the thought that 'I am the subject' is self-grasping, and the object of that grasping is called 'self'. Just as there is no snake on a variegated rope, 'I' is merely imputed upon the aggregates, but the self-nature of 'I' is not established in reality. Understanding this is the view of selflessness. 'I' or 'self'—apart from that, all conditioned and unconditioned phenomena are called 'dharmas'. Regarding these dharmas, if one merely feels pleasure without analysis, believing that they truly exist, but if one analyzes with reasoning such as the separation of one and many, one will find that neither microscopic nor macroscopic things are established, and one will realize that they are rootless and baseless. This is called realizing the selflessness of phenomena. Therefore, the person and phenomena to be refuted, such as a vase, which are established by their own nature or truly established, are called the self of the person and the self of phenomena. Merely grasping at these two 'selves' due to mistaken cognition, but upon analysis, finding that they are not established at all, is called the selflessness of the person and phenomena. The wisdom that realizes selflessness in this way is called the realization of selflessness. The two 'selves' that are grasped, and the two self-graspings that are the subjects grasping them. In order to uproot these two self-graspings from their source, one must ascertain through reasoning that the two 'selves' are not established, and then generate the realization of the two selflessnesses in one's own mindstream. In short, self-grasping is the root of samsara, the source of all afflictions, and the realization of the selflessness of the person is like the root of the path to liberation. Moreover, the view of emptiness, which understands that all phenomena are without inherent existence, completely eliminates the obscurations to knowledge, and is therefore the root of the Mahayana path. Until one has a deep and firm conviction in the dharmadhatu, which is the inseparability of emptiness and dependent arising, the great equality beyond expression, one should cultivate this view. Merely negating what is to be negated, the view of negation, is only the conceptual ultimate truth, merely the gateway to entering the ultimate truth that has characteristics. But it is not the ultimate reality. The non-abiding Middle Way of union, or the non-conceptual ultimate truth, is the inseparability of the two truths, the nature of peace that pacifies all webs of elaboration, to be realized individually by one's own wisdom. In short, within the scope of what can be understood through intellectual analysis, all phenomena of samsara and nirvana appear like illusions.

ྣང་ཡང་། བརྟག་ཅིང་དཔྱད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་དང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་འགལ་མེད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཟླ་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་ལྟ་བུར་ཡིན་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་ཡང་དག་པ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། དབུ་མའི་གོ་ཡུལ་ལེགས་པོ་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་སྤྲོས་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་མིན་པས། ཟུང་འཇུག་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་ཞལ་མཇལ་ནས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་པའི་ 27-2-11b འཛིན་སྟངས་མ་ལུས་པ་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲོང་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པའི་ཚད་དེ་ཙམ་ལ་གསུངས་ཀྱང་། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་སྒྲ་དང་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་དཔྱད་པ་ཙམ་གྱིས་གནད་མི་ཕིག་པས་གཞན་ཕལ་གང་གི་བློ་ཡུལ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པར་མཐོང་ཞིང་བླ་མའི་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་བདེ་བླག་ཏུ་ངེས་པ་འདྲོང་ནུས་པ་འདི་ལ་དཔག་ནས་ལམ་གྱི་གནད་མ་ལོག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་མི་ཕམ་པས་སོ།། ༈ །། 于大手印住,轉,見三者略修,能見法性諦之要 ཕྱག་ཆེན་པའི་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་ཙམ་ལ་ཉམས་ལེན་བྱེད་ཐུབ་ན་མཐར་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བའི་གནད་ནི། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་དང་། དེ་ལ་མན་ངག་གིས་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སེམས་ལ་ཐུག་པས་རང་སེམས་ཀྱི་གནད་བཙལ་ན་སེམས་ཀྱི་གསང་ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་བདག་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས། འདིར་རིགས་དཔྱད་མང་པོ་དོར་ཏེ་རྟོགས་ལྡན་གྱི་མན་ངག་ལྟར་བསྟེན་ན། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་རང་གི་སེམས་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ། ཅི་ལ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་འདུག་ན་གནས་པ་ཞེས་བྱ། རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་ན་འགྱུ་བ་ཞེས་བྱ། དེ་གཉིས་གང་བྱུང་ཡང་། དེ་ལྟར་རང་སེམས་རང་གི་ 27-2-12a རིག་བཞིན་པ་དེ་ལ་རིག་པ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་རྒྱུན་དུ་བསྐྱངས་ན་དགའ་སྡུག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་རང་སེམས་ལས་ཤར་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པའི་གནད་དེ་རང་གིས་ཤེས་འོང་། དེ་ཤེས་དུས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་དུ་ངོ་འཕྲོད་འོང་། དེ་ནས་གནས་སམ་འགྱུ་བའི་སེམས་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པར་ཤེས་འོང་། སྟོང་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆད་སྟོང་ཞིག་མིན་ཏེ། ཀུན་ཤེས་ཀུན་རིག་གི་གསལ་ཆ་མ་འགག་བཞིན་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ད

【現代漢語翻譯】然而，如果進行觀察和分析，就會確信連最小的微塵也不成立，從而使顯現和自性不成立二者成為無違。當對一切事物都如水月、夢幻、魔術般的顯現確信無疑時，就會生起與后得如幻的定解相似的覺受。這雖然是很好地理解了中觀，但僅憑這些還不能親自體悟離戲大中觀，不能證悟各自自證的法界之義。因此，要證悟遠離言詮的俱生本面，並使一切能破能立的分別執著都融入如虛空般的離戲等持中，生起特殊的定解。雖然經由聞思而圓滿了見解的分析，但對於各自自證的法界，僅僅依靠追逐名相的向外觀察分析是無法觸及要點的。因此，我認為它遠遠超出了其他普通人的理解範圍，只有那些具備上師口訣並精通心之安住方法的人才能輕易地生起定解。以此來衡量，就能不顛倒地瞭解道的要點。這是米龐所說。于大手印住，轉，見三者略修，能見法性諦之要如果能夠略修大手印的住、轉、見三者，最終就能見到法性的真諦。這是因為心的法性中存在如來藏，並且通過口訣的竅訣來點撥。就像這樣，一切法的根本在於心，如果探尋自心的要點，就能通達心的秘密，從而精通一切法，證悟無我的意義。因此，這裡捨棄了許多理智分析，而依止實修者的口訣。當向內觀察自心時，如果什麼也不散亂地安住，就稱為『住』。如果生起各種分別念，就稱為『轉』。無論發生哪一種情況，如此這般地覺察自心，就稱為『見』。像這樣持續修持，就會知道喜悅和痛苦的各種顯現從自心中生起，並融入其中的要點。當了知這一點時，就會認識到一切顯現都是自心的自顯。然後，如果專注地觀察安住或流動的心的體性，就會明白雖然顯現為各種各樣，但其體性卻什麼也不成立，是空性的。所謂的空性，也不是像虛空那樣的斷滅空，而是具有一切功德的空性，即在明覺不滅的同時，自性卻什麼也不成立的圓滿空性。

【English Translation】 However, if one observes and analyzes, one will be certain that even the smallest particle is not established, thus making appearance and self-nature non-contradictory. When one is certain that all things are like appearances of water moons, dreams, and illusions, one will generate an understanding similar to the post-meditation understanding of illusion. Although this is a good understanding of Madhyamaka, it is not enough to personally realize the great Aprahana-Madhyamaka, and one cannot realize the meaning of the Dharmadhatu that is self-realized by each individual. Therefore, to realize the co-emergent face that is free from expression, and to dissolve all grasping of refutation and establishment into the Aprahana-Samadhi like the sky, one must generate a special certainty. Although the analysis of view is completed through hearing and thinking, for the Dharmadhatu that is self-realized by each individual, merely relying on outward observation and analysis that follows names and words cannot touch the key point. Therefore, I think it is far beyond the understanding of other ordinary people, and only those who have the Guru's oral instructions and are proficient in the method of settling the mind can easily generate certainty. By measuring this, one can understand the key points of the path without inversion. This is what Mipham said. On the Great Seal, dwelling, moving, and seeing, practice these three briefly, and one can see the essence of the Dharma. If one can briefly practice the dwelling, moving, and seeing of Mahamudra, one will eventually see the truth of Dharmata. This is because the Tathagatagarbha exists in the nature of the mind, and it is pointed out by the key points of the oral instructions. Just like this, the root of all dharmas lies in the mind. If one explores the key points of one's own mind, one can understand the secrets of the mind, thereby becoming proficient in all dharmas and realizing the meaning of selflessness. Therefore, here, many intellectual analyses are abandoned, and the oral instructions of practitioners are relied upon. When looking inward at one's own mind, if one abides without scattering to anything, it is called 'dwelling'. If various thoughts arise, it is called 'moving'. Whichever occurs, the awareness of one's own mind in this way is called 'seeing'. If one continues to practice in this way, one will know the key point that various appearances of joy and sorrow arise from one's own mind and dissolve into it. When one knows this, one will recognize that all appearances are the self-manifestation of the mind. Then, if one focuses on observing the nature of the dwelling or moving mind, one will understand that although it appears in various ways, its nature is not established in anything, it is emptiness. The so-called emptiness is not a nihilistic emptiness like the sky, but a complete emptiness with all virtues, that is, the nature is not established in anything while the clarity of all-knowing and all-seeing is not interrupted.

ུ་ཤེས་འོང་། དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱི་གསང་གནད་རྟོགས་པའི་ཚེ་བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་གཉུག་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་ངོ་སྤྲད་རྒྱུ་འང་དེ་ཡིན། སྐྱོང་ཐུབ་ན་འདི་འཆར་ཏེ། ས་ར་ཧས། གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ། །བལྟས་ཤིང་བལྟས་ཤིང་མཐོང་བ་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་གསུང་བ་དང་། ཡུམ་ལས། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་གསུང་པའི་དོན་ནོ། །འདི་ལས་སླ་བ་མེད་དོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གལ་ཆེ། མི་ཕམ་པས་སོ། །མངྒ་ལཾ།། ༈ །། 27-2-12b འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་ཞི་གནས་འགྲུབ། །རིམ་གྱིས་གནས་ལུགས་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ། །དེ་ལ་རང་སྙིང་སྟོང་པའི་ངང་། །གསལ་ལེ་སང་ངེ་བ་ལ་ནི། །ཤེས་པ་ནང་དུ་བཀུག་ནས་བཞག །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་དམིགས་ཞེས་བྱ། །སེམས་ལ་དམིགས་ན་སེམས་ནི་འདི། །ཞེས་པའི་གཏད་སོ་མི་དམིགས་ཀྱང་། །སེམས་ཞིག་ཡོད་ན་ལུས་ཀྱི་ནང་། །སྙིང་དབུས་མིན་པ་གར་ཡང་མེད། །མི་དྲན་དགུ་དྲན་འགྱུ་རྟོག་གི། །བྱུང་ཁུང་དེ་རུ་བལྟ་བཞིན་གནས། །སེམས་བཙལ་མི་བྱ་ལྷན་ནེར་བཞག །བཞག་ས་ཡོད་མེད་བྱ་མི་དགོས། །བཞག་རྒྱུའི་སེམས་ཡོད་དེ་གས་ཆོག །ཁོང་ནང་སེམས་དེ་ཉལ་མལ་དུ། །ཙེ་ནེར་ཞོག་དང་དེ་ག་རང་། །བཞག་ཐབས་ཡིན་གྱི་གཞག་མི་དགོས། །ཆུ་ལ་ཉི་འོད་ཕོག་པ་ཡི། །ཟེར་མ་ལྷམ་ལྷམ་གཡོ་བ་ལྟར། །སེམས་རྟོག་འགྱུ་བ་མྱུར་མྱུར་པོ། །ཐད་ཀར་བཀག་པས་མི་ཁེགས་ཏེ། །ཆུ་དེ་མ་བསྒུལ་རང་བཞག་ན། །ཟེར་སྣང་དེ་ཡང་ལྷན་ནེར་སྡོད། །དེ་བཞིན་འགྱུ་བ་ཅང་མེད་པའི། །འབྱུང་ཁུང་ཤེས་པ་ལྷན་ནེར་ཞོག །དེ་ངང་མ་བརྗེད་དྲན་པའི་རྒྱུན། །བར་མེད་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་བརྟེན། །སྟོང་སང་འདྲ་ཡང་དེ་གར་ཞོག །གསལ་གསལ་འདྲ་ཡང་དེ་གར་ཞོག །འགྱུ་འགྱུ་འདྲ་ཡང་དེ་གར་ 27-2-13a སྡོད། །ཙེན་ནེ་ཀ་རེ་རྗེན་ནེ་བ། །ཅི་འདྲ་བྱུང་ཡང་དེ་གར་ཞོག །སྟོང་ངོ་གསལ་ལོ་འགྱུའོ་ཞེས། །ཤེས་ཀྱང་དེ་གའི་རྗེས་དེད་སྤོང་། །ཤེས་པ་རང་མལ་རང་སར་ཞོག །དེ་ལ་གོམས་འདྲིས་ཡུན་རིང་བྱ། །འདྲ་དཔྱད་རྟོག་ཆེན་རང་སར་བསྐྱུར། །རེས་འགའ་མི་འགྱུ་རྨུག་པ་ན། །བྱིང་བ་གསེང་ལ་རང་གར་ཞོག །རེས་འགའ་འགྱུ་དྲན་དྲག་སྐྱེ་ན། །འགྱུ་འགྱུ་པོ་དེ་སེམས་ཡིན་པས། །དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ལྟོས་ལ་ཞོག །འགྱུ་རྗེས་མ་མཐུད་རང་ས་ཟུང་། །དེ་ནས་འགྱུ་བ་རང་འགག་འགྱུར། །འགྱུས་དང་མ་འགྱུས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཚོར་ཙམ་བྱུང་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྟེང་། །སེམས་ནི་རང་བཞག་ཅེས་བྱའོ། །སེམས་དེ་སྙིང་དབུས་མལ་བཞག་གམ། །རང་སེམས་རང་བབ་ལྷོད་དེ་ནི། །འགྱུ་དྲན་འཇུར་མདུད་རང་ཁྲོལ་བཞག །རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བ་ཟད་མེད་པོ

【現代漢語翻譯】如果能理解這一點，那麼在領悟到這種心的秘密時，雖然觀看者和被觀看者沒有分別，但會體驗到自性光明的本有心性，這被稱為認識覺性。這也是大手印和大圓滿的介紹方式。如果能夠修持，這種體驗就會顯現。正如薩ra哈（梵文：Sarahas，一位印度大成就者）所說：『本來清凈如虛空，觀看再觀看，所見便會止息。』《佛母經》中也說：『心無心，心的自性是光明。』就是這個意思。沒有比這更簡單的了，重要的是要修持。米龐（藏文：Mi-pham，一位偉大的藏傳佛教上師）所說。吉祥！頂禮曼殊室利（梵文：Mañjuśrī，文殊菩薩）。如果專注於心，就能成就止（梵文：Śamatha，平靜）。逐漸地，就能生起觀（梵文：Vipaśyanā，內觀），證悟實相。在那個空性的自心中，于那明朗澄澈的狀態中，將覺性收攝於內而安住。這被稱為『以心觀心』。如果專注於心，那麼這個心，如果沒有存在於身體的中心，還能在哪裡呢？不要追逐記憶，而是安住在念頭和妄想的源頭。不要尋找心，而是自然安住。不需要考慮安住的地方是否存在。只要有安住的心就足夠了。讓心中的那個心自然地處於休息的狀態，那就是安住的方法，不需要刻意去安住。就像陽光照在水面上，光芒閃爍搖曳一樣，心的念頭和妄想快速地生滅。如果直接阻止它們，是無法阻止的。如果讓水不動，自然靜止，光芒的顯現也會自然停止。同樣地，讓沒有念頭的源頭，覺性自然安住。不要忘記那個狀態，保持不間斷的覺知。即使感覺空蕩蕩的，也要安住于那個狀態。即使感覺明明白白的，也要安住于那個狀態。即使感覺念頭紛飛，也要安住于那個狀態。自然放鬆，赤裸裸地安住。無論發生什麼，都安住于那個狀態。即使知道是空性、光明或念頭，也不要追逐或捨棄它們。讓覺性安住在它自己的位置上。長時間地熟悉它。將分析和大的念頭拋在一邊。有時沒有念頭，一片昏沉，就在昏沉中自然安住。有時念頭強烈生起，因為生起的念頭就是心，所以看著它安住。不要繼續追逐念頭，保持在自己的位置上。那樣念頭自然就會止息。無論有沒有念頭，所有的一切，即使只是感覺到了，也要在心的上面，讓心自然安住。讓心安住在心的中心嗎？讓自心自然放鬆，讓念頭和纏結自然解脫。念頭和妄想是無盡的。

【English Translation】 If one can understand this, then upon realizing this secret of the mind, although there is no separation between the observer and the observed, experiencing the naturally luminous innate nature of mind is called recognizing awareness. This is also how Dzogchen and Mahamudra are introduced. If one can practice, this experience will manifest. As Sarahas (Sanskrit: Sarahas, an Indian Mahasiddha) said: 'Primordially pure like the nature of the sky, looking and looking, seeing will cease.' The Mother Sutra also says: 'Mind has no mind, the nature of mind is luminosity.' That is the meaning. There is nothing easier than this, it is important to practice. As Mipham (Tibetan: Mi-pham, a great Tibetan Buddhist master) said. Mangalam! Homage to Mañjuśrī (Sanskrit: Mañjuśrī, the Bodhisattva of Wisdom). If you focus on the mind, you will achieve Śamatha (Sanskrit: Śamatha, tranquility). Gradually, Vipaśyanā (Sanskrit: Vipaśyanā, insight) will arise, realizing the true nature. In that empty self-heart, in that clear and bright state, draw awareness inward and abide. This is called 'mind looking at mind'. If you focus on the mind, then this mind, if it does not exist in the center of the body, where else could it be? Do not chase after memories, but abide in the source of thoughts and delusions. Do not look for the mind, but abide naturally. There is no need to consider whether the place of abiding exists or not. It is enough to have a mind to abide in. Let that mind in the heart naturally be in a state of rest, that is the method of abiding, there is no need to deliberately abide. Just like sunlight shining on the water, the rays shimmer and sway, the thoughts and delusions of the mind arise and disappear quickly. If you directly stop them, you cannot stop them. If you let the water not move and remain still, the appearance of the rays will also stop naturally. Similarly, let the source without thoughts, awareness, abide naturally. Do not forget that state, maintain a continuous stream of awareness. Even if it feels empty, abide in that state. Even if it feels clear, abide in that state. Even if it feels like thoughts are flying, abide in that state. Relax naturally, abide nakedly. No matter what happens, abide in that state. Even if you know it is emptiness, luminosity, or thoughts, do not chase or abandon them. Let awareness abide in its own place. Familiarize yourself with it for a long time. Leave aside analysis and big thoughts. Sometimes there are no thoughts, a state of dullness, just abide naturally in the dullness. Sometimes strong thoughts arise, because the arising thoughts are the mind, so look at it and abide. Do not continue to chase after thoughts, stay in your own place. Then the thoughts will naturally cease. Whether there are thoughts or not, everything, even if you just feel it, let the mind naturally abide on top of the mind. Is the mind placed in the center of the heart? Let your own mind relax naturally, let thoughts and entanglements naturally unravel. Thoughts and delusions are endless.

། །རང་གར་ཡར་བའི་དུས་མེད་ལ། །ཇི་ཙམ་འགྱུས་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད། །ངན་རྟོག་སྡུག་བསྔལ་ཟད་མི་ཤེས། །དེ་བས་འདི་ཡི་མཚངས་རིག་ནས། །ཐོག་མེད་དུས་ནས་འདི་དབང་སོང་། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཅང་མ་ཐོབ། །ད་ནི་འདི་ལ་ཞེན་ལོག་ནས། །ཅི་ནས་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་བྱས་ན། །ཏིང་འཛིན་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི། །ཡོན་ཏན་རྣམ་མང་ཐོབ་འགྱུར་ཞིང་། །རྣལ་གནས་ 27-2-13b རང་དབང་བདེ་མཆོག་རྙེད། །དེ་ལྟར་སྐྱོན་ཡོན་ཤེས་པའི་བློས། །ཅི་ནས་སེམས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ནས། །ཇི་སྲིད་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་བར། །བརྩོན་པ་ལྷོད་པ་མེད་པར་བྱ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡང་གོམས་པ་ལས། །སྙིང་དབུས་ང་འདུ་དབུ་མར་འཇུག །རྣམ་རྟོག་མགོ་རྒོད་ཇེ་ཞི་དང་། །རང་སེམས་ལས་རུང་ཇེ་བཟང་འགྱུར། །བླ་མའི་ངོ་སྤྲོད་གཞན་མེད་ཀྱང་། །མན་ངག་གནད་ཀྱི་བཞག་ཐབས་འདི། །སེམས་གནས་སླ་ལ་རླུང་གེགས་མེད། །སེམས་ལ་དམིགས་པ་འདི་ལྟ་བུས། །ནང་དུ་ཡང་དག་བཞག་པ་ན། །ཏིང་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་ནི། །དཀའ་ཚེགས་མེད་པར་མྱུར་དུ་རྙེད། །སྙིང་གའི་ཕྲ་ཐིག་འདིར་མི་དགོས། །ཁ་དོག་ཡི་གེ་རླུང་འཛིན་མེད། །རང་སེམས་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ། །ལྟ་བཞིན་དྲན་རྒྱུན་བསྐྱང་བ་ཡིན། །འདི་བས་ཟབ་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི། །གདམས་པ་བྱ་སླ་དོན་ཆེ་མེད། །དང་པོར་སེམས་གནས་གྱུར་ནས་ནི། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟས་པ་ན། །ནམ་མཁར་བལྟས་ཤིང་བལྟས་པ་ན། །མཐོང་བའི་དངོས་པོར་མི་དམིགས་ལྟར། །ལྟ་ངན་ཀུན་ལས་རང་གྲོལ་ནས། །སྟོང་གསལ་ཟུང་འཇུག་སེམས་ཀྱི་གསང་། །ཆོས་ཉིད་གནད་ལ་འཆར་བ་ཡིན། །དེ་ནས་རིག་སྟོང་གཉུག་མ་ཆེ། །ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་བ། །འོད་གསལ་ 27-2-14a རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན། །བརྒྱུད་པའི་བྱིན་རླབས་ལས་མཐོང་འགྱུར། །མེ་རྟ་ཟླ་༡ཚེས་༦གུང་ཐུན་ལ་མི་ཕམ་པས་བྲིས་པ་དགེ། ༈ །། 安立斷境攝略 གཅོད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་བཞག་མདོར་བསྡུས་བཞུགས། མ་ཅིག་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདིར་མདོ་སྔགས་དགོངས་པ་ཟུང་འབྲེལ་ཟབ་དོན་གཅོད་ཀྱི་སྤྱི་གནད་བསྟན་པ་ལ། གཅོད་ཡུལ། གཅོད་བྱ། གཅོད་བྱེད། ཇི་ལྟར་གཅོད་ཚུལ་བཞི་དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ཤིང་གཅོད་པ་ན་གཅོད་ཅིང་འགྱེལ་བའི་ཡུལ་ནི་ས་གཞི་ཡིན་པ་ལྟར། འཁྲི་བ་བཅད་ནས་ཞེན་མེད་དུ་གནས་པའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀློང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་འཕགས་པའི་གནས་པ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །དེའི་ངང་དུ་བདུད་བཞི་རྒྱུ་བ་མེད་པར་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ལ་བདུད་བཞི་དབྱིངས་སུ་གཅོད་པའི་གཅོད་ཡུལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཅོད་བྱ་ནི་འཁྲི་བ་སྟེ། ཉ་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་བ་བཞིན་དུ་བདུད་བཞི་དང་འབྲེལ་བའི་དྲ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །གཅོད་བྱེད་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་རལ་གྲི་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་

【現代漢語翻譯】沒有隨心所欲增長的時候，無論怎樣變化也沒有結果。不知道惡念和痛苦的止境，因此認識到這個的真相后，從無始以來就一直被它支配，所以什麼功德也沒有獲得。現在如果對它生起厭離心，無論如何努力修持心住，就能獲得禪定、神通等等各種功德，並且能夠找到真實的安住、自主和至上的安樂。像這樣以了知缺點和優點的智慧，無論如何都要控制心，在沒有獲得寂止之前，不懈地努力。像這樣反覆串習，心識的『我』執融入中脈，分別念逐漸平息，自心越來越堪能。雖然沒有上師其他的竅訣，但這個竅訣的要點，是心住容易且沒有氣脈的障礙。以這樣的方式將心安住在內，禪定就變得堪能，毫不費力就能迅速獲得。不需要心臟的細微脈絡，不需要顏色、文字和氣脈的執持，只是安住在自心本有的狀態中，像觀看一樣持續保持覺知。沒有比這更深奧、更容易實踐且意義重大的寂止修法了。首先，當心能夠安住時，心觀照心，就像觀看虛空一樣，不執著于所見的物體，從一切邪見中自然解脫，空性和光明雙運，這就是心的秘密，自性之要顯現。之後，證悟俱生本智的廣大本來智慧，光明大圓滿的意義，將從傳承的加持中顯現。火馬年一月六日中午，米滂（Mipham）所寫，吉祥！ 安立斷境攝略 頂禮瑪吉拉準空行母！此處講的是顯宗和密宗見解雙融的甚深斷法之總綱。分為斷境、所斷、能斷、如何斷四部分。第一，如砍樹，被砍倒的處所是大地，同樣，斷除執著而安住的處所是法界、覺性、菩提心之界，安住於此是聖者的安住，是具有三解脫門自性的安住。在此狀態中，四魔無法侵擾，如虛空般平等，此為於法界中斬斷四魔之斷境。所斷是執著，如魚被鐵鉤鉤住一般，是與四魔相連的羅網。能斷是證悟無我的智慧，如利劍一般。這又分為...

【English Translation】 There is no time for spontaneous growth, and no fruit comes from changing. The suffering of negative thoughts is endless. Therefore, recognizing the truth of this, it has been dominating us since beginningless time, so no merit has been gained. Now, if we develop aversion to it and strive to cultivate mind-abiding, we will gain various merits such as samadhi and clairvoyance, and we will find true abiding, autonomy, and supreme bliss. Like this, with the wisdom of knowing faults and virtues, we must control the mind, and until we attain quiescence, we must strive without slackening. By repeatedly familiarizing ourselves like this, the 'I' clinging of the heart merges into the central channel, conceptual thoughts gradually subside, and our own mind becomes more and more workable. Although there are no other instructions from the lama, this key point of the instruction is that mind-abiding is easy and there are no obstacles to the channels. By placing the mind inwardly in this way, samadhi becomes workable, and it is quickly attained without difficulty. The subtle channels of the heart are not needed here. There is no need for colors, letters, or holding the breath. Just abiding in the natural state of one's own mind, maintaining a continuous awareness like watching. There is no quiescence practice more profound, easier to practice, and of greater significance than this. First, when the mind is able to abide, the mind watches the mind, just as when watching the sky, one does not fixate on the objects seen, and one is naturally liberated from all wrong views. Emptiness and clarity are united, this is the secret of the mind, the essence of reality manifests. After that, the vast original wisdom of innate awareness, the meaning of the Great Perfection of luminosity, will appear from the blessings of the lineage. Written by Mipham on the 6th day of the 1st month of the Fire Horse year at noon, may it be auspicious! A Brief Explanation of Establishing the Object of Cutting Homage to Machig Labdrön! Here, the general outline of the profound meaning of Chöd, which combines the views of Sutra and Tantra, is explained. It is divided into four parts: the object of cutting, what is to be cut, what cuts, and how to cut. First, like cutting a tree, the place where it is cut and falls is the earth. Similarly, the place where one abides after cutting attachment is the realm of phenomena, awareness, the expanse of bodhichitta. Abiding in this is the abiding of the noble ones, it is the nature of the three doors of liberation. In this state, the four maras cannot disturb, it is equal like space, this is said to be the object of cutting, where the four maras are cut in the realm of phenomena. What is to be cut is attachment, like a fish caught by a hook, it is a net connected to the four maras. What cuts is the wisdom that realizes selflessness, like a sword. This is further divided into...

བདག་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལ་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲོངས་བ་དགོས་ཤིང་། དེ་དག་ཀྱང་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སམ། ཅིག་ཆར་བ་དབང་པོ་སྨིན་པའི་གང་ཟག་ལ། སྨིན་བྱེད་ཀྱི་དབང་ངམ་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་མཐུ་ 27-2-14b ལས་ང་མེད་བདག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ཇི་བཞིན་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །ཇི་ལྟར་གཅོད་ན་ཡུལ་བཞི་པོ་བདེན་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་ཡུལ་ཅན་དེར་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་ཆོད་པས་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བར་ལག་འབྲེལ་བའི་འཁྲི་བ་ཆད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཅོད་ཡུལ་གྱི་དོན་ཟབ་མོ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལྟ་བའི་ཐག་བཅད། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་པ་ཉམས་སུ་བླངས། དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྱོད་པའི་བོག་དབྱུང་བ་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཇུར་མདུད་ཀྱི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་གི་སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཉིད་སྨིན་གྲོལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕེབ་པ་སྟེ། དེ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བར་དུ་གཅོད་ཅིང་མི་འདོད་པ་སྐྱེད་པའི་རིགས་བསྡུ་ན་བཞིར་འདུ་བས་དེ་ཆོད་ན་བར་ཆོད་ཀྱི་གཡུལ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ན་བདུད་བཞི་གཅོད་པ་ཡིན་སྟེ། མ་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་ཞལ་ནས། ཐོགས་བཅས་ཡུལ་གྱི་འཁྲི་བ་བཅད། །ཐོགས་མེད་ཡིད་ཀྱི་འཁྲི་བ་བཅད། །དགའ་སྤྲོ་ཞེན་པའི་འཁྲི་བ་བཅད། །སྙེམས་བྱེད་བདག་གི་འཁྲི་བ་བཅད། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདུད་ཀྱི་རྒྱར་སར་འཆིང་ཞིང་ལྷུང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཁྲི་བ་བཙན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ན་དེ་གཅོད་ 27-2-15a དགོས་སོ། །དེ་གང་ལ་འཁྲི་ན་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་ལ་འཁྲི་སྟེ། དོན་དམ་པར་སེམས་ཉིད་ལ་འཁྲི་ཞིང་བཅིང་བ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཁྲི་བ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། མཁའ་ལ་སྤྲིན་འཁྲིགས་པ་ལྟར་མི་རྟོག་པའི་རང་ཞལ་སྒྲིབ་ཅིང་། ཇི་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་བར་དུ་བཅད་པའམ་འཁྲི་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །གང་འཁྲི་ན་བདུད་བཞི་པོའོ། །ཇི་ལྟར་འཁྲི་ན་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་རིགས་ནི་སེམས་དང་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བས་འཁྲི་སྟེ། དེ་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལས་ཆགས་སྡང་དང་གནོད་འཇིགས་མང་པོ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་སོ། །ཐོགས་མེད་ནི་ཡིད་ཀྱིས་འཁྲི་བ་སྟེ་ཡིད་ལ་ལམ་གྱིས་ཤར་བ་ཙམ་པོ་དེ་ཡལ་བར་མ་དོར་བར་ཆེད་ཆེར་འཛིན་པའི་དབང་གིས་ཀུན་ཉོན་སྣ་ཚོགས་འཕེལ་བའོ། །དགའ་ཞིང་སྤྲོ་བའི་བདུད་ནི་ཞེན་པས་འཁྲི་བ་སྟེ། གང་ཞེན་པ་དེ་ལ་དེས་འཆིང་བ་ཕག་ལ་མི་གཙང་བ་བཞིན་ནོ། །ངའོ་ཞེས་སོགས་སུ་སྙེམས་པའམ་བདག་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་བདུད་ནི་བདག་བདག་ཞེས་འཛིན་པའི་ཡུལ་གྲུབ་གྲུབ་མོ་འདྲ་བ་དེའི་ཚུལ་གྱིས་འཁྲིའོ། །དེས་ན་གཟུངས་འཛིན་གྱི་འཇུ

【現代漢語翻譯】對於無我見解，需要產生一種特殊的定解。而這些定解，要麼是通過理性分析的力量，要麼是對於根器成熟的眾生，通過成熟的灌頂或者上師的開示，從而如實地體驗到無我、無我的狀態。如何斷除呢？通過見到四種境（藏文：ཡུལ་བཞི་པོ།，指色、聲、香、味四種外境）皆無自性，從而斷除對境的執著，這樣就斷除了境與有境之間相互聯繫的束縛。對於如此甚深的斷境之義進行修持，需要以金剛般的等持來決斷見解，以幻化般的等持來修持禪定，以勇猛行般的等持來去除行為上的障礙。第一，遠離分別唸的纏繞，不作意的智慧，自生的心性，本來就安住於法身大之中，通過成熟解脫的方式來確定，這是根本。第二，對於所有眾生，如果將阻礙和不悅意的因素歸納起來，可以歸納為四種魔，如果斷除了這些魔，就能從斷除障礙的戰場中獲得勝利，因此說是斷除四魔。正如瑪吉拉準空行母所說：『斷除有礙之境的束縛，斷除無礙之意的束縛，斷除歡喜貪戀的束縛，斷除傲慢自我的束縛。』因此，束縛和墮入魔的境地，是因為強烈的分別念束縛的力量，所以必須斷除它。它束縛在哪裡呢？束縛在心性的狀態中，束縛在分別唸的心上。雖然勝義諦中，心性沒有束縛和束縛，但是由於分別唸的力量，看起來像是被束縛一樣，就像雲彩遮蔽天空一樣，遮蔽了不作意的自性面容，阻礙瞭如實地見到真相，這就是所謂的阻礙或束縛。什麼被束縛呢？四魔。如何被束縛呢？有礙之境的種類，是因為心與境相互關聯而束縛，因為以境為對象，會產生許多貪嗔和恐懼。無礙之境，是被意所束縛，僅僅是意念中閃現的想法，如果沒有立即捨棄，反而特別執著，就會增長各種煩惱。歡喜和快樂的魔，是被貪戀所束縛，貪戀什麼，就被什麼束縛，就像豬被不凈之物束縛一樣。傲慢或執著于『我』等的魔，是以執著『我』、『我』的實有自性的方式來束縛，就像實有和非實有一樣。因此，能取所取的執著...

【English Translation】 For the view of selflessness, it is necessary to generate a special conviction. These convictions can arise either through the power of rational analysis, or for individuals with mature faculties, through empowering initiations or the guru's introduction, thereby experiencing the state of selflessness and non-self as it is. How to sever? By seeing that the four objects (Tibetan: ཡུལ་བཞི་པོ།, referring to the four external objects of form, sound, smell, and taste) are without inherent existence, thereby severing the attachment to objects. In this way, the bond of interconnectedness between object and subject is severed. To practice such profound meaning of severance, one needs to decide on the view with vajra-like samadhi, cultivate meditation with illusion-like samadhi, and remove obstacles in conduct with heroic-going samadhi. First, being free from the entanglement of conceptual thoughts, the non-conceptual wisdom, the self-born nature of mind, inherently abides within the great Dharmakaya, and is determined through the means of maturation and liberation. This is like the root. Second, for all sentient beings, if we gather together the factors that obstruct and cause displeasure, they can be summarized into four maras. If these maras are severed, one will be victorious from the battlefield of severing obstacles, hence it is said to be severing the four maras. As Machig Labdrön said: 'Sever the bond of objects with obstruction, sever the bond of mind without obstruction, sever the bond of joy and attachment, sever the bond of prideful self.' Therefore, being bound and falling into the realm of maras is due to the power of strong conceptual entanglement, so it must be severed. Where does it bind? It binds in the state of mind, it binds on the conceptual mind. Although in ultimate truth, the nature of mind has no binding or bound, due to the power of conceptual thought, it appears as if bound, just as clouds obscure the sky, obscuring the non-conceptual face, obstructing the seeing of reality as it is, this is what is called obstruction or binding. What is bound? The four maras. How are they bound? The category of objects with obstruction is bound because the mind and object are interconnected, because taking the object as the object, many attachments, aversions, and fears arise. The unobstructed is bound by the mind, merely a thought that flashes in the mind, if it is not immediately abandoned, but instead particularly clung to, various afflictions will increase. The mara of joy and pleasure is bound by attachment, whatever one is attached to, one is bound by it, just as a pig is bound by impure things. The mara of pride or clinging to 'I' etc., is bound by clinging to 'I', 'I' as having inherent existence, like real and unreal. Therefore, the clinging to grasper and grasped...

ག་པ་དབྱིངས་སུ་མ་ནུབ་བར་དུ་ཐོགས་བཅས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དེ་དག་གི་སྣང་བ་ཙམ་མི་ཁེགས་ཀྱང་། སྣང་ཡང་མི་བདེན་ཞིང་བདེན་པར་བཟུང་ན་བདུད་ཀྱི་རྒྱར་སར་འཆིང་བའི་ཚུལ་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་དེར་འཛིན་པའམ་འཁྲི་ 27-2-15b བ་ཆོད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གཅོད་དང་། མཐར་གོམ་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ན་སྣང་ཞེན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་སྟེ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་རོ་མཉམ་པ་ནི་འབྲས་བུའི་གཅོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འཁྲི་བ་ཇི་ལྟར་གཅོད་སྙམ་ན། གང་འཁྲི་རྒྱུའི་ཡུལ་བཞི་པོ་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་དེ་དག་ཡལ་བར་མ་དོར་བར་དང་དུ་བླང་བས་ན་འཁྲི་བ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཕཊཿ ཅེས་བརྗོད་པས་ལིང་གིས་བསྐྱུར་ཏེ་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་གནས་པ་ནི་འཁྲི་བ་བཅད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཁྲི་བ་ཆོད་པ་དེ་ལ་ཡུལ་བཞི་པོའི་གནོད་པ་རྒྱུ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་དེ། རྒྱུ་རྣམ་བཞི་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་སྟོབས་ལྡན། །བདུད་བཞིས་ཐུབ་པར་དཀའ་ཞིང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། །སྟོང་པར་གནས་དང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་དང་། །ཇི་སྐད་སྨྲས་བཞིན་བྱེད་དང་བདེ་གཤེགས་བྱིན་རླབས་ཅན། །ཞེས་གསུངས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་བདག་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བདུད་ཀྱི་གཡུལ་དུ་ཕམ་སྟེ་བཟོད་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འཁོར་མོར་མྱོང་བ་འདི་ནི་འཁྲི་བ་མ་ཆོད་པས་ལན་ལ། འཁྲི་བ་མ་ཆོད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡིན་ཚུལ་མ་ཤེས་པས་ལེན་ཅིང་། དངོས་པོའི་ཡིན་ཚུལ་ཤེས་ནས་འཁྲི་བ་གཅོད་ཚུལ་འདི་ལས་གཞན་དུ་འཁྲི་བ་མ་བཅད་པའི་དཀར་ཆོས་ཅི་བསྒྲུབ་ཀྱང་བདུད་ཀྱི་གཡུལ་ 27-2-16a ལས་དངོས་སུ་རྒྱལ་བའི་ཐབས་མེད་པར་ཐག་བཅད་ནས། དེ་ལྟར་ཡུལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་བདག་གཅེས་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་དང་། བདག་ལྟོས་མེད་དུ་དོར་ཞིང་གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་གི་རྩ་བར་ཡིད་ཆེས་ནས། ད་ནི་བདག་སྔར་ནའོ་འཆིའོ་འཇིགས་སོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཅེས་འཛིན་འདི་ལིང་གིས་དོར་སྟེ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་མར་གྱུར་ཀྱང་གཞན་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་འདྲེ་གདོན་དུ་གྱུར་པའི་གཙོར་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངང་ནས། འདི་དག་གནས་སྐབས་སུ་རང་གི་ཤ་ཁྲག་གིས་སྐྱོང་ཞིང་མཐར་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་འགོད་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོས། ཕུང་པོ་གཟན་དུ་བོར་སྙམ་དུ་ཞེ་ཐག་བཅད་ནས། གང་ཤར་སྒྱུ་མའི་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་། ལྷག་པར་ན་ཚ་སྡུག་བསྔལ་འཇིགས་སྐྲགས་སོགས་རྐྱེན་ངན་ལམ་དུ་སློང་ཅི་ནུས་སུ་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་ལྟ་བ་ངེས་པའི་གང་ཟག་གིས་གང་སྣང་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་སྟེ་ལྗོན་པ་བཟང་པོ་ལྟ་བུ་ལམ་གྱི་དངོས་གཞིའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉམས་ལེན་གནད་དུ་ཕབ་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་འབྱོར་བར་བྱ་བའི་སླད་དུ་རྐ

【現代漢語翻譯】在能所二取尚未消融於法界之前，對於那些有執著等對境的顯現，僅僅是不否定其顯現而已。雖然顯現，但並非真實，如果執著為真實，要知道這就像被束縛在魔的羅網中一樣，因此斷除對它們的執著或依戀，是道之斷。最終，當步入空性時，所有顯現和執著都解脫，與法身大樂融為一體，這是果之斷。即便如此，或許會想：『那麼，該如何斷除依戀呢？』因為對所依戀的四種對境，由於執著的緣故，沒有捨棄它們，反而接受它們，所以才會產生依戀。因此，通過確信這些對境沒有自性，不隨其後，唸誦『呸 (藏文: ཕཊཿ)』，猛力拋棄，安住于大平等中，這就是斷除依戀。這樣斷除依戀之後，四種對境就沒有機會造成損害了。正如經中所說：『四因菩薩具巧力，四魔難勝不能動，安住空性不捨眾，如語而行如來加。』因此，像這樣，我等從無始以來就在魔的戰場上戰敗，遭受難以忍受的輪迴痛苦，這都是因為沒有斷除依戀的緣故。沒有斷除依戀，是因為不瞭解事物的實相而執取。瞭解事物的實相后，除了這種斷除依戀的方法之外，無論修持什麼善法，都無法在魔的戰場上真正獲勝。因此，要下定決心：即使對境並不存在，但由於我執的緣故，會產生一切過患；而放下我執，珍愛他人，是一切功德的根本。現在，猛力拋棄這種『我以前會死、會害怕』等等的執著。即使反覆轉生，也要以大悲心對待所有主要因業力而變成鬼魔的眾生，發願暫時用自己的血肉來養活他們，最終引導他們證得大菩提。下定決心將身體佈施出去，將一切顯現都轉為道用，特別是要盡力將疾病、痛苦、恐懼等違緣轉為道用。這是對見解有定解的人，將一切顯現都轉為道用，就像一棵好樹一樣，是道的正行。第三，爲了將修行的要點融入自相續，當下就獲得成就，需要…… Before the duality of grasper and grasped dissolves into the Dharmadhatu, regarding the appearances of those objects with attachments, etc., it is merely not denying their appearance. Although they appear, they are not real, and if one grasps them as real, know that this is like being bound in the net of Mara. Therefore, cutting off attachment or clinging to them is the 'cutting' of the path. Ultimately, when one steps into the expanse, all appearances and attachments are liberated, becoming one taste with the great Dharmakaya, this is the 'cutting' of the result. Even so, one might wonder, 'Then, how should one cut off clinging?' Because one clings to the four objects of clinging, due to the power of grasping, without abandoning them, but rather accepting them, therefore clinging arises. Therefore, through ascertaining that those objects are without inherent existence, not following after them, uttering 'PHAṬ (藏文: ཕཊཿ, Devanagari: phaṭ, Romanization: phat, Meaning: severance)', forcefully abandoning them, and abiding in great equanimity, this is cutting off clinging. Having cut off clinging in this way, the four objects have no opportunity to cause harm. As it is said: 'The Bodhisattva with skillful power, through the four causes, is difficult for the four Maras to overcome and cannot be moved, abiding in emptiness and not abandoning sentient beings, acting as spoken and having the blessings of the Sugatas.' Therefore, like this, from beginningless time, we have been defeated in the battle of Mara, experiencing unbearable cyclic suffering, this is because of not having cut off clinging. Not having cut off clinging is because of grasping due to not knowing the reality of things. Having known the reality of things, apart from this method of cutting off clinging, no matter what virtuous deeds one practices, there is no way to truly triumph in the battle of Mara. Therefore, one must resolve that even though objects do not exist, all faults arise from cherishing oneself, and abandoning self-cherishing and cherishing others is the root of all qualities. Now, forcefully abandon this cherishing of 'I will die, I will be afraid,' etc. Even if one is repeatedly reborn, with great compassion towards all sentient beings, especially those who have become demons due to the power of karma and afflictions, with the strong intention to temporarily sustain them with one's own flesh and blood, and ultimately lead them to great enlightenment, resolve to give away one's body as food. Transform whatever arises into the path of illusion, and especially, strive to transform adverse conditions such as sickness, suffering, and fear into the path. This is how someone with certainty in their view transforms whatever appears into the path, like a good tree, it is the actual practice of the path. Third, in order to integrate the essential points of practice into one's own mindstream and attain accomplishment in this very moment, it is necessary to...

【English Translation】 Before the duality of grasper and grasped dissolves into the Dharmadhatu, regarding the appearances of those objects with attachments, etc., it is merely not denying their appearance. Although they appear, they are not real, and if one grasps them as real, know that this is like being bound in the net of Mara. Therefore, cutting off attachment or clinging to them is the 'cutting' of the path. Ultimately, when one steps into the expanse, all appearances and attachments are liberated, becoming one taste with the great Dharmakaya, this is the 'cutting' of the result. Even so, one might wonder, 'Then, how should one cut off clinging?' Because one clings to the four objects of clinging, due to the power of grasping, without abandoning them, but rather accepting them, therefore clinging arises. Therefore, through ascertaining that those objects are without inherent existence, not following after them, uttering 'PHAṬ (藏文: ཕཊཿ, Devanagari: phaṭ, Romanization: phat, Meaning: severance)', forcefully abandoning them, and abiding in great equanimity, this is cutting off clinging. Having cut off clinging in this way, the four objects have no opportunity to cause harm. As it is said: 'The Bodhisattva with skillful power, through the four causes, is difficult for the four Maras to overcome and cannot be moved, abiding in emptiness and not abandoning sentient beings, acting as spoken and having the blessings of the Sugatas.' Therefore, like this, from beginningless time, we have been defeated in the battle of Mara, experiencing unbearable cyclic suffering, this is because of not having cut off clinging. Not having cut off clinging is because of grasping due to not knowing the reality of things. Having known the reality of things, apart from this method of cutting off clinging, no matter what virtuous deeds one practices, there is no way to truly triumph in the battle of Mara. Therefore, one must resolve that even though objects do not exist, all faults arise from cherishing oneself, and abandoning self-cherishing and cherishing others is the root of all qualities. Now, forcefully abandon this cherishing of 'I will die, I will be afraid,' etc. Even if one is repeatedly reborn, with great compassion towards all sentient beings, especially those who have become demons due to the power of karma and afflictions, with the strong intention to temporarily sustain them with one's own flesh and blood, and ultimately lead them to great enlightenment, resolve to give away one's body as food. Transform whatever arises into the path of illusion, and especially, strive to transform adverse conditions such as sickness, suffering, and fear into the path. This is how someone with certainty in their view transforms whatever appears into the path, like a good tree, it is the actual practice of the path. Third, in order to integrate the essential points of practice into one's own mindstream and attain accomplishment in this very moment, it is necessary to...

ྱེན་སྣང་གིས་མི་བརྗི་བར་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པའི་བོགས་དབྱུང་བའི་སླད་དུ་འཇིགས་པའི་གཉན་ཁྲོད་སོགས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ 27-2-16b ཡང་ཐོག་མར་སྔ་ནོན་གྱི་དམིགས་པ་དང་། གཉན་སར་སོང་ནས་བར་དུ་ཟིལ་གནོན་གྱི་དམིགས་པ་གཞུང་བཞིན་བྱ་ཞིང་། མ་སློང་ན་སློང་བའི་དམིགས་པ་སོགས་བྱས་པས། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་བསླང་ཚད་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་ཚེ་རབས་ཀྱིས་བྱར་མེད་དུ་གནས། འབྲིང་གིས་གཏད་ནས་མི་རྟོག་པར་གཅུན། ཐ་མས་རིག་པ་དབྱིངས་དང་བསྲེས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་སྣང་སྲིད་འཁྲུགས་ཀྱང་ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་པར་ཤེས་ཤིང་། ལུས་རྣག་ཅན་འདི་ཁུར་དུ་ཡོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་ཟད་པས་ཤ་ཁམས་ཁྲག་ཐིག་ཙམ་མེད་པར་ཟོས་ཤིང་། མ་ཟོས་ན་ཁྱོད་མིན་མ་བཏང་ནང་མིན་སྙམ་དུ། ཆོ་འཕྲུལ་འཇིགས་ཟིལ་ཅི་བྱུང་ཡང་བཟློག་བྱོལ་འཐེན་འཁྲི་ཅི་ཡང་མེད་པར་དུར་ཁྲོད་དུ་གཟན་འགྱེད་བྱས་པའི་རོ་བཞིན་ལྟོས་མེད་དུ་གནས་ཤིང་ཟོས་ན་དགའ་སྙམ་དུ་ཞེ་ཐག་བཅད་དེ་གནས་པར་བྱའོ། །དེའི་ངང་དུ་བསྲན་ཐུབ་པས་བོགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང་ལྷ་འདྲེ་དང་རྣམ་རྟོག་རང་དབང་དུ་གྱུར་བའི་ཚར་ཚད་འབྱུང་ཞིང་ཚར་ཚད་གདིང་དུ་གྱུར་ནས་སྙེམ་མེད་རོ་མཉམ་ཀྱི་ཆོད་ཚད་རྫོགས་པར་འབྱུང་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཉམས་ལེན་རང་རྒྱུད་དང་བཙན་ཐབས་ཀྱིས་འདྲེས་པ་ཡིན་པས་ན་གསུམ་པའི་ཚུལ་འདི་ནི་ཉམས་ལེན་རང་རྒྱུད་ལ་གནད་དུ་ཕབ་པའི་འབྲས་བུ་བཟང་པོ་ལྟ་བུ་ 27-2-17a ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཅིག་གི་ཐུགས་ཀྱི་མན་ངག་རིན་པོ་ཆེ་ལམ་གཞན་ལ་བསྐལ་བརྒྱས་འབད་པའི་འབྲས་བུ་ཞག་གཅིག་གིས་མངོན་དུ་འགྱུར་བར་བྱེད་པའི་གདམས་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེན་རྟོག་སྟོང་པའི་དབྱིངས་སུ་བཅད། །དེ་མ་རྟོགས་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད། །སྟོང་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འབྲེལ་ལམ། །ཨ་མའི་ཆོས་ལུགས་ནོར་བ་མེད། །ཚུལ་དེར་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག །བརྗོད་ལས་བདག་གིས་དགེ་བསགས་པས། །འགྲོ་ཀུན་རྒྱལ་ཡུམ་ཆེན་མོ་ཡི། །གོ་འཕང་མཆོག་ལ་འགོད་གྱུར་ཅིག །རང་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྟོགས་ལྡན་ལྷ་ཐར་གྱི་བཀས་བསྐུལ་ནས་རབ་ཚེས་ལྕགས་འབྲུག་ཟླ་༡༠ཚེས་༢༩ལ་གཉན་སར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་ཉིན་གང་ཤར་མི་ཕམ་པས་བྲིས་པ་དགེ་ལེགས་འཕེལ་ལོ།། །། 27-2-17b empty page

【現代漢語翻譯】爲了通過不被現象所動搖，勇敢前行的三摩地之門來發揮效用，應當前往恐怖的險地等處。並且，首先按照儀軌進行先前的專注，到達險地后，在中間進行降伏的專注。如果沒有生起，就進行引發的專注等。這樣，內外秘密的生起程度就會顯現。那時，上等者安住于無法可為的狀態；中等者專注于不作意而加以控制；下等者將覺性與法界融合，即使顯現世間混亂，也知道對心的自性無能為力。這個充滿膿液的身體是負擔，所有痛苦都會產生，所以要吃掉它，直到沒有一絲血肉。如果不能吃，就想『這不是你，不放過你』。無論出現什麼神變和恐怖，都不要回避、逃避、拉扯或糾纏，像在墳場佈施的屍體一樣，無所顧慮地安住，下定決心如果能吃掉它就高興。在這種狀態下，如果能夠忍耐，效用會非常大，能夠達到自在駕馭神鬼和分別唸的程度，駕馭的程度會成為堅定，從而圓滿無驕傲、如屍體般的決斷。像這樣，就是修行自力和強制相結合，所以這第三種方式就像是將修行的重點放在自力上所產生的良好結果一樣。像這樣，瑪吉（藏文：མ་ཅིག་，含義：獨一母親）的心髓口訣，是能讓其他道路需要百劫努力才能顯現的果實，在一個晚上就能顯現的殊勝教言。將執著分別斬斷于空性法界中，對不理解這一點的人們生起慈悲心。空性和慈悲雙運之道，是阿媽（藏文：ཨ་མའི་，含義：母親的）的教法，絕無謬誤。僅僅是進入這種方式的門徑，通過言說，我積累了善根，愿一切眾生都能獲得至尊勝母的果位。這是應我出生的家鄉的證悟者拉塔（藏文：ལྷ་ཐར་，含義：天界解脫）的請求，在繞迥鐵龍年十月二十九日前往險地后，第二天由米龐（藏文：མི་ཕམ་，含義：不敗者）所寫，愿吉祥增長！

【English Translation】 In order to bring forth the benefit of practicing through the Samadhi gate of fearlessly proceeding without being swayed by appearances, one should go to terrifying dangerous places, etc. Furthermore, first, according to the ritual, perform the preliminary focus, and after arriving at the dangerous place, in the middle, perform the focus of subduing. If it does not arise, then perform the focus of inducing, etc. In this way, the degree of arising of inner and outer secrets will manifest. At that time, the superior one abides in a state of nothing to be done; the intermediate one focuses on non-conceptuality and controls it; the inferior one merges awareness with Dharmadhatu, and even if the world appears chaotic, knows that there is nothing to be done about the nature of mind. This body full of pus is a burden, and all suffering will arise, so eat it until there is not a single drop of flesh and blood. If you cannot eat it, think, 'This is not you, I will not let you go.' No matter what miracles or terrors arise, do not avoid, escape, pull, or entangle, but abide without concern like a corpse offered in a charnel ground, and resolve that you would be happy if you could eat it. In this state, if you can endure, the benefit will be very great, and you will be able to freely control gods, demons, and conceptual thoughts, and the degree of control will become firm, thereby perfecting the determination of being without pride, like a corpse. In this way, it is a combination of self-power and forced practice, so this third method is like a good result produced by focusing the key points of practice on self-power. Like this, the heart essence oral instruction of Machig (Tibetan: མ་ཅིག་, Meaning: Only Mother), is a special instruction that can manifest in one night the fruit that other paths require hundreds of eons of effort to manifest. Cut off clinging and conceptualization in the realm of emptiness, and generate compassion for those who do not understand this point. The path of union of emptiness and compassion is the Dharma of Ama (Tibetan: ཨ་མའི་, Meaning: Mother's), and there is absolutely no error. Merely the gateway to entering this method, through speaking, I have accumulated merit, may all beings attain the supreme state of the Victorious Mother. This was written by Mipham (Tibetan: མི་ཕམ་, Meaning: Invincible One) the day after going to the dangerous place on the 29th day of the tenth month of the Iron Dragon year at the request of Lhatar (Tibetan: ལྷ་ཐར་, Meaning: Celestial Liberation), the realized one of my birthplace, may auspiciousness increase!